คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 61 : ความสุขในเรือนทอง (ตอนที่ ๖๐/๑๐๕ บทที่ ๑๗)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 61 : ความสุขในเรือนทอง (ตอนที่ ๖๐/๑๐๕ บทที่ ๑๗) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  ความสุขในเรือนทอง

รุ่งอรุณของวันใหม่ เอื้อย โสนน้อย รีบตื่นตั้งแต่ยังไม่สว่าง เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เห็นยายเมี้ยน กำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารเช้า เธอทั้งสองจึงตรงไปช่วย

ยายจ๋า หนูมาช่วยยายจ้ะโสนน้อยเอ่ยขึ้น เมื่อมาถึง

รีบตื่นทำไมแต่เช้า เดินทางกันมากันเหนื่อยทั้งวัน พลายงามเขายังไม่ตื่นเลย ไปนอนต่อเถอะลูก ประเดี๋ยวยายทำเอง

ตื่นแล้ว ตื่นเลย ไปนอนอีกไม่ได้แล้ว ให้พวกหนูช่วยเถอะเอื้อย คะยั้นคะยอ

เอ้า ถ้างั้น ก็ช่วยยายเด็ดผักนี่ก็แล้วกัน

เช้านี้ยายจะทำแกงอะไรจ๊ะ?”

แกงเลียง

แกงเขียวหวาน หนูก็ทำได้โสนน้อย บอก

พวกหนูรู้จักทำแกงเขียวกะเขาด้วยเรอะ?”

คุณยาย เอ่อ ... ย่าทอง เป็นคนสอน ที่วัดส้ม ก่อนที่หนูจะมาที่นี่

ยายเมี้ยน พยักหน้าแสดงความเข้าใจ และรู้นิสัยของนางทองได้ดี ถึงความมีน้ำใจ และมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนบ้าน ตลอดจนเป็นคนมีภูมิรู้งานบ้านงานเรือน และการทำอาหาร ไม่มีใครรู้ภูมิหลังที่ลึกซึ้งของนางทอง ได้ดีกว่ายายเมี้ยน นางทองต้องอดกลั้นฝืนทนกับมรสุมชีวิต ตั้งแต่วัยสาว จนถึงบัดนี้ นางเหมือนอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้กับชะตาชีวิตอันเลวร้าย ด้วยเหตุนี้นี่แหละ ที่ทำให้ยายเมี้ยนกลายเป็นเพื่อนที่รู้ใจมากที่สุด

ยาย ไม่มีลูกหรือหลานที่ไหนหรือจ้ะ?” เอื้อยถาม เมื่อยายเมี้ยนตำพริกแกงเสร็จ

เคยมี แต่พวกเขาไปอยู่ที่อื่นกันหมด

ยายเป็นอะไรกับ ย่าทอง?”

เป็นเพื่อนกัน ยายมาอาศัยอยู่กับยายทอง ตั้งแต่ยังสาวโน่นแน่ะ และก็ไม่คิดจะไปอยู่ที่อื่นหรอก อยู่ที่นี่มานานก็เหมือนคนสนิทกันไปแล้วละ

แล้ว ปู่ หนูหมายถึง สามีของย่าทอง ไปไหนเสียล่ะจ้ะ?”

ตายไปหลายปีแล้ว รายนั้นเขาเป็นทหาร ใจกว้าง มีเพื่อนฝูงเยอะ เพื่อนของเขาได้ดิบได้ดีกันก็หลายคน เป็นถึงพ่อเมืองก็มี นี่ถ้าเขายังอยู่ ก็คงได้ดิบได้ดีไม่แพ้เพื่อนๆ เขา

แล้วพวกหนู ไม่ได้เป็นพี่น้องกับพลายงาม พ่อแม่หนูไปไหนกันหมด?”

พวกเราเป็นเพื่อนเล่นกัน ตามหาเพื่อนอีกคน ที่ถูกพวกโจรจับโยนลงน้ำ แล้วหลงเข้าไปในป่า พอเจอกันแล้ว ก็มีเคน คนแก่ใจดี เลี้ยงไว้จนโต แล้วพวกเราก็ออกตามหาแม่ จนมาพบพลายงามนี่แหละจ้ะ

โถ แม่คุณ คงจะคิดถึงพ่อกับแม่แย่ซินะ

เอื้อยกับโสนน้อย รู้สึกชินกับความรู้สึกนี้แล้ว แต่ก็อดใจหายไม่ได้ เมื่อพูดถึงพ่อกับแม่ แต่เอื้อย อยากรู้เรื่องย่าทองของพวกเธอมากกว่า

ยายจ๋า ย่าทองสอนเก่งเหมือนคุณครูเลย

คุณยายน่ะ เป็นคนใฝ่รู้ตั้งแต่สมัยเป็นสาวๆ แล้วละ หลังจากแต่งงานมีเหย้าเรือน ก็ยังไม่ละเว้น ย่าของเธอนะ เป็นผู้หญิงที่ขยัน และเป็นกุลสตรี ตั้งแต่ผัวตายก็ไม่คิดมีใหม่ ที่สำคัญ เป็นคนมีน้ำใจ ใครอยากรู้อะไรก็สอนให้ ไม่ปิดบัง และไม่เคยหวงของกินของใช้ แต่อย่าขโมย อยากได้ก็ให้บอกดีๆ

นางทองเป็นหญิงชราที่มีความสมถะ ขยัน ใจดี มีเมตตา มีกิริยามารยาทงดงาม แม้ว่านางจะเป็นคนมีฐานะดีกว่าคนอื่นๆ แต่นางทองก็ไม่เคยรังเกียจผู้คนที่จะเข้ามาขอแบ่งปัน แลกเปลี่ยน ผักปลา อาหาร หรือสิ่งของ แม้กระทั่งความรู้ต่างๆ ที่นางมี จนชาวบ้านแถบนั้น ให้ความเคารพรักและนับถือ

แม้ทุกคนในบ้านจะเรียกนางทองว่า คุณยายรวมทั้งชาวบ้านแถบย่านนี้ด้วย ส่วนคำว่า ย่าทองมีพลายงาม เพียงคนเดียวเท่านั้นที่เรียกชื่อนี้ ส่วนเอื้อยกับโสนน้อย ยังสับสนอยู่ว่าจะใช้คำไหนดี ระหว่างย่ากับยาย แต่นางทองเห็นว่า เด็กทั้ง ๓ คน เขามาด้วยกัน เอื้อยกับโสนน้อย ก็ควรจะมีฐานะเหมือนหลานสาวด้วย นางก็เลยให้เอื้อยกับโสนน้อย เรียกว่าย่าเหมือนกัน ทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนสรรพนามของนางทองว่า ย่าทอง ตามหลานชาย

ย่าทอง เคยแอบชื่นชมเด็กสาวสองคนนี้ มาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนพบครั้งแรกที่วัดส้ม คนเราเมื่อชะตาต้องกัน ย่อมเป็นสะพานเชื่อมความรัก ความภักดีให้แก่กันและกัน ย่าทองรู้สึกเป็นสุขที่ได้หลานชาย หลานสาว พร้อมๆ กันถึง ๓ คน

วันแรก ย่าทองจะให้พลายงามอยู่แต่บนบ้าน คอยแนะนำและสอนงานให้ ตกเย็น เอื้อยกับโสนน้อย ตั้งใจจะเดินไปดูม้าที่คอก ที่ฝากให้บุญทิ้งดูแลคอยให้หญ้าให้น้ำ

เอื้อยกับโสนน้อย เดินมาข้างล่าง ดูบริเวณบ้านเกือบทั้งหมด ถูกจัดแต่งไว้อย่างสวยงาม เหมาะสมและกลมกลืน ด้วยวิถีธรรมชาติและการพึ่งพาตนเอง รอบนอกและบริเวณหน้าบ้าน เป็นลานดิน ซึ่งปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่ อย่างต้นประดู่ กระท้อน มะม่วง มะขาม

จากนั้น ก็พากันไปที่บ้านของบุญทิ้ง กับอบเชย ซึ่งปลูกอยู่หลังบ้านของย่าทอง ห่างออกไปราว ๕๐ เมตร ข้างๆ เป็นยุ้งข้าว มองเห็นม้า ๓ ตัว กำลังยืนกินหญ้าอยู่ หลังบ้านเป็นบ่อเลี้ยงปลาขนาดใหญ่ ๑ บ่อ และขนาดเล็กอีก ๓ บ่อ และไกลออกไปเป็นทุ่งนาข้าวเขียว แซมด้วยต้นตาลที่ขึ้นเป็นหย่อมๆ

บุญทิ้ง กำลังกลับกองปุ๋ยหมัก และราดมันด้วยน้ำหมักชีวภาพ อบเชย กำลังคัดแยกเมล็ดพันธุ์ผักและข้าวปลูก ส่วนพริ้ง ให้อาหารปลา และเก็บผักในสระ เอื้อยกับโสนน้อย เข้าไปช่วยอบเชย

ไงจ้ะ หนูเอื้อย โสนน้อย

พี่อบเชย มีอะไรให้เอื้อยช่วยบ้าง?”

ไม่ต้องก็ได้ พวกหนูมีอะไรทำค้างอยู่ ก็ไปทำต่อได้นะ

ขอบคุณพวกพี่ๆ นะที่ช่วยดูแลม้าให้

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ

ที่นี่ ทำไมไม่เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่โสนน้อย ถาม

คุณยายไม่ชอบ เพราะมันสกปรกและเหม็น คนเรากินแค่เนื้อปลาก็น่าจะพอแล้ว เนื้อปลาสะอาดกว่าเนื้อหมู และเนื้อไก่ ท่านว่ามันเป็นสัตว์สกปรกและเหม็น

แล้วสัตว์เลี้ยงอย่างอื่นล่ะ นอกจากควาย

ก็มีม้าสามตัวของเธอนั่นไง แล้วก็เจ้าด่างด้วย

เลี้ยงควายใช้งานมันได้ คุณยายไม่ว่าหรอก ท่านบอกว่าควายเกิดมาเพื่อใช้หนี้ ถ้าเลี้ยงมันไว้เฉยๆ ไม่ให้มันทำงาน มันก็ไม่ได้ใช้หนี้ และถ้าฆ่าเอาเนื้อมันมากิน ก็เท่ากับว่าไปเอาหนี้ของควายมาไว้ที่เรา ชาติหน้าเราก็จะเกิดเป็นควาย เพื่อกลับไปใช้หนี้แทนมัน

ไม่รู้ว่า ย่าทอง จะให้หนูทำอะไรบ้าง ไม่เห็นบอกอะไรเลย ตอนนี้ก็ขลุกอยู่กับหลาน

อยู่ๆ ไป ประเดี๋ยวก็รู้เองแหละ คุณยายให้พวกเราอยู่กันแบบพี่แบบน้อง ท่านเห็นพวกเราทุกคนเหมือนญาติ รายได้ก็ช่วยกันทำช่วยกันเก็บ ทำได้ก็แบ่งเอาไว้กิน ที่เหลือก็ใส่รถไปขายในเมืองกาญจนาโน่น

แล้วพวกพี่ ทำอะไรกันมั่ง หนูสองคนจะได้มาช่วย พวกพี่ใจดี หนูชอบจ้ะ

งานข้างล่างนี่ส่วนใหญ่ พี่บุญทิ้งกับพี่ เป็นคนดูแลเกือบทั้งหมดจ้ะ ก็มีสวนผัก เรือนกล้าไม้ แล้วก็สวนสมุนไพร แล้วก็เป็นคนขับรถด้วย

โอ้โห สองคนเนี่ยนะ

ทำเองทั้งหมดคนเดียว ไม่ไหวหรอกจ้ะ เห็นไหม๊ อบเชย ชี้ไปที่เรือนหลังหนึ่งที่อยู่ถัดไป นั่นน่ะ เป็นบ้านของพี่น้อย กับลุงเนียน คอยช่วยงานพวกเราจ้ะ เค้าสองคนน่ารักน๊า... ลุงเนียนน่ะ อายุจะหกสิบแล้ว แต่แข็งแรง แกได้เมียเด็กคราวลูก พี่น้อยเองก็ไม่รังเกียจถือสาที่ได้ผัวแก่ สรุปแล้ว พวกเขาน่ารัก

พริ้ง เดินเอาผักบุ้งมากองไว้ข้างๆ พี่สาว ด้วยอาการเนือยๆ แล้วก็ไป เอื้อยยิ้มให้ แต่พริ้งกลับทำเฉยเมย อบเชยมองพริ้งด้วยความเหนื่อยหน่ายระอา ที่เห็นน้องสาวทำตัวเป็นคนที่ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ โดยเฉพาะตั้งแต่มีสมาชิกใหม่เข้ามาอยู่ในบ้าน

พริ้งน่ะ ดูแลบริเวณหน้าบ้านและรอบตัวบ้านทั้งหมด คุณยายไปได้วิชาดีมา ใช้ใต้ถุนบ้านทำน้ำหมักชีวภาพ แล้วก็ขยายเชื้อเห็ดกันใหญ่เลย ... อ้าว หมดแล้ว ... หนูสองคนมาช่วย มันเลยเสร็จเร็วขึ้น

อบเชย ตะโกนเรียกน้องสาว พริ้ง เอาถังข้าวเปลือกมาอีก

สักครู่ พริ้ง ก็อุ้มถังกระบะที่ทำด้วยไม้ ข้างในเป็นเมล็ดพันธุ์ข้าวปลูก มาวางตึงข้างๆ พี่สาว โสนน้อยสบตาพริ้ง แล้วยิ้มให้ แต่เธอก็ทำหน้าเฉยๆ เหมือนเคย แล้วก็ไป

พริ้ง เค้าก็มีนิสัยอย่างนี้แหละ อย่าไปถือสาเลยนะ

ไม่หรอกจ้ะ ... พริ้งมาอยู่กับพี่ตั้งแต่แรกเลยเหรอ?”

เข้าๆ ออกๆ คุณยายเคยให้ออกไปอยู่กับแม่มาพักหนึ่ง แต่ช่วงนี้ทำนา คนไม่พอ พี่ก็เลยให้มาช่วย คุณยายก็ไม่ว่าอะไร

ย่าทอง ให้พริ้งออกไป เขาทำผิดอะไรเหรอ?” เอื้อย ถาม

ก็ดัดนิสัยน่ะสิ คุณยายท่านถือเคร่งสองเรื่องจ้ะ คือความซื่อสัตย์ กับความริษยา

หลายวันต่อมา ย่าทองเดินไปบ้านของบุญทิ้งแต่เช้า เพื่อใช้ให้ทำอะไรบางอย่าง นางสังเกตเห็น พริ้ง เดินเข้าๆ ออกๆ ห้องนอนของพี่สาว ขณะที่อบเชยไปทำงานที่ทุ่งนา สักครู่ บุญทิ้งก็ออกมาจากห้อง

บุญทิ้ง กินข้าวแล้ว ไปช่วยทำโรงเห็ดหน่อยนะ บอกให้คนอื่นมาช่วยด้วย ย่าทอง บอก

ทุกคนมาพร้อมหน้า เพื่อช่วยกันลงแขกทำโรงเห็ด ตามที่ย่าทองสั่ง ลุงเนียน อบเชย น้อย ขุดหลุม เอื้อย โสนน้อย และ พลายงาม ช่วยขนไม้ แฝก บุญทิ้ง ขึ้นโครงโรงเรือน พริ้งเป็นผู้ช่วย ส่วนยายเมี้ยน ทำกับข้าวไว้รอ

พวกเอ็ง ช่วยกันทำจะได้เสร็จไวๆ ทั้งหมดมันก็เหมือนของพวกเอ็งนั่นแหละ

ไม่นานโรงเห็ดก็เสร็จ ในเวลาค่ำพอดี ย่าทองเรียกทุกคนขึ้นไปกินข้าวพร้อมกัน บนบ้านใหญ่ ทุกครั้ง ที่มีงานลงแขก ย่าทองก็จะเรียกให้มากินข้าวพร้อมกัน ที่จริง มันเป็นวิธีการของนาง ในการปกครองคนในบ้าน เพื่อจะได้ไต่ถามทุกข์สุขขาดเหลือ ส่วนที่ขาดก็จะได้ช่วยกันเติมไม่ให้พร่อง ส่วนที่เหลือก็จะได้แบ่งปันกันไป หรือไม่ก็เก็บสำรองไว้เผื่อในวันข้างหน้า หรือยามขาดแคลน

การประชุมคนในบ้านพร้อมๆ กันเช่นนี้ สร้างความอบอุ่น และเป็นกันเองได้เป็นอย่างดี ที่สำคัญคือ ย่าทอง มีโอกาสตรวจทานนิสัยใจคอของแต่ละคนด้วย

ของกินของใช้ทั้งหมดนี่ ฉันทำคนเดียวไม่ไหวหรอก ฉันเองก็ตัวคนเดียว จะเก็บสะสมเอาไว้ทำไมนักหนา ตายไปก็เอาติดตัวไปไม่ได้ พวกเอ็งทุกคน อยู่ที่นี่ต้องรักใคร่กลมเกลียวกัน ข้าวของที่ทำกินของฉันที่มีอยู่ พวกเอ็งต้องช่วยกันบำรุงดูแลรักษา ผักปลาอาหาร เห็ด ที่ขายได้ ฉันจะเอาไว้เป็นค่าดูแลพวกเครื่องไม้เครื่องมือนี่ ส่วนพวกเอ็ง ก็เอาไปแบ่งๆ กัน ทำมากก็ได้มาก

ที่สำคัญ อยู่ด้วยกันก็ต้องซื่อสัตย์ และไม่ริษยาคนอื่น

ทุกคนกินอิ่ม ต่างก็ทยอยพากันกลับไปบ้านเรือนของตน เอื้อย โสนน้อย พลายงาม ช่วยยายเมี้ยนเก็บสำรับกับข้าว

ย่าทอง รู้ได้อย่างไรว่า ใครมีความซื่อสัตย์ ใครริษยาใคร?” พลายงาม แอบถามยายเมี้ยน

คนที่ไม่รู้จักพอ ชอบอวดใหญ่อวดโต โอ่ว่ามีนั่นมีนี่ นั่นแหละคนขี้โลภ คนพวกนี้มักจะไม่ซื่อสัตย์ ขี้โกงได้ทุกเรื่อง เพื่อให้ตัวเองได้สมอยาก

อันนี้ ยายไม่รู้ ต้องไปถามย่าทองเอง แต่เหมือนแกจะมีมนต์วิเศษอะไรสักอย่าง เหมือนรู้ว่าใคร คนไหน มีจิตริษา

แล้วถ้าย่ารู้ล่ะ ว่าคนริษยาเป็นใคร แล้วจะทำยังไงกับคนนั้นล่ะ?”

ไม่รู้สิ บางทีก็ใช้ให้ไปช่วยงานคนอื่น หรือไม่ก็ไปทำอย่างอื่นที่หนักกว่า เรียกว่ายิ่งไม่ชอบคนไหน คุณท่านก็จะให้ไปทำงานกับคนนั้น

ย่าทองเสร็จธุระแล้ว เดินมาบอกพลายงาม ให้ไปเรียกพริ้งขึ้นมาหา

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอ็งก็ขนข้าวของขึ้นมาอยู่บนเรือนใหญ่ ย่าทอง บอกพริ้ง

แล้วจะให้ฉันไปอยู่กับใครล่ะเจ้าคะพริ้ง จีบปากจีบคอถาม เพราะรู้สึกดีใจที่จะได้ขึ้นมาอยู่บนบ้านหลังใหญ่ เหมือนได้เลื่อนชั้นฐานะ

ห้องเดียวกับ หนูสองคนนี่นางทอง ชี้ไปที่ เอื้อย กับ โสนน้อย

พริ้ง ตีหน้าเศร้าทันที รู้สึกผิดหวังนิดๆ ที่ต้องมาอยู่ร่วมกับคนที่ตัวเองไม่ชอบ

พริ้งเอ๊ย เอ็งก็เริ่มโตเป็นสาวแล้ว ควรจะแยกเรือนกับนังอบเชย พี่สาวของเอ็งได้แล้ว ปล่อยให้ผัวเมียเขาอยู่กันตามลำพัง อ้อ! ขึ้นมาอยู่บนเรือนใหญ่แล้ว มีหน้าที่คอยช่วยยายเมี้ยนทำอาหาร และเก็บกวาดบนบ้านนี่ด้วย แต่หน้าที่หลัก ที่ต้องไปช่วยพี่สาวกับพี่เขยของเอ็ง ก็ยังต้องทำเหมือนเดิม

พริ้ง เดินลงบันไดบ้าน ผ่านป้ายข้อความที่หัวบันไดบ้าน มันเขียนด้วยลายมือง่ายๆ ข้อความว่า คนที่มีสันดานริษยา คือ คนที่เห็นคนอื่นดีกว่า แล้วไม่สบายใจ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 61 : ความสุขในเรือนทอง (ตอนที่ ๖๐/๑๐๕ บทที่ ๑๗) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android