คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 70 : ทางรัก ทางธรรม (ตอนที่ ๖๙/๑๐๕ บทที่ ๑๙)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 783
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 70 : ทางรัก ทางธรรม (ตอนที่ ๖๙/๑๐๕ บทที่ ๑๙) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  ทางรัก ทางธรรม

เกือบ ๔ เดือนแล้ว ที่พระยังคงหมั่นฝึกท่องตำรา ทั้งฝ่ายธรรมและฝ่ายโลก เพราะหลังจากสึกออกไป จะต้องเข้าสอบวัดผลครั้งใหญ่ แต่ปัญหาใหญ่ไม่ใช่เรื่องสอบ กลับเป็นเรื่องของหัวใจ ยิ่งนับวันจะรุมเร้ามากขึ้น

โสนน้อย เรารู้นะว่าเธอก็เสียใจกับสิ่งที่ฉันทำ และย่าทำกับเธอ ... แค่คำขอโทษ มันจะพอไหม๊ เพราะเราก็รักเธอเหมือนกัน แม้ว่าสร้อยมณีจะมาทีหลัง และไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่า ในหัวใจของเราสองคนมีกันและกันอยู่แล้ว แต่สร้อยมณี ก็แทรกเข้ามาในหัวใจเราจนได้ เราขอโทษ ... ย่าครับ หลานจะทำยังไงดี

เป็นยังไงบ้าง ท่านยังทนทุกข์ได้ดีอยู่หรือ?”

เสียงของท่านสมภาร เรียกสติที่กระเจิงของพระพลายงาม ให้กลับเข้าที่

ก็ไม่เชิงหรอกครับ ท่านสมภาร

นี่ก็จะครบเดือนที่สี่ ในวันพรุ่งนี้แล้ว ที่ท่านมาอยู่ที่นี่ ผมเห็นว่าท่านเป็นพระใหม่ที่อดทนมากๆ เพราะที่ผ่านมา มีพระไม่กี่รูปที่อยู่ได้นานขนาดนี้ ไม่ลาสิกขา ก็จรไปที่อื่น

ท่านสมภารครับ

พระพลายงาม ลุกจากอาสนะ ก้มลงกราบแทบเท้าของท่านสมภาร ดูเหมือนว่า ท่านเป็นคนเข้าใจสถานการณ์ของพระผู้บวชใหม่ ได้ดีกว่าใครๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฑิตสึกใหม่ เดินขึ้นบันไดบ้าน ขณะที่ย่าทองกับยายเมี้ยนออกมาจากครัว พลายงาม เดินเข้าไปกราบแทบเท้าย่า ส่วนย่าทองก็ดีใจที่หลานชายกลับมา มาเป็นหลานชายที่เป็นหนุ่มเต็มตัว เป็นชายที่มีความครบพร้อมทั้งทางโลกและทางธรรม ทั้งเรือนร่างและทรัพย์สมบัติ

ข่าวพระสึก มันช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน ตอนสายๆ สร้อยมณีพร้อมหญิงพี่เลี้ยง ก็มาถึงบ้านย่าทอง ครอบครัวสุขสันต์ มีแต่รอยยิ้มและยินดี เสียงหัวเราะทักทาย ดังไกลไปถึงอีกมุมหนึ่งของบ้าน แต่เสียงและบรรยากาศอันน่าภิรมณ์นั้น กลับเปลี่ยนเป็นหมอกควันที่ขุ่นมัว พวยพุ่งมาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ

โสนน้อย นั่งเหม่อมองออกไปทางหน้าต่าง ราวกับว่า ภาพที่เห็นและเสียงที่ได้ยินเมื่อสักครู่ เป็นเพียงมายา มันมาแล้วก็ไป นั่นมันก็จริง แต่ทุกคราวที่มันผ่านเข้ามาในโสตประสาท มันกลับสร้างความปั่นป่วน รบกวนใจอยู่ไม่น้อย และหนนี้ มันหนักกว่าทุกคราว ทำไมโลกนี้ ช่างไม่มีความยุติธรรมเสียบ้างเลย เธอขาดพ่อ ไร้แม่ ยังไม่พออีกหรือ ธรรมชาติยังซ้ำเติมเธอ พรากความรัก กระชากคนที่เธอเทใจให้ไปจากเธอ เท่านั้นยังไม่หนำใจ ยังตัดโอกาส ตัดไม้ตัดมือ ไม่ให้โอกาสเธอยื่นมือเข้าไปไขว่คว้าความรักนั้นกลับคืนมา พ่อจ๋าแม่จ๋า ลูกอยากกลับบ้าน มารับหนูด้วย

หยดน้ำตาไหลริน ไปตามร่องแก้มทั้งสอง หยดแหมะลงที่ท่อนแขนของเอื้อย ซึ่งยื่นเข้ามาโอบกอดข้างหลังเพื่อน เอื้อยรู้สึกสงสารโสนน้อยอย่างจับใจ จนพูดอะไรไม่ออก และลืมไปว่า ตอนนี้ตัวเธอเองก็บอบช้ำไม่แพ้กัน

เราก็คิดถึงสังข์เหมือนกัน และฝันเห็นเขาด้วย ตอนนี้เขาลำบากมากเลยนะ เอื้อย เล่าด้วยเสียงอันแสนเศร้า โสนน้อย จำได้ไหม๊ ตอนที่เราแยกทางกันน่ะ สังข์บอกกับเราว่ายังไง ... โชคชะตาจะไม่โหดร้ายกับเรา สักวันเราจะต้องได้เจอกันอีก

เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วละเอื้อย จริงๆ นะ โสนน้อย ร้องไห้ โอบกอดเพื่อนอีกครั้ง

และอีกด้านหนึ่งของเรือนใหญ่ อบเชยเห็นน้องสาวนั่งเหม่อลอย การงานไม่ทำ พริ้งมีอาการเช่นนี้มาหลายวันแล้ว อบเชยรู้สึกสงสารน้องสาว ที่คิดใหญ่ใฝ่สูงจนเกินตัว การคิดใหญ่ใฝ่สูงมันดีสำหรับเรื่องอื่นๆ แต่เรื่องคู่ครองน่ะ มันขึ้นอยู่กับวาสนา จึงเตือนสติไปว่า

พริ้ง เอ็งก็น่าจะตัดใจเสียแต่ตอนนี้ อย่าคิดอย่าทำอะไรเกินเอื้อมไปเลย ชีวิตคนเรา ไม่ใช่มีแค่เรื่องผู้ชายอย่างเดียวซะที่ไหน ยังมีเรื่องอื่นๆ อีก ที่เราจะต้องเจอกับมัน เราต้องแบ่งใจไว้เผื่ออย่างอื่นมั่ง พี่เตือนด้วยความหวังดีนะ

ตกค่ำ บนเรือนใหญ่ จัดโต๊ะอาหารแบบสมัยใหม่ เป็นความคิดของสร้อยมณี ย่าทองเห็นว่า มันเป็นช่วงเวลาที่พวกหนุ่มสาว จะได้แสดงออกความเป็นส่วนตัว ก็ไม่อยากห้าม ดังนั้น ทุกคนในบ้านจึงอยู่พร้อมหน้ากัน ย่าทองรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย ที่เห็นสีหน้าแววตาของสมาชิกสองสามคนในบ้าน ดูเศร้าหมองกว่าทุกคน

ถ้าปล่อยให้ธรรมชาติจัดสรรตัวของมันเอง เด็กๆ พวกนี้ก็คงจะบอบช้ำแน่ๆ คงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วละ ย่าทอง คิดในใจ

หลังงานเลี้ยงเลิก ย่าทองเข้าไปเยี่ยมโสนน้อยถึงในห้อง เอื้อยก็อยู่ด้วย

เป็นยังไงกันบ้างสาวๆ พริ้งหายไปไหนล่ะ?”

ไปบ้านอบเชย จ้ะเอื้อย บอก

วันนี้ เธอสองคนดูไม่สบาย เป็นอะไรไปรึเปล่า?”

เปล่าจ้ะเอื้อย ตอบ

เปล่าอะไรกัน ย่ารู้นะว่า พวกเธอรู้สึกอึดอัดใจ ในช่วงสามสี่เดือนมานี่ มีอะไรหนักใจบอกย่าก็ได้ อย่าเก็บเอาไว้ในใจ นานไปมันจะก่อเชื้อร้าย แก้ไขลำบาก

ย่าจ้ะ เอ่อ ... เราสองคน จะขออนุญาต–”

มีอะไรรึ?”

ขอออกไปจากที่นี่

ย่าทองนิ่งสักครู่ แล้วพูดขึ้น พวกเธอจะไปไหนกัน อยู่ที่นี่มาตั้งหลายปี อยู่ๆ ก็จะไป มันมีเรื่องอะไรหนักอกหนักใจยังงั้นรึ?”

พวกเราเกรงว่า จะทำให้ย่าเดือดร้อน เราก็แค่คนมาอาศัย ก็เลยถือโอกาสบอกลาย่าเสียแต่ตอนนี้เอื้อย บอกจุดประสงค์

อะไรกัน เหตุผลแค่นี้นะเหรอ เธออยู่บ้านหลังนี้มานมนาน เสมือนเป็นหลานแท้ๆ ของย่า ใครๆ ก็รู้ อยู่ๆ พวกเธอก็หายไป แล้วถ้ามีคนมาถาม แล้วย่าจะบอกพวกเขายังไง พวกเขาคงคิดว่า ย่าเลี้ยงหลานสาวไม่ได้ บ้านนี้ไม่อบอุ่น อย่าให้เขานินทาย่าได้ว่า เป็นผู้ใหญ่รักคนในบ้านไม่เท่าเทียม

ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกจ้ะย่า

แล้วยังไง?”

เอื้อยโอบกอดโสนน้อย เพื่อไม่ให้ย่าทองเห็นหยดน้ำตาของเพื่อน ซึ่งกำลังไหลพรากออกมา

ชีวิตของคนเรา ไม่ราบรื่นเสียทุกอย่างหรอก ได้อย่างก็เสียอีกอย่าง ย่ารู้นะว่า โสนน้อยคิดยังไงกับพลายงาม ย่ารู้ แต่นั่นมันเป็นพรหมลิขิต เธอสองคนจะเป็นลูกของใครมาจากไหน ไม่สำคัญหรอก แต่เธอก็อยู่ในฐานะหลานของย่า อย่าไปเลย อยู่ที่นี่แหละ ถ้าไปตอนนี้ เธอจะทำใจได้หรือว่า เป็นคนอกตัญญูย่าน่ะ

แต่ ... ย่าจ้ะ

ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว พวกเธอก็ผ่านเรื่องร้ายๆ ในชีวิตมาก็มาก เรื่องแค่นี้จะอดทนหน่อยไม่ได้เชียวหรือพูดเสร็จ ย่าก็ออกจากห้องไป

สองวันแล้ว ที่โสนน้อยกินข้าวไม่ค่อยได้ ร่างกายผ่ายผอมและมีไข้ เอื้อยก็เลยไม่ยอมทิ้งเพื่อนไปไหน จึงขลุกอยู่แต่ในห้องจนกระทั่งค่ำ เอื้อยมองหน้าเพื่อนแล้วมองออกไปที่หน้าต่าง เสียงถอนหายใจ ทำให้โสนน้อย รู้สึกตัว ลืมตาและพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง

เอื้อย ขอบใจนะ ที่อยู่เป็นเพื่อนกันโสนน้อย ปลอบใจเพื่อน ทั้งๆ ที่ตัวเองยังเป็นไข้ นี่ถ้า สังข์ ยังอยู่กับเรา พวกเราคงไม่ตกอยู่ในสภาพอย่างนี้หรอกนะ

เมื่อพูดถึงสังข์ เหมือนมีบางสิ่งวิ่งแล่นเข้าสู่หัวใจของเอื้อย และฉุดก้อนเนื้อในนั้นหลุดออกไปจากอก แม้จะไม่รู้สึกเจ็บปวดทางเนื้อหนัง แต่มันปวดร้าวลึกไปทั่วร่าง เอื้อยอยากร้องไห้ แต่ก็ไม่มีน้ำตา เธอช่างเป็นเด็กที่อดทนเสียเหลือเกิน เกินกว่าที่ผู้หญิงทุกคนจะเป็นได้

เอื้อยและโสนน้อย ต่างมองหน้ากันและกัน รู้ซึ้งในหัวอกลูกผู้หญิงด้วยกัน ไม่ต้องอธิบายออกมาเป็นคำพูด เพราะมันได้ถูกบรรยายออกมาเป็นภาษาใจ ที่สื่อถึงกันได้ระหว่างเธอทั้งสองคน และนี่คือการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว และมุ่งมั่น

เพื่อแม่ เพื่อรัก จะขอฟันฝ่าอุปสรรคนี้ไปให้ได้

ย่าทองเห็นผิดสังเกต ที่ไม่เห็นเอื้อยกับโสนน้อย ออกมากินข้าวด้วยกัน จึงเดินเข้ามาถามทุกข์สุขของพวกเธออีกครั้ง

เมื่อเท้าย่างข้ามพ้นธรณีประตู บรรยากาศในห้องนี้ มันช่างดูหดหู่เสียเหลือเกิน ย่าทองเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ หลานสาวทั้งสองคน และพิจารณาสภาพของพวกเธอด้วยความรู้สึกสงสาร นี่เรา ทำถูกหรือเปล่านี่? ทำไมพวกเธอ ยังมีสภาพที่อิดโรยอย่างนี้

ออกไปกินอะไรกันก่อนซิ ไม่สบายใช่ไหม๊?”

อู๊! …” ย่าทอง ร้องอุทาน เมื่อยื่นหลังมือแตะที่ใบหน้าของโสนน้อย เธอเป็นไข้นี่ กินยารึยัง?”

เอื้อย พยักหน้าแทนคำตอบของเพื่อน ย่าทองเขยิบเข้าไปใกล้

คนทุกคน มีที่มาที่ไปต่างกัน บางครั้งมันก็เลือกไม่ได้ และการยอมรับมัน ก็จะช่วยผ่อนคลายความทุกข์ได้ระดับหนึ่ง ซึ่งก็ดีกว่าปล่อยให้จิตใจจมปลักอยู่กับอดีต ... ดูอย่างย่าซิ ย่าเคยสูญเสียทุกอย่างมากมายกว่าหลานเสียอีก สามีก็ตาย ลูกชายก็ติดคุก ลูกสะใภ้ ก็ไปมีผัวใหม่ ย่าไม่เหลือใครเลย โชคดีที่ได้หลานชาย มาทดแทน ส่วนพวกเธอ ยังมีพ่อแม่–”

ใช่ เราสองคน ยังมีพ่อแม่ ที่ต้องตามหาเอื้อย พูดด้วยเสียงกระเส่า เหมือนจะร้องไห้ ย่าได้ในสิ่งที่หายไป แล้วพวกหนูล่ะ ยังไม่ได้อะไรเลย จะให้พวกหนูอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่เท่ากับขังพวกหนูไว้ที่นี่หรอกหรือ?”

เมื่อได้ยินคำว่า “ขัง” ทำให้ย่าทอง รู้สึกขัดใจขึ้นมา เพราะหลายปีที่ผ่านมา พวกเด็กๆ ได้รับการเลี้ยงดูเป็นอย่างดีเหมือนหลานแท้ๆ ไม่เคยคิดที่จะกักขังพวกเธอไว้ดูเล่นเหมือนเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว เหมือนที่พวกผู้ดีบางกลุ่มเขาทำกัน ที่ต้องการให้คนใกล้ชิดมาเอาอกเอาใจ สร้างภาพชื่อเสียงว่าเป็นคนมีเมตตาบารมี แต่สำหรับนางเองแล้ว มันไม่ใช่ ... แต่เมื่อหวนกลับมาคิดถึงหัวอกของเด็กสาวพวกนี้ จริงสิ พวกเธอพลัดหลงจากพ่อแม่มา แทนที่พวกเธอจะหลงติดอยู่กับความสบาย ที่นางชุบเลี้ยงไว้ แต่พวกเธอยังต้องการพ่อแม่อยู่ดี โถ! พวกเธอช่างเป็นเด็กกตัญญูเสียจริงๆ

ย่าทองรู้สึกเห็นใจ และสงสารพวกเธอสองคนอย่างจับใจ นี่เรา ทำอะไรลงไปนี่

เอาละ เอาละย่าทอง ถอนใจพูด ย่ายอมแพ้ในความตั้งใจของพวกเธอ เอ่อ ... ขอโทษ ย่ายอมรับในความกตัญญูของเธอทั้งสอง ย่าเห็นแก่ตัวเกินไป ที่ลืมนึกถึงเรื่องนี้ ... ย่าขอโทษ

ย่าจ๋าเอื้อยกับโสนน้อยร้องไห้ โผเข้าสวมกอดย่าทอง ราวกับว่าไม่เคยพบเจอกันมาตั้งหลายปี มันเป็นความปลื้มปีติที่บอกไม่ถูก เป็นโอกาสที่เธอรอคอยมาแสนนาน เป็นคำพูดที่เธออยากได้ยินมาจากใจ ที่จะได้ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งความกตัญญูนี้ได้

ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน เธอก็ยังเป็นหลานของย่า ตลอดไป ขอให้รักษาตัวให้ดีนะ

นี่คงเป็นคำอวยพร และเป็นคำอำลาสุดท้าย ที่ย่าทองมอบให้แก่เอื้อยและโสนน้อย ... รุ่งเช้า เอื้อยกับโสนน้อย ไม่ลืมที่จะอำลาม้าสองตัว เจ้าแดง และทุกๆ คน เพื่อไม่ให้การจากลาครั้งนี้ ยืดเยื้ออาลัยอาวรณ์มากเกินเหตุ พวกเธอจะไปด้วยกันตามลำพัง โดยไม่ต้องการให้ใครไปส่ง เพราะถึงอย่างไร พวกเธอก็ต้องไปจากที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว

เอื้อยกับโสนน้อย พากันเดินมาตามทางเพื่อจะไปขึ้นรถที่ถนนใหญ่ พอพ้นเขตหมู่บ้าน ทั้งสองหันหลังกลับไปมอง เหมือนเป็นการอำลาหมู่บ้านนี้อีกครั้ง เราอยู่ที่นี่นานเกินไป นานจนเกือบลืมคนที่เราตามหา ลาก่อน ย่าทอง ลาก่อน พลายงาม ขอบคุณนะ ขอบคุณทุกๆ สิ่ง



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 70 : ทางรัก ทางธรรม (ตอนที่ ๖๙/๑๐๕ บทที่ ๑๙) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android