คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 17 : ภาพลวงตา (ตอนที่ ๑๖/๑๐๕ บทที่ ๕)


     อัพเดท 13 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 17 : ภาพลวงตา (ตอนที่ ๑๖/๑๐๕ บทที่ ๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 37 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() ภาพลวงตา

โชคเข้าข้างพวกเด็กๆ บ่ายจัดๆ พวกเขาเดินทะลุป่าออกมาพบทุ่งโล่ง มองเห็นทะเลสาบไกลๆ ด้านหลังทะเลสาบเป็นภูเขาหินสลับซับซ้อน แซมด้วยป่าสน ยังพอมองเห็นแสงจากดวงตะวันที่ลอดออกมา ระหว่างกลีบเมฆกับสันเขา พวกเขาจึงพากันเร่งรีบเดินเข้าไปใกล้ๆ ให้ถึงฝั่งทะเลสาป

จนกระทั่งมาถึงบริเวณริมฝั่งของทะเลสาป จากจุดที่พวกเขายืนอยู่ ห่างออกไปสักห้าสิบก้าว ก็มองเห็นฝั่งทะเลสาปน้ำใส จะเป็นทางเดินเท้าที่ปูด้วยหินเป็นระยะๆ เหมือนมีคนมาสร้างไว้ สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้ป่า ที่คณะเดินทางไม่เคยเห็นมาก่อน ลำต้นและใบก็เหมือนต้นไม้ปกติ แต่ดอกของมันนั่นสิ ไม่รู้ทำด้วยอะไร กลีบดอกที่เห็นเป็นสีต่างๆ ขาว ชมพู เหลือง แดงสด ม่วง แต่ใสเหมือนกระจก บางดอกก็ใสขุ่นเหมือนกระจกฝ้า และมีกลิ่นหอมมหัศจรรย์ พวกเด็กๆ รู้สึกตื่นเต้น ดีใจ และพากันชื่นชม หัวเราะ หยอกล้อเล่นกัน พวกพี่เลี้ยงก็พลอยตื่นเต้นดีใจไปด้วย

คงมีแต่จาอู รู้นิสัยและธรรมชาติของป่าดี มีบางสิ่งที่มนุษย์ไม่เข้าใจ สัญชาติญาณเขาบอกว่า อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น อย่าเพิ่งตัดสินในสิ่งที่ได้ยิน สิ่งลี้ลับในป่ามันน่ากลัวพอๆ กับสิ่งยั่วยวน จาอูยังคงไม่ไว้วางใจในป่านี้ เขาสอดส่ายสายตาไปรอบๆ และคอยระวังหลังให้พวกเพื่อนๆ และเด็กๆ

จาอู มาดูอะไรนี่? โสนน้อย ตะโกนชวน

มาเถอะน่า เราออกจากป่าแล้วนะ จะกลัวอะไรอีก สังข์ พูดย้ำ

จาอูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อาจจะจริงอย่างที่สังข์พูด ก็มันพ้นเขตป่ามรณะมาแล้วนี่ และตลอดทางหลายชั่วโมงก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ คิดว่าที่นี่น่าจะปลอดภัยแล้ว เขารู้สึกสบายใจขึ้น จึงปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระ พากันไปชื่นชมความงาม เพื่อผ่อนคลายอิริยาบท เอื้อย รีบวิ่งไปที่ชะง่อนหินริมฝั่งที่มองเห็นอยู่ข้างหน้า โสนน้อยกับสังข์ แวะชมสวนดอกไม้อัศจรรย์

โสนน้อย ยื่นมือไปแตะดอกไม้ดอกที่สวยที่สุด สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ดอกไม้ที่ถูกมือน้อยๆ ของโสนน้อยสัมผัส ก็สลายกลายเป็นละอองเกสร ปลิวหายไปในอากาศ หลงเหลือแต่กลิ่นหอมล่องลอยอยู่ชั่วระยะหนึ่ง สังข์ โสนน้อยรู้สึกตื่นเต้นเป็นทวี

สงสัย เขาคงไม่ให้เราเด็ดน่ะสังข์ กล่าว

สังข์ ชวน โสนน้อย ไปดูทางอื่นต่อ ขณะที่คณะพี่เลี้ยงก็พากันกระโดดโลดเต้น หัวเราะสนุกสนานไปกับสิ่งสวยงามที่อยู่เบื้องหน้า

เอื้อย แอบมานั่งที่ชะง่อนหินซึ่งยื่นไปในน้ำ มองลงไปข้างล่าง ด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย คิดในใจว่า ถ้าแม่อยู่ที่นี่ก็ดีซินะ เอื้อยจะดีใจมาก ที่มีแม่อยู่ใกล้ๆ เวลาเดินทาง ขณะที่ เอื้อยคิดอะไรเพลินๆ สังข์ โสนน้อย ก็เข้านั่งใกล้ๆ ก้มลงเอาตัวนอนราบกับพื้นชะง่อนหิน ต่างพากันมองลงไปในน้ำใส มองเห็นใบหน้าที่มอมแมมของตนเอง

จาอู ยืนดูพวกเด็กๆ ด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย อัง กาก้า บันตู และ มาลา เดินสังเกตการณ์อยู่รอบๆ ซู อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขารู้สึกมีพลังบางสิ่ง ดึงดูดให้เข้าไปที่นั่น เขาจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ ชะเง้อมองลงไปในน้ำ พลังดึงดูดนั่น ทำให้ซูรู้สึกตื่นเต้นและสงสัย ในสิ่งที่ซ่อนอยู่ในน้ำ มันกำลังเคลื่อนไหวช้าๆ เหมือนยั่วยุให้ซูทำสิ่งหนึ่ง

น้ำใสจังเลยโสนน้อยพูด พลางค่อยๆ เอามือยื่นลงไป สังข์รู้สึกสนุกด้วย จึงยื่นมือลงไปในน้ำอีกคน

ระวังนะ!” เอื้อย ร้องเตือน

อะไร? สังข์ ถาม

มันอาจมีอะไรในน้ำก็ได้เอื้อย บอกอีก

โอ้ว! ช่วยด้วย! สังข์ ร้องตะโกน เหมือนกับมีสิ่งหนึ่งใต้น้ำ กระชากมือของเขาลงไปไปนั้น แต่สังข์ก็ไม่ยอม เขายื้อยุดฉุดรั้งมือไว้ ไม่ให้สิ่งนั้นลากเขาลงไปในน้ำ โสนน้อยกับเอื้อย ผงะลุกขึ้นด้วยความตกใจ เอื้อยตะโกนสุดเสียง

กรี๊ด! ช่วยด้วย! ช่วยสังข์ด้วย

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะสังข์ หัวเราะ หันไปมองหน้าเอื้อย พร้อมกับดึงมือขึ้นจากน้ำและชูขึ้น ขณะที่ จาอู วิ่งหน้าตื่นเข้ามา มีอะไรที่ไหนเล่า ตกใจไปได้

สังข์ อย่าเล่นบ้าๆ แบบนี้ซิเอื้อย โกรธและงอน ผลักสังข์จนเอนหลังไป โสนน้อยหัวเราะ เอื้อย รู้ตัวว่าถูกหลอก ก็หัวเราะตามขึ้นมาอีกคน เสียงหัวเราะของพวกเด็กๆ ทำให้อัง กาก้า และ บันตู ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พากันหัวเราะไปด้วย ส่วนจาอู ก็อดยิ้มกับพวกเด็กๆ ไม่ได้

เสียงหัวเราะ ละลายความเหน็ดเหนื่อยลงไปได้ชั่วครู่ มาลาก็วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกจาอู พวกเด็กๆ ตกใจ เมื่อรู้ว่า ซูตกลงไปในบ่อน้ำข้างทาง ทุกคนจึงรีบพากันวิ่งตามมาลาไป

เสียงของซูในบ่อน้ำนั่น มันก็แค่บ่อน้ำเล็กๆ ที่อยู่ติดกับทางเดิน แต่มีชะง่อนหินยื่นเข้าไปเกือบถึงใจกลางบ่อ เมื่อไปถึงที่ขอบบ่อ ภาพเบื้องหน้าที่เห็น ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ ซูพยายามลอยคอผลุบๆ โผล่ๆ ในบ่อนั้น

บ่อน้ำประหลาดนั่น ปากบ่อมีความกว้างแค่แม่หมู หล่นลงไปได้ แต่ข้างในเป็นโพลงใหญ่ขนาดลูกช้างตัวย่อมๆ ลอยคออยู่ในนั้นได้สบายๆ และภายในเป็นแอ่งน้ำหมุนวน พร้อมที่จะดูดทุกสิ่งที่ตกลงไปในนั้น ทุกคนพยายามจะเข้าไปช่วย ซูเกาะแขนงรากไม้ที่ยื่นออกมาจากขอบบ่อไว้แน่น พยายามจะดึงลากตัวเองขึ้นมา จาอูหย่อนเชือกลงไป แต่ซูคว้าพลาด และตกลงไปในบ่อนั้นอีกครั้ง เขาถูกน้ำวนดูดหายไป ทุกคนถึงกับตกตะลึง อังกับมาลา วิ่งไปรอบๆ ขอบบ่อ รู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถช่วยซูไว้ได้ จึงพากันนั่งลงที่บริเวณขอบบ่อ ด้วยอาการหมดแรง รู้สึกอาลัยกับสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้น

เมื่อหมดหวังที่จะช่วยซู จาอูจึงบอกให้สมาชิกทุกคน รีบเก็บข้าวของเพื่อเดินทางต่อไป แต่สังข์ ไม่เห็นด้วย

นี่ก็เกือบจะมืดแล้ว พวกเราหาที่พักกันบริเวณนี้ก่อนดีไหม๊?”

จาอู พยักหน้าเห็นด้วยกับสังข์ เขามองหน้าพวกเด็กๆ แสดงอาการเป็นห่วง อีกสาเหตุหนึ่งที่จาอูเห็นด้วยกับสังข์ ก็คือ เขายังมีข้อกังขาต่อการสูญเสียลูกทีมไป เขายังมีความหวังว่า ซูอาจจะยังไม่ตายก็ได้ ตั้งค่ายพักที่นี่ อาจมีโอกาสหาซูเจอในวันรุ่งขึ้น

ทุกคนต่างก็รู้หน้าที่กันดี หาฟืน ก่อกองไฟ จัดทำอาหาร ทำเขตป้องกันภัย ... เมื่อเสร็จภารกิจ ระหว่างล้อมวงกินอาหารค่ำ จาอูสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง เคลื่อนไหวอยู่ใกล้ริมทะเลสาบ เขาจึงค่อยๆ ย่องแอบไปดู

ซู ซู ยังไม่ตายเสียง จาอู ตะโกนเรียก

สังข์กับมาลา ถือคบไฟวิ่งออกไปดู สักครู่ จาอูก็ประคองซูเดินมา พาลงนั่งข้างกองไฟ รีบถอดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออก ผึ่งไฟให้แห้ง เอื้อยจ้องมองไปที่ซู เห็นว่าเขามีอาการผิดปกติ เพราะแววตาของซูดูแข็งทื่อ

ซู มาได้ไงเนี่ย?” สังข์ เอ่ยถามขึ้น นั่นเป็นคำถามที่จาอูเคยถามมาแล้ว แต่ซูยังตอบอะไรไม่ได้ตอนนี้

เขาอาจจะหนาวก็ได้ ดูซิ ตัวสั่นไปหมดโสนน้อย บอกเอื้อย

แต่ดูตาของซูซิ เอื้อย กระซิบ

ก็คนตกน้ำใหม่ๆ เพิ่งฟื้น อีกหน่อยก็คงหาย โสนน้อย กระซิบตอบ

มาลากับบันตู ทำหน้าที่ดูแลซู เอาอาหารให้กิน และพาเข้านอน ดูเหมือนว่าเขาจะมีไข้ เอื้อยจึงเอายาให้กินก่อนนอน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างน่าจะปกติดีแล้ว จาอูจึงสั่งให้ทุกคนเข้านอน ส่วนตนจะนั่งเฝ้ายามแรก

คืนนี้ท้องฟ้าแจ่มใสมาก ทุกคนเข้านอนท่ามกลางหมู่ดวงดาวบนท้องฟ้า ส่องแสงระยิบระยับ เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ กองไฟเหลือแต่ถ่านไฟสีแดงๆ

สังข์รู้สึกตัว เหมือนมีเสียงคนคุยกัน ดังแว่วๆ มาแต่ไกล แต่ฟังไม่ได้ศัพท์ เขาจึงลุกขึ้นมองดูไปที่เสียงนั้น และแล้วเขาก็เห็นสิ่งมหัศจรรย์ เกิดขึ้นบนเกาะเล็กๆ ในทะเลสาปแห่งนี้ สถานที่ที่อยู่ไม่ห่างจากพวกเขา มีละอองแสงสีเขียว สีฟ้า สีม่วง สีเหลือง โปรยปรายมาจากท้องฟ้า เป็นระลอกสลับสีกันคล้ายม่านใสที่ถูกแรงลมกระพือพัดเบาๆ ละอองแสงนั่น ทำให้มองเห็นสิ่งที่อยู่บนลานโขดหินบนเกาะ สังข์ จึงคลานไปปลุกโสนน้อยกับเอื้อย ให้ตื่นขึ้นมาดู เด็กทั้งสามตะลึงกับภาพที่เห็น จึงตกลงพากันเข้าไปดูใกล้ๆ

อัง ก้าก้า บันตู มาลา และ ซู ยังหลับสนิท จาอูรู้สึกตัว และมองออกไปตามทิศที่เด็กๆ มอง ก็พลอยตื่นตะลึงกับปรากฏการณ์นั่นด้วย เพียงครู่เดียว พวกเด็กๆ จึงพากันคลานออกไป เพื่อดูภาพเบื้องหน้าให้ใกล้กว่านี้ จาอูพยายามจะห้ามพวกเด็กๆ แต่ก็ห้ามไม่ทัน เขาจึงจำเป็นต้องตามไป พวกเขาแอบซุ่มดูที่โขดหินใกล้ๆ มองเห็นภาพเบื้องหน้าได้ชัดเจน มนุษย์หรือเทวดากันแน่ ช่วงสวยงามอะไรเช่นนี้ ร่างกายเป็นคน แต่มีปีกที่หลัง บินมาจากฟ้า บางพวกก็มีผิวสีค่อนข้างใสขุ่น บางพวกก็ขาวขุ่น พวกเขาพากันมาชุมนุมกันที่นั่น บ้างก็เอามือไซร้ขน บ้างก็เอาหัวซบกัน บ้างก็ลงเล่นน้ำ เป็นกลุ่ม เป็นคู่

พวกเขาเพลิดเพลินได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงของมาลาตะโกนอยู่ข้างหลัง

ซู ซู จาปุ จาปุ

พวกเขาหันไปมองทางเสียงนั่น เสียงเรียกของมาลา ทำให้อมนุษย์บนเกาะตกใจ ต่างพากันบินหนีหายไปในท้องฟ้าจนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว

จาอู สังข์ โสนน้อย เอื้อย พากันกลับมายังที่พัก เห็นมาลากำลังประคองอุ้มซู ซึ่งตอนนี้มีเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ซูเพ้อด้วยภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง แต่สังเกตอาการ เหมือนกลัวสิ่งหนึ่ง ที่เป็นภาพหลอนอยู่ในหัวของเขา บันตูรู้สึกเป็นกังวล

ในวังน้ำวน ซูถูกกระแสน้ำดูดวนลงไปลึกเท่าไรไม่รู้ เขาหายใจไม่ออก แต่สิ่งหนึ่งที่ปรากฏต่อหน้าของเขา คือศีรษะหินแกะสลักรูปใบหน้าคนป่า บนผนังหน้าผาติดกับทางเดิน ที่เขาเห็นเมื่อวันก่อน พูดกับเขาว่า ข้าให้ชีวิตเจ้า เจ้าจงเอาสิ่งนั้นมาให้ข้า

เขาพยายามดิ้น และจะลืมตาอันขุ่นมัวขึ้นมา เพื่อจะอธิบายบางสิ่งบางอย่างที่เขารู้สึก แต่ด้วยความอ่อนเพลีย ทำให้เขาหลับไป สร้างปมปริศนาใหม่ให้แก่จาอู ว่าซูถูกปีศาจตนใดเข้าสิงสู่

บันตูกับกาก้า อยู่เวรยามถัดไปจนกระทั่งเช้า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 17 : ภาพลวงตา (ตอนที่ ๑๖/๑๐๕ บทที่ ๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 37 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android