คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 21 : ประตูเวลาของพวกเอเลี่ยน (ตอนที่ ๒๐/๑๐๕ บทที่ ๖)


     อัพเดท 14 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 783
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 21 : ประตูเวลาของพวกเอเลี่ยน (ตอนที่ ๒๐/๑๐๕ บทที่ ๖) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 24 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() ประตูเวลาของพวกเอเลี่ยน

เวลาผ่านไป ทุกคนหลับด้วยความอ่อนเพลีย แต่ซูยังลืมตาโพลง ในสมองครุ่นคิดบางสิ่ง ฝนที่เพิ่งหยุดตก มันก็เริ่มโปรยลงมาอีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ประเดี๋ยวตกประเดี๋ยวหยุด เขาค่อยๆ ลุกขึ้น อาศัยแสงจากฟ้าแลบข้างนอก คว้าตะเกียงติดมือไปด้วย คลำทางเดินไปที่บันได ในมืออีกข้างกำของสิ่งหนึ่งไว้แน่น เมื่อขึ้นไปข้างบน เขาจุดไฟขึ้น เดินไปเปิดม่านหน้าต่างออกทั้งสองด้าน รับกับลมฟ้าลมฝน และประกายแสงจากฟ้าแลบ พลัน! เหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่นี้ ก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกวาระหนึ่ง คราวนี้ลมหอบเอาละอองฝนเข้ามามากกว่าเก่าและไม่ขาดระยะ ขดลวดเริ่มเคลื่อนไหว ประกายไฟแลบออกมาจากกองขดลวด พุ่งไปกระทบกับกระจากที่วางอยู่รายรอบ พื้นสั่นไหวขึ้นมาอีกรอบ

ทุกคนที่นอนอยู่ ตกใจตื่น จาอูลังเลว่าจะปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนี้ หรือจะออกไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นมาอีก เขาตัดสินใจ คว้าตะเกียงขึ้นมาจุด ยกขึ้นส่องดู มองไม่เห็นซู

เสียงจากมโนภาพศีรษะหินแกะสลักรูปใบหน้าคนป่า ปรากฏขึ้นอีกครั้ง จงเอามันมาให้ข้า นัยน์ตาของซู เริ่มเป็นสีเทา เขาเดินเข้าไปใกล้กับกองขดลวดเหมือนถูกสะกดจิต ซูจับวัตถุนำทางออกมาจากซองหนังชูขึ้น ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากกองขดลวด วิ่งไปชนกระจกทีละแผ่นๆ แตกกระจายไปทั่วห้อง

เสียงกระจกแตก และเสียงร้องโหยหวนของซู ที่อยู่ข้างบน สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ทุกคน อะไรกันนี่ มันเกิดขึ้นอีกแล้วรึ จาอู กับ สังข์ รีบคว้าอาวุธ ถือตะเกียงรีบรุดไปที่ราวบันได

ร่างของซู ค่อยๆ ถูกดูดหลอมละลายหายไปกับประกายไฟในกองขดลวด พร้อมกับเศษกระจกที่แตก ซูร้องโหยหวนด้วยความกลัว และความเจ็บปวด

เมื่อจาอูกับสังข์ วิ่งไปถึงข้างบน กระจกส่วนหนึ่งแตกกระจัดกระจายไปทั่วพื้น ไม่มีร่องรอยของ ซู แต่อย่างใด ไม่มีแม้กระทั่งรอยเลือด จาอูทรุดตัวนั่งลงร้องไห้ ตะโกนเรียก ซู! ซู! สักครู่ เอื้อย โสนน้อย และ อัง วิ่งขึ้นมาสมทบ

ซู เป็นอะไร?” เอื้อย ถาม

รุ่งเช้า โสนน้อย ป่วยเป็นไข้ เพราะถูกฝนเมื่อวานและพักผ่อนไม่พอ เอื้อยห่มผ้าให้เพื่อน แล้วพาไปนั่งใกล้ๆ เตาผิง เธอไม่กล้าทิ้งเพื่อนไปไหน แต่สังเกตเห็นว่า แต่ละคนที่เหลืออยู่ เตรียมจะออกไปที่ไหนสักแห่ง

เอื้อย เฝ้าโสนน้อยไว้นะ มาลาจะอยู่เป็นเพื่อน อังจะออกไปหาฟืน ส่วนเรากับจาอู จะออกไปข้างนอก ว่ามีอะไรกินได้มั่ง ตอนนี้หิวกันแล้วสังข์ บอกกิจกรรมวันนี้

เธอจะสั่งอะไรพิเศษมั่งไหม๊?” สังข์ ถาม

เอื้อย ยิ้มขำๆ ไม่เห็นตลกตรงไหนเลย

จาอู ค่อยๆ แง้มเปิดประตูบ้านออกไป อย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะมีสัตว์ประหลาดคอยซุ่มอยู่ อัง และ สังข์ ก็ตามออกไป เมื่อทุกคนไปกันหมดแล้ว เอื้อยเอายาให้ โสนน้อยกิน แล้วให้นอนต่อ จากนั้นก็ขนเสื้อผ้าที่ยังแห้งไม่สนิท ค่อยๆ เดินออกไปข้างนอก

ตัวประหลาดเมื่อคืนนี้ ฝากรอยเท้าไว้เต็มไปหมด มันก็คือรอยเท้าคนดีๆ นี่เอง นี่เป็นปีศาจแปลงร่างมาเป็นคน หรือเป็นคนป่าอีกเผ่าหนึ่งกันแน่ เอื้อยนึกถึงคำบอกเล่าของครูเพ็ญ เมื่อหลายปีมาแล้วว่า คนที่ตายแล้วลุกออกมาเดินอีกไม่ได้ แต่ฝรั่งเขาเชื่อว่า มีศพที่เดินได้จริง เขาจะเรียกมันว่า ซอมบี้ มันจะเดินช้าๆ นัยน์ตาของมันจะเป็นสีเทาเหมือนคนตายแล้ว แต่ที่เห็นเมื่อคืน มันจะใช่พวกซอมบี้หรือไม่ ก็ไม่อยากจะเจอะเจอมันอีก

ก่อนที่สังข์ จาอู และ อัง จะกลับมา เอื้อยเดินขึ้นไปสำรวจชั้นบน เพื่อดูให้แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับซูกันแน่ พบกระจกแตกเกือบหมดทุกบาน กองที่พื้น แต่ก็มีบางส่วนเหลืออยู่ที่กองขดลวด ม่านหน้าต่างถูกเปิดทิ้งไว้ หรือว่าซูกลัว แล้วกระโดดหน้าต่างหนีไป หรือว่าถูกจับโยนลงไปข้างล่าง เมื่อไปดูที่หน้าต่าง ก็ไม่มีร่องรอยของการถูกจับโยน เพราะเศษกระจกหน้าต่าง มันตกที่บนพื้นในตึกเต็มไปหมด ซู หายไปไหน หายไปได้อย่างไร ยังคงเป็นปริศนาต่อไป

ช่วงสายๆ สังข์กับจาอูกลับมา พร้อมกับกระต่ายป่าคู่หนึ่ง และผักป่าสองสามอย่าง

ที่นี่ ไม่ค่อยมีสัตว์ป่าให้ล่าเลย ของที่กินได้ก็หายากสังข์ บอกเอื้อย พร้อมกับส่งของให้มาลาไปจัดการทำเป็นอาหารวันนี้

เสียใจด้วยนะ ของกินที่สั่งน่ะสังข์ ยังกระเซ้าเพื่อนต่อ

อะไร?เอื้อยยิ้ม แล้วถามย้อนกลับไป เราอยากกินไอติม มีซักแท่งไหม๊?

แต่สังข์ไม่ตอบ เขามองไปทั่วห้อง อัง ยังไม่กลับเหรอ?”

ยังเลย ... อ้าว! นึกว่า ตามพวกเธอไปซะอีก

เมื่อรู้ว่าอังยังไม่กลับ จาอูรู้สึกเป็นห่วง ว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดีอีกแล้ว สังข์จึงพูดปลอบขึ้นว่า เมื่อคืนฝนมันตกหนัก เค้าอาจจะเดินเลยไปไกลหน่อยก็ได้

จาอูกับสังข์ ออกไปตามหาอังอีกรอบ โดยให้มาลาอยู่กับพวกผู้หญิงภายในบ้าน จนกระทั่งบ่ายจัดๆ โสนน้อยมีอาการดีขึ้น แต่อังก็ยังไม่กลับมา ทุกคนเริ่มว้าวุ่นใจ เพราะรอมาครึ่งวันแล้ว ก็ยังไร้วี่แวว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มมาอีกแล้ว

จาอู สังข์ เดินหน้าละห้อยกลับมา โดยไม่มีอัง พวกเด็กๆ รู้สึกเกรงใจและเห็นใจจาอูมาก ที่ต้องมาสูญเสียอังไปอีกคน พวกเขาจึงรอให้จาอูเป็นคนตัดสินใจว่าจะอยู่รอ หรือจะไปต่อ

เราจะรออัง ถ้าวันนี้ไม่มา พรุ่งนี้เราจะไปต่อจาอูบอกกับพวกเด็กๆ นั่นเป็นข้อตกลง ที่จำเป็นจะต้องพักแรมในบ้านผีสิงนี่ต่ออีกหนึ่งคืน เพราะถึงอย่างไรหากเดินทางไปตอนนี้ ก็เสี่ยงกับการฝ่าสายฝนอยู่ดี

พวกเขาคาดการณ์ไม่ผิด เพราะเมื่อตกค่ำ ก็มีสิ่งประหลาดเกิดขึ้นอีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อคืนก่อน เพราะแขกที่มาเยือนในยามวิกาลอันน่ากลัว มันมาพร้อมกับเสียงดัง ฮึงๆ! ฮึงๆ! วนเวียนอยู่นอกตัวตึก ทุกคนพยายามจะมองดูว่า มันคืออะไร แต่ก็มองไม่เห็น มันมีแต่เสียง

พอฝนเทลงมา เสียงดัง ฮึงๆ! ฮึงๆ! ถี่ขึ้น ทันใดนั้น!

เปรี๊ยะ ๆ ๆ เปรี๊ยง!”

เสียงฟ้าแลบฟ้าร้องก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว เกิดประกายฟ้าผ่า ๔ - ๕ ครั้งรอบๆ ตัวตึก ราวกับว่า มีสิ่งหนึ่งดูดเอาสายฟ้าฟาดลงมาที่นี่ ฟ้าผ่าแต่ละครั้ง ตึกก็โยกเยกไปตามแรง พวกเด็กๆ ตกใจกลัวกันมาก

เสียง ฮึงๆ! ฮึงๆ! หยุดที่ประตู ต่อมาก็มีเสียงทุบประตูอย่างแรง จนมันพังโครมลงกองกับพื้น ฝุ่นคละคลุ้มไปหมด พร้อมกับมีกลิ่นเหม็นไหม้ คราวนี้ มันปรากฏทั้งตัวและเสียง เกิดประกายไฟฟ้า ไต่ไปตามผนังห้องโถง มันผ่านไปที่ไหน ที่นั่นก็เหมือนถูกไฟฟ้าดูด พวกเด็กๆ และคนอื่นๆ ต่างหลบหลีกเอาตัวรอด และซ่อนตัวให้ห่างจากประกายไฟปีศาจ ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดพ้นจากคืนนี้หรือไม่ ก้อนถ่านในเตาผิงแดงขึ้นมาอีกครั้ง ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกประกายไฟของปีศาจเผาไปซีกหนึ่ง ความกลัว ทำให้ไม่มีใครกล้าปริปากร้องออกมา ประกายไฟนั้นมันลุกไล่ลามไปที่ราวบันไดเหล็ก และหายขึ้นไปข้างบน

จาอู มาลา และพวกเด็กๆ ต่างพากันรีบไปดับไฟในเตาและที่ผ้าห่ม เพราะกลัวจะเรียกแขกอีกพวกหนึ่งมา เหมือนเมื่อคืนนี้

พื้นชั้นบนสั่นสะเทือนเหมือนตึกจะพัง ละอองฝุ่นหล่นลงมาเป็นระยะ สักครู่ ก็เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ เสียงกระจกแตกเหมือนถูกรุมยิงด้วยกระสุนปืน แต่ไม่นาน เหตุการณ์ก็สงบลง ราวกับหลังสงครามยุติ

รุ่งเช้า บริเวณรอบตัวตึก และภายในห้องโถงและชั้นบนของตึก เหมือนผ่านสงครามมาใหม่ๆ ข้าวของถูกทำลาย ตึกชำรุด ซากสิ่งของที่เกิดจากไฟไหม้ กลิ่นเหม็นตลบอบอวน ทุกคนสำรวจข้าวของ อุปกรณ์เดินทาง

เดี๋ยว!” สังข์ บอกกับเพื่อนๆ ของในซองหายไป เหลือแต่ซองหนัง

เธอทำมันหาย ตอนออกไปล่าสัตว์หรือเปล่า?เอื้อย ถาม

สังข์ รู้สึกเป็นกังวล ครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา มันหายไป พร้อมกับซู หลายวันมานี่ ซูมีท่าทางแปลกๆ เมื่อเห็นของในซองนั่น เขาไม่ไว้ใจจึงนำติดตัวไว้ตลอด แต่เมื่อคืนเหตุการณ์มันวุ่นวายไปหมด เขาเผลอวางมันไว้

ซู เอามันไป สังข์ พูด

ซูขโมยมันไป โธ่! ซูไม่น่าทำแบบนี้เลยเอื้อย รู้สึกท้อแท้ จาอูมองหน้าเด็กๆ เหมือนจะเห็นด้วยกับที่เอื้อยพูด

ซูคิดถึงบ้าน เขาคงเอามันไปด้วย จะได้กลับบ้านถูกจาอู บอกพวกเด็กๆ

สังข์ไม่เชื่ออย่างนั้น แต่ จาอูก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน แล้วก็มีลูกชายรออยู่ที่บ้าน ทำไมจาอูจึงไม่ขโมยเอาไปล่ะ แล้วกลับไปคนเดียว ถ้าอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะไปรอด ดูซิ! พวกเรามีกันตั้งหลายคน ก็ยังสู้พวกปีศาจนั่นไม่ได้เลย เราว่าซูอาจถูกปีศาจจับไปพร้อมกับของนั่น

โธ่! ถ้าไม่มีมัน เราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง?” โสนน้อย ทรุดตัวลงนั่งเหมือนจะร้องไห้

จาอูรวบเด็กๆ เข้ามากอด กล่าวด้วยเสียงเศร้าๆ กว่าทุกคราว

ซูไม่อยู่ อังก็ตายแล้ว เราไปกันเถอะ

คณะเดินทาง เหลือชีวิตรอดเพียง เด็ก ๓ คน กับ จาอู และ มาลา เท่านั้น ทำให้สมาชิกที่ร่วมขบวนเดินทาง เริ่มหวาดกลัวอย่างหนัก เพราะสมาชิกเริ่มเหลือน้อยลงทุกวัน ไม่รู้ว่ารายต่อไปจะเป็นใคร ที่ต้องสังเวยชีวิตให้พวกภูติปีศาจ ที่คอยมารังควานพวกเขา วัตถุนำทางก็ไม่มี พวกเขาจะต้องพึ่งตัวเอง พึ่งโชคชะตา พวกเด็กๆ ยังต้องไปต่อ ภาระกิจยังไม่เสร็จสิ้น จาอูตัดสินใจ รวบรวมกำลังใจกำลังกายที่เหลืออีกครั้ง เลือกเอาสัมภาระที่สำคัญและจำเป็นติดตัวไป โดยเฉพาะอาวุธ ซึ่งเหลือน้อยเข้าไปทุกที แต่ก็ไม่ลืมที่จะพกพา ลูกดอกนาคาติดตัวไปด้วย เพราะมันเป็นอาวุธชุดสุดท้ายที่เหลืออยู่



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 21 : ประตูเวลาของพวกเอเลี่ยน (ตอนที่ ๒๐/๑๐๕ บทที่ ๖) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 24 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android