คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 42 : ทาสใหม่ (ตอนที่ ๔๑/๑๐๕ บทที่ ๑๒)


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 42 : ทาสใหม่ (ตอนที่ ๔๑/๑๐๕ บทที่ ๑๒) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 35 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  ทาสใหม่

สินสมุทร สังข์ และ สุดสาคร ถูกนำตัวขึ้นรถสีแดงเลือดนก ที่มีซี่กรงคล้ายรถขนนักโทษ ไปนั่งรวมกับเชลยหญิงชายและคนอื่นๆ แล้วรถก็วิ่งออกไปช้าๆ ขณะที่รถอีกคันหนึ่งแต่คันเล็กกว่า บรรทุกเชลยที่เป็นชาวบ้านผู้ชายล้วน ราว ๓๔ คน วิ่งแซงหน้าขึ้นไป สักครู่ มีเสียงปืนดังขึ้นจากรถคนเล็กที่อยู่ข้างหน้า เชลยทุกคนบนรถถึงกับสะดุ้งตกใจกลัว เมื่อรถคันสีแดงเลือดนกวิ่งผ่านซอยที่อยู่ซ้ายมือ พวกเด็กๆ มองเห็นคนนอนตายอยู่กลางถนน

คนในเมืองนี้ ตกอยู่ในภาวะหวาดผวา จากชายชุดทหารเหล่านี้ พวกมันไล่จับคนพวกนี้ไปทำอะไร ทำไมจึงไม่มีตำรวจ หรือเจ้าหน้าที่รัฐมาขัดขวาง

กลับกันเถอะ เจ้านาย เราได้ครบแล้วมันคนหนึ่ง พูดกับคนที่นั่งอยู่ตอนหน้า

ผู้ใหญ่สองคน กับเด็กสามคนนี่นะ เฮ่ย! คนในเมืองนี้ มันไปไหนกันหมดวะ ตอนนี้นายหญิงต้องเร่งงาน โธ่เว้ย!” คนที่นั่งอยู่ตอนหน้าของรถพูดสบถ พร้อมกับปัดมือบอกให้คนขับ ขับรถออกไป

สังข์ สังเกตดูสองผัวเมีย มีสีหน้าอิดโรยและซีด เหมือนไม่ได้หลับนอนมาหลายวัน เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าเก่าและขาด และก็หนาวด้วย พวกเขากอดและซบหน้าเข้าหากันร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาออกมา พวกเขาคงเสียน้ำตามามากแล้ว กับเรื่องบ้าๆ ของเมืองนี้ สังข์ขยับตัวจะถามพวกเขา ก็มีถุงผ้าสีดำคลุมหัว เพื่อไม่ใช้เชลยมองเห็นสองข้างทาง และป้องกันไม่ให้คุยกัน มันคงคลุมหัวเชลยทุกคนที่อยู่บนรถคันนี้ จากนั้นพวกมันก็มัดมือเชลยทุกคนไพล่หลัง เพื่อป้องกันการหลบหนี

เอื้อย กับ โสนน้อย รออยู่ในเรือเหล็กนานเกือบชั่วโมง ไม่เห็นพวกผู้ชายกลับมา ก็รู้สึกกระวนกระวายใจ คิดว่าพวกเขาอาจจะได้รับอันตรายก็ได้

เราออกไปตามดีไหม เอื้อย?”

เอื้อย ครุ่นคิดในใจ ลังเลว่าจะทำตามที่โสนน้อยบอกดีหรือไม่ หรือว่าจะรอต่อไป แต่ถ้าสังข์ สินสมุทร และสุดสาคร ถูกจับตัวไปทั้ง ๓ คน พวกเธอก็จะหาทางไปช่วยพวกเขา

รถยนต์ที่บรรทุกเชลยและชายชุดทหาร ผ่านเข้าไปในเขตสุสานรถยนต์ ซึ่งเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนเครื่องยนต์ หุ่นยนต์ และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ กองสุมรวมกันเป็นภูเขา เล็กบ้างใหญ่บ้างเต็มไปหมด รถวิ่งวกวนไปตามเส้นทางจนสุดสุสาน เป็นอาคารโรงงานรูปโดมหลังคาโค้ง สูงเท่ากับตึก ๓ ชั้น ด้านหลังเป็นสะพานเหล็กแบบแขวน สภาพเก่าคร่ำคร่า เหมือนถูกใช้งานมาแล้วหลายศตวรรษ ถัดไปเป็นตึกค่อนข้างใหม่ สูงเกิน ๑๐ ชั้น ขึ้นอยู่เต็มไปหมด หน้าอาคารโรงงาน มีรถยนต์บรรทุก ๓๔ คัน วิ่งเข้าๆ ออกๆ จากประตูเหล็กขนาดใหญ่และกว้าง

รถยนต์คันสีแดงเลือดนก พาเชลยวิ่งหายเข้าไปในอาคารโรงงาน

สังข์รู้สึกว่า รถจอดนิ่งสนิทอยู่ที่ใดที่หนึ่งมืดๆ มีเสียงดังครืดๆ หึ่งๆ เหมือนมอเตอร์ไฟฟ้าหมุนให้แขนกลทำงาน จากนั้นรถก็ถูกย้ายเข้าไปอยู่ในกล่องเหล็กคล้ายลิฟต์ พาลงไปที่ไหนสักแห่ง แล้วก็หยุด

สังข์ สินสมุทร และ สุดสาคร กับ ชาวบ้านสองคนผัวเมีย ถูกพาลงจากรถเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง มันเป็นห้องโถงขนาดไม่ใหญ่นักคล้ายอุโมงค์ ยาวลึกไปทั้งด้านซ้ายและขวา และตลอดทางยาว จะมีทางเดินแยกออกไปทั้งสองข้างทุกระยะ ๒๐ เมตร เหมือนถูกจัดแบ่งเป็นสัดส่วน มีชายชุดทหารในมือถือปืน เดินเข้าออกเต็มไปหมด จากนั้น ชายชุดทหารก็พาพวกเชลยไปนั่งลงกับพื้น ถอดผ้าคลุมออกจากหัวของเชลยทุกคน และแก้มัดมือให้เป็นอิสระ

เด็กๆ ถูกบังคับให้นั่งกับพื้นเป็นแถวยาว รวมกับพวกผู้ใหญ่ที่ถูกจับมา เป็นชายบ้างหญิงบ้างคละกันไป ประมาณ ๒๐ คน แต่ละคนมีแววตาตื่นกลัว ไม่รู้ชะตากรรมว่า ตนเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง สังข์และเพื่อนๆ ก็เช่นกัน แม้ว่าจะผ่านอุปสรรคพวกภูติ ปีศาจ สัตว์ร้าย อันตรายมามายเพียงใดก็ตาม แต่หนนี้ต่างกันโดยสิ้นเชิง สัตว์ร้ายอันตรายในป่า แม้จะดูลึกลับ น่ากลัว แต่ถ้าตั้งสติให้มั่นคง ก็พอมีหนทางสู้กับมัน หรือหลบหนีเขี้ยวเล็บของมันได้ และมันจะฆ่าเหยื่อยเพราะต้องการกินเป็นอาหาร แต่สำหรับคนพวกนี้ ดูน่ากลัวกว่า เพราะไม่อาจหยั่งรู้ความต้องการของพวกมันได้ มันมีปืน มีเครื่องมือ มันพร้อมที่จะฆ่าทุกคนได้ ถ้าขัดขวางทางของพวกมัน สังข์คิดว่า เอื้อยกับโสนน้อยคงหนีไปได้ไกลแล้ว ไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตเหมือนกับเขาในตอนนี้

ชายชุดทหารคนหนึ่ง ใบหน้าเหี้ยมกว่าทุกคน แต่แต่งกายสะอาดเรียบร้อยกว่า ในมือถือกระบองเหล็กสีเงินรูปร่างประหลาดแทนปืน ดูไม่ออกว่ามันเป็นอาวุธหรือเป็นอะไรกันแน่ เพราะมันมีปุ่มกลไกอยู่หลายปุ่ม ทันใดนั้น! มีเชลยชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่หัวแถว รวบรวมความกล้า ชักมีดที่ซ่อนไว้ลุกขึ้นเอามีดจี้ที่บริเวณคอของชายชุดทหาร ที่ยืนคุมอยู่ใกล้ๆ ไว้เป็นตัวประกัน และบอกให้ชายชุดทหารที่เป็นตัวประกันส่งปืนไปให้เขา เชลยผู้นี้คงเป็นทหารเก่า แต่ทำไมมาคิดสู้เอาตอนนี้ เมื่อเขามีปืนในมือ ก็กดไกปืนยิงไปแบบมั่วๆ เพื่อขู่ให้ปล่อยตัวเขาไป

ชายชุดทหารหน้าเหี้ยม แอบหลบไปข้างหลัง ในระยะห่างราว ๔ เมตร ฉวยโอกาสที่เขาเผลอ เอากระบองเหล็กสีเงิน ชี้ไปที่หัวของเชลยใจกล้าผู้นั้น แล้วกดปุ่ม เกิดประกายไฟฟ้า แล่นออกจากกระบองไปช็อตที่หัวของเขา จนสลบไป จากนั้น ชายชุดทหารที่ถูกจี้เป็นตัวประกันก็เป็นอิสระ ใช้เท้ากระทึบเชลยใจกล้าจนปางตาย แล้วลากตัวเขาไป สร้างความหวาดกลัวให้กับเชลยที่เหลือ จนทุกคนไม่กล้าจะคิดหนี

เมื่อเหตุการณ์สงบลง ชายชุดทหารหน้าเหี้ยมคนนั้น เดินมาที่หัวแถว แล้วสั่งชายชุดทหารที่คุมตัวเชลยมา

ค้นตัวมันทุกคน ว่าใครมีอาวุธติดตัวมาหรือเปล่า

ครับ นาย

ผู้เป็นนาย เดินสังเกตการณ์ ตามหลังชายชุดทหารผู้เป็นลูกน้อง ค้นตัวพวกผู้ใหญ่ตั้งแต่คนแรก ไล่ลำดับมาจนกระทั่งถึงเด็ก เขาถูกชายชุดทหารที่เรียกว่านาย ตบที่ใบหน้า เพี๊ยะ!

บอกแล้วใช่ไหม๊ว่าให้เอาแต่ผู้ใหญ่ นี่แกไปเอาเด็กมาทำไม ห๊า

มันเห็นพวกเรา ก็เลย–”

ค้นตัวดูซินายสั่ง มันก็เลยค้นตัวพวกเด็กๆ ก็มีกระเป๋า หน้าไม้ ธนู พร้อมลูกดอก

ของเล่นเด็กๆ เอามาทำไมวะเนี่ยมันค้นตัวไป บ่นไป

ชายชุดทหารค้นตัวสุดสาคร พบเครื่องเป่าที่เฒ่าทะเลให้มา และที่ตัวของ สังข์ พบกุญแจแท่งทรงกลมปลายแยกสามทาง ที่เคนให้มาใช้เป็นวัตถุนำทางและเป็นวัตถุนำโชค แต่ตอนนี้กลายเป็นของประหลาด สำหรับชายชุดทหารที่เป็นนายไปเสียแล้ว เขาเดินเข้ามาจับสัมผัสดู

นี่อะไร?” เขาถาม

มันก็แค่ของเล่น ของส่วนตัวน่ะครับสินสมุทร ตอบ

ที่นี่ไม่มีสิทธิ์ใช้ของส่วนตัว ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับฉัน แต่มันก็จริงอย่างที่แกว่า มันก็แค่ของเล่น อะไรกันว๊า! โตแล้วยังเล่นเป็นเด็กอีก เอาไป ๆ ที่นี่ต้องทำงาน ห้ามเล่นของเล่นเด็ดขาด

เด็กทั้ง ๓ คน พยักหน้า โชคดีที่ชายชุดทหารผู้เป็นนายไม่ยึดเอาของนั่นไป แต่สังข์กลับคิดว่า นี่หรือวัตถุนำโชค ไม่เห็นนำโชคอะไรมาให้เลย กลับพาโชคร้ายมาให้มากกว่า แต่เคนบอกว่าให้เก็บไว้กับตัว ก็เลยต้องเชื่อเคนไว้ก่อน สุดสาคร รีบเก็บเครื่องเป่าไว้ในกระเป๋าทันที่ได้คืน โชคดีที่พวกชายชุดทหารไม่รู้หรอกว่ามันมีประโยชน์อย่างไร ถ้ามันรู้ว่าเป็นของวิเศษมันก็คงริบไปแล้ว จากนั้น ชายชุดทหารที่เป็นนายก็บอกให้ผู้คุม นำตัวพวกผู้ใหญ่ไปทำงานยังห้องต่างๆ ส่วนพวกเด็กๆ ก็ถูกนำตัวไปอีกที่หนึ่ง

ทางเดินที่ถูกพาไป มันเลี้ยววกวนน่าเวียนหัว แต่ละมุมเลี้ยว สังข์กับสินสมุทร สังเกตเห็นดวงตาแก้วกระจกติดอยู่ทุกมุม สินสมุทรก็เห็นเช่นกัน เขาสบตากับสังข์ ราวกับจะบอกว่า มันคือตาของปีศาจ คอยจับจ้องว่ามีใครจะหลบหนีไปจากที่นี่บ้าง

ห้องแรกเป็นห้องผสมของเหลว มีคนงานคละกันทั้งผู้หญิงและผู้ชาย แต่ละคนสวมเสื้อหนาๆ คลุมถึงเข่า พวกเขาคงร้อนน่าดู แม้จะมีพัดลมเป่า คงไม่เพียงพอกับจำนวนคนตั้งมากมาย ของเหลวที่ผสมแม้จะไม่มีกลิ่น แต่ผู้คุมกลับมีผ้าปิดจมูก ส่วนคนงานไม่มีเลย พวกเขากำลังบรรจุของเหลวเหล่านั้นใส่กระบอกอย่างเร่งรีบ ถ้าใครช้าก็จะถูกกระบองจากผู้คุมตีที่ไหล่

ห้องที่สองที่อยู่ถัดไป เป็นห้องบรรจุผงสีขาว ซึ่งมีจำนวนคนงานน้อยกว่าครึ่ง และเป็นผู้หญิงล้วน แต่มีสภาพที่ไม่ต่างกัน ถัดจากห้องนี้อีก ๒ ห้อง น่าจะเป็นห้องเก็บของอะไรสักอย่าง เพราะมันถูกปิดไว้

ส่วนห้องถัดไปนี่สิ เสียงดังมาก เพราะเป็นห้องถักทอ เครื่องจักรทำงานเสียงดังสนั่นตลอดเวลา คนงานเป็นหญิงล้วน แต่ที่นี่นับว่าเลวร้ายกว่า เพราะนอกจากอากาศที่เลวแล้ว เสียงยังรบกวน ผู้คุมทุกคนต่างสวมเครื่องป้องกันเสียง แต่คนงานไม่ได้สวมอะไรเลย ถัดไปอีก ๒ ห้อง ก็เป็นห้องเก็บของอีกแล้ว และมันก็ถูกปิดไว้

พอพ้นจากห้องเก็บของ ก็ได้ยินเสียงดังอีกแล้ว ภายในห้องนี้มีคนงานที่เป็นผู้ชายล้วน กำลังตัดแท่งเหล็ก เชื่อมและเจียรนัยชิ้นส่วนโลหะ หลายชนิดหลายรูปแบบ ล้วนแต่เป็นงานหนักและเสียงดังไม่แพ้ห้องถักทอ ตอนนี้มองไม่เห็นดวงตาปีศาจแล้ว พวกเด็กๆ เดินผ่านทางเดินแคบๆ อากาศก็ค่อนข้างทึบ ไม่นานก็ถึงอุโมงค์ใต้ดิน เห็นคนงานที่เป็นผู้ชายล้วน กำลังขุดอุโมงค์ โดยมีผู้คุมยืนอยู่ข้างหลัง ราวกับว่าคนงานพวกนี้คือนักโทษในคุก

สังข์คิดว่า สถานที่ที่พวกเขาอยู่ คงอยู่ใต้ดิน อาศัยแสงสว่างจากไฟฟ้า แต่ละห้องที่ผ่านไป จะมีหมายเลขกำกับไว้ นี่คือสัญลักษณ์สิ่งเดียวที่จะทำให้จดจำได้ว่า พวกเขายืนอยู่ ณ ที่จุดใด และทางเลี้ยวไหนไปทางไหน เหมือนในแผนที่

ทันทีที่มาถึง ได้เวลาพักเที่ยงพอดี พวกเด็กๆ จึงมีโอกาสได้กินอาหารพร้อมกับคนงานอื่นๆ ในห้องอาหารที่จัดไว้เฉพาะ ตั้งแต่เช้าพวกเขายังไม่ได้กินอะไรเลย อาหารที่นี่ก็เลวมาก มันเหมือนในคุกจริงๆ แต่เพื่อรักษาชีวิตรอดและต้องทำงานต่อ จึงจำใจต้องกินเข้าไป

เมื่อกินอาหารเสร็จ เด็กทั้ง ๓ คน ก็ถูกใช้ให้เข็นรถตักดินแทนการขุด เพราะเป็นงานเบากว่า

ผ่านไปราวชั่วโมงเศษ สังข์สังเกตเห็นชายผู้หนึ่งแต่งกายรัดกุมสีสว่าง มีหนวดเคราแต่ตกแต่งเรียบร้อย เดินมาพร้อมกับเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง พวกเขาคงเดินมาตรวจงาน เด็กหนุ่มกำลังถือกล้องถ่ายภาพถ่ายไปทุกมุม สังข์ สินสมุทร และ สุดสาคร มีโอกาสมองเข้าไปในเลนซ์ของกล้องถ่ายภาพนั้นด้วย

สำหรับเด็กหนุ่มคนนี้ คงจะมีอายุราว ๑๕ ปี หน้าตาดี ขนคิ้วดกดำ แสดงถึงเป็นคนมีแววฉลาด แต่นัยน์ตา ดูลึกลับเจ้าเล่ห์

ชายหนวดเครากับเด็กหนุ่ม เดินไปคุยกับผู้คุมอยู่พักหนึ่ง แล้วก็จากไป แต่งตัวดีๆ แบบนี้ อยู่ที่นี่ได้ไม่นานหรอก นอกจากจะอึดอัดเพราะอากาศอับและร้อนแล้ว ยังไม่มีภาพสวยงามให้ดู พวกเขามองคนงานที่นี่เหมือนทาสที่ไม่มีโอกาสหนีรอดไปได้ ต้องทำงานอยู่ในนี้จนตาย สังข์ถอนหายใจ คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรกับอนาคตของตัวเอง

ผู้ปกครองเมืองพันธุรัฐ มีที่พักและฐานบัญชางานอยู่ในที่เดียวกัน เพื่อความสะดวก รวดเร็วในการติดตามงาน สถานที่แห่งนี้ดูโดดเด่นมากที่สุด เพราะมันอยู่บนส่วนบนสุดของตึก ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงแข็งแรง ทันสมัยด้วยกลไล หุ่นยนต์ ระบบไฟฟ้า การรักษาความปลอดภัย และการสื่อสาร การขนส่งทั้งจากคอปเตอร์ และระบบหลอดสุญญากาศ ข้างบนเหมือนหอคอย สามารถมองเห็นเมืองทั้งเมืองได้ทุกทิศ ทั้งด้วยตาเปล่าและระบบกล้องส่องทางไกล มีเจ้าหน้าที่อยู่ประจำทุกจุด เพื่อรักษาความปลอดภัย โดยเฉพาะส่วนที่เป็นใจกลางของศูนย์บัญชาการของนายหญิงพันธุรัฐ เจ้าผู้ครองนครแห่งนี้

หลังจากตรวจงานเสร็จ ชายหนวดเครากับเด็กหนุ่ม ไปที่ห้องห้องหนึ่งเพื่อรายงานภารกิจของเขา เมื่อไปถึง ชายชราแต่งกายสูทสุภาพ ผู้เป็นพ่อบ้าน เปิดห้องโถงห้องหนึ่ง ให้พวกเขาทั้ง ๒ คนเข้าไปข้างใน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 42 : ทาสใหม่ (ตอนที่ ๔๑/๑๐๕ บทที่ ๑๒) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 35 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android