คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 6 : เพื่อนใหม่ผู้น่าสงสาร (ตอนที่ ๕/๑๐๕ บทที่ ๒)


     อัพเดท 10 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 6 : เพื่อนใหม่ผู้น่าสงสาร (ตอนที่ ๕/๑๐๕ บทที่ ๒) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 37 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() เพื่อนใหม่ผู้น่าสงสาร

รุ่งขึ้นอีกวัน สังข์เดินทางไปโรงเรียนเอง พร้อมกับเด็กคนอื่นๆ และก็กลับเอง เพราะบ้านอยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนมากนัก เนื่องจากสังข์เป็นเด็กดี มีสัมมาคารวะ รู้จักทักทายคน จึงมีแต่คนรักและเอ็นดู

เย็นวันหนึ่ง จันทนีเลิกงานก่อนเวลา และเดินผ่านโรงเรียน เป็นเวลาที่โรงเรียนเลิกพอดี เธอจึงรอรับลูกกลับบ้านไปพร้อมกัน ระหว่างรอลูก ครูเพ็ญก็เดินมาทักทายคุยด้วย

ผู้ปกครอง สังขวุฒิ ใช่ไหมคะ?”

ค่ะ ดิฉันชื่อ จันทนีค่ะ

ดิฉัน ครูเพ็ญค่ะ

สังข์ เอ่อ สังขวุฒิ เขาดื้อไหมคะ?” จันทนี ถาม

ไม่ ไม่เลย เขาดูเรียบร้อยดีนี่ค่ะ แต่ติดเล่นไปหน่อย คือ ลูกคุณ เข้าเรียนช้ากว่าเด็กทั่วไป เกือบสองปี จึงดูตัวโตกว่าเพื่อน

ดิฉัน พยายามจะให้เขามาเรียน แต่เห็นว่ายังไม่พร้อม และไม่อยากขัดใจลูก ก็เลยมาเรียนเอาตอนโต ไม่สายเกินไปนะคะครู

ไม่หรอก เด็กที่มีวุฒิภาวะพร้อมที่จะเรียน เมื่อไหร่ก็เรียนได้ คุณนี่ช่างโชคดี ที่มีลูกไม่ดื้อ ว่าง่ายสอนง่าย ดูซิ มาโรงเรียนไม่กี่วัน เพื่อนๆ ก็มารุมเล่นด้วยจนเต็ม

เหรอคะ

ครูเพ็ญ หันไปมองเด็กหญิงสองคน ที่กำลังนั่งเล่นกับสังข์ คนหนึ่งตัวดำมอมแมม อีกคนตัวเล็กๆ บอบบาง ผิวขาว ครูเพ็ญเล่าให้จันทนีฟังว่า

เด็กคนนั้น ชื่อเอื้อยครูเพ็ญ ชี้ไปที่เด็กหญิงตัวดำมอมแมม เป็นเด็กที่น่าสงสาร แม่แท้ๆ หายตัวไป เห็นชาวบ้านลือว่าหนีไปมีสามีใหม่ เพราะทนลำบากกับสามีคนเก่าไม่ได้ หลังแม่หนีไป ก็ทิ้งไว้ให้แม่เลี้ยงคนใหม่ดูแล ที่ว่าโชคร้าย ก็คือ แม่เลี้ยง มีลูกติดมาด้วยคนหนึ่งอายุแก่กว่า เด็กเค้าคงไม่ถูกกัน พอมาโรงเรียน เอื้อยจะมีรอยฟกช้ำให้เห็นบ่อยๆ ไม่ถูกพี่สาวรังแก ก็คงจะถูกแม่เลี้ยงตีเอา มันเป็นเรื่องในครอบครัวของเค้า ดิฉันไม่รู้จะทำยังไง สงสารเด็กก็สงสาร

ส่วนเด็กอีกคน ตัวเล็กๆ หน้าตาดีๆ ขาวๆ นั่นแหละค่ะจันทนี หันไปมองเด็กคนนั้น ตามที่ครูเพ็ญบอก นั่นชื่อ โสนน้อย รายนี้น่าสงสารที่สุดเลยละค่ะ ครอบครัวก็ยากจน แม่ตายวันที่เธอคลอด ไม่นาน พ่อก็แต่งงานใหม่ พ่อเค้าชอบดื่ม เมาเกือบทุกวัน แล้วก็ดุด่าลูก หาว่าลูกเป็นกาลกิณีบ้าง เป็นอัปมงคลบ้าง อะไรของเขาก็ไม่รู้

น่าสงสารเด็กนะคะ

จันทนีรู้สึกเวทนาเด็กเอื้อยกับเด็กโสนน้อย โลกนี้ยังมีคนที่ลำบากอีกมาก ที่ควรได้รับความช่วยเหลือ ส่วนเธอเองนับว่าโชคดีกว่า แม้ว่ายศกรจะไม่เชื่อและไม่ยอมรับว่า สังข์คือลูกแท้ๆ ไม่ใช่ลูกชู้อย่างที่เมธาวรรณใส่ความ จันทนีรู้สึกมั่นใจ และมีกำลังใจที่จะอยู่สู้กับชีวิต เพื่อเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด

ในระหว่างเล่นกับเด็กคนอื่นๆ สังข์เห็นแม่มารับ จึงบอกเลิกเล่นกับเพื่อนๆ เดินเข้าห้องเรียน ไปหยิบกระเป๋าหนังสือ แล้วเดินมาหาแม่

ดิฉัน ลาละค่ะ

จันทนี พาลูกกลับบ้าน ผู้ปกครองคนอื่นๆ ก็ทยอยกลับกันไปเกือบหมด เพื่อนครูอีกคน ก็เดินมาสมทบคุยด้วย ครูเพ็ญเปรยกับเพื่อนครูด้วยกันว่า

ฉันว่า แม่ของสังขวุฒิ ไม่น่าจะใช่ชาวบ้านธรรมดา ดูเธอมีกิริยามารยาทเป็นผู้ดี

รึว่าเป็นผู้ดีตกยากมาจากถิ่นอื่น อาจเป็นได้นะเธอเพื่อนครูอีกคน ออกความเห็น

เด็กเอื้อย กับเด็กโสนน้อย มีบ้านอยู่ในย่านเดียวกัน พวกเธอมักจะเดินทางไปกลับด้วยกันเสมอ แต่บ้านของเด็กเอื้อยอยู่ใกล้กว่า เธอจึงถึงบ้านก่อนเพื่อน พอเปิดประตูบ้านเข้าไป ก็เหมือนกับวันก่อนๆ ที่ต้องเจอกับคำดุด่า ถากถาง จากคนในบ้าน อ้าย ผู้มีศักดิ์เป็นพี่สาว เริ่มก่อน

โรงเรียนเลิกตั้งนานแล้ว มัวหายหัวไปไหน อีเอื้อย ไปตักน้ำ เดี๋ยวนี้

เอื้อย ไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่เหลือบหางตามองพี่สาวแวบหนึ่ง ก็โดนคำถากถาง จากแม่เลี้ยงต่อ

ยัง ยัง ยังมองหน้าอีก จะทำอะไร ก็รีบไปทำเสียซิ พี่เขาสั่งไม่ได้ยินเรอะ?”

เรื่องเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ต้องคิด เพราะชุดนักเรียนที่สวมอยู่กับชุดทำงาน มันก็คือชุดเดียวกันอยู่แล้ว เอื้อยรีบคว้าถังเปล่า แล้วเดินไปที่ประตู ด้วยความรีบร้อนและกลัวแม่เลี้ยง เท้าของเอื้อยสะดุดพื้นตรงประตูจนหกล้ม หัวเข่าซึ่งเป็นรอยถลอกอยู่แล้ว ก็ช้ำแดงมากขึ้นกว่าเก่า มีเลือดไหลซิบออกมา

นี่แกเป็นอะไรห๊า นังเอื้อย! ประตูนั่น ก็เดินเข้าออกทุกวัน แกก็ยังไปสะดุดมันอีก อย่ามาอ้างว่าเจ็บแล้ว ไม่ไปทำงานนะ แกมันเซ่อซ่าเองนี่เสียงอ้าย ตวาดไปที่เอื้อย

เด็กเอื้อยรู้สึกเจ็บมาก แต่ไม่กล้าร้องไห้ เพราะกลัวแม่เลี้ยงดุ จึงรีบคว้าถังตักน้ำแล้วเดินออกไปให้พ้นๆ จากที่นั่น เอื้อยเดินไป ร้องไห้ไป จนถึงริมลำธาร เห็นบาดแผลที่หัวเขามีเลือดไหล เธอจึงรูดเอาใบสาบเสือ (เบญจมาศป่า) มาขยี้ แล้วโปะลงไปที่แผล จากนั้น ก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ริมลำธาร

แม่จ๋า แม่หายไปไหน? เอื้อยกลัว กลัวจริงๆ นะแม่

ถ้าแม่ยังอยู่ เอื้อยคงไม่เจ็บตัว และเจ็บใจเหมือนอย่างทุกวันนี้ เอื้อยจ้องมองเงาของตัวเองอยู่นาน ราวกับว่ากำลังรอแม่ ซึ่งอาจจะโผล่หน้าขึ้นมาจากน้ำ แล้วมาพูดกับเอื้อย

แม่ไปไม่นานหรอกจ้ะ อีกไม่กี่วันแม่จะกลับมารับ เป็นเด็กดีนะลูก

เสียงของพี่สาวตะโกนด่าไล่หลัง เอื้อยจึงต้องรีบหย่อนถังเปล่าลงไปในน้ำ แต่เพราะมัวเสียใจร้องไห้และเจ็บที่แผล เลยทำให้พลัดตกลงไปที่ริมตลิ่ง คราวนี้เอื้อยร้องไห้อีกครั้ง เพราะรู้สึกแจ็บและแสบที่บาดแผล แต่เสียงอุบาทว์ข้างหลังนั่น ทำให้เอื้อยต้องรวบรวมกำลัง ปืนขึ้นตลิ่งพร้อมกับถังน้ำอย่างทุลักทุเล จากนั้นก็เดินกระย่องกระแย่ง หิ้วถังน้ำไปจนถึงบ้าน

รุ่งอรุณของวันใหม่ น้ำตกยังคงทำหน้าที่ของมัน ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำกว่า สายน้ำในลำธาร ก็ยังไหลเอื่อยอยู่อย่างนั้น เหมือนไม่รับรู้ความเป็นไปของมนุษย์ สัตว์ พืช ซึ่งต่างก็มาอาศัยน้ำในลำธารแห่งนี้ได้ใช้ได้ดื่มกิน ใครๆ ก็บอกว่า แม่คงคา ได้กลั่นน้ำใจผสมปนเจือลงในน้ำลำธารด้วยทุกๆ วัน แม่คงคงจึงไม่เบื่อที่จะให้ และให้ด้วยใจที่บริสุทธิ์ ไม่เลือกว่าจะเป็นใครหรือสัตว์เหล่าใด ดีหรือชั่ว กลัวหรือกล้า สัตว์เหล่านั้นก็รับรู้ถึงรสชาติอันใส เย็น และบริสุทธิ์ ของน้ำในลำธารแห่งนี้ เว้นแต่มนุษย์ผู้ใจบาปบางคน ที่น้ำในลำธาร ไม่อาจเปลี่ยนนิสัยใจคอของเขาได้ แต่กลับยอมรับเอาน้ำอย่างอื่นไปดื่มแทน

แม่นกกางเขน ซึ่งทำรังอยู่บนต้นหว้าใหญ่ริมรำธารน้ำแห่งนี้ กำลังคาบหนอนมาป้อนลูก แม่ไก่ ต่างพาลูกๆ ออกคุ้ยเขี่ยหากิน เมื่อมีคนเดินผ่าน มันจะทำตัวพองๆ ขู่ ไม่ให้ใครเข้าใกล้ลูกของมัน

เฮ้ย! ชู้ว! …”

ต่อก ๆ ๆ ๆ กระต๊าก

ประเดี๋ยว พ่อจับไปต้มกินแก้มเหล้า ทั้งแม่ทั้งลูกหรอกเสียงคนพูด เหมือนไม่ใช่เสียงคนปกติ

นางบุญเรือน กำลังทำกับข้าว อยู่บนบ้าน มองไปที่ชายคนนั้น พลางคิดว่า ลำพังตัวเองก็เดินจะไม่ตรงทางอยู่แล้ว คิดจะวิ่งไล่จับแม่ไก่ให้ได้ ก็อย่าหวังเลย เจ้าคนโง่เอ๋ย เผลอแผลบเดียว เขาก็เดินโซซัดโซเซขึ้นมาบนบ้าน

โสนน้อย กำลังถูบ้านอยู่ตรงหน้าบันได ชายคนนั้น เดินขึ้นมา ด้วยความเมา จึงเหยียบบันไดขั้นสุดท้ายพลาด หกล้มลง เคราะห์ดีที่ล้มไปบนบ้าน

มึงอีกแล้ว นังโสน นี่มึงจะฆ่าพ่อมึงรึไง ห๊า

พร้อมกับ ใช้มืออีกข้างผลักหัวของ โสนน้อย จนล้มกลิ้งไปนอนกับพื้น โสนน้อย ทั้งตกใจ และกลัว ผู้เป็นพ่อ จะร้องไห้ก็ไม่กล้าร้องดัง ได้แต่คว้าผ้าถูบ้านผงะหลบไป

เฮ่ยกูซวยจริงๆ ที่มีลูกอย่างมึง จะไปไหนก็ไปเลย ไป๊ผู้เป็นพ่อ สบถต่อด้วยความเมา

เสียงเอะอะโวยวาย ทำให้ บุญเรือน รีบวิ่งออกมาดู แล้วรีบไปประคอง โสนน้อย

เป็นอะไรมากไหม๊ ลูกแล้วหันไปตวาดผัว ไอ้ลม มึงแดกเหล้าจนเมา แล้วหกล้มเอง ไปโทษลูกได้ไง หลายหนแล้วนะมึง

นังโสน มันลูกกู ไม่ใช่ลูกมึง กูจะดุจะด่ายังไงก็ได้

เออ ลูกมึง มันก็เหมือนลูกกู มึงมันนิสัยพาลหาเรื่องแล้วหันไป พูดกับ โสนน้อย ไปกินข้าว ก่อนลูก สายแล้ว ประเดี๋ยวจะไปโรงเรียนไม่ทัน อย่าถือสาพ่อเค้าเลยลูก เมาประเดี๋ยวก็หาย

โลกนี้ ยังเหลือความยุติธรรมอยู่บ้าง แม้ว่า โสนน้อย จะมีพ่อขี้เหล้า มิจฉาทิฏฐิ แต่ก็มีแม่เลี้ยง ที่ใจดี ชีวิตของคนเรา มันช่างไม่มีอะไรที่พอดีเลย แต่อย่างไรก็ตาม บ้านนี้ก็ไม่อบอุ่นอยู่ดี

หลังกินข้าวเสร็จ โสนน้อย รีบคว้า ย่ามใส่หนังสือ ซึ่งทั้งเก่าและขาดจนเห็นรอยเย็บแบบไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไร ก็แน่ละ เด็กอายุยังไม่ถึงเจ็ดขวบ ทำได้แค่นี้ก็นับว่าเก่งแล้ว


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 6 : เพื่อนใหม่ผู้น่าสงสาร (ตอนที่ ๕/๑๐๕ บทที่ ๒) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 37 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android