คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 67 : เส้นทางรัก โสนน้อย สร้อยมณี (ตอนที่ ๖๖/๑๐๕ บทที่ ๑๙)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 67 : เส้นทางรัก โสนน้อย สร้อยมณี (ตอนที่ ๖๖/๑๐๕ บทที่ ๑๙) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 24 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่  ๑๙  ความรัก ความหวัง ยังไม่สิ้น

()  เส้นทางรัก โสนน้อย สร้อยมณี

ปีนี้ ย่าทองมีอายุครบ ๖๕ ปี แต่ยังดูไม่แก่ เพราะเป็นคนอารมณ์ดี มองโลกในแง่บวกเสมอ บุญกุศล ที่ช่วยคนอื่น อนุเคราะห์ผู้ตกยาก ส่งผลให้ย่าทองดูอ่อนกว่าอายุ ระหว่างอาหารค่ำวันนี้ พลายงาม บอกกับย่าของตนว่า พวกเขากับเพื่อนๆ จะจัดงานบุญครบรอบวันเกิดของย่า

ใครเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้?”

ผมเองครับพลายงาม ตอบ

ย่าทองให้เหตุผลว่า ตั้งแต่เกิดมา ย่าไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้หรอก ย่าเห็นเด็กๆ สมัยนี้จัดงานวันเกิดกันแล้ว ก็เศร้าใจ

ทำไมหรือครับ?”

หลานรู้ไหม๊? วันที่ลูกเกิดมาดูโลก เป็นวันที่แม่เจ็บปวดแค่ไหน ตอนที่คลอดลูกออกมาน่ะ พวกเด็กสมัยนี้ แทนที่จะคิดทำอะไรให้แม่ กลับไปเล่นสนุกคิดถึงแต่ตัวเอง ย่าว่ามันไม่ถูกนะ

แต่นี่มันไม่เหมือนกัน ย่าพลายงาม ให้เหตุผล ย่าไม่ได้จัดงานให้ตัวเองสักหน่อย พวกผมเป็นคนจัด คืออย่างงี้ ผมอยากให้คนรุ่นลูกรุ่นหลาน ดูเอาเป็นตัวอย่างว่า การจัดงานครบรอบอายุให้ปู่ย่าตายายน่ะ ควรทำ เพื่อแสดงความกตัญญู และเรียนรู้ในสิ่งที่ดีๆ ที่คนรุ่นก่อนสะสมเอาไว้ให้ พวกหลานๆ จะได้สืบทอดต่อไง

ย่าทอง ผงกศีรษะ

พวกเด็กวัยรุ่น อาจจะเลิกคิดจัดงานวันเกิดให้ตัวเองก็ได้ เพราะมันไม่เหมาะ แทนที่จะจัดให้บุพการีมากกว่าโสนน้อย เสริม

และอีกอย่างนะ ย่าไม่ต้องทำอะไรเลย ประเดี๋ยวพวกหนู เป็นเจ้าภาพจัดกันเองเอื้อย สนับสนุนอีกแรง

ย่าทอง ไม่กล้าขัดศรัทธา กุศลจิตของพวกหลานๆ จึงยอมให้จัดงานครบรอบอายุของตน แต่ในใจลึกๆ แล้ว ก็อดภูมิใจพวกหลานๆ ไม่ได้ มิเสียแรงที่อบรมเลี้ยงดูพวกเขามาเป็นอย่างดี และก็แน่ใจว่า อนาคตข้างหน้าจะฝากชีวิตไว้กับพวกเขาได้ในวัยใกล้ฝั่ง

วันงาน ภาคเช้า พลายงาม นิมนต์พระมาเทศน์ และฉันอาหารเช้า เสร็จแล้ว ให้ย่าทองสนทนากับแขกที่มาร่วมงาน เพื่อแสดงความยินดี พวกเด็กๆ ได้จัดบริเวณบ้านแสดงองค์ความรู้ต่างๆ ที่ ย่าทอง สะสมมา ให้แขกที่มาร่วมงานได้ดูได้ศึกษา และนำเอาไปประยุกต์ใช้ ซึ่งสร้างความพึงพอใจ และความประหลาดใจให้แก่แขกที่มาร่วมงานเป็นอย่างมาก เพราะไม่เคยเห็นมีงานวันเกิดที่ไหน จัดกิจกรรมแบบนี้ให้ดู 

ตอนบ่ายแก่ๆ ของวันงาน แขกบางตาลงไปแล้ว ท่านพ่อเมืองกาญจนา มาอวยพรและแสดงความยินดีแก่ย่าทอง ตอนหนึ่งของการสนทนา พริ้งได้ยินสิ่งที่ย่าทองกับท่านพ่อเมืองพูดกันแล้ว เธอรู้สึกเสียใจ จึงหลบเข้าไปในห้อง และแอบร้องไห้กระซิก โสนน้อยเห็นเข้า จึงเดินเข้าไปหา คราวนี้ พริ้งไม่มีอาการริษยาโสนน้อยเหลืออยู่เลย ตั้งแต่มีเรื่องกับลูกกำนันทรง ที่งานวัดดอน

มีเรื่องอะไรกันเหรอ?” โสนน้อยถาม แต่แววตาของพริ้ง กลับทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ เมื่อได้ยินเสียงของท่านพ่อเมืองพูดขึ้น

ฉันสบายใจขึ้นเยอะ ไม่รู้สึกติดหนี้อะไรอีกแล้ว ที่พ่อพลายงามกับหลานสาวของฉัน จะได้หมั้นกันเสียที นี่เราจะกำหนดพิธีหมั้นกันเมื่อไหร่ดีล่ะ แม่ทอง

พริ้งทนฟังไม่ได้ ร้องไห้ออกมาเบาๆ โสนน้อยเข้าไปโอบกอดเพื่อน ขณะที่เสียงร้องไห้กระซิกของพริ้ง กลับรุนแรงขึ้น โสนน้อยทำใจไม่ถูก รู้สึกสับสนไปหมด เธอเพิ่งรู้แน่ชัดวันนี้เองว่า พริ้งก็รักพลายงาม ไม่น้อยกว่าที่เธอรู้สึก ถ้าพลายงามเลือกที่จะรักพริ้ง เธอก็คงไม่ต้องคิดมากอย่างวันนี้ เพราะอย่างไรเสีย ย่าก็คงไม่เห็นด้วยที่จะให้พวกเธอ ไปรักกับหลานชายของตัวเอง ซึ่งอาจมีอนาคตที่ดี ดีกว่าจะมาชอบเด็กที่นำมาชุบเลี้ยง โอกาสที่เธอจะหลีกทางให้พริ้ง ก็มีทางเป็นไปได้ แต่นี่ย่าได้เลือกทางชีวิตให้กับพลายงามเสียแล้ว ใครจะกล้าคัดค้าน แล้วผู้หญิงคนนั้น จะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ เขาจะรักและจริงใจกับพลายงามแค่ไหน

น้ำตาของพริ้งยังไหลไม่หยุด ทำให้เธอรู้สึกสงสารเด็กสาวผู้นี้ พอๆ กับสงสารตัวเอง มันรู้สึกเจ็บลึกๆ ในหัวใจ จนบอกไม่ถูก

พ่อเมืองกาญจนาลากลับ พลายงามเดินไปส่งที่รถ โสนน้อยเห็นย่าพูดกับพลายงาม ระหว่างเดินขึ้นบ้าน สังเกตสีหน้าของเขา ดูไม่ดีเลย เขาคงรู้แล้วว่า ย่ากับพ่อเมืองได้ทำสัญญาอะไรกันไว้แล้ว สายตาของเขา ประสานกับสายตาของโสนน้อย ก็ยิ่งสร้างความสับสนให้แก่ทั้งตัวเธอ และพลายงามไม่น้อย

หลายวันต่อมา ถึงกำหนดวันเวลา ที่พลายงามจะต้องเดินทางไปเรียนหนังสือ ที่ในเมืองกาญจนา โอกาสที่จะได้กลับมาเยี่ยมบ้าน ก็มีไม่มาก ดังนั้น พลายงาม จึงขลุกอยู่กับย่าทองบนเรือน ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งใกล้เพล วันนี้ท้องฟ้าไม่โปร่งเหมือนทุกวัน เมฆก้อนหนาต่างมาชุมนุมกันเต็มแผ่นฟ้าไปหมด เอื้อยกับโสนน้อย ช่วยบุญทิ้งทำงานที่สวนหลังบ้าน ส่วนพริ้งช่วยพี่สาวตกแต่งสวนดอกไม้ที่รั้วบ้าน ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากประตูใหญ่มากนัก ไม่นาน มีรถเก๋งคันสวย วิ่งผ่านประตูใหญ่เข้ามาที่บ้านของย่าทอง

รถคันนั้น มีคนขับเป็นผู้ชาย และมีหญิงสาวหน้าตาดีผู้หนึ่ง นั่งอยู่ด้านหลัง ข้างๆ เธอเป็นสตรีวัยกลางคน คงเป็นพี่เลี้ยงหรือไม่ก็คนติดตาม เมื่อก้าวลงจากรถ เธอเป็นเด็กสาววัยรุ่น น่าตาน่ารัก ผิวขาวสะอาด ร่างโปร่ง สวมเสื้อผ้าและกระโปรงสีสว่าง หมวกปีกสีชมพูใบกว้าง และผ้าพันคอสีแดงเลือดนก ช่วยขับใบหน้าและเรือนร่างให้ดูมีสง่า เธอต้องเป็นบุตรของพวกผู้ดีแน่ๆ หรือว่า ...

ยายเมี้ยน ผละจากงานบ้านออกไปดู แล้วมารายงาน พวกเขามากันแล้ว

ย่าทอง ลุกเดินออกไปต้อนรับแขก ซึ่งกำลังยืนอยู่ที่บันไดบ้าน หนูสร้อยมณี พากันขึ้นมาบนเรือนก่อน มะแล้วพากันมาในห้องรับรองแขก

ยายเมี้ยน เห็นว่าคนอื่นๆ มีงานวุ่นๆ กันอยู่ข้างล่าง คงไม่มีเวลามารับแขกแน่ๆ จึงยกน้ำ และหาอาหารว่าง ออกมาต้อนรับแขกที่ร่วมเดินทางมาด้วยอีกสองคน

สวัสดีค่ะ คุณย่า

ไหว้พระเถอะลูก .. หนูดูสวยกว่า ที่พ่อเมืองเล่าให้ย่าฟังเสียอีก

ขอบคุณค่ะ

ขอบใจนะที่ต้องเหน็ดเหนื่อย และเป็นภาระมารับพลายงาม ถึงที่บ้าน

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ หนูเต็มใจอยู่แล้ว ...”

สร้อยมณี ยิ้มให้ย่าทอง ขณะที่พลายงาม กำลังเดินออกมาจากห้อง รอยยิ้มของเธอ ดูหวานซึ้งขึ้นอีก เมื่อมองไปที่พลายงาม และเมื่อพลายงามสบตากับเธอ แววตาของสร้อยมณีเปลี่ยนไปดูเขินอายเล็กน้อย และหลบไปทางอื่น ใบหน้าที่ข่าวผ่องเริ่มมีสีแดงเรื่อๆ จนย่าทองสังเกตเห็นได้ และยิ้มด้วยความพึงพอใจ และเข้าใจในความรู้สึกของพวกเด็กหนุ่มสาว

พลายงาม มาคุยกับน้องหน่อย แม่หนูสร้อยมณี เขาอุตส่าห์มารับถึงที่บ้าน

พลายงามเคยพบสร้อยมณีมาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อหนก่อน แต่มันก็นานเป็นปีแล้ว ตอนนั้น เธอยังเป็นเด็กอยู่เลย เวลาผ่านไป จะทำให้เธอสวยขึ้น และสวยขึ้นมากว่าที่คาด เลือดวัยหนุ่มเริ่มพลุ่งพล่าน แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ให้อยู่ เขาค่อยๆ เดินและคลานไปนั่งใกล้ๆ ย่าทอง และเหลือบตามองสร้อยมณี ไปด้วยความเขินอาย จนย่าทองถึงกับหัวเราะหึๆ เพราะไม่เคยเห็น ท่าทางเก้งๆ ก้างๆ ของหลานชายมาก่อน

แต่ก่อนไป จะพาน้องไปเดินดูท้องไร่ท้องนาสักหน่อยก็ได้ ยังพอมีเวลา แต่อย่านานนักนะ ฟ้าฝนมันทำท่าจะตก

เมื่อลงมาข้างล่าง ก่อนจะพากันไปที่ท้ายบ้าน พลายงามแนะนำให้สร้อยมณีรู้จักกับ เอื้อย และ โสนน้อย สร้อยมณีรู้สึกว่าสาวน้อยสองคนนี่ รูปร่างก็สะสวยไม่เบา เพียงแต่ยังไม่ได้รับการขัดสีแต่งตัว

เธอสองคน เป็นเพื่อนเล่นกับพลายงาม มาตั้งแต่เด็กๆ เหรอ?” สร้อยมณี เริ่มซักประวัติ เห็นคุณยาย เคยเล่าให้ฟัง

ก็ไม่เชิงหรอกจ้ะ เรื่องมันเยอะน่ะ เรามารู้จักกันเอาตอนโตเกือบเป็นผู้ใหญ่แล้ว ... แล้วคุณล่ะ?” เอื้อย เป็นฝ่ายถามบ้าง

กับพลายงามเหรอ ก็เหมือนพวกเธอนั่นแหละสร้อยมณี เดินเอาลำตัวแนบเข้าไปชิดกับพลายงาม เรารู้จักกัน ตอนพลายงามไปเรียนอยู่กับพระอาจารย์บุญมี ที่วัดหนองคอกไก่ ... ขอบใจพวกเธอมากนะ ที่ช่วยพาพี่พลายงาม มาให้ถึงบ้านคุณย่าน่ะ

โสนน้อยสังเกตได้ว่า คนที่มีอาการร้อนรนไม่สบายใจกว่าใครๆ น่าจะเป็นตัวพลายงาม มันก็อาจจะใช่ เพราะมีสาวสวยแนบอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง มันก็น่าตื่นเต้นไม่น้อย ทำให้เธอนึกถึงพริ้งขึ้นมาทันที นี่ดีนะ ที่พริ้งไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นเธออาจจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ก็ได้ ส่วนเอื้อยกลับรู้สึกสงสาร โสนน้อย เพื่อนรักขึ้นมาจับใจ เพราะคงไม่มีใครรู้ความรู้สึกในใจของโสนน้อย ได้ดีเท่ากับเธออีกแล้ว โสนน้อย เป็นคนที่เก็บความรู้สึกได้เก่ง ไม่มีใครรู้หรอกว่า หัวใจอันบอบบางของเธอ จะรู้สึกเจ็บแค่ไหน ที่เห็นคนที่ตัวเองรัก ยืนเคียงคู่กับสาวงามซึ่งเป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ ถูกจับมาแทรกระหว่างกลาง

สร้อย อยากไปดูต้นข้าวเขียวๆ ที่ตรงโน้น

สร้อยมณี ออดอ้อนรั้งแขนพลายงาม จนดูเกินงามสำหรับเด็กสาว พลายงามรีบตัดใจพาออกไป แต่ก็หันกลับไปมองโสนน้อย ซึ่งกำลังเบือนหน้าหลบ เขารู้ดีว่า โสนน้อยรู้สึกอย่างไร กับเหตุการณ์เมื่อครู่ ซึ่งวันหนึ่งมันจะต้องเจอแน่ๆ เขาเดินไปโดยไม่ใส่ใจว่า สร้อยมณีจะชวนคุยเรื่องอะไร แต่ในใจของเขา ยังคงสับสน สร้อยมณีคือคนที่ย่าหมั้นหมาย ส่วนโสนน้อย เป็นเพื่อนรัก ที่มากกว่าความเป็นเพื่อน แล้วยังมีพริ้งอีกคน ยิ่งเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด

พลายงาม กับ สร้อยมณี พากันเดินดูบรรยาศท้องทุ่งเขียวขจีอยู่บนคันนา ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดคลื้มมาเร็วกว่าปกติ แต่สร้อยมณีก็ยังอ้อยอิ่ง และเพลิดเพลินชวนพลายงาม เดินไปเรื่อยๆ โดยไม่ใส่ใจกับกระแสลม ที่เริ่มพัดมาแรงขึ้น ยอดต้นตาลเริ่มโอนเอนตามแรงลม กังหันลมที่บุญทิ้งทำไว้ ก็หมุนเร็วจี๋ พลายงาม แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่มืดดำ มองเห็นสายฟ้าแลบไกลๆ พร้อมกับเสียงตามมา รู้สึกว่าต้องรีบหาที่กำบังโดยเร็ว พลายงามจึงจูงมือสร้อยมณี ให้รีบเดินไป แต่ช้าไปเสียแล้ว ฝนเริ่มลงเม็ด เปาะแปะ ๆ เม็ดฝน เริ่มหนาขึ้น

หนูสร้อยมณี จะเป็นอะไรไหม๊?” หญิงพี่เลี้ยง รำพึงกับตัวเอง

เธอและคนขับรถ รู้สึกเป็นห่วงสร้อยมณีขึ้นมาทันที แต่ย่าทองกลับรู้สึกเฉยๆ เพราะฝนฟ้าตามชนบท มันก็ตกของมันอย่างนี้ มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ย่าทองจึงพูดปลอบใจให้หญิงพี่เลี้ยงและคนขับรถสบายใจ

คนที่หลบฝนทันก็หลบไป ส่วนคนที่หลบไม่ทัน ก็คิดเสียว่า เทวดารดน้ำให้พร ... ไม่ต้องเป็นห่วง พวกหนุ่มๆ สาวๆ หรอก ประเดี๋ยวพวกเขาก็มา

พลายงามกับสร้อยมณี พาร่างอันเปียกปอน ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน มาหลบฝนชั่วคราวที่ชายคาบ้านดิน ที่สวนสมุนไพรหลังบ้าน ดูเหมือนว่าเขาทั้งสอง ไม่รู้สึกตกใจหรือเป็นกังวล กลับรู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้ผจญภัยเล็กๆ เพียงแต่รู้สึกหนาวขึ้นมาเท่านั้นเอง สร้อยมณีถือโอกาสเอนกาย แนบกับอกของพลายงาม เพราะความหนาว โดยที่พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่า มีคนที่เป็นห่วงรอเขาอยู่ใกล้ๆ

พริ้ง ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากชายคาบ้านดินอีกฟากหนึ่ง สร้อยมณีเห็นเข้า เธอรีบผละออกให้ห่างจากอกของพลายงามนิดหนึ่ง พริ้งยื่นร่มคันใหญ่ส่งให้ ด้วยสายตาที่มุ่งมั่นปนกับความเศร้า แต่พลายงามอ่านไม่ออกว่า พริ้งคิดอย่างไรในตอนนี้ รู้แต่ว่า นี่คือความหวังดีที่เขาควรจะรับไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยพูดค่อยอธิบายกันทีหลัง

เมื่อฝนหยุดตกได้พักใหญ่ ก็บ่ายมากแล้ว แต่ยังพอมีเวลาที่จะอาบน้ำผัดเปลี่ยนเสื้อผ้า และจัดข้าวของขึ้นรถ ... ก่อนออกเดินทาง ย่าทองรู้ความในใจของหลานชายดี คิดว่าพลายงามอาจจะยังสับสนอยู่ แต่อีกไม่นานก็คงจะหาย แต่ต้องกำชับให้หลานชายเห็นว่า ต่อไปการดำเนินชีวิตของเขาจะไม่ใช่เกมเล่นขายของเหมือนตอนเด็กๆ

ไปอยู่ที่โน่น ตั้งใจเรียน เรียนให้สำเร็จ อย่างที่ย่าหวังไว้ เพื่อวงศ์ตระกูลของเรา ... ย่าเข้าใจความรู้สึกของหลานดี ไม่ต้องคิดอะไรมาก โยนความคิดแบบเด็กๆ ทิ้งไปเสีย ถึงยังไง ย่าก็ได้หมั้นหมาย สร้อยมณี ให้กับหลานแล้ว มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ในวงศ์ตระกูล ย่าไม่ได้คิดคนเดียว

หมายความว่า ผมไม่มีทางเลือกเลยใช่ไหม๊? ย่า

ย่าทองพยักหน้า แล้วโอบกอดหลานชายไว้แน่น ย่ามีหลานชายเพียงคนเดียว ที่เป็นความหวัง ในวงศ์ตระกูลของเรา เสร็จจากการเรียน ย่าจะให้บวชก่อน แล้วจึงค่อยคิดเรื่องแต่งงาน

ครับย่าพลายงามตอบย่า ทั้งๆ ที่ยังสับสนและไม่แน่ใจตนเอง

ไปเถอะ ประเดี๋ยว พวกเขาจะรอนาน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 67 : เส้นทางรัก โสนน้อย สร้อยมณี (ตอนที่ ๖๖/๑๐๕ บทที่ ๑๙) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 24 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android