คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 55 : นางพิม (ตอนที่ ๕๔/๑๐๕ บทที่ ๑๕)


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 55 : นางพิม (ตอนที่ ๕๔/๑๐๕ บทที่ ๑๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 20 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


(๓)  นางพิม

เด็กทั้ง ๓ คน เดินมาถึงรั้วบ้านหลังแรก เป็นบ้านไม้ทรงไทยใต้ถุนสูง มีตัวเรือน ๓ หลัง เชื่อมต่อกันด้วยชานไม้ ตรงบันไดมีเรือนซุ้ม ข้างบ้านมีคอกม้าอยู่คอกหนึ่ง ในนั้นมีแม่ม้าแก่ อยู่ตัวหนึ่ง นอกนั้นเป็นม้าหนุ่มสาวอีก ๔ ตัว ส่วนใต้ถุนบ้าน แม่ไก่กำลังพาลูกๆ ของมันออกคุ้ยเขี่ยหากิน แต่เมื่อมีไก่หนุ่มตัวหนึ่ง ล้ำเขตเข้ามาใกล้ลูกของมัน มันจะไล่จิกไก่หนุ่มตัวนั้น จนมันวิ่งกระเจิงหนีไป เอื้อยสังเกตพฤติกรรมของแม่ไก่ ทำให้เข้าใจความรู้สึกของแม่ ที่จะปกป้องลูกของมัน

เมื่อพวกเด็กๆ ไปถึงบันไดบ้าน ก็มีเสียงผู้หญิงแก่คนหนึ่งที่อยู่ใต้ถุน เห็นเด็กๆ เข้า ก็ร้องตะโกนเหมือนเรียกใครอีกคนหนึ่ง

นางพิม! นางพิม! ลูกของเอ็งกลับมาแล้ว เฮ้ย ใครก็ได้ ไปตามไอ้แก้วกะไอ้แก่น ไม่ต้องออกไป ลูกนางพิมกลับมาบ้านแล้ว อ้าวนั่น! พาใครมาด้วยล่ะ

สักครู่ ก็มีผู้หญิงวัยสาวผู้หนึ่งหน้าตาสะสวย วิ่งเข้ามาหา พลายงาม

ลูกแม่ ลูกหายไปไหนมาเธอพูด เหมือนจะร้องไห้ แล้วเข้าสวมกอดลูก เห็นใบหน้าพลายงาม มีรอยฟกช้ำ หน้าไปโดนอะไร เจ็บไหม๊ พอแม่รู้ว่าลูกเข้าป่าไปกับเขา แม่ก็ใจคอไม่ดี กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี แต่ก็เกิดขึ้นจนได้ แม่ไม่ดีเองลูก ต่อไปลูกจะต้องระวังตัวให้มากๆ นะ

ภาพที่อยู่เบื้องหน้า ทำให้เอื้อยกับโสนน้อย รู้สึกเศร้าสะเทือนใจไปด้วย พลายงามโชคดีที่กลับมาบ้าน ได้พบแม่ของตัวเอง แต่ตัวเธอทั้งสองคน ไม่รู้ว่าจะมีวันนี้หรือไม่

เป็นเรื่องแปลก ที่พลายงามไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้น มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้งโดยไม่มีอะไร แต่หนนี้มันร้ายแรงถึงชีวิต ทำไมเขาจึงไม่บอกแม่ว่าเขากำลังจะถูกฆ่า เขาคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างเป็นแน่ หรือว่าตอนนั้นเขาสลบไป ก็เลยไม่รู้ว่ากำลังจะถูกฆ่า อาจเป็นเช่นนั้นก็ได้ โสนน้อยคิดหาเหตุผลให้กับตัวเอง ขณะมองความสัมพันธ์ระหว่างสองแม่ลูก

เธอมัวสนใจแต่ลูก โดยไม่ได้หันไปมองว่า มีเด็กหญิงอีก ๒ คน ยืนอยู่ข้างๆ จนกระทั่ง ไอ้แก้วกับ ไอ้แก่นวิ่งมาถึง

แม่ ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกพลายงาม พูดกับแม่ เพื่อแนะนำเพื่อนใหม่ สองคนนี้ ช่วยฉันไว้ นั่นชื่อ เอื้อย แล้วก็ โสนน้อย

โถแม่คุณ เดินทางมาไกล คงเหนื่อยมากซินะ ไป ขึ้นไปบนเรือนเถอะเธอเชิญแขกขึ้นบ้าน แล้วหันไปบอก แม่พลอย ลูกฉันไม่เป็นอะไรแล้วละ ขอบใจมากนะ ไอ้แก้ว ไอ้แก่น จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ

บนบ้าน แม้จะไม่เล็กนัก แต่ข้าวของดูรกรุงรังนิดหน่อย เหมือนเพิ่งผ่านสงครามระหว่างผัวเมียมา เจ้าของบ้าน ตักน้ำในตุ่มมาส่งให้เด็กสาว ๒ คน ดื่มกินกันก่อน ก่อนที่จะไปเอายามาทาให้พลายงาม เอื้อยสังเกตที่คอกม้า คนผู้ชายชื่อแก้ว กับแก่น กำลังจูงม้าออกจากคอก ดูตัวมันก็ไม่ใหญ่นัก

มันเป็นม้าพันธุ์ไทย เรียกว่าม้าแกลบจ้ะ ผัวฉันเค้าชอบเลี้ยงม้า เธอชอบมันไหม?” พิม แนะนำสิ่งที่เด็กสาวเห็น และก็ไม่ลืมจะถามพวกเธอต่อ พวกเธอมาจากไหนกันหรือจ้ะ?”

แม่! อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ พวกเขาหิวข้าว ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย

ไม่นาน สำรับกับข้าวแบบบ้านในชนบท ก็ถูกจัดไว้พร้อม คงไม่พ้นน้ำพริก ผักริมรั้วข้างบ้าน แล้วก็แกงจืดต้มฟัก แต่เอื้อยกับโสนน้อย กลับรู้สึกเอร็ดอร่อยมาก สองแม่ลูกแอบมองเด็กสาวทั้งสอง ด้วยความเอ็นดู ในระหว่างที่เธอกินข้าว

โสนน้อยเหรอ ใครตั้งให้ ชื่อเพราะจัง

พ่อจ้ะ

เรียกฉันว่า พิม ก็แล้วกันเธอ แนะนำตัว โสนน้อย .. อืม! ใช่โสนน้อยเรือนงามหรือเปล่า หนูสะสวยเหมาะจะเป็น เจ้าหญิงแสนสวยของเจ้าชายวิจิตรจินดา

โสนน้อย ทำหน้างงๆ พลายแก้ว จึงพูดว่า แม่ เขาหมายถึง โสนน้อยในนิทานน่ะ เธอไม่เคยได้ฟังเหรอ?”

ที่จริง โสนน้อย ก็เคยได้ฟังนิทานมาก็หลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ไม่เคยได้ยินเลย เหตุนี้เธอจึงรู้สึกแปลกใจ

ใช่ มันเป็นนิทาน แต่ตัวหนูน่ะ เรื่องจริงแม่ เริ่มคุ้นกับ เด็กๆ มากขึ้น แล้วเอื้อยล่ะ เอื้อยก็น่าสงสารนะ พี่สาวชื่ออ้าย ยังดุด่าเหมือนเดิมรึเปล่า แล้วก็แม่เลี้ยงนั่นด้วย แสนจะริษยาปากร้ายน่าดูเลย

รู้เรื่องหนูได้ยังไงจ้ะ?คราวนี้ เอื้อยก็รู้สึกประหลาดใจ เช่นเดียวกับโสนน้อย พลายงาม ก็แก้ต่างให้อีกเช่นเคย

นั่นมันก็ในนิทาน เรื่อง ปลาบู่ทอง

เอื้อย กับ โสนน้อย พากันหัวเราะกระซิกด้วยความเขินเล็กน้อย ที่ตัวเองช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย มันก็แค่นิทานเล่ากันเล่นให้สนุก แต่ว่าตอนนี้เธอเริ่มเป็นสาวแล้ว โดยไม่รู้ตัว โสนน้อยมองพลายงาม ด้วยความรู้สึกสนิทสนมมากขึ้น เขาช่างโชคดีเหลือเกิน ที่มีแม่ที่รักเขาและใจดีเล่านิทานให้ฟัง โสนน้อย อยากมีแม้อย่างนี้บ้างจังเลย เธอ คิดในใจ

หนูสองคน ไม่รู้จะไปไหน ก็อยู่ด้วยกันที่นี่ไปก่อนก็แล้วกันนะจ้ะ ถือเสียว่าเป็นบ้านของเธอเอง พลายงาม ก็จะได้มีเพื่อน แล้วเขาก็ให้พวกเธอหัดขี่ม้าด้วยพิมพูดอย่างเป็นกันเอง ทำให้เด็กสาวทั้งสองคน ยิ้มรับลืมความเหนื่อยชั่วขณะ

แม้ว่าเอื้อย โสนน้อย จะมีเวลาอยู่ใกล้ชิดกับสองแม่ลูกในบ้านไม่นาน แต่พวกเธอก็มีความสุข ความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก พิมให้ความเป็นกันเองกับพวกเธอมากพอๆ กับลูกชาย

แต่เวลามันช่างรวดเร็วเหลือเกิน ไม่นานก็ค่ำ หลังหุงหาอาหารให้ลูกและเด็กสาว ๒ คนเสร็จแล้ว เธอบอกให้พวกเขากินกันก่อน ส่วนเธอก็นั่งคอยใครบางคนอยู่ที่หัวบันไดบ้าน

แม่ มากินข้าวเถอะ เขาไม่มาแล้วพลายงาม บอกแม่

ใครกันเหรอ?” โสนน้อย ถาม

พ่อเลี้ยง

ใครกัน พ่อเลี้ยง?” โสนน้อย สงสัยหนักขึ้น

ก็คนที่เธอเห็นในป่านั่นแหละ

นี่มันอะไรกัน! ในโลกนี้มันมีเรื่องบ้าๆ อย่างนี้ด้วยเหรอ ผู้ชายหัวล้านนั่นนะ เป็นพ่อเลี้ยงของ พลายงาม นั่นมันฆาตกรชัดๆ เอื้อยถึงกับตกตะลึง มองหน้าพลายงาม ด้วยความพิศวง เขายังคงก้มหน้ากินข้าว เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พลายงาม เราเห็นเธอกำลังจะถูกฆ่านะเอื้อย พูดตามที่เห็น

บอกไป แม่ก็ไม่เชื่อหรอก

เอื้อยนึกหมั่นไส้ คนอะไร ผัวใหม่กำลังจะฆ่าลูกตัวเองแท้ๆ กลับไม่เชื่อเรื่องที่ลูกบอก ขนาดพ่อของเอื้อย ที่ทำเป็นไม่สนใจลูก ว่าจะถูกรังแกทารุณอย่างไร้เหตุผล ก็ไม่ร้ายเท่านี้ เพราะนั่นก็เฉพาะตอนพ่อเมาเท่านั้น แต่พอพ่อหายเมาก็กลับเป็นคนละคน จะว่าไป เอื้อยยังโชคดีกว่าพลายงามเสียอีก ที่มีแม่รักผัวมากกว่าลูกของตัวเองแท้ๆ

ไอ้แก้ว ไอ้แก่น เอ็งเจอพี่ช้างบ้างไหม๊?” เธอตะโกนถามชายรับใช้ ๒ คน ที่กำลังจูงม้า ๓ ตัว เข้าคอก

ไม่เห็นหรอก

เอื้อยคิดว่า ผู้ชายหัวล้านที่ชื่อช้างนั่นนะ คงไม่กลับมาให้เห็นหน้าอีกหลายวันเป็นแน่ เธอเลยพลั้งปากพูดออกไป น้า คงอีกหลายวันกว่าเขาจะมา

อะไรนะ!” พิม อุทาน หนูรู้เหรอว่าพี่ช้างผัวน้าจะไม่มา?” แล้วเดินกระวนกระวายใจ เข้ามาที่วงสำรับกับข้าวที่พวกเด็กๆ กำลังกินกันอยู่

น้า อย่าหาว่าหนูสอดรู้เลยนะจ้ะ ผัวน้าน่ะเขาคิดจะฆ่าลูกเลี้ยง แต่หนูช่วยไว้ทัน

อะไรนะ อีกแล้วเหรอพิม รู้สึกโกรธ แต่ยังไม่เชื่อสนิทใจ จึงหันไปถามลูกชาย เขาคิดจะฆ่าลูกจริงๆ เหรอ บอกแม่มาตามตรง

พลายงามมองหน้าแม่แว่บหนึ่ง แล้วพยักหน้า กลัวแม่จะไม่เชื่อ แต่คราวนี้ พิมเชื่อสนิทใจ เพราะมีพยานรู้เห็นถึง ๒ คน ที่ผ่านมา เธอคิดว่าไม่ใช่เรื่องจริง คิดว่าลูกโกหก และผัวตัวเองถูกใส่ร้าย เพราะทุกครั้งที่เห็นหน้าช้าง เขามักจะโอดครวญและออดอ้อนว่า เขาถูกใส่ความ

พิมร้องไห้เสียใจ ที่ตัวเองผิดต่อลูก เชื่อผัวเจ้าเล่ห์มากกว่าลูกของตัวเอง ความรู้สึกที่ไม่ดีของเอื้อยเมื่อสักครู่ ก็หายไปพร้อมกับหยดน้ำตาของพิม เหลือไว้แต่ความสงสาร เพราะความรักของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีต่อลูกของตัว แตกต่างจากความรักที่มีต่อผัวใหม่ ลูกคือภาระหน้าที่ ที่แม่จะต้องเลี้ยงดูและปกป้องอันตราย ส่วนผัวใหม่ คือภาระหน้าที่ที่จะต้องคอยปรนนิบัติ มิให้เกิดความขุ่นเคืองใจต่อกัน ถ้าลูกเลี้ยง กับพ่อเลี้ยงไม่ถูกกัน หรือเป็นศัตรูกัน ผู้เป็นแม่ จะต้องปกป้องลูก แม้แต่แม่ไก่มันยังทำหน้าที่ดูแลลูกทั้งฝูงของมัน แต่นี่เป็นแม่คน และมีลูกเพียงคนเดียว จะทำไม่ได้เชียวหรือ มันต่างกันตรงที่วิธีการที่จะปกป้องลูกต่างหาก

พิมร่ำไห้พูดกับพลายงาม ว่า ฟังแม่นะลูก อย่าหาว่าแม่ไม่รักลูก พรุ่งนี้แม่จะส่งลูกไปอยู่กับย่า ชื่อทอง ที่เมืองกาญจนา ลูกอยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้วละ แล้วแม่จะแวะไปเยี่ยมบ่อยๆ และเมื่อลูกโตขึ้นพ่อของลูกออกจากคุกแล้ว เขาจะไปรับลูกที่บ้านของย่า

พิมพ์ไม่ไว้วางใจผัวเจ้าเล่ห์อีกต่อไป จึงบอกเหตุผลกับลูกว่า เหตุการณ์มันเกิดหลายครั้งแล้ว จะแน่ใจได้อีกอย่างไรว่า มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ถ้าพลายงามไม่อยู่ที่นี่ ลูกก็จะปลอดภัย พลายงามจึงจำเป็นต้องยอมรับ รุ่งเช้า เด็กทั้ง ๓ คน เตรียมตัวเดินทางไปเมืองกาญจนา พิม ให้แก้วกับแก่น เลือกม้าตัวที่ดีที่สุดและแข็งแรงที่สุด ๓ ตัว สำหรับเด็ก ๓ คน พร้อมอานม้าและสิ่งของเครื่องใช้ สำหรับเดินทางไกล ก่อนที่พวกเด็กๆ จะออกเดินทาง เธอสั่งกำชับ พลายงามว่า

เมื่อถึงเขตเมืองกาญจนา ให้ลูกไปหาท่านสมภารบุญที่วัดส้ม แล้วถามท่านว่า จะพบย่าทองได้ที่ไหนจากนั้น พิมก็ถอดกำไลเงินที่ข้อมือ ฝากเป็นของสำคัญให้พลายงาม เอาไปมอบให้ย่า

เอากำไลนี่ไป และเมื่อพบย่าแล้ว บอกว่านี่คือของของแม่ ที่ย่าเคยให้แม่ไว้ ตอนที่แม่กับพ่อของลูกพบกัน แล้วย่าจะจำลูกได้ เอื้อย โสนน้อย น้าฝากหนูสองคนด้วยนะ ไปด้วยกันทั้งสามคนเลย

ลาก่อนครับ แม่

การเดินทางหนนี้ คงอีกยาวไกล หลายปีผ่านมา สังข์ เอื้อย โสนน้อย พวกเขาทั้ง ๓ คน ไม่เคยพลัดพรากจากกันเลย แต่คราวนี้ เหมือนขาดผู้นำไปหนึ่งคน สังข์ ขอให้เธอ อย่ามีอันตรายเลย รักษาตัวดีๆ นะ ไม่ต้องเป็นห่วงเราสองคนหรอก เพราะตอนนี้พวกเรามี พลายงามเป็นเพื่อน ถ้ายังไม่ตาย เราจะตามหาเธอให้เจอ เอื้อยคิดในใจ ก่อนอำลาบ้านของพิมไป



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 55 : นางพิม (ตอนที่ ๕๔/๑๐๕ บทที่ ๑๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 20 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android