คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 72 : รหัสสื่อสาร ๒๑๓ ที่ยังจำกันได้ (ตอนที่ ๗๑/๑๐๕ บทที่ ๒๐)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 72 : รหัสสื่อสาร ๒๑๓ ที่ยังจำกันได้ (ตอนที่ ๗๑/๑๐๕ บทที่ ๒๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  รหัสสื่อสาร ๒๑๓ ที่ยังจำกันได้

สังข์ มีโอกาสติดตามเจน ไปในเขตพื้นที่แรงงานทาส ซึ่งเป็นเขตรับผิดชอบของธนญชัย เพื่อคัดเลือกคนมาช่วยงานเพิ่มเติม

เขตพื้นที่แรงงานทาส เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เมื่อ ๕ ปีก่อน สภาพแวดล้อมได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยขึ้น การตรวจสอบเข้มงวดขึ้น ใช้ระบบการสื่อสารผ่านดาวเทียมยืนยันอัตลักษณ์บุคคล สภาพอากาศดีขึ้น ท่อส่งอากาศได้รับการติดตั้ง ตลอดแนวพื้นที่ การรักษาเวรยามยังคงเข้มงวดเหมือนเดิม

การเผชิญหน้ากับธนญชัยคราวนี้ เป็นการตอกย้ำความเจ็บแค้นในอดีตขึ้นมาอีกวาระหนึ่ง เขายังจดจำภาพในอดีตนั้นได้ ไม่มีวันลืม ที่เห็นธนญชัยและลูกสมุนของเขา ทำร้ายสินสมุทรและสุดสาคร ด้วยการซ้อมพวกเขาจนได้รับบาดเจ็บ หลังจากที่จับตัวไว้ได้ สังข์เดินผ่านหน้าธนญชัย ด้วยอาการสงบนิ่ง เขาพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกโกรธแค้น ที่มีต่อธนญชัย แต่เขาก็ยังมุ่งมั่น ตั้งใจ ที่จะค้นหาเพื่อนให้พบ แม้กาลเวลาจะผ่านนานเท่าใดก็ตาม

เจน ยื่นเอกสารบางอย่างให้ ธนญชัย

ประเดี๋ยว ผมจะพาคุณกับคนของคุณ ไปอีกเขตหนึ่ง เผื่อคุณจะพบคนที่ต้องการ ... มากับผม

ธนญชัย พาเจนและสังข์ เดินผ่านเขตงานของแรงงานทาส แม้ว่าพวกแรงงานเหล่านั้น จะมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่ก็ไร้อิสรภาพอยู่ดี พวกเขายังคงทำงานเหมือนหุ่นยนต์ ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่ ที่คอยถือปืนเป็นเวรยามเฝ้าอยู่อย่างเข้มงวด จากห้องผสมของเหลว เลี้ยวขวา ผ่านโรงงานเครื่องกล

มุมหนึ่งของโรงงานเครื่องกลลึกเข้าไปข้างใน เขาพบแรงงานทาสคู่หนึ่ง เขามีสภาพร่างกายผิดมนุษย์ คนแรกมีร่างกายใหญ่โตบึกบึนช่วงแขนหนาและยาว มีเกล็ดคล้ายเกล็ดปลา ขึ้นที่บริเวณหน้าอก ใบหน้า และต้นแขน ใบหูยาวเล็กน้อย ส่วนอีกคนหนึ่ง ร่างเล็กกว่ามาก ผิวหนังเรียบมัน แต่ที่มือและเท้าทั้งสี่ มีครีบคล้ายครีบปลา ดวงตากลมโต ทั้งคู่ ผมยาว สีผิวคล้ำจนเขียว

พวกเขากำลังถูกบังคับใช้แรงงานในโรงงานแห่งนี้ ทาสร่างยักษ์ ถูกใช้ให้ควบคุมลูกตุ้มน้ำหนักของเครื่องกล ซึ่งต้องใช้พละกำลังมากกว่าคนปกติ ส่วนทาสร่างเล็ก ถูกใช้ให้สับเปลี่ยนวัสดุดิบบางอย่าง ของเครื่องกล ซึ่งต้องใช้ความรวดเร็วมากกว่าคนปกติ

เงาะ รีบตามมาเจน ร้องเตือน เมื่อเห็นสังข์ยืนลังเลที่นั่นนานเกินไป

สังข์ มีโอกาสได้สบสายตากับทาสร่างยักษ์นั่น เพียงไม่กี่วินาที เขาก็ถูกเรียกตัวไป สายตาคู่นั้นบ่งบอกนัยยะขอความช่วยเหลือ เท่าที่ผ่านมา สังข์ได้พบเห็นทาสแรงงานที่ถูกดัดแปลงร่างมาก็มาก แต่กับทาสยักษ์ที่เพิ่งสบตากันเมื่อชั่วครู่ ทำให้เขารู้สึกว่าสายตาคู่นั้น ได้ซ่อนปริศนาบางอย่างไว้

หลังเสร็จสิ้นภารกิจประจำวัน และกลับเข้าที่พัก ซึ่งเป็นห้องแคบๆ รูปร่างเหมือนแคปซูล สังข์ มองไปที่แผ่นป้ายแสดงรหัสประจำตัวของเขา ซึ่งระบุชื่อเจนเป็นผู้ดูแล นับว่าเขาโชคดีกว่าแรงงานทาสคนอื่นๆ ที่ เจนคัดเลือกให้มาช่วยงาน และไว้ใจว่าเขาไม่คิดหนี เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ภาระรับผิดชอบจะต้องตกแก่เจน สังข์เอนตัวลงนอน นำรูปวาดของสินสมุทรและสุดสาคร ที่เขาวาดขึ้น ออกมาจากที่ซ่อน ทำให้เขารู้สึกเศร้าและรันทดใจ ด้วยความคิดถึงเพื่อน

สมุทร เราคิดถึงนาย โชคชะตายังไม่เข้าข้างเราเลย เราอุตส่าห์กลับมาที่นี่อีกครั้ง ก็เพื่อจะมาช่วยนายและน้องของนาย ให้ออกไปจากนรกนี่ แต่เราก็ยังหานายไม่เจอเลย เราหวังว่า นายยังไม่ตาย สมุทร นายคงรอเราอยู่นะ สาคร ด้วย

สังข์ รำพึงกับตัวเอง ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น ที่มีต่อเพื่อนรักทั้งสองคน

ระหว่างพักงานตอนเที่ยงวัน ที่ห้องอาหารระดับผู้บริหาร โดยปกติ ผู้บริหารระดับหัวหน้า มักจะรู้จักกันในที่ประชุมมากกว่าเป็นการส่วนตัว ดังนั้น เรื่องการสื่อสารข้ามหน่วยงาน จึงถูกกลั่นกรองเป็นพิเศษ เพื่อป้องกันความลับรั่วไหล แต่เมธากับ ดร.วีระพล ค่อนข้างจะสนิทใกล้ชิดมากกว่าผู้บริหารหน่วยงานอื่น อาจเป็นเพราะได้รับความไว้วางใจจากนายหญิง มากกว่าทุกคน เขาทั้งสองมีโอกาสนั่งกินอาหารกลางวันโต๊ะเดียวกัน ดูเหมือนว่า ดร.วีระพล จะรีบๆ รนๆ มากกว่าทุกครั้ง

“สวัสดีครับ ด็อกเตอร์ วันนี้อาหารไม่อร่อยหรือเปล่าครับ ทานหน่อยเดียวเอง” เมธา ทักทาย เมื่อเห็น ดร.วีรพล วางช้อน ยกแก้วน้ำดื่มและเตรียมจะลุกไป

“อืม! ก็อร่อยดี คุณล่ะ”

“ก็อร่อยดี” เมธา พยักหน้า “แล้วด๊อกเตอร์ จะไม่ทานอย่างอื่นเพิ่มหรือครับ?”

“ไม่ละ ผมมีงานติดพันที่จะต้องเตรียม–”

“ผมก็เช่นกัน ... ดูเหมือนว่า เราไม่มีโอกาสได้พักกันสักเท่าไหร่เลย ใช่ไหม๊ครับ?”

“นั่นนะซิ พักหลังนี่ ภาระงานของผมเพิ่มขึ้นอีกหลายงาน ไม่เหมือนคุณ ที่หาคนช่วยได้ง่ายกว่างานของผม” ดร.วีระพล พูดยิ้มๆ “คุณโชคดีนะ ที่ได้สาวสวยเป็นผู้ช่วย”

“ก็งานของด๊อกเตอร์ เป็นงานที่มีชั้นความลับสูงกว่าผม ใครจะเข้าไปยุ่งด้วยได้ล่ะ ประเดี๋ยวความลับรั่ว ใครๆ ก็รู้ว่าโทษมันหนักแค่ไหน แต่… ด๊อกเตอร์ พอจะบอกได้ไหม? ว่ามีงานอะไรสำคัญที่ค้างอยู่”

“ไม่ได้ เป็นความลับสุดยอด คุณอยากรู้ไปทำไม?” ดร.วีระพล ทำหน้าขึงขัง เมธารู้สึกตกใจเล็กน้อย … “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทำเป็นตกใจไปได้ ผมล้อคุณเล่นน่ะ ผมไว้ใจคุณ เพราะคุณไม่ใช่พวกผู้หญิง”

“ผู้หญิง ทำไมหรือครับ?”

ดร.วีระพล สะดุดนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ผู้หญิงมักไว้ใจไม่ได้ นี่คือเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่ชอบให้ผู้หญิงมาเป็นผู้ช่วย”

ระหว่างนั้น สังข์เดินผ่านเข้ามา ได้ยินการสนทนา เขาจึงหลบอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องอาหาร

“พรุ่งนี้ ผมจะทดสอบสารสังเคราะห์ดีเอ็นเอตัวใหม่ เพื่อให้สภาพพันธุกรรม ของนักโทษสองคน คืนสภาพเดิม”

“คิดว่า มันจะได้ผลไหม๊ครับ? ด๊อกเตอร์”

“นี่ไงคือเหตุผลที่ผมจะต้องทดสอบใหม่อีกครั้ง ผมเหนื่อยกับการแก้ปัญหานี้มาหลายปีแล้ว เขาได้รับสารกระตุ้นในแคปซูลที่ผมฉีดให้เขา สภาพร่างกายเปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนคนละแบบ น่าสนใจตรงที่ สภาพจิตของเขากลับไม่เปลี่ยน และที่สำคัญคือ เขาไม่คิดต่อต้าน สำหรับรายอื่นแล้ว คงไม่ทนสภาพได้นานเป็นปีอย่างนี้หรอก ป่านนี้คงถูกกำจัดไปนานแล้ว นี่แหละ คือสิ่งที่ผมสงสัยจะต้องตรวจสภาพเขาอีกครั้งหนึ่ง”

ดร.วีระพล ลุกขึ้นยืน เตรียมจะออกไป “คุณรู้แล้ว หวังว่าคงจะไม่แพร่งพรายให้ใครรู้ล่ะ”

“อ๋อ! ไม่ ไม่ ไม่หรอกครับ” เมธา ยืดตัวตรง พูดจริงจัง “เพราะมันเป็นความลับ แต่ เอ๊ะ ด๊อกเตอร์ เปิดเผยให้ผมรู้ทำไม?”

“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ก็มันไม่ใช่เรื่องลับน่ะซิ”

“นี่ ด๊อกเตอร์ ล้อผมเล่นอีกแล้ว ใช่ไหม๊เนี่ย?”

เมื่อได้ยินว่าเป็นนักโทษสองคน สังข์นึกถึงสินสมุทรกับสุดสาคร ที่เขากำลังสืบหาอยู่ อาจจะใช่พวกเขาก็ได้ แต่น่าเสียดายที่ ดร.วีระพล ไม่บอกว่า นักโทษสองคนนั่นเป็นพี่น้องกัน แต่รู้เรื่องราวแค่นี้ ก็พอจะคาดเดาได้ เพื่อให้แน่ใจว่าเป็น สินสมุทรกับสุดสาครจริง ต้องหาทางไปพบเขาให้ได้

สังข์รู้ว่า พวกเขาจะจับนักโทษสองคนนั่นไว้ที่ไหน

เนื่องจากเป็นภารกิจที่ไม่มีชั้นความลับ นักโทษสองคน จึงถูกจับขังไว้ที่ข้างห้องแล็บเคมีของ ดร.วีระพล โดยให้พวกเขาหยุดทำงาน อดน้ำและอาหาร เป็นเวลา ๘ ชั่วโมง สังข์อาศัยช่วงปลอดคนตอนสับเปลี่ยนเวรยาม ลักลอบเข้าไป มองเห็นนักโทษสองคน อยู่ภายในห้องนั้น แต่สังข์เข้าไปไม่ได้ ห้องนั้นมีกระจกกั้นอยู่ นี่คงเป็นนักโทษสองคน ที่ดร.วีระพล พูดถึงแน่ๆ ถ้าใช่ พวกเขาก็คือ แรงงานทาส ที่เคยพบมาเมื่อหลายวันก่อนนั่นเอง

สังข์ ขยับเข้าไปให้ใกล้ที่สุด ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่เป็นเขาสองคนจริงๆ คนตัวใหญ่ กำลังยืนเกาะราวเหล็กมองออกไปทางหน้าต่าง คนตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ นั่งคอตกอย่างหมดอาลัยในชีวิต

สังข์ เอามือเคาะกระจก นักโทษร่างใหญ่ยักษ์ราวกับลิงอุรังอุตัง หันหน้ามามอง แสดงท่าทีฉงนจ้องมองสังข์ แล้วเดินเข้ามาหาเขาที่ประตู เอาใบหน้าที่ขี้ริ้วขี้เหร่ แนบกับรอยแยกของกระจกแผ่นหนา

แก เป็นใคร? ต้องการอะไร?” เขาพูด

แม้ว่าเสียงพูดของเขา จะมีโทนเสียงต่ำและหนัก แต่น้ำเสียงนั้น สังข์ จำได้ว่าผู้พูดเป็น สินสมุทร แน่นอน และ นั่นคือสุดสาคร โดยไม่ต้องคาดเดาอะไรอีกแล้ว พวกเขาเปลี่ยนไป เพราะถูกจับไปเป็นสัตว์ทดลอง เรื่องนี้เขารู้ดี สังข์แสดงอาการดีใจ เขารอวันนี้มานานมาก กว่าจะพบเพื่อนรักที่จากกันถึง ๕ ปี เต็มๆ สังข์ส่งเสียงพูดตอบกลับออกไป ... แต่ไร้ผล เสียงพูดของเขาไม่เป็นภาษามนุษย์ จริงซินะ เขาเก็บเสียงพูด และไม่ได้พูดกับใครบ่อยนัก ความรู้สึกดีใจเมื่อครู่สลายไป เมื่อเขาสื่อสารกับเพื่อนไม่ได้

แกพูดไม่ได้ ใช่ไหม๊?” สินสมุทร ในร่างยักษ์ เริ่มเข้าใจสถานการณ์ จึงเป็นฝ่ายพูดและตั้งคำถาม เพื่อให้การสื่อสารครั้งนี้บรรลุผล สังข์พยักหน้า

แกจะมาบอกอะไรฉัน?”

แม้ว่าสังข์จะพูดไม่ได้ แต่ก็เขียนหนังสือได้ เขาชี้ไปที่ตัวเขา แล้วใช้นิ้วชี้ลากเป็นตัวหนังสือไปบนกระจก สินสมุทรเอียงคออ่านความหมายของข้อความ ไปตามนิ้วมือของสังข์

“ไม่นะ แกไม่ใช่เพื่อนฉัน แกรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง?”

พูดเสร็จ สินสมุทรก็ถอยหลังกลับไปนั่งที่เดิม โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายหนึ่งตอบ สังข์พยายมจะพูดอธิบาย และทำทุกอย่างเพื่อให้เพื่อนรักเชื่อว่า เขาคือสังข์ วันนี้โชคเข้าข้างเขาแล้ว ที่ได้พบเพื่อน แต่โชคที่เขาได้รับ มันให้ผลเพียงครึ่งเดียว สังข์จะทำอย่างไร เพื่อจะสื่อสารกับเพื่อนให้รู้เรื่อง ความเสียใจ ท้อแท้สิ้นหวัง เข้าครอบงำ เขามีอาการสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูก นอกจากจะเอาศีรษะโขกที่ขอบประตู ฝ่ามือทั้งสองข้างแตะที่ผนังกระจก ด้วยความโกรธฟ้าดินและโชคชะตา ที่ทำกับเขาในเวลานี้

เสียงกระแทกกระจกนั่นดูจริงจัง ทำให้สินสมุทร หยุดเดินและหันกลับไปมอง ที่ฝ่ามือของ สังข์ “หรือว่าเขาต้องการจะบอกอะไร” สินทรสมุทร พูดกับตัวเอง

เขาจึงตัดสินใจ เดินย้อนกลับไปที่ประตูอีกครั้ง คราวนี้เขาเอาฝ่ามือทั้งสองข้าง แตะกระจก ประกบกับฝ่ามือของสังข์ แล้วมองหน้าเขา หวังจะคลายปมปริศนาที่อยู่เบื้องหน้า

แกจะบอกอะไรฉัน อย่างงั้นเหรอ?”

สังข์ พยักหน้าสองสามครั้ง ควบคุมสติ มองไปที่มือของเขา ... ใช่สิมือ สัญญาณมือ คือสิ่งเดียวที่เขาจะสื่อสารกับเพื่อนได้ ภาพเหตุการณ์ในอดีต ผุดขึ้นมาในสมอง ตอนที่พวกเขาสองคน นัดแนะการใช้รหัสวิทยุสื่อสารติดต่อกัน เพื่อการหลบหนีออกไปจากที่นี่เมื่อคราวก่อน

อย่าลืมใช้คลื่นรหัส ๒๑๓ ติดต่อกัน ห้ามใช้คลื่นอื่นเด็ดขาด

สังข์ ชูกำปั้นขึ้นที่ตรงหน้าของตนเอง แล้วดีดนิ้วชี้ นิ้วกลาง และ นิ้วนาง ชูขึ้น เป็นสัญลักษณ์แทนตัวเลข เพื่อทบทวนรหัสสื่อสาร สินสมุทรเข้าใจรหัสนั้น ยกมือขึ้นปฏิบัติตามรับการทวนรหัส

สหายทั้งสองคนต่างดีใจ เอาฝ่ามือแตะกระจกเลื่อนหมุนไปมา เสียงหัวเราะปนกับเสียงร้องไห้ดีใจ สร้างความสงสัยให้แก่สุดสาคร เขาจึงค่อยๆ เดินเข้ามาสมทบ และแสดงความดีใจด้วยอีกคน

สังข์ นายจริงๆ ด้วย เราดีใจเหลือเกิน ที่นายไม่ทิ้งเรา นี่คือสาครเขา จับไหล่น้องชาย เขย่าให้ สังข์เห็น สังข์พยักหน้าเหมือนจะบอกว่า รู้แล้ว ... แต่สินสมุทร ก็แสดงอาการดีใจเพียงชั่วครู่

ดูซิ ดูเขาทำกับนาย จนนายพูดไม่ได้ เรายังโชคดี ที่พูดได้ แต่สาครเขาก็พูดไม่ได้เหมือนนาย

สังข์ส่ายหน้า เหมือนกับจะอธิบายว่า ที่เขาเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะถูกพวกทหารเหล่านั้นกระทำ แต่ก็ไร้ประโยชน์ ที่จะอธิบายอะไรกันในตอนนี้

เอื้อยกับโสนน้อยล่ะ ไปอยู่เสียที่ไหน? นายน่าจะหนีไปให้ไกลๆ ซะพร้อมๆ กัน นายไม่น่าจะกลับเข้ามาในนรกนี่อีกสินสมุทร เปรยขึ้น หรือว่า นายจะพาเราหนีออกไป?”

นี่คือประโยคทอง เป็นคำถามที่สรุปเรื่องราวทั้งหมด สังข์ยิ้มด้วยความดีใจ และพยักหน้าสองสามครั้ง สุดสาครเขยิบเข้ามาใกล้ และยิ้มด้วยอีกคน

ขณะที่การสนทนา เป็นไปอย่างราบรื่น ก็ปรากฏเงาผ่านวูบเข้ามาในบริเวณนั้น สหายทั้งสามคน ต่างย่อเข่าแนบกับพื้น สอดส่องสายตาไปรอบๆ สังข์ เห็นว่าสถานการณ์ไม่เหมาะที่จะคุยกันต่อไป เขาจึงยกมือแตะที่ผนังกระจก สบตาเพื่อน ก่อนที่จะผละจากไป



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 72 : รหัสสื่อสาร ๒๑๓ ที่ยังจำกันได้ (ตอนที่ ๗๑/๑๐๕ บทที่ ๒๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android