คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 31 : เขตย้อนเวลา (ตอนที่ ๓๐/๑๐๕ บทที่ ๑๐)


     อัพเดท 14 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 31 : เขตย้อนเวลา (ตอนที่ ๓๐/๑๐๕ บทที่ ๑๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๑๐  ผจญภัยกลางมหาสมุทร

() เขตย้อนเวลา

เดินเรือมาได้ ๓ วัน ท้องทะเลยังปกติดี สินสมุทรตัดสินใจ พาเรือออกไปห่างฝั่งมากขึ้น ทะเลก็ยังสงบดี เรือยังแล่นฉิว แดดจัด พวกเขาตั้งวงสนทนากันที่บริเวณหัวเรือ เพื่อทำลายความเบื่อหน่าย ใครใคร่คุยก็คุย ใครใคร่นอนก็นอน เว้นแต่ สังข์ ยังคงประจำอยู่หัวเรือ แต่ละคนมีความใฝ่ฝันที่แตกต่างกัน

เราอยากตัวใหญ่กว่านี้สินสมุทร เอ่ยขึ้น จะได้มีแรงเยอะๆ ใครก็ไม่กล้ามารังแก

แต่เราตัวเล็กแค่นี้ก็พอแล้ว ขอให้วิ่งเร็วๆ ว่ายน้ำไวๆ ป้าจะได้ไล่ตีไม่ทันสุดสาครบอก และถาม แล้วเธอล่ะ เอื้อย โตขึ้นอยากเป็นอะไร?”

อยากเป็นหมอเอื้อย ตอบ

ก็เป็นอยู่แล้วนี่ไงสุดสาคร กระเซ้าเล่น

ไม่เอา เป็นหมอจริงๆ สิ ไม่ใช่หมอแค่บนเรือ

โสนน้อยล่ะ อยากเป็นอะไร?” สินสมุทร ถาม

อืม! …” โสนน้อย ใช้ความคิด เป็นอะไรดีล่ะ ... คิดไม่ออก

ก็เป็นซักอย่างสิ อะไรก็ได้ สุดสาคร เตือน

เป็นคุณครู หรือเป็นตำรวจดี ... แล้วถ้าเป็นตำรวจล่ะ โสนน้อย ตอบ

พวกเพื่อนๆ ต่างพากันหัวเราะ

หัวเราะอะไร?”

ก็เธอ ตัวเล็กๆ ทั้งผอมทั้งบาง เป็นคุณครูน่ะดีแล้ว จะเป็นตำรวจได้ยังไง? ประเดี๋ยว โจรมันก็อุ้มเธอไปละไม่ว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่าสินสมุทรอธิบาย ยังหัวเราะไม่หยุด แต่ดูเหมือนว่าการสนทนายังไม่จบ เพราะยังขาดคำตอบอยู่อีกหนึ่งข้อ

เออ! สังข์ ยังไม่บอกเลย โตขึ้นอยากเป็นอะไร?”

ไม่รู้ แต่ตอนนี้เราอยากเจอแม่สังข์ตอบ ขณะใช้กล้องส่องมอง และอยากจะบอกแม่ว่า เรารักแม่มากที่สุดเลย

คำตอบของสังข์ ทำให้พวกเพื่อนๆ มองหน้ากันด้วยความรู้สึกเหงาๆ เศร้าๆ เป็นการทำลายบรรยากาศรื่นเริงไปโดยไม่ตั้งใจ แต่สิ่งที่หักเหความสนใจของพวกเด็กๆ คือ เมฆบนท้องฟ้าเริ่มก่อตัวรวมกันหนา จนเป็นสีเทาเข้ม ลมพัดแรงขึ้น สินสมุทรรีบคว้าแผนที่ออกมาดู เพราะเกรงว่าเรือจะไปผิดทิศ และบอกให้เพื่อนๆ เข้าประจำตำแหน่งเรือ ฝนตั้งเค้ามาแล้ว ลูกคลื่นเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อย

เพชรกับบ่าววี ลดใบเรือลงครึ่งหนึ่ง เรือยังคงเล่นเท่าเดิม เพราะลมแรงมาก เรือโยกโคลงเคลงไปตามแรงลูกคลื่น ไม่นาน ฝนก็เทลงมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเด็กๆ เจออุปสรรค แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะพวกเขาเคยปะทะกับพายุฝนมาหนหนึ่งแล้ว ตอนออกเรือฝึกซ้อมกับเฒ่าทะเล สินสมุทรบังคับเรือ ลูกเรือที่เหลือ ช่วยกันสูบน้ำออกจากเรือ

เวลาผ่านไปราว ๒ ชั่วโมง พายุฝนจึงเบาบางลง พร้อมกับความมืดได้โรยตัวลงมาแทน

หลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแล้ว ก็กินอาหารค่ำ ระหว่างนั้น สินสมุทร ถือโอกาสประชุมการเปลี่ยนแผนเดินทาง เขากางแผนที่ออกดู และชี้ไปที่เกาะแห่งหนึ่งในแผนที่ ซึ่งอยู่ห่างจากแผ่นดินไกลออกไป

เห็นเกาะนี่ไหม๊ เราจะไปที่นั่น

ไปอีกไกลแค่ไหนล่ะสังข์ ถาม

ไม่รู้ อาจจะเจ็ดวันสินสมุทรตอบ แล้วหันไปถาม โสนน้อย แต่เราก็มีน้ำและอาหาร เพียงพอไม่ใช่เหรอ?” โสนน้อย พยักหน้า

มีใครเห็นเป็นอย่างอื่นไหม๊?” สินสมุทรถามอีกครั้ง ก็ไม่มีใครปฏิเสธ เขาจึงสรุปการประชุมว่า ถ้างั้น เมื่อไปถึงที่นั่น เราจะแวะเติมน้ำและอาหาร

หลังจากจัดเวรยาม ทุกคนก็เข้านอน แต่สินสมุทร ไม่อาจทิ้งงานกัปตันเรือไปได้ เขาจึงเลือกนอนข้างบน พร้อมกับพวกผู้ชายทั้งหมด

พี่สมุทร ไปที่เกาะนั่น แล้วเราจะเจออะไรบ้าง?” สุดสาคร ถามพี่ชาย

เราอาจจะเจอพ่อกับแม่ก็ได้สินสมุทรตอบแบบไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไร ก่อนจะงีบหลับไป

ก่อนฟ้าสว่าง ลมทะเลได้พัดพาเรือมาเกยตื้นที่เกาะแห่งหนึ่ง สินสมุทร สุดสาคร สองพี่น้อง ตื่นขึ้น เข้าใจว่ามาถึงเกาะที่หมายแล้ว มองเห็นสังข์และคนอื่นๆ ยังหลับสบาย จึงกระซิบกระซาบ พากันลงจากเรือ โดยไม่ปลุกเพื่อนๆ

เมื่อขึ้นฝั่งมาได้ เขามองฝ่าความมืดสลัว ไปที่ใจกลางเกาะนั่น ปรากฏแสงไฟสองดวงโผล่พ้นจากแนวป่าออกมา

ใช่ดวงตาปีศาจ รึเปล่า?” สุดสาครเกาะแขนพี่ชาย และกระซิบถาม

เด็กทั้งสอง ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ เป็นดวงไฟกลมโต

ไม่ใช่หรอกสินสมุทร ตอบ

ดวงไฟสองดวง ส่องไปกระทบศีรษะเด็กทั้งสองเข้าพอดี เด็กๆ จึงผลุบหัวลงหลบไฟ

นั่นใคร?” เสียงดังมาจากแสงไฟ ทำให้สองพี่น้องเริ่มสงสัย ปนกับความดีใจ ที่มีคนอยู่ที่นี่ เขาจึงค่อยๆ โผล่หัวขึ้นมา แสงไฟนั่นก็ยิ่งสว่างขึ้นอีก พร้อมคำถามที่ฟังดูคุ้นๆ หู แต่ก็ยังไม่แน่ใจ

นั่นใช่ สินสมุทร รึเปล่า?”

สินสมุทร โผล่หน้าขึ้นมองไปที่แสงไฟนั้น

จริงด้วยๆ คุณ นั่นลูกของเรา สุดสาคร ก็อยู่ที่นี่ด้วย ลูกแม่

พ่อกับแม่ของพวกเขา ถือไฟดวงใหญ่เดินมาหาพวกเขา และโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ สินสมุทร ดีใจมาก ตะโกนเรียกสุดเสียง

พ่อ แม่

วู๊ด วู๊ด

เสียงหวูดเรือ พร้อมด้วยดวงไฟสองดวงคู่ สว่างจ้าราวกับกลางวัน ปลุกให้สินสมุทร ตื่นจากภวังค์ ตามด้วยสังข์ และ สุดสาคร

แสงอะไรน่ะ?” สังข์ถาม เสียงวูดดังขึ้น เข้ามาใกล้กว่าเดิม

เรือ เรือใหญ่ หันหัวเรือ เร็ว!” สุดสาคร ตะโกนบอกพี่ชายสุดเสียง

เสียงหวูดเรือดังใกล้เข้ามาอีก ดวงไฟสองดวงยังคงสว่างจ้า ทุกอย่างโกลาหลไปหมด แต่พวกเด็กๆ ก็ตั้งสติได้ สินสมุทร หมุนหางเสือบังคับเรือ เพื่อไปให้พ้นจากเส้นทางของเรือเดินสมุทรโดยเร็ว พร้อมกับตะโกนสั่งเสียงดังลั่น

สุดสาคร ติดเครื่อง เร็ว! พี่บ่าวหลา ขึ้นใบเรือเดี๋ยวนี้

สุดสาคร ลงไปข้างล่าง เพื่อติดเครื่องยนต์ ใบเรือที่เหลืออีกครึ่ง ค่อยๆ ถูกดึงขึ้นเพื่อรับแรงลมให้เต็มกระแส เอื้อย โสนน้อย ช่วยเพชรกับบ่าวหลา ดึงใบเรือขึ้น

สาคร ติดเครื่องเร็วสังข์ ตะโกนลงไปข้างล่าง ขณะที่เสียงหวูดดั่งสนั่นหวั่นไหวเป็นระยะ

เครื่องไม่ได้ติดมาหลายวัน มันจึงดื้อติดยากสักหน่อย สินสมุทร พยายามสตาร์ทเครื่องอีก ๓ ครั้ง คราวนี้ เครื่องยนต์ยอมแพ้ ลมกรรโชกมาอย่างแรง พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น มันถูกเร่งเครื่องเต็มกำลัง รวมกับแรงลมที่ปะทะใบเรือ พาหัวเรือสำเภายนต์ เบนออกจากเส้นทางของเรือยักษ์ไปได้อย่างหวุดหวิด

ไม่นาน แสงแรกแห่งอรุณ เริ่มจับท้องฟ้า ดวงตะวันกลมโตสีแดง เริ่มโผล่พ้นจากขอบทะเล พอทัศนวิสัยเริ่มดีขึ้น คณะเดินทางท่องทะเล ก็เดินทางต่อไปมุ่งสู่เกาะเกาะหนึ่งที่อยู่ห่างไกล

เมื่อเข้าใกล้วันที่ ๗ อากาศก็ยิ่งเย็น ท้องฟ้ามัวๆ ไปด้วยหมอก จะมีบ้างบางช่วงที่เป็นเวลากลางวัน พอจะใช้กล้องส่องทางไกลได้บ้าง แต่ก็ไม่มีวี่แววจะเห็นเกาะนั่นเลย

รึว่า เราจะมาผิดทิศ?” สังข์ เริ่มไม่แน่ใจ

ไม่หรอก เราก็มาตามแผนที่แล้วนี่สินสมุทร ตอบอย่างมั่นใจ

ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ มองไปรอบๆ มีแต่เวิ้งน้ำ ลูกคลื่น ลมและฝน สังข์ เอื้อย และ โสนน้อย เริ่มชินแล้ว กับการอยู่ทะเลนานๆ แต่คราวนี้ มันนานผิดปกติ แม้แต่สินสมุทรกับสุดสาคร ที่ว่าเป็นเด็กชาวเลเอง ก็รู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย เวลามันได้เลยมาเป็นวันที่ ๑๕ แล้ว ก็ยังไร้วี่แววของที่จะเห็นเกาะ หรือชายฝั่ง และถ้านับวันที่เริ่มเดินทาง ก็ราวๆ ๒๐ วัน นานขนาดนี้ ทำให้อาหารและน้ำจืด เหลือน้อยเต็มที ดูเหมือนว่าพวกเขาเริ่มจะสิ้นหวัง นั่งนอนรอโชคชะตา

จนกระทั่งบ่ายของอีกวัน

พวกเด็กๆ นั่งจับเจ่าอย่างหมดอาลัยในชีวิต อยู่กลางลำเรือ ท่ามกลางบรรยากาศท้องฟ้าขมุกขมัว มีทัศนวิสัยไม่เกิน ๒๐๐ เมตร ปล่อยให้เรือแล่นไปข้างหน้าตามยถากรรม เรือแล่นช้าๆ เข้าไป ใกล้บริเวณปรากฏการณ์ที่ดูประหลาด สินสมุทร ปลุกให้เพื่อนๆ ตื่น มองไปข้างหน้า บริเวณนั้น ทะเลถูกแบ่งออกเป็น ๒ ซีก ซีกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเรือของพวกเด็กๆ ปรากฏมีแสงสว่างส่องมาจากท้องฟ้าทำมุม ๙๐ องศา ทะลุผ่านบรรยากาศขมุกขมัว ตรงลงไปที่พื้นทะเลเป็นทางยาวจากฟากหนึ่งไปยังอีกฝากหนึ่ง ไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นที่ตรงไหน และไปสิ้นสุดที่ตรงไหน สังข์ หยิบกล้องส่องไปข้างหน้า

แสงอะไรน่ะ?” สินสมุทร ถาม สังข์จึงส่งกล้องให้

แสงเป็นสีรุ้ง เหมือนรุ้งกินน้ำเลยสินสมุทร พูดแล้วเอากล้องให้เพื่อนๆ ส่องดูทุกคน

จริงด้วย สวยจังเลยโสนน้อย อุทาน

เอาไงดี?” สุดสาคร ถามพี่ชาย

สินสมุทร ถามความเห็นเพื่อนๆ พวกเขาตัดสินใจ ปล่อยให้เรือเดินหน้าทะลุผ่านมันไป

พวกเด็กๆ ไม่รู้หรอกว่า สถานที่ที่พวกเขาเข้าไปนั้น มันคืออะไร ถ้าพวกเขาคนใดคนหนึ่ง มีโอกาสพาตัวเองเหาะมาข้างบนที่สูงๆ มองลงไปข้างล่าง แสงนั่น มันส่องลงมาเป็นวงกลมใหญ่ ขนาดมหึมา สามารถลากเรือสำเภาของพวกเด็กๆ ไปจอดเรียงไว้ในนั้นได้เป็นพันลำ พวกเขาอาจจะตัดสินใจผิดก็ได้ ที่เข้าไปในนั้น หรือว่าเป็นเพราะโชคชะตา

ปรากฏว่า เมื่อเรือแล่นผ่านเข้าไปในบริเวณนั้น แสงที่ส่องลงมา ก็กลายเป็นเกร็ดแสงสีรุ้ง จะว่าเป็นละอองเกสรดอกไม้ก็ไม่ใช่ เพราะมันเป็นแสง ค่อยๆ ปลิวพัดวนเวียนส่ายไปมา บางครั้งก็บิดเป็นวงก้นหอย บางครั้งก็ไม่ใช่ แต่มันปลิวไปทั่วบริเวณนั้น แรงขึ้น เร็วขึ้น จนพวกเด็กๆ เพชรและบ่าวหลา ซัดเซไปตามแรงหมุน เหมือนถูกพลังบางอย่างกระทำ ทั้งๆ ที่กระแสลมขณะนั้นก็พัดเอื่อยๆ สร้างความมหัศจรรย์ให้แก่พวกเด็กๆ เป็นอันมาก ทุกคนดูสนุกสนานกับปรากฏการณ์ แต่สังข์กลับไม่ไว้วางใจ แต่ไม่อาจสรุปได้ว่ามันเป็นอะไร สักครู่ เกร็ดแสงเหล่านั้น ก็ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ พร้อมๆ กับแสงสว่าง ปล่อยให้ความมืดสลัวอึมครึมเข้ามาแทนที่ดังเดิม เหมือนไม่มีเกิดอะไรขึ้น



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 31 : เขตย้อนเวลา (ตอนที่ ๓๐/๑๐๕ บทที่ ๑๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android