คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 62 : ความสุข ความพอเพียง (ตอนที่ ๖๑/๑๐๕ บทที่ ๑๗)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 62 : ความสุข ความพอเพียง (ตอนที่ ๖๑/๑๐๕ บทที่ ๑๗) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  ความสุข ความพอเพียง

เพียงเวลาไม่นาน หลังจากเด็กทั้ง ๓ คน เข้ามาอยู่ มีสิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากมายหลายเรื่อง เอื้อย โสนน้อย ไม่คิดเลยว่า จะได้มาอยู่อาศัยในบ้านหลังใหญ่ มีคุณย่าคอยให้การอุปาระเลี้ยงดู แม้จะไม่ใช่หลานแท้ๆ แต่ท่านก็รักเธอทั้งสองเหมือนหลานของตัวเอง มิใช่ด้วยเหตุผลว่า เด็กสาวเคยช่วยเหลือชีวิตพลายงามเท่านั้น แต่ความอ่อนหวาน ว่านอนสอนง่าย ขยัน ความเฉลียวฉลาด มีไหวพริบ ของพวกเธอ นี่คือเหตุผลสำคัญ ที่ทำให้นางทองรู้สึกรักและเห็นใจ อีกเหตุผลหนึ่งคือ พวกเธอก็เป็นคนไร้ญาติ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่อยู่ที่ไหน เด็กดีๆ ที่พลัดหลงมา เมื่อชุบเลี้ยงไว้ ไม่ใช่แค่ได้บุญกุศลเท่านั้น แต่กลับได้สิ่งอื่น ที่เป็นคุณค่าทางใจตอบแทน และช่วยทำให้บ้านเป็นสวรรค์

โรงเพาะชำกล้าไม้ ที่อยู่ด้านซ้ายของตัวบ้าน เต็มไปด้วยกล้าไม้ที่จัดไว้เป็นสัดส่วน ส่วนที่มุงหลังคากันแดดรำไร เป็นกล้าไม้ยืนต้นบ้าง กล้าไม้สวน กล้าผักบ้าง คละกันไป ส่วนที่เป็นที่โล่ง ใช้เป็นที่เพาะกล้าของต้นข้าว ซึ่งจะเพาะในถาดหลุมเล็กๆ และต่อกับเรือนเพาะชำ เป็นสวนผักกินได้ ซึ่งคั่นด้วยรั้วชะอม และรั้วตำลึง

โรงเรือนที่อยู่ด้านขวาของบ้านใหญ่ ซึ่งเคยใช้เป็นที่จอดรถ ๒ คัน คันหนึ่งเป็นรถบรรทุกเล็ก อีกคันเป็นรถยนต์นั่ง ก็ถูกปรับใช้เป็นที่เก็บวัสดุเครื่องมือทำการเกษตร ด้านหลังของโรงเรือน กลายเป็นสวนสมุนไพร มีสระน้ำขนาดไม่ใหญ่นักอยู่ใจกลางสวน ข้างบ่อน้ำด้านที่ติดกับนาข้าว นางทอง สั่งให้ปลูกบ้านดินหลังหนึ่ง เพื่อใช้พักผ่อนยามหน้าร้อน และใช้เป็นที่อ่านหนังสือด้วย เพราะสังเกตเห็นว่า มีซุ้มเล็กๆ อยู่ซุ้มหนึ่ง ปลูกอยู่หน้าบ้านดินติดกับริมสระน้ำ มีหนังสือวางอยู่บนหิ้งใต้หลังคาซุ้ม

ใต้ถุนบ้าน ถูกนำไปใช้เป็นห้องทำน้ำหมักชีวภาพ และห้องเก็บเชื้อเห็ดพันธุ์ต่างๆ และมีโรงสีข้าวเล็กอยู่โรงหนึ่ง

ที่บ่อเลี้ยงปลาบ่อแรก กังหันลมถูกสร้างขึ้นจากไม้ แต่ดูแข็งแรง ใบพัดทำด้วยผ้าใบสีขาว มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ราว ๓ เมตร ซึ่งสามารถรับลมได้มากพอ ที่จะสูบน้ำจากบ่อไปกักเก็บไว้ที่แทงก์น้ำปูนซีเมนต์ ซึ่งอยู่ติดกับเรือนเพาะชำ ก็กำลังก่อสร้างขึ้น

โสนน้อย มีความรู้สึกดีๆ กับทุกคน โดยเฉพาะ กับพลายงาม ทุกครั้งที่ได้อยู่ทำงานใกล้กัน เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด โดยไม่สนใจสายตาริษยาของพริ้ง เพราะนั่นมันเป็นนิสัยประจำตัวของเธอไปแล้ว เอื้อยรู้ดีว่า เพื่อนคิดอย่างไรกับพลายงาม เธอมักแอบยิ้มอยู่เสมอ เมื่อสบตากับโสนน้อย

มันเป็นช่วงเวลาที่ดีอีกครั้ง ที่พวกเขาทั้งสามคน ได้อยู่ร่วมกันตามลำพัง ในห้องหนังสือของย่าทอง นั่นเป็นความคิดของหลานชาย ที่อยากเห็นบ้านเรือนของย่าดูเป็นระเบียบมากกว่านี้ ภายในห้องดูเหมือนจะมีฝุ่นและหยากใย่เกาะอยู่ที่พื้นไม่น้อย มีตู้ไม้โบราณ ๓ ตู้ วางอยู่ที่ผนังข้างหน้าต่างบานใหญ่ และข้างๆ มีโต๊ะไม้เก่าๆ ตัวหนึ่งพร้อมโคมไฟและนาฬิกาวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนอีกมุมหนึ่งของห้อง นั่นคงเป็นเตียงนอนเล่นสำหรับย่าทอง เอาไว้อ่านหนังสือ

พลายงามกับสโนน้อย ช่วยกันกวาดเช็ดทำความสะอาดพื้น โต๊ะ เตียง และละหยากใย่ ส่วนเอื้อย จัดการกับฝุ่นละออง ทั้งภายนอกและภายในตู้หนังสือทั้งหมด หนังสือแต่ละเล่มถูกจัดเก็บไว้เป็นอย่างดี เจ้าของหนังสือคงรักมันมาก น่าเสียดายที่เอื้อยอ่านออกได้เป็นบางคำ มีบางคำอ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจ ถ้าเราเรียนมากกว่านี้ คงอ่านมันรู้เรื่องทั้งหมด ตอนนี้ก็ดูรูปภาพประกอบและคำอธิบายสั้นๆ บางคำไปพลางๆ ก่อน เอื้อย คิดในใจ

อ่านอะไรน่ะ สนุกไหม๊? โสนน้อย ถาม

ย่าทองขึ้นมาบนบ้าน ไม่เห็นพวกเด็กๆ จึงเดินไปดูรอบๆ มีเสียงดังขลุกขลักที่ห้องหนังสือ จึงเดินผ่านเข้าไปดูห่างๆ ก็อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นพวกหลานๆ ไปชุมนุมกันอยู่ในห้องนั้น จริงซินะพวกเขาน่าจะได้เรียนหนังสือ ตำรับตำราที่เก็บไว้มันก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าไม่มีคนหยิบมันขึ้นมาอ่าน

เย็นวันหนึ่งขณะที่ เอื้อย โสนน้อย พลายงาม และ พริ้ง ช่วยกันตกแต่งสวนดอกไม้หน้าบ้าน บุญทิ้งขับรถพาย่าทองกลับจากเมืองกาญจนา นางสังเกตเห็นพวกเด็กๆ วัยรุ่น ช่วยกันก่อสวรรค์ขึ้นที่หน้าบ้าน ก็อดชื่นชมไม่ได้

ย่าทอง สั่งให้บุญทิ้งนำถังสูบน้ำชนิดใหม่ ที่ได้มาใหม่ ติดตั้งไว้ใกล้ๆ กับสระน้ำกลางสวนสมุนไพร โดยมีพวกเด็กๆ ช่วยกันออกแรง มันเป็นถังสูบน้ำที่ใช้พลังงานส่งน้ำจากที่ต่ำขึ้นสู่ที่สูง โดยใช้แรงส่งจากความกดดันอากาศ โดยเอาน้ำที่สูบขึ้นมาได้ ส่งเลี้ยงไปตามท่อน้ำหยดที่อยู่โคนต้นสมุนไพร

ย่าเห็นว่า มันแปลกดี ก็เลยเอามาตั้งไว้ ให้คนที่สนใจมาดูเป็นตัวอย่าง

ย่าไปได้มันมาจากไหนกันจ้ะ?” พลายงาม ถาม

จากชุมชนเนินพอกิน

เป็นเวลาหลายเดือนแล้ว ที่เด็กสาว ๒ คน มาอยู่ที่นี่ เธอทั้งขยัน ทั้งน่ารัก เท่านี้คงยังไม่พอสำหรับเด็กสาว ๒ คน ย่าทองจึงสอนวิชาการบ้านเรือนให้ โสนน้อยชอบวิชาทำอาหาร และเย็บปักถักร้อย เอื้อย เป็นเด็กพิเศษที่ชอบเรียนรู้เรื่องสมุนไพร ย่าทองก็สอนให้พริ้ง ที่มาคอยรับใช้ ก็ได้อานิสงส์พลอยเรียนวิชาต่างๆ ที่ย่าสอนให้ แต่ด้วยนิสัยริษยา และปัญญาน้อย เธอจึงเรียนได้ไม่ดีทำผิดๆ พลาดๆ อยู่เรื่อย และที่จะขาดไม่ได้เลยคือ ฝึกให้เด็กทั้งสามคน อ่านและเขียนหนังสือทุกวัน ผลัดกันอ่านหนังสือให้ย่าฟัง และย่าก็จะคอยตรวจงานเขียน บันทึกประจำวันของพวกเขาเป็นประจำ การเรียนของพวกเด็กๆ ก้าวหน้าดีวันดีคืน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหนังสือที่ย่าทองเก็บสะสมไว้ ทำให้พวกเขามีช่องทางที่จะแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง เมื่อต้องการ นอกจากองค์ความรู้ และประสบการณ์ตรง ที่ย่าทองสอนให้ด้วยความเต็มใจ

ค่ำวันหนึ่ง พลายงาม เอื้อย โสนน้อย และ พริ้ง ต่างพากันมาปรนนิบัติ ช่วยนวดขาให้ย่าทอง นางสังเกตเห็น ความสัมพันธ์ลึกซึ้งของพวกเด็กๆ ซึ่งก็เริ่มโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้ว ย่าทอง จึงกล่าวกับ พลายงามว่า

พลายงาม หลานน่าจะได้เรียนหนังสือมากกว่านี้ และก็ควรจะได้บวชเรียนด้วย โตไปจะได้เป็นเจ้าคนนายคน

ผมก็เรียนอยู่นี่แล้วไง ย่า

ยังไม่พอ ย่าจะให้หลานไปอยู่กับ อาจารย์บุญมี ที่วัดหนองคอกไก่

แต่ผมอยากเรียนอยู่ที่นี่ จะได้อยู่รับใช้ย่า แล้วก็มีเพื่อนๆ อยู่ด้วย

ไปอยู่ที่โน่น ไม่ใช่ไปแล้วไปเลย พลายงามจะได้กลับมาหาย่า ในวันเสาร์อาทิตย์ ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลยนี่ พระอาจารย์บุญมี เป็นญาติห่างๆ กับย่า เก่งด้านวิปัสสนากรรมฐาน และเรื่องวิชาการปกครอง

โสนน้อย ยิ้มและพูดว่า ก็ดีนะ พลายงาม เธอไปอยู่ที่โน่น เราจะได้เขียนจดหมายโต้ตอบกัน มีเรื่องอะไรดีๆ ทางโน้น เธอก็เขียนมา พวกเราและคุณย่าก็จะได้รู้เรื่องด้วย และอีกอย่างนะ โตไปเธอจะได้เป็นนายอำเภอ จะได้ไม่มีใครรังแกได้ แม่เธอคงจะภูมิใจ รวมทั้งพ่อของเธอด้วย

เมื่อพูดถึงพ่อของพลายงาม ย่าทองก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันที ที่ไม่มีโอกาสจะได้พบหน้าลูกชาย โชคดีที่ยังมีหลานชายให้ดูต่างหน้า แม้ว่าจะต้องส่งเขาไปอยู่ในที่ห่างไกล แต่ก็เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ย่าทองสังเกตเห็น พริ้งทำหน้าง้ำหน้างอ เหมือนผิดหวังอะไรบางอย่าง

เป็นอะไรไป นังพริ้ง

ย่าทองรักเอื้อยกับโสนน้อยเหมือนหลานแท้ๆ นางคิดว่าถ้าส่งพลายงามไปเรียนต่อตามลำพังแต่ผู้เดียว ขณะที่เด็กสาวอีกสองคนไม่ได้เรียน ย่าทองเกรงว่าพวกเธออาจจะรู้สึกน้อยใจ ย่าทองจึงตัดสินใจสอนวิชาถักร้อย และทำอาหารให้โสนน้อย และสอนวิชาสมุนไพรให้เอื้อย สว่นพริ้งก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย ได้เรียนร่วมกับโสนน้อยและเอื้อย

ขณะร้อยพวงมาลัย เพื่อประกอบฐานพานพุ่ม โสนน้อยเห็นพริ้งพยายามร้อยดอกมะลิ แต่เธอเห็นว่าไม่ค่อยเรียบร้อย จึงบอกพริ้งว่า

พริ้ง เอาดอกตูมที่ใหญ่กว่า ร้อยก่อนซิจ้ะ มันจะเรียงกันดูสวยดี

รู้หรอกน่าพริ้ง สะบัดหางตาใส่โสนน้อย ตามนิสัยที่เคยเป็น

ย่าทองสังเกตเห็นโสนน้อย อดทนดีและไม่ถือสา จึงไม่พูดอะไร ย่าทองรู้นิสัยของพริ้งดีกว่าใครๆ นอกจากจะเป็นคนมีนิสัยริษยาแล้ว ยังเป็นคนมีปัญญาน้อย เข้าใจอะไรก็ยาก ทำให้ย่าทองต้องเสียเวลาสอนซ้ำ แต่การสอนซ้ำ กลับเป็นผลดีแก่ เอื้อยและโสนน้อย เพราะถือโอกาสทบทวนไปด้วย

สัปดาห์ถัดมา พลายงามต้องไปอยู่กับพระอาจารย์บุญมีแล้ว ย่าทองเตรียมข้าวของ เสื้อผ้า อาหารแห้ง ให้หลานชาย โดยให้บุญทิ้งขับรถพาไปส่ง ก่อนออกเดินทาง พลายงามเข้าไปกราบลาย่า จากนั้น พลายงามก็หาโอกาสพบกับโสนน้อยเป็นการส่วนตัว ที่ลานดอกไม้หน้าบ้าน เมื่อรู้ว่าพลายงามจะไปจริงๆ โสนน้อยกลับรู้สึกเศร้าใจลึกๆ ต่อจากนี้ไป เธอจะมีโอกาสใกล้ชิดกับพลายงามน้อยลง แต่ในเมื่อคนที่ตัวเองรัก จะไปได้ดี ก็สมควรแล้วที่เธอควรจะยินดีด้วย

พลายงาม เธอจะไปแล้วเหรอ?”

ใช่ จะมาบอกลาเธอน่ะ เอ่อ! แล้วก็เอื้อยด้วย

โสนน้อย ทำหน้าเศร้าเล็กน้อย

อะไร? ... เราไม่ได้ไปนานซักหน่อย แค่ไม่กี่วันเอง ประเดี๋ยวก็กลับ

โชคดีนะ

โชคดีอะไรกัน เธอต่างหากที่โชคดี ได้อยู่ใกล้ๆ ย่า เราเองก็ไม่อยากไปหรอก แต่ย่าน่ะซิ ... เราไม่กล้าขัดท่าน ว่าแต่ว่า เธออยู่กันได้นะ ฝากดูแลม้าให้ด้วย แล้วก็เจ้าด่างด้วย

พลายงาม ตั้งใจเรียนนะโสนน้อย กล่าวอำลา แต่เป็นคำอำลา ที่สร้างความหวั่นไหวลึกๆ ให้แก่พลายงามเช่นกัน ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

สายตา ความรู้สึก และท่าทาง ที่โสนน้อยมีต่อพลายงาม ในเวลานี้ ย่าทองรู้ดีว่า เป็นเรื่องปกติของคนในวัยหนุ่มสาว ที่เคยอยู่ใกล้ชิดกัน และเมื่อต้องมาห่างกัน มันก็รู้สึกไม่สบายอกสบายใจเป็นธรรมดา ซึ่งต่างจากที่เอื้อยรับรู้ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเพื่อนรัก ที่มีต่อพลายงาม มันลึกซึ้งและโลดแล่นไปไกลเกินกว่าที่ย่าจะเข้าใจ การจากไปของพลายงาม ไม่เพียงแต่สร้างความสะเทือนใจลึกๆ ให้แก่ โสนน้อยเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อจิตใจของพริ้งอีกคนหนึ่งด้วย

เมื่อพลายงามไปแล้ว

ย่า คิดถูกหรือเปล่านะ ที่ให้พลายงามไปเรียนต่อที่อื่น พริ้ง พูดเปรยๆ กับเอื้อย

ก็ดีแล้วนี่เอื้อยพูดกับพริ้ง พลายงาม จะได้มีความรู้ไว้ติดตัว ไม่เหมือนพวกเรา ที่ต้องขวนขวายเรียนเอง

ถ้าย่าคิดอย่างนั้นก็ดีน่ะซิ แต่... ฉันว่า–”

ว่าอะไร พริ้ง พลายงามเป็นหลานแท้ๆ ของท่านนะ ท่านจะคิดอย่างไรกับหลานชาย ก็เป็นสิทธิ์ของท่าน

ก็ใช่น่ะซิ ... ฉันไม่ใช่หลาน เหมือนพวกเธอนี่ เป็นแค่คนอาศัย

พริ้ง เธอคิดอย่างนั้นไม่ถูกนะ เอื้อย พูดให้เหตุผล ยังไงฉันก็เห็นพริ้งเป็นเพื่อนนะ ดีแค่ไหนแล้ว ที่คุณย่าให้เธอ ... เอ่อ! ให้พวกเรามาอยู่รวมกัน แล้วก็เรียนเหมือนๆ กัน ฉันเอง ไม่เห็นว่าท่านจะให้ความสำคัญพวกเราน้อยกว่าพลายงามตรงไหน เพียงแต่ว่า พลายงามเขาเป็นผู้ชาย และมีโอกาสดีๆ ที่จะได้พระอาจารย์เก่งๆ ช่วยสอนให้ ทำไมพวกเราไม่ส่งเสริมให้เขาไปได้ดีล่ะ เธอว่าไหม๊?”

เชอะ! แต่ฉันว่า มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะซิ

พริ้ง ยังคงแสดงอาการตึงๆ แล้วก็เดินออกจากห้องไป เอื้อยไม่เข้าใจว่า ในใจของพริ้งคิดอะไรอยู่



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 62 : ความสุข ความพอเพียง (ตอนที่ ๖๑/๑๐๕ บทที่ ๑๗) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android