คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 25 : จุดจบของพวกเอเลี่ยน (ตอนที่ ๒๔/๑๐๕ บทที่ ๘)


     อัพเดท 14 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 25 : จุดจบของพวกเอเลี่ยน (ตอนที่ ๒๔/๑๐๕ บทที่ ๘) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 37 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() จุดจบของพวกเอเลี่ยน

พวกเขาหลับไปนานเท่าไรไม่รู้ เสียงเคาะประตู ปลุกจาอูให้ตื่นขึ้น เขามองไปที่เสียงนั่น สักครู่ ประตูค่อยๆ เปิดแง้มออกช้าๆ ใครกันที่ถือวิสาสะมาเปิดประตูในยามวิกาลเช่นนี้

อะไรกันนั่น!

ซูกำลังวิ่งหนีสิ่งหนึ่ง ในอุโมงค์ มันมีร่างเป็นก้อนมวลน้ำใส พยายามจะไล่ตามเขาไป

จาอูรู้สึกตื่นเต้นดีใจ ที่เห็นอัง ปรากฏกายยืนอยู่ที่ประตู อังเรียกจาอูให้ลุกออกมาจากเตียง แล้วชี้มือออกไปข้างนอก บอกให้ออกไปจากห้องนี้ แต่อาการที่บอกนั้น ดูมันเชื่องช้าเหลือเกิน

ซูวิ่งหนีมวลน้ำ แต่ต้องมาเผชิญหน้ากับ ประกายไฟฟ้า ที่ดักรอเขาอยู่ข้างหน้า ทำให้เขาต้องวิ่งหลบไปอีกทาง

จาอูรู้สึกแปลกใจว่า อังมาที่นี่ได้อย่างไร เขาตายไปแล้วนี่ที่เรือนปีศาจ เสียงอันหย่อนยานของอัง กับอาการที่เชื่องช้า บอกซ้ำให้จาอูรีบออกไปจากห้องนี้

ซูมองเห็นสังข์ ยืนรอเขาอยู่ข้างหน้า ในมือของเขามีวัตถุนำทาง ที่เขาขโมยมันมาจากสังข์ เขาวิ่งไปหาสังข์ ขณะที่ข้างหลัง ก็มีประกายไฟฟ้า วิ่งไล่หลังตามมา เขาตะโกน พร้อมกับชี้บอกให้สังข์ รีบออกไปจากที่นั่น

จาอูลุกขึ้นนั่งบนที่นอน อังเห็นเขายังไม่ขยับออกจากเตียง จึงเดินเข้ามาหา อย่างเชื่องช้า

แต่อะไรกันนั่น! ร่างของอัง ค่อยๆ ย่อยสลายเป็นละอองทราย เหลือแต่โครงกระดูกขาวโพลน เดินเข้ามาหาจาอู

ประกายไฟฟ้า ไล่ตามหลังซูมาทัน และกลืนร่างของเขาสลายเป็นละออง ขณะที่ปากและมือ ก็ตะโกนให้สังข์ รีบออกไปจากที่นั่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างของเขาไม่เหลือร่องรอยอะไรเลย

จาอู กับ สังข์ ตกใจตื่นร้องลั่นห้อง ปลุกเอื้อยกับโสนน้อย ให้ตื่นขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกัน สังข์ กับ จาอู ต่างมองหน้ากัน เหมือนจะถามสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่นี้

จาอู เป็นอะไร?” สังข์ ถาม

สังข์ล่ะ เห็นอะไร?” เอื้อย ถาม

สังข์ ทำหน้าตื่นตกใจ เราฝันเห็นซู เขากำลังลำบาก เหมือนถูกพวกสัตว์ประหลาดนอกโลก ไล่ทำร้าย แล้วเขาก็บอกให้เรารีบออกไปจากที่นี่

เมื่อตะกี้ แม่มาหาเรา แม่มาเรียกให้รีบออกไปจากห้องนี้โสนน้อย อธิบายความฝันให้เพื่อนๆ ฟัง

ทำไงดี เราทุกคนฝันเหมือนกันเลยเอื้อย ทำหน้าตกใจ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่

มันกลายเป็นเรื่องอัศจรรย์ ที่พวกเด็กๆ กับจาอู ถูกสั่งให้กระทำในสิ่งเดียวกัน สังข์เชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็น จึงรีบเก็บข้าวของสำคัญติดตัวไว้

นี่เราจะไปทั้งดึกๆ อย่างนี้เหรอ?” เอื้อย ถาม

ไฟในห้องดับวูบลง ไม่ต้องมีใครสั่งซ้ำสอง ทุกคนตะลีตะลานรีบเก็บข้าวของโดยเร็ว สังข์มองลอดหน้าต่างออกไปข้างนอก ที่นั่นมีคนยืนนิ่งๆ เกะกะเต็มไปหมด พวกเขามาทำอะไรกัน ดูมันไม่ปกติแน่ๆ

จาอูกับพวกเด็กๆ พากันออกมาจากห้อง แสงสลัวของดวงดาวจากท้องฟ้า ทำให้มองเห็นเงาคนยืนตะคุ่มเต็มไปหมด พอออกจากประตูห้อง มายืนที่ระเบียง อะไรกันนี่! เสียง บล๊วก! ๆ ๆ มวลก้อนน้ำ มันมาจากไหนกัน มันพยายามจะก่อตัวเป็นร่างคน พวกเด็กๆ ยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก มันเหมือนเหตุการณ์ภาพฝันเมื่อสักครู่ ทันใดนั้น!

ซูเอื้อย ตะโกน ขณะที่ร่างของซู หลุดบลั๊วะ! ออกมาจากมวลน้ำ

ซู พยายามจะยื่นของที่อยู่ในมือให้สังข์ สังข์ขยับตัวจะเข้าไปเอา แต่จาอูรู้สึกไม่ไว้ใจ จึงรั้งตัวสังข์ไว้ ทำให้สังข์ ลังเล ซูจึงโยนสิ่งนั้นให้สังข์รับมันไว้ ในขณะที่มวลน้ำดูดเอาร่างของซู หายไปในความมืด

ออกไปจากที่นี่ เร็ว!” สังข์ตะโกน ขณะที่ประกายไฟฟ้า กำลังก่อตัวขึ้น ที่ประตูห้อง แล้วคืบคลานเข้าหาสังข์ เอื้อย โสนน้อย วิ่งไปชน ร่างที่ยืนขวางทางจนเธอล้มลง เอื้อยพยุงโสนน้อยให้ลุกขึ้นไปต่อ

ร่างคนที่ยืนทะมึน ไม่อาจต้านทาน ประกายไฟฟ้านรกนั่น ทุกครั้งที่มันผ่านไป ร่างเหล่านั้นก็จะสลายเป็นจุณ สังข์พยายามหลบให้ห่างจากประกายไฟฟ้า แต่มันก็ไล่ตามติดไม่ลดละ เหมือนกับโกรธแค้นกันมาเป็นชาติ ขณะที่จาอูเดินกะเผกๆ ให้ห่างจากพวกปีศาจนั่นเข้าไว้ เขารู้ว่า เป้าหมายของมันคือ ของที่อยู่ในมือสังข์ แต่ถ้าปล่อยให้มันได้ไป นั่นหมายถึงชีวิตของสังข์มันก็เอาไปด้วย

สังข์ ถอยหลังไปชนกับร่างที่ยืนเกะกะร่างหนึ่ง เขาล้มลงไป ประกายไฟฟ้าปีศาจได้ที จึงพุ่งตรงไปหาสังข์ทันที แต่จาอูกระโดดเข้าขวางไว้

จาอู ระวัง!” สังข์ ร้องตะโกน

แต่สายไปแล้ว

ร่างของจาอู สลายไปอย่างรวดเร็ว มันคงโกรธจัด ที่ไปขัดขวางเหยื่อของมัน สังข์ทั้งตกใจ ทั้งเสียใจ ที่ต้องมาเสียจาอู ไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ได้อำลากัน มันรวดเร็วเกินไป หรือว่ามันถึงคิวของเขาแล้ว ที่พวกปีศาจจะมาเอาชีวิตไป สังข์คิดว่าตนเองไม่รอดแน่ และคงเป็นคิวต่อไปเช่นกัน แต่อีกใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงเพื่อนที่เหลืออีกสองคนไม่ได้

ไป๊!”

สังข์ ตะโกนให้เอื้อยกับโสนน้อย รีบวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทั้งสองก็ยังลังเล ตกใจร้องไห้กอดกันแน่น ในขณะที่เจ้าปีศาจร้าย ค่อยๆ คืนคลานเข้าหาร่างของสังข์อย่างช้าๆ

ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เจ้าปีศาจมวลก้อนน้ำมันกลับมาอีก มันคงผิดหวังที่ลากเอาเหยื่อก่อนหน้านี้ไปผิดคน แน่ละมันทั้งสอง ต่างก็ต้องการเหยื่อชิ้นเดียวกัน

เอื้อยกับโสนน้อย ตัดสินใจ ไม่ทิ้งสังข์ให้ตายโดดเดี่ยว พวกเขาทั้ง ๓ คน ร่วมชีวิตเป็นเพื่อนกันมาหลายปี ผ่านทุกข์มีสุขมาด้วยกัน เมื่อยามคับขันเช่นนี้ จะตายก็ขอตายด้วยกัน มันไม่ยุติธรรมเลยสำหรับพวกเด็กๆ ที่ต้องมารับชะตากรรมที่พวกเขาไม่ได้ก่อ เอื้อยกับโสนน้อย จึงวิ่งโผเข้าไปกอดสังข์ ร่างของเด็กทั้ง ๓ คน สั่นสะท้านด้วยความกลัว เสียงร้องไห้ของพวกเขา ไม่ได้ทำให้พวกปีศาจรู้สึกสงสารแต่อย่างใด

ถ้าเคนยังอยู่ที่นี่ก็ดีซินะ พ่อจ๋าแม่จ๋า ลูกกลัวเหลือเกิน ช่วยลูกด้วย

มันโหดร้ายเกินไป สำหรับเด็กอายุแค่ ๑๑ ขวบ ที่ต้องมาเผชิญหน้ากับปีศาจเอเลี่ยนที่ร้ายกาจที่สุด แม้มนุษย์อย่างเรายังรู้สึกเลยว่า ขอเลือกตายด้วยวิธีอื่นดีกว่า ที่จะต้องมาเผชิญหน้ากับมัน สังข์ เอื้อย โสนน้อย ไม่เคยรู้สึกกลัวอะไรเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต

ขณะที่ ปีศาจมวลน้ำ กับปีศาจประกายไฟฟ้า มันลังเลว่าใครจะเข้าถึงเหยื่อก่อนกัน ทันใดนั้น ประกายไฟฟ้าอีกดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันรวมกันเป็นดวงไฟกลมขนาดใหญ่สูงเท่าตัวคน และเมื่อดวงไฟนั่นหดหายไป ก็ปรากฏร่างของ นาเคนทร์

เขามาทันเวลาพอดี เด็กทั้ง ๓ คน ดีใจจนบอกไม่ถูก

อยู่นิ่งๆเคนสั่ง

เคน ชูสิ่งหนึ่งที่อยู่ในมือ มันคือวัตถุนำทางนั่นเอง สังข์รู้สึกแปลกใจ ที่ของนั่นไปอยู่ในมือของเคนตั้งแต่เมื่อไร แต่เมื่อเขามองที่มืออีกข้างของตน ที่แท้มันมีสองอัน!

เคนขว้างสิ่งที่อยู่ในมือไปตรงกลางระหว่างพวกเอเลี่ยนทั้ง ๒ พวก ให้ห่างออกไป จนพ้นระยะอันตราย เป็นไปตามที่เคนคิด ประกายไฟฟ้ากับมวลก้อนน้ำ พุ่งเข้าหาวัตถุเป้าหมายอย่างลืมตัว มันวิ่งชนประสานกัน บังเกิดอนุภาคกระแสไฟฟ้าที่อัดแน่น และพลุ่งพล่านรวมกันเป็นก้อนเดียว บังเกิดแสงสว่างวาบราวกับกลางวัน

บึ๊ม

เสียงระเบิดพร้อมประกายแสงสว่างส่องวาบไปทั่วบริเวณนั้น ราวกับระเบิดปรมาณูถูกทิ้งที่เกาะฮิโรชิมา ประเทศญี่ปุ่น แต่ลูกเล็กกว่าหลายเท่า เมื่อทุกอย่างสงบลง แสงแรกแห่งอรุณ ก็โผล่พ้นเหลี่ยมเขาหิน

มันช่างน่าประหลาดอะไรเช่นนั้น ผู้คนที่ยืนแข็งทื่อเมื่อสักครู่ หายไปไหนหมด จะว่ามันถูกเจ้าปีศาจไฟฟ้าช็อตตาย ก็ไม่ใช่ เพราะจำนวนคนที่ยืนอยู่เมื่อสักครู่ มีจำนวนไม่น้อย สังข์ มองไปรอบๆ คงเหลือแต่อาคารบ้านเรือนที่ว่างเปล่า ไร้ผู้คน เงีบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงพูดหรือเสียงดนตรี

สังข์ เอื้อย โสนน้อย วิ่งเข้าไปสวมกอดเคน หลังจากเคนก้มลงไปหยิบวัตถุนำทาง ถือไว้ในมือ

เคน ฮือ ๆ ๆโสนน้อย ร้องไห้สะอึกสะอื้น นึกว่าจะไม่เจอ เคน อีกแล้ว

ขอบคุณมากนะ ที่ช่วยพวกหนูไว้เอื้อย ยังร้องไห้ดีใจไม่หยุด

เธอสามคน ปลอดภัยกันดีนะเคน ถามและปลอบขวัญ ฉันขอโทษ ที่ปล่อยให้เธอลำบาก

ไม่เป็นไร เคนมาทันเวลาพอดีสังข์ พูด ไม่อย่างงั้น พวกเราเสร็จมันแน่

จาอูกับพวกเขา หายไปไหนล่ะ?”

สังข์ก้มหน้านิ่ง น้ำตาซึม เคนเข้าใจในความรู้สึกของสังข์ เขาไม่น่าถามในตอนนี้เลย เขาน่าจะรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับคณะพี่เลี้ยง ที่เคนส่งพวกเขามาตายในระหว่างทาง เคนเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อย จนพูดไม่ออก หากจะกล่าวยกย่อง จาอูและเพื่อนๆ คือบุรุษผู้เสียสละ มันยังน้อยเกินไป เพราะพวกเขาไม่ได้รับอะไรตอบแทนเลย แม้แต่ชีวิตรอดกลับไปพบลูกเมียมิตรสหาย ถ้าเคนมากับพวกเด็กๆ เสียแต่ตอนนั้น เหตุการณ์ร้ายๆ เหล่านี้ อาจไม่เกิดขึ้นก็ได้

ฉันเสียใจ ฉันเสียใจจริงๆ

เคน มาได้ยังไง?”

คำถามขอ โสนน้อย หักเหบรรยากาศเศร้าๆ ได้ชั่วขณะ

ฉันก็มี ไอนี่ นี่ไงเคนชูวัตถุที่เป็นเครื่องนำทางอีกอัน ให้พวกเด็กๆ ดู แล้วก็มีไอ้นั่น เรียกว่าประตูข้ามเวลาเคนชี้ไปที่วงแหวนท่อสีดำ สูงเท่าตัวคนยืน ที่วางอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

สังข์ เดินเข้าไปไกล้ๆ แล้วลูบคลำมันอีกครั้ง เขาเคยเห็นเจ้าสิ่งนั้นแล้ว ตอนที่อยู่ในบ้านของเคน ที่หมู่บ้านป่า ตอนนั้นเคนยังล้อเล่นเลยว่า อย่าเข้าไปใกล้มัน ระวังจะถูกมันกินเข้าไป ทั้งๆ ที่มันก็ไม่มีฟันสักซี่ เคนคงให้มันกลืนเข้าไปในท้องแล้วก็ถ่ายออกมาที่นี่

ทำไมเคนไม่บอกตั้งแต่แรก ว่าวงแหวนนั่น มันพาเคนไปไหนต่อไหนได้ โดยไม่ต้องนั่งรถ หรือเดินไป แล้วนี่มันพาเคน ย้อนเวลากลับไปตอนเด็กๆ ได้หรือเปล่า

มันทำได้มากกว่านั้นแยะ

ที่แท้ เคนก็เป็นนักประดิษฐ์เอื้อย สรุป

ไหน ลองเอาอีกอันมาดูซิเคนตัดบท รีบถามหาวัตถุกุญแจอีกอันหนึ่ง นั่น ไฟมันกระพริบอยู่ ประเดี๋ยวมันก็จะดับไป ถ้าฉันไปแล้ว

เคน จะไปไหน?” โสนน้อย ถาม

ฉันก็จะกลับบ้านไงเคนพูดไปตามจริง โดยไม่ทันได้คิดว่า พวกเด็กๆ จะรู้สึกอย่างไร พวกเธอเอง ก็ต้องไปจากที่นี่เหมือนกัน เราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้

ว๊า! … เคน ไม่ไปกับพวกเราเหรอ?”

ไม่หรอก เราแยกทางกันตรงนี้แหละ ภาระกิจของฉันมันจบแล้ว ต่อจากนี้ พวกเธอต้องพึ่งตัวเอง แล้วละ ไม่ต้องถามฉันว่า ฉันเป็นใคร ไปทำอะไรมา ขอให้พวกเธอจงจำไว้ว่า เค ยังเป็นเพื่อนเธอเสมอ ไม่ว่าจะตรงนี้ หรือที่ไหน หรือเวลาอะไร เราจะคิดถึงกันเสมอ ... ตกลงไหม๊?”

เคนพูดยาว จนพวกเด็กๆ รู้สึกผ่อนคลายหายเศร้าชั่วขณะ แต่ความรักความผูกพัน และความกตัญญู ยังฝังแนบแน่นอยู่ในวิญญาณของพวกเขา จนไม่อาจลบลืมไปจากความทรงจำ ความรู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้มันยาวนานกว่าครั้งก่อนๆ ราวกับว่า กอดนี้คือกอดอำลาสุดท้ายจริงๆ ที่ต่อจากนี้ไป พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสพบกันอีก

พวกเธอ มาทางไหนก็กลับทางนั้น เดินไปตามลำธาร จากนี่ไป ไม่ไกลพวกเธอก็จะปลอดภัย สังข์ อย่าลืมของสิ่งนี้ ติดตัวไว้เสมอ มันจะเป็นเครื่องนำโชคสำหรับเธอ เอื้อย หนูเป็นเด็กดี กล้าหาญมาก โสนน้อย ฉันต้องไปละนะ ฉันยังชอบกลิ่นเสื้อเหม็นๆ นี่ ไม่ต้องซื้อมาฝากฉันก็ได้ ไปเถอะตามหาแม่ของพวกเธอให้เจอ

เด็กทั้ง ๓ คน โบกมือลาเคน

เคนจับวัตถุนำทางชูขึ้นเหนือศีรษะ ยื่นไปตรงกลางของวงกลมนั้น มันคือกุญแจสำหรับเปิดเครื่องนั่นเอง สักครู่ ท่อวงแหวนสีดำก็ส่งเสียงครางเหมือนเครื่องบินเจ็ทถูกสตาร์ท เกิดลำแสงรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าขึ้นในกรอบของแท่งวงกลม จากนั้นลำแสงที่เป็นเส้นสามเหลี่ยมก็ค่อยๆ หดตัวไปยังจุดศูนย์กลาง ตามแนวกุญแจ ที่เคนค่อยๆ หมุนไปทางซ้าย ในที่สุด มันก็ดูดเคนและตัววงแหวนนั่นหายวับไปพร้อมกับเสียง

สังข์ หยิบวัตถุนำทางอีกอันขึ้นมาดู จริงๆ ด้วย! แสงกระพริบจากหลอดแอลอีดี ค่อยๆ ดับไป มันไม่ต้องทำหน้าที่เป็นวัตถุนำทางอีกต่อไปแล้ว แต่เคนบอกว่า มันคือวัตถุนำโชค สังข์ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า มันจะนำโชคอะไรมาให้

สังข์ เอื้อย และ โสนน้อย เก็บข้าวของที่เหลือและจำเป็น พากันเดินย้อนกลับไปเส้นทางเดิม เมื่อเดินผ่านประตูหินโค้ง อาการเมารู้สึกวิงเวียนก็กลับมาอีกครั้ง แต่หนนี้ไม่รุนแรงเหมือนเมื่อตอนขาเข้าไป พวกเด็กๆ ต่างก็สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เมื่อเดินผ่านประตูหินโค้งนี่ แต่ก็หาคำตอบไม่ได้ แม้แต่น้ำในลำธาร ก่อนที่พวกเขาจะเดินผ่านประตูหินโค้งออกมา มันหยุดนิ่ง แต่เมื่อพวกเขาเดินจากไป น้ำในลำธารก็ไหลเป็นปกติ

เด็กทั้งสาม พากันเดินลัดเลาะตามลำธารน้ำ ไปได้ครึ่งวัน ก็มาถึงสถานที่ที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน พวกเขาดีใจและตื่นเต้นกันมาก ราวกับเห็นสวรรค์ชั้นฟ้า มันคือชายหาดสีขาวสะอาดตา ทอดยาวไปจนสุดสายตา ถัดไปเป็นท้องทะเลสีน้ำเงินเข้ม ตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินอ่อนๆ แซมด้วยหมู่เมฆ ลมทะเลพัดผ่านเย็นชุ่มฉ่ำ พร้อมกับเสียงฟู่ๆ ไพเราะราวกับเสียงดนตรี ฝูงนกโบยบินบนท้องฟ้า สวนกับทิศทางลมดูสวยงามยิ่งนัก พวกเขาจำได้ คุณครูเคยเล่าให้ฟังว่า ทะเลนั้นสวยงาม อากาศก็หอม วันนี้ พวกเขาได้เห็นและสัมผัสกับทะเลจริงๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 25 : จุดจบของพวกเอเลี่ยน (ตอนที่ ๒๔/๑๐๕ บทที่ ๘) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 37 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android