คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 47 : นวัตกรรมการอำพราง (ตอนที่ ๔๖/๑๐๕ บทที่ ๑๓)


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 47 : นวัตกรรมการอำพราง (ตอนที่ ๔๖/๑๐๕ บทที่ ๑๓) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  นวัตกรรมการอำพราง

เขาเดินชิดผนังทึบ ไปที่ซอกสี่เหลี่ยมเล็กๆ ซอกหนึ่ง ด้านหน้าเป็นตู้กระจก ข้างในตู้บรรจุกระป๋องสเปรย์โลหะสีเงิน ขนาดเท่าขวดน้ำดื่ม ขนาดบรรจุ ๑ ลิตร จำนวน ๖ กระป๋อง เมื่อเข้าไปข้างใน ผนังภายในมี ๖ ด้าน ติดกระจกเงาทุกด้าน และมีปุ่มกลไกอยู่สองสามปุ่มฝังที่ผนังทุกด้าน

สังข์ไม่ทันระวังตัว หลังไปแตะปุ่มกลไกลปุ่มหนึ่งเข้าพอดี เกิดควันสีฟ้าพวยพุ่งไปทั่วเรือนร่าง เขาตกใจมาก จึงรีบผละถอยออกมาจากที่นั่นโดยเร็ว เพราะอาจจะเจอสิ่งแปลกประหลาดที่คาดไม่ถึงอีกก็ได้ โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไปว่า แขนข้างขวาของเขา หายไปท่อนหนึ่ง!

เหตุการณ์เฉพาะหน้าที่เขากำลังเผชิญอยู่ ยังไม่น่ากลัวเท่ากับว่า ขณะนี้มีเสียงคนกำลังเดินมาที่ห้องนี้ สังข์ยืนลังเลคิดอยู่ว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไรดี

นายหญิงพาแขกคนสำคัญเข้ามา เพื่อชมสถาปัตยกรรมชิ้นล้ำค่า ที่อยู่ในห้องโถงนี้ เขาคือนายพลเบนลี พร้อมด้วยเมธา วิศวกรผู้ดูแลอากาศยานล่องหน สังข์ไม่มีทางไป จะขยับกายไปที่ไหนก็ไม่ทันแล้ว เขามองไปที่อากาศยานที่อยู่กลางห้อง เร็วเท่าความคิด เขารีบวิ่งไปซ่อนตัวที่อยู่ด้านตรงข้ามของมัน เพื่อไม่ให้นายหญิงเห็น

สังข์รู้สึกเป็นกังวล คราวนี้คงถูกจับได้แน่ บทลงโทษที่นี่มันน่ากลัวแค่ไหนเขาก็รู้ โชคดีอาจจะถูกพาไปยิงเป้า โชคร้ายอาจถูกจับไปเป็นหนูทดลองยา เหมือนที่นักโทษคนอื่นๆ ถูกกระทำมาแล้ว ถ้าไม่ตายก็ทรมานไปชั่วชีวิต หรือถ้าโทษเบาสุด ก็แค่นำกลับไปเป็นทาสแรงงานอีกครั้ง

เมื่อนายหญิง นายพลเบนลี และเมธา เดินทางมาถึงตัวอากาศยาน

ท่านนายพล เครื่องนี้ มันมาจากต้นแบบยูเอฟ–I ที่ดิฉันกับสามีร่วมกันคิดขึ้น ใช้เวลาพัฒนามาก็เกือบเจ็ดปีนายหญิง แนะนำ

จากนั้น พวกเขาก็เดินไปที่ส่วนหัวและส่วนหาง เมธาอธิบายต่อจากนายหญิงว่า

พื้นผิวของยานนอกจากจะอำพรางข้าศึกไม่ให้มองเห็นได้แล้ว ระบบเรดาร์ปัจจุบันที่ใช้กันอยู่ ไม่อาจจับการเคลื่อนไหวของมันได้ พลังของเครื่องยนต์ความเร็วเหนือเสียง ใกล้เคียงกับเครื่องบินขับไล่ของกองทัพเลยทีเดียว ส่วนเขี้ยวเล็บที่เราติดตั้งให้มัน ก็มีนิดหน่อยแค่ป้องกันตัว ก็มันเป็นแค่อากาศยานสอดแนม ตอนนี้มันก็เกือบจะสมบูรณ์แล้วครับ

ยังไม่สมบูรณ์ยังงั้นเหรอ?” นายพลเบนลี หันไปถามนายหญิง

คือ ส่วนควบคุมในการร่อนลงจอด เมธา อธิบายต่อ ยังต้องมีการปรับแก้นิดหน่อย โปรแกรมการอำพรางยังไม่ดีนัก ขณะร่อนลงจอด ข้าศึกอาจมองเห็นมันได้

มันก็แค่นิดหน่อยเอง นายหญิง พูด ว่าแต่ว่า ท่านนายพลจะทดสอบมันสักหน่อยไหม๊ล่ะ?”

อ๋อ! แน่นอนครับ

เมธา กดปุ่มรีโมทเปิดประตูเครื่อง ให้นายพลเบนลีเข้าไปใน เขาสบตากับนายหญิงเชิงขออนุญาต นายหญิงก็ว่าตามนั้น จากนั้น เมธาก็เดินตามท่านนายพลเข้าไป เขากดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ครางฟ่อๆ เหมือนงูขู่ แต่เสียงดังกว่ามาก

สถานการณ์เริ่มบีบคั้นสังข์มากขึ้น เมื่ออากาศยานขยับตัวและลอยสูงจากพื้น ราว ๓ เมตร ทันใดนั้น! รูปร่างเทาทะมึนของมันก็ค่อยๆ เลือนหายไป นายพลหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าของยานบิน เขาแทบมองไม่เห็นเครื่องนั่น แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะมองเห็นโครงร่างของมันโปร่งคล้ายกระจกใสขุ่นๆ ซ้อนทับกันหลายๆ ชั้น นายพลเบนลี ยิ้มอย่างพึงพอใจ

สังข์ก้มหน้าหลับตาปี๋ คราวนี้นายหญิงจับได้แน่ ว่ามีคนแอบเข้ามาในนี้ แต่นายหญิงกลับยิ้มอย่างพึงพอใจที่เห็นอากาศยานนั่นหายไป แต่น่าประหลาดใจ ที่นายหญิงมองไม่เห็นสังข์ สักครู่ เครื่องนั่นก็ลดระดับลงจอดที่เดิม เสียงเครื่องยนต์เบาลงจนเงียบไป

เมธา พานายพลเบนลีเดินลงจากอากาศยาน และอธิบายหลักการอำพรางตัวของมัน

ที่มันล่องหนได้ เราอาศัยหลักการหักเหของแสง ที่กระทบจากผิวยานสู่สายตามนุษย์ โดยอาศัยคลื่นอิเล็กตรอนที่เรียกว่า พลาสมอน เป็นตัวหักเห ทำให้คนมองไม่เห็นเมธาอธิบาย ขณะที่ร่างของมันค่อยๆ ปรากฏตัวจนเห็นเต็มลำ แต่ความจริง มันยังอยู่เหมือนเดิมทุกประการ

แต่ถ้าผมลงจากเครื่องนี่ ศัตรูก็มองเห็นผมอยู่ดีนั่นแหละนายพล หันไปพูดกับนายหญิง

แต่เรามีตัวช่วยนายหญิงบอก พร้อมกับชี้ไปที่กระป๋องสเปรย์ ที่อยู่ในตู้กระจก หน้าซอกสี่เหลี่ยมเล็กๆ ริมผนังห้อง นั่นน่ะ สเปรย์ล่องหน ท่านนายพลจะต้องใช้มันก่อนจะลงจากยาน ถ้าไม่ต้องการให้ศัตรูเห็น

แล้วมันใช้ยังไง?”

แค่พ่นใส่ลำตัว แต่มันมีอายุไม่นาน แค่หนึ่งชั่วโมง หรือนานกว่านั้น ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศและอุณหภูมิบริเวณนั้น เมธาบอก

ท่านนายพลจะลองทดสอบดูซักหน่อยไหม๊ล่ะคะ?” นายหญิง กล่าวเชิญชวน

คงไม่ละครับ ประเดี๋ยวภรรยาผมจะตกใจ ตอนที่เข้าไปหาเธอน่ะครับ ฮ่ะ ๆ ๆ

สักครู่ นายหญิง และนายพลเบนลี ก็ผละจากไป ตามด้วยเมธา

มันเป็นนวัตกรรมที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เท่าที่ผมเคยเห็นมา พันธมิตรของเราต้องพอใจมันแน่ๆ อย่างนี้เขายินดีจะจ่ายให้เราในราคาไม่เบาเลยเชียวนะ ฮ่า ๆ ๆ

เสียงคุยกัน ค่อยๆ เบาลง จนหายไป พร้อมกับประตูห้องโถงถูกปิด แสดงว่าพวกเขาออกไปกันหมดแล้ว สังข์จึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาประหลาดใจ เมื่อมองไปที่แขน ขา ลำตัว มันดูเหมือนวัตถุโปร่งใส ถ้าสังเกตไม่ดี ก็จะมองไม่เห็น เขามองไปที่กระจกบานใหญ่ ก็ยิ่งสร้างความประหลาดใจมากขึ้น เขามองไม่เห็นตัวเองในกระจก

สองวันถัดมา ที่ห้องแล็บใหญ่ มีการประเมินผลทดสอบ แคปซูลเคมีประสาทและเคมีชีวภาพ หลังจากปรับเปลี่ยนโครงสร้างภายใน โดยเติมดีเอ็นเอของจิ้งจกเข้าไป สังข์กับธนญชัย ได้รับอนุญาต ให้เข้ามาร่วมทำงานด้วย คอยช่วยเหลือเป็นลูกมือ หยิบส่งของเครื่องมือต่างๆ สังข์ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่จดบันทึกรายงานแทนพ่อบ้าน ซึ่งวันนี้เขาไม่สบาย

นายหญิง เป็นประธานในการฟังรายงานผลการทดสอบครั้งนี้ โดยมี ดร.วีรพล และผู้ช่วยอีก ๒ คน เป็นผู้นำเสนอ ขณะที่ในห้องแล็บทดลอง ห้องที่ ๑ ที่อยู่ติดกัน เจ้าหน้าที่กำลังทดสอบปฏิกิริยาทางเคมีชีวภาพตัวหนึ่ง กับชายผู้เป็นแรงงานทาสผู้หนึ่ง เขาถูกล็อคบนเตียงทดสอบอย่างหนาแน่น

ดร.วีรพล นำแคปซูลขนาดจิ๋วซึ่งเล็กมาก บรรจุอยู่ในกระบอกยิง ออกมาแสดงบนโต๊ะ พร้อมกับ เปิดจอภาพเพื่อขยายให้เห็นสัดส่วน และองค์ประกอบภายในของแคปซูล ภายในเป็นหุ่นยนต์จิ๋วขนาดนาโน ซึ่งมีหางหมุนได้ คอยดันเม็ดแคปซูลไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกาย เขาอธิบายให้นายหญิงฟังว่า

ภายในตัวแคปซูล บรรจุไมโครคอมพิวเตอร์ พร้อมด้วยวงจรขนาดเล็ก ทำหน้าที่ควบคุมการปลดปล่อยสารเคมีที่เราได้คิดค้นสูตรพิเศษขึ้น โดยวิธีไมโทซิส ไปยังดีเอนเอของจิ้งจก จากนั้นมันก็จะทำหน้าที่ติดต่อกับระบบประสาทที่ไขสันหลัง ของสิ่งที่มีชีวิตที่มันเกาะอยู่ เสมือนเป็นกาฝาก ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของเนื้อเยื่อโปรตีน ในเวลาอันรวดเร็ว แต่ก็สร้างความเจ็บปวดให้ไม่น้อย ทางเราจึงต้องผสมสารแอนตี้ความเจ็บปวดให้ สารนี้สกัดได้จากพืชชนิดหนึ่ง ที่เรานำมาจากแอฟริกา ที่เรียกว่า กงเล็บปีศาจ

นานเท่าไหร่?” นายหญิง ถาม ที่ร่างกายจะเปลี่ยนไป

ก็ประมาณ ไม่เกิน ๕ นาที ดร.วีรพล ตอบ ร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่เราฉีดแคปซูลนี่เข้าไป ก็จะเปลี่ยนร่างไป โดยการงอกเพิ่มของเซลล์โปรตีน ซึ่งเป็นการเลียนแบบของหางจิ้งจก และก็จะมีบางส่วนยุบขาดหายไป บางส่วนนำไปชดเชยกับเซลล์ของเนื้อเยื่อ ที่มันเพิ่มจำนวนขึ้นแบบปัจจุบันและรวดเร็ว บางส่วนมันก็จะสลายไปเป็นขยะ และถูกย่อยออกทางเส้นเลือดดำ

เสียงร้องและดิ้นขลุกขลัก ที่ดังมาจากห้องแล็บทดลอง ห้องที่ ๑ หักเหความสนใจของ ดร.วีรพล นิดหนึ่ง นายหญิงจึงถาม ดร.วีรพล เพื่อเรียกความสนใจของเขากลับมา

ร่างที่เปลี่ยนไป พอจะบอกได้ไหมว่า มันจะเป็นอะไรได้บ้าง?”

อันนี้ขึ้นอยู่กับ จำนวนแคปซูลที่ฉีดเข้าไป กับจินตนาการของสัตว์ที่มีชีวิตที่เราฉีดเข้าไป โดยโปรแกรมในไมโครคอมพิวเตอร์ จะคอยประมวลผลจากคลื่นสมอง ณ เวลานั้น

และถ้าในตอนนั้น สัตว์นั่นไม่มีจินตนาการ จะเกิดอะไรขึ้น?”

ก็อาศัยร่างเดิมเป็นพื้นฐานในการเปลี่ยนแปลง เช่น สีผิวหรือลักษณะของผิวหนัง อาจเปลี่ยนไป แต่รูปร่างโครงสร้างจะไม่เปลี่ยน ครับ

หมอ ถามอีกเรื่องหนึ่ง นายหญิง ยังคงซักต่อ ร่างที่เปลี่ยนไป จะกลับคืนเหมือนเดิมได้อย่างไร?”

ไม่ได้ครับ เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเลยตลอดชีวิต นอกเสียจากว่าจะดูด หรือผ่าเอาแคปซูลนั่นออกไป แต่ เอ๊ะ!–”

ดร.วีรพล หยุดนิดหนึ่ง เพื่อถามให้แน่ใจว่า นายหญิงต้องการให้สิ่งประดิษฐ์นี้ เป็นอาวุธที่ใช้ในสงคราม นายหญิงไม่ต้องการเช่นนั้น ไม่ใช่หรือครับ?”

หมอก็รู้นี่ ว่านี่คือผลิตภัณฑ์ที่เราทำตามใบสั่ง เราก็ไม่จำเป็นต้องไปกังวลเรื่องนั้น ใช่ไหม๊หมอ?”

ห้องแล็บทดลอง ห้องที่ ๑ ร่างที่ถูกนำมาทดสอบดิ้น และร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกาย แขน ขา ของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ประหลาด จนทำให้เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยผู้หนึ่ง ต้องรีบรายงานให้ ดร.วีรพล รีบไปดูเร็วด่วน ทำให้การอธิบายหยุดลงชั่วครู่ ดร.วีรพล และนายหญิง พร้อมด้วยคนอื่นๆ ต่างพากันไปที่ห้องแล็บทดลอง ห้องที่ ๑ เพื่อดูร่างของผู้ที่ถูกทดสอบ

ด็อกเตอร์ครับ ไม่ทราบว่ามันเกิดอะไรขึ้น นี่คือผลจากการทดสอบเมื่อสักครู่ครับผู้ช่วยห้องทดสอบ ๑ รายงาน

ร่างนั้นมีผิวหนังขรุขระ หยาบกร้านเหมือนผิวไดโนเสาร์ และมีรอยไหม้เกรียม ใบหน้าเต็มไปด้วยเกล็ดแข็งๆ ใบหูยื่นออกมา เขาดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงจะยังไม่หยุด ดร.วีรพล จึงหมุนเตียงพลิกดูด้านล่าง ส่วนก้นกบ มีหางโผล่ออกมา คล้ายหนวดปลาหมึก เมื่อหมุนตัวเขากลับขึ้นมา เขาก็สงบลงและมีอาการซึมแทนที่

คุณฉีดแคปซูลให้เขาไปมากเท่าไรดร.วีรพล ถามเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย

ห้ายูนิต ครับ

สังข์เห็นร่างนั้นแล้ว รู้สึกสะอิดสะเอียน ส่วนธนญชัย กลับไม่รู้สึกอะไร

เขาอาจได้รับแคปซูลมากเกินขนาด ต้องลดจำนวนลง ดร.วีรพล พูด

นายหญิงพยักหน้า แสดงความพึงพอใจ ในการทดสอบครั้งนี้ จึงพูดกับ ดร.วีรพลว่า หมอทำได้ดีแล้ว เป็นอันว่า คุณไปทำรายงานสรุปให้ดิฉัน พร้อมกับโครงการผลิตแคปซูลนั่นด้วย ดิฉันต้องแจ้งข่าวดีไปให้ท่านประธานาธิบดีทราบโดยตรง

นายหญิงพูดจบ ก็เดินจากไป ปล่อยให้ ดร.วีรพล อมยิ้มด้วยความพึงพอใจอยู่เบื้องหลัง ธนญชัย สังข์ พากันกลับเข้าไปห้องแล็บ ๑

นั่นน่ะ เป็นบทลงโทษ สำหรับผู้ละเมิดกฎ ธนญชัย พูดเชิงขู่

เขาทำอะไรผิด?”

ก็หนีน่ะซิ แต่ถูกจับได้ก่อน ใครก็ตามที่คิดหนี ก็จะถูกลงโทษจับเป็นหนูทดลอง เหมือนผู้ชายเมื่อตะกี้

ธนญชัยพูดจบ สังข์แสดงอาการมีพิรุธที่นิ้วมือของตน มันถูกพันด้วยผ้าไว้แน่น แต่ธนญชัยไม่ทันสังเกต เพราะเขารีบออกจากห้องไปเสียก่อน เหลือสังข์อยู่เพียงคนเดียวตามลำพัง สังข์นึกถึงหลอดสารเคมีสีเขียวๆ ที่เขาพบในห้องแล็บ เมื่อสองสามวันก่อน ก็รู้สึกหดหู่ใจอีกครั้ง สังข์รีบจัดเก็บอุปกรณ์ เครื่องมือต่างๆ ให้เข้าที่ และเขาก็สะดุ้งตกใจอีกครั้ง เมื่อนายหญิงกลับเข้ามาใหม่ เพราะลืมของบางอย่าง ก่อนจะออกจากห้องไป เธอเห็นนิ้วมือชี้ของสังข์ มีผ้าพันไว้ ซวยแล้วละซี! สังข์ คิดในใจ

นิ้วเธอไปโดนอะไรมา?” นายหญิง ถาม

มีดบาดครับ สังข์ บอก

ขอดูหน่อยซิ?”

สังข์ ขยับหนีและส่ายหน้า นิดหน่อยครับ ประเดี๋ยวก็หาย

นายหญิงเดินเข้าไปหาสังข์ด้วยความเป็นห่วง แล้วจับมือขวาของเขาชูขึ้นดู นิ้วชี้ยังมีผ้าพันแผลอยู่ สังข์รู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นแรงขึ้น ไม่รู้ว่าจะหาคำตอบอะไรดี ถ้านายหญิงถามว่า เขาไปทำอะไรมานิ้วของเขาจึงกลายเป็นทองคำเหลว นายหญิงยื่นมือมาจับผ้าที่พันนิ้ว พลิกนิ้วไปมาพิจารณาดู คราวนี้ทุกอย่างพังลงแน่ๆ สังข์หน้าซีดเผือด นายหญิงกระชากผ้าที่พันนิ้วออก เขาก้มหน้านิ่ง ไม่อยากมองอะไรทั้งนั้น

ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนายหญิง พูด แผลแค่ปลายเข็ม

ก็ผมบอกแล้วว่า นิดหน่อย ไม่เป็นไร มันแค่ช้ำๆสังข์ แก้ตัว

แน่ใจนะว่า ไม่เป็นไรนายหญิงถามย้ำ แล้วก็หยิบของที่ลืม ออกจากห้องไป สังข์รู้สึกโล่งอกไปทันที ยกนิ้วขึ้นมาพิจารณาดูอีกที แผลมันหายเป็นปกติตั้งแต่เมื่อไร รวมทั้งที่เป็นทองคำก็หายไปด้วย ... แต่ก็ชั่งมันเถอะ เขาทำงานต่อให้เสร็จดีกว่า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 47 : นวัตกรรมการอำพราง (ตอนที่ ๔๖/๑๐๕ บทที่ ๑๓) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android