คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 53 : หมู่บ้านมนุษย์กินคน (ตอนที่ ๕๒/๑๐๕ บทที่ ๑๕)


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 793
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 53 : หมู่บ้านมนุษย์กินคน (ตอนที่ ๕๒/๑๐๕ บทที่ ๑๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่  ๑๕  เส้นทางที่พลัดพราก

()  หมู่บ้านมนุษย์เผ่ากินคน

สังข์ หนีมาจนถึงเนินหินแห่งหนึ่งใจกลางป่า การเดินหนีในน้ำค่อนข้างลำบาก ธนญชัย เป็นคนมีนิสัยอาฆาตพยาบาทรุนแรง เขาคงไม่ยอมง่ายๆ ที่จะยอมแพ้สังข์ สังข์จำเป็นต้องเสี่ยงฝ่ากระสุนปืนขึ้นไปบนโขดหินนั้นให้ได้ และเขาก็ทำได้สำเร็จ เพราะเสียงปืนที่ยิ่งไล่หลัง ๒๓ นัด ถูกก้อนหินข้างๆ กระเด็นไปทางอื่น

ข้างบนดูโล่งกว่าข้างล่าง มีต้นไม้ใหญ่สลับกับต้นเล็กๆ พื้นดินเรียบ สังข์วิ่งหลบไปตามโค้นต้นไม้ใหญ่ เสียงปืนดังขึ้นอีก ๒ นัด ระหว่างเขาวิ่งหลบ เขาวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่โคนต้น มีก้อนหิน ๒ ก้อนวางเทินกัน ก้อนบนมีท่อนไม้ยาวเสียบคาอยู่ในซอกหิน สุดปลายท่อนไม้มีหัวกะโหลกคนเสียบอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งที่อยู่ตรงข้าม ก็มีก้อนหิน ๒ ก้อนวางเทินกันเช่นกัน และก็มีหัวคนเสียบคาบนท่อนไม้ยาว เหมือนอีกฝั่งหนึ่ง แต่เป็นหัวคนที่เพิ่งถูกตัด

สังข์ เดาเอาว่า คงเป็นทางเข้าของหมู่บ้านมนุษย์กินคน ดีเลย มันเป็นที่ซ่อนอย่างดี เขาจึงหลบอำพรางตัวอยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่ ขณะนั้น มีเสียงฝูงคนวิ่งมาทางเขา ยุ่งละซิ! เหมือนหนีเสือปะจรเข้  ด้านหลังถูกชายชุดทหารไล่ล่า ด้านหน้า คงเป็นพวกมนุษย์กินคน โคนต้นไม้โล่งๆ คงหลบไม่พ้นสายตาแน่ๆ แต่สังข์ยังพอมีสารสเปรย์ล่องหนอยู่ในถังเหลืออยู่บ้าง เขาจึงคว้ามันฉีดไล่จากขาขึ้นมาได้เพียงครึ่งตัว

โธ่เอ๋ย! หมดถังพอดี สังข์ พูดสบถกับตัวเอง

ชายชุดทหารวิ่งไล่ตามสังข์ มาถึงประตูทางเข้าหมู่บ้านมนุษย์กินคน มันสองคนหยุดชะงักทันที พากันถอยหลังวิ่งหนีกลับไปทางเดิม สังข์ก้มหัวหลบต่ำลงที่บริเวณโคนต้นไม้ใหญ่ และมองลอดรากไม้ออกไป เขาคาดไม่ผิด! มนุษย์เผ่ากินคน มันมากันเป็นฝูง นับร้อยคน มีอาวุธครบมือ ทั้งหอกทั้งธนู พวกมันเขียนหน้าตาด้วยสี เลยทำให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น มันคงร้ายกาจน่าดู ไม่อย่างนั้น ชายชุดทหารคงไม่วิ่งหนีไปหรอก เพราะเขามีปืนที่นำสมัยกว่าคนป่าพวกนี้เยอะ ทำไมพวกเขาต้องหนีด้วย

สังข์ ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นเป็นชุด หลายชุด คิดว่าคนป่าพวกนี้คงตายไม่น้อย พอสิ้นเสียงปืนได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงพวกมันเดินโห่ร้องกลับมา ด้วยจำนวนคนไม่น้อยกว่าขาไป

อะไรกันนี่! หัวหน้าของพวกมันมีปืนกลด้วยหรือ เขาเดินนำหน้าผ่านซุ้มประตูไป พร้อมด้วยลูกสมุน ตรงกลางขบวน พวกมันหามร่างของชายชุดทหารมาด้วย ๒ ศพ สังข์เข้าใจว่า ปืนกลที่หัวหน้าของพวกมันได้มา คงเก็บมาจากศพของเหยื่อที่หามมา

ธนญชัย นับว่านายยังโชคดี หนีไปได้ก่อนที่พวกมันจะไปถึง สังข์ คิดในใจ นี่คงจะเป็นอาหารมื้อเช้าของพวกมันเป็นแน่ สังข์แอบมองขบวนแห่ของพวกมัน เดินผ่านซุ้มประตูไป แต่โชคไม่ดีเลย สังข์ถอยหลังไปเหยียบกิ่งไม้ผุดัง แคร่ก! ทำให้พวกมนุษย์กินคนที่เดินห้อยท้ายมาได้ยิน มันจึงบอกให้เพื่อนอีก ๒๓ คน หยุดฟังเสียงนั่น และทำสัญญาณว่า มันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่โคนต้นไม้ ข้างซุ้มประตู มันจึงเดินมาดู

เมื่อมันเห็นสังข์ มันถึงกับตกใจ ยื่นปลายหอกไปที่เขา แล้วตะโกนเรียกพวกของมัน สักครู่ พวกมันก็ทยอยกันมาเป็นฝูง สังข์เห็นว่าจะหนีก็คงหนีไม่ทัน สู้ยกมือยอมแพ้จะดีกว่า ค่อยหาทางแก้ไขสถานการณ์ข้างหน้า ดีกว่าขัดขืนแล้วถูกพวกมันฆ่า

พวกมันคนหนึ่ง เดินแหวกลูกสมุนยื่นหน้าเข้ามาดู มันรู้สึกตกใจ และแปลกใจ ที่เห็นมนุษย์ประหลาดมีครึ่งตัว มันครุ่นคิด ลังเล ไม่กล้าเข้ามาใกล้ หรือแตะต้องตัวของสังข์ มันคงกลัวมากกว่า แต่แล้ว มันก็หัวเราะออกมา พูดกับคู่หูด้วยภาษาของพวกมัน จากนั้น ก็มีลูกสมุน ๒ คน เดินเอาหอกมาทิ่มเบาๆ ที่หลังของสังข์ เพื่อให้เดินตามขบวนไป สังข์ยอมเดินไปพร้อมกับพวกมันโดยดี สังข์ยังคิดไม่ตกว่า ทำไมพวกมันจึงยังไม่ฆ่าเขา

ตลอดทางที่เดินไป เป็นทางเดินแคบๆ สองข้างทางมีแต่ป่าและมีสัญลักษณ์รูปกะโหลกคนเต็มไปหมด ก่อนถึงหมู่บ้าน ต้องข้ามสะพานไม้ไปราว ๑๕ เมตร ข้างล่างเป็นลำธาร สังข์คิดว่าลำธารนี้คงไหลมาจากในหมู่บ้านของพวกเผ่ามนุษย์กินคนแน่ๆ โชคดีนะที่เขาไม่บอกให้ เอื้อย กับ โสนน้อย เดินทวนน้ำมาทางนี้ ไม่อย่างนั้นคงถูกพวกมันจับเป็นอาหารทั้งสองคน

ข้ามสะพานไปแล้ว เห็นมีแต่ซุ้มที่ทำจากต้นไม้ทั้งต้น ตั้งอยู่บนเนินดิน บางซุ้มก็อยู่บนกิ่งต้นไม้ใหญ่ นี่คงเป็นบ้านของพวกมัน ผู้เป็นหัวหน้า สั่งให้ลูกสมุนแยกย้ายกันไป พร้อมกับศพของชายชุดทหาร จากนั้นมันก็พาสังข์ เข้าไปที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าทุกหลัง ด้านหน้ามีเหล่าสมุนมนุษย์เผ่ากินคน ชายหญิงคละกัน ราว ๔๐ คน ยืนเป็นแถววงกลม ล้อมรอบกองไฟที่อยู่ตรงกลาง

สังข์รู้สึกกลัวจนขนหัวลุก เขาถูกพาเดินผ่านกองไฟ ที่ฐานกองไฟทำด้วยหินแกะสลักเป็นรูปหัวกะโหลกคนวางรายรอบ คนผู้ชายที่นั่งอยู่ในสุด คงเป็นหัวหน้าเผ่า ในมือข้างขวาถือไม้เท้าที่ทำจากกระดูท่อนแขนของมนุษย์ต่อๆ กัน ส่วนหัวของไม้เท้าเป็นกะโหลกมนุษย์ แต่มีขนาดเล็กมาก สังข์เดินเข้าไปใกล้ยืนต่อหน้าหัวหน้าเผ่า เมื่อเขาได้สัมผัสกับความประหลาดของสังข์ เขาถึงกับตกตะลึง ไม่เคยเห็นมนุษย์ประหลาดที่ไหนมาก่อน เขาลุกจากโต๊ะที่ทำจากท่อนไม้ ยืนขึ้น พร้อมด้วยองครักษ์ข้างๆ อีก ๒ คน

สังข์พินิจดูแล้ว หัวหน้าเผ่าเป็นชายร่างเล็ก ขนาด รูปร่าง ส่วนสูง ไม่โตกว่าสังข์สักเท่าไร หรืออาจจะตัวเท่ากันก็ได้ และรูปร่างก็ไม่อ้วนไม่ผอมกว่ากันด้วย เพียงแต่ดูหน้าตาแก่กว่า ผิวหน้าเป็นรอยขรุขระเหมือนหนังช้าง คิ้วดก นัยน์ตาดำ สันจมูกสั้นค่อนข้างใหญ่ ริมฝีปากค่อนข้างหนา ผมหยิกดำ คงมีอายุราว ๕๐ ปี หรือไม่ก็อาจจะ ๖๐ ปี ไม่มากไปกว่านี้

สังข์ รวบรวมความกล้า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย เขาเกือบตายมาหลายหนแล้ว แต่ก็รอดมาได้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน อาจจะรอดหรือไม่รอดก็ยังไม่รู้ หากตื่นกลัวไร้สติไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้รวมใจให้เป็นหนึ่งเดียว คิดจะสู้กับมนุษย์พวกนี้ ต้องทำใจให้เสมอหัวหน้าเผ่าของพวกมัน อย่ากลัว! สังข์ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด จ้องมองหัวหน้าเผ่าแบบตาไม่กระพริบ เขาอาจจะกลัวสายตาของสังข์ก็ได้ สังข์นึกสนุกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหัวหน้าเผ่ามนุษย์กินคน ในระยะใกล้ๆ เช่นนี้ ถ้าเขามีหน้าตาที่แก่แต่ตัวเล็กอย่างนี้ แล้วถือไม้เท่านั่นด้วย เท่ห์ออกจะตายไป ถ้าพวกเพื่อนๆ เห็น คงไม่ชอบแน่เลย

ผู้พิทักษ์หัวหน้าเผ่า ทำหน้าตาขึงขังพร้อมเสียงดุ ที่เห็นสังข์ยิ้มออกมาอย่างยียวน หัวหน้าเผ่า เดินไปรอบๆ ตัวของสังข์ แล้วสั่งด้วยภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง จากนั้น พวกมันสองคน ก็มาหิ้วแขนของสังข์ พาไปขังไว้ก่อน ที่ห้องเล็กๆ ไม่ห่างจากบ้านของหัวหน้าเผ่า

เขาผ่านบ้านของหัวหน้าเผ่า มองเห็นปืนแขวนไว้ที่หน้าประตูทางเข้า พวกมันคิดว่าเป็นของวิเศษก็ได้ จึงเอามาประดับไว้ที่หน้าบ้าน

สังข์เดาไม่ออกว่า ทำไมพวกมันจึงไม่ฆ่าเขาทิ้งเสีย หรือว่าจะเก็บไว้บูชายัญในวันรุ่งขึ้น ตอนเด็กๆ ครูเพ็ญเคยเล่าให้ฟังว่า มนุษย์กินคน จะจับคนเป็นๆ ไปบูชายัญ เพื่อสักการะเทพเจ้า แล้วเทพเจ้าจะให้พรบางอย่างตอบแทน ชีวิตเขากับคนป่าเผ่านี้ก็คงเป็นเช่นนั้น

ในห้องแคบๆ นี้ ผนังทำด้วยดินผสมก้อนหิน เขาลองเอามือทุบๆ ดู มันคงหนามาก ยากที่จะทุบให้พังได้ ด้านหน้าเป็นประตูที่ทำจากแขนงไม้ มีคนเฝ้าอยู่ ๒ คน นี่ก็คงบ่ายแล้ว สังข์เริ่มรู้สึกหิว เพราะทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรมาเลย โชคดีที่กระเป๋ายังอยู่ติดตัว ของสำคัญยังอยู่ในกระเป๋า

เวลาผ่านไปได้ไม่นาน สารสเปรย์ล่องหนก็สลายตัว ร่างของสังข์ก็ปรากฏให้เห็นเต็มตัวอีกครั้ง พอเขานั่งลง ยามที่เฝ้าประตู ก็เอะอะโวยวาย ให้คนหนึ่งเฝ้าไว้ ส่วนอีกคนวิ่งออกไป สังข์หันมามองตัวเอง ปรากฏว่าร่างกายส่วนล่างของเขาก็ปรากฏขึ้น เพราะสาเหตุนี้นี่เองที่ทำให้พวกมันตกใจ ร้องเอะอะโวยวายขึ้นมา แล้วก็หายไป สักครู่ หัวหน้าเผ่าก็เดินมา ยืนเกาะที่ประตู ทำสัญลักษณ์มือให้สังข์ลุกขึ้นยืน แล้วพินิจดูครู่หนึ่ง จากนั้น ก็ชูมือซ้ายขึ้นบนฟ้า มือขวาถือไม้เท้ากระแทกพื้นเบา พร้อมกับท่องบ่นเป็นคาถา เสียงดังเหมือนเดาะลิ้น นานราวครึ่งนาที เสร็จแล้ว ก็บอกให้คนที่เฝ้ายามเปิดประตู

หัวหน้าเผ่าเข้ามาในห้องเพียงคนเดียว เอามือตบๆ ๆ ที่ไหล่ ลำตัว ขา ของสังข์ ไปรอบๆ เหมือนสำรวจดูว่าเขาเป็นปีศาจ หรือมนุษย์ หรือเทพกันแน่ ก่อนออกจากห้องไป เขาจ้องมองหน้าสังข์ อย่างซึ่งๆ หน้า สังข์ก็จ้องมองเขาเช่นกัน

ตกค่ำ กองไฟถูกจุดขึ้นที่หน้าประตูห้องขัง ส่วนข้างนอก เหมือนมีพิธีอะไรบางอย่าง เพราะมีกองไฟถูกก่อขึ้น หลายกอง เป็นรูปวงกลม

พวกมันคนหนึ่งเป็นผู้หญิง เอาอาหารใส่ถาดมาให้ สังข์พิเคราะห์ดู มันเป็นเนื้อย่างมีกลิ่นหอม แต่เขายังไม่กล้ากิน เพราะคิดว่านี่คือเนื้อมนุษย์แน่ๆ ผู้หญิงคนนั้น ทำสัญลักษณ์ให้กิน ด้วยความหิว ที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ถึงจะเป็นเนื้อมนุษย์ กินสักมื้อจะเป็นไรไป

สังข์นั่งคิดอยู่นานว่า จะออกจากที่นี่ไปได้อย่างไร จะใช้อุบายอะไรดี และก็ไม่รู้ว่าจะถูกขังอยู่ในนี้นานเท่าไร จะถูกนำไปเข้าพิธีบูชายัญโดยการเชือด ตัดคอ หรือเผาทั้งเป็น ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เขาก็อดเป็นห่วง เอื้อยกับโสนน้อยไม่ได้ ว่าเธอสองคนจะปลอดภัยหรือเปล่า ขออย่าให้เจอเรื่องร้ายๆ อย่างเขาเลย



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 53 : หมู่บ้านมนุษย์กินคน (ตอนที่ ๕๒/๑๐๕ บทที่ ๑๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android