คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 74 : เปิดฉากหนี (ตอนที่ ๗๓/๑๐๕ บทที่ ๒๑)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 74 : เปิดฉากหนี (ตอนที่ ๗๓/๑๐๕ บทที่ ๒๑) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15 , โพส : 0 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่  ๒๑  แหกคุกนรก นครพันธุรัฐ (ครั้งที่ ๒)

(๑)  เปิดฉากหนี

สองพี่น้องนักโทษ ยังคงถูกกักบริเวณไว้ที่เดิม ใกล้ๆ ห้องแล็บเคมีของ ดร.วีระพล เพราะภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น

หลังจากผ่านการทดสอบปฏิกิริยา การคืนสภาพเดิม ของสารสังเคราะห์พันธุกรรมตัวใหม่ ที่ ดร.วีระพล ฉีดให้แก่สินสมุทรและสุดสาคร ผ่านไป ๑ วัน ร่างกายของพวกเขาทั้งสองคน เปลี่ยนแปลงไป บริเวณผิวหนังของสินสมุทร ที่เคยเป็นเกล็ดปลาหายไป ร่างที่บึกหนาผอมลงเล็กน้อย คลีบหางปลาที่บริเวณเล็บมือเล็บเท้าของสุดสาคร ก็หายไปเช่นกัน กลายเป็นมือเท้าของคนปกติ นอกนั้นทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม รวมทั้งขนาดและสัดส่วนของร่างกายของพวกเขาด้วย

“สาคร พี่แน่ใจว่า ไอ้สีเขียวๆ ในหลอดแคปซูลนั่น มันได้ผล” สินสมุทร พูดกับ สุดสาคร เขาหมายถึง สารสังเคราะห์พันธุกรรมตัวใหม่ที่เรียกว่า นิวเอ็นเอ–แซด ตามชื่อป้ายฉลากที่ปิดบนหลอดแคปซูล

“พะ พะ พี่ สมุทร” เสียงแหบๆ ดังออกจากปากของ สุดสามคร

“วู๊! ว๊าว! ฮ่า ๆ ๆ เห็นไหม๊ว่ามันได้ผล นายมีเสียงพูดออกมาแล้ว” สินสมุทร จับตัวน้องชายเขย่า ด้วยความดีใจ

“พี่ว่าเราจะกลับมาเหมือนเดิมได้ ถ้าฉีดซ้ำเข้าไปและรอเวลา … แต่พวกเขาทำกับเรา แค่การทดสอบเท่านั้น พวกเขายังโหดร้ายไม่เลิก” สินสมุทร ตีหน้าเศร้า ปรับทุกข์กับน้องชาย

เวลา ๒๔.๐๐ น. ช่วงสับเปลี่ยนเวรยาม เกิดเพลิงไหม้จากกระแสไฟฟ้าลัดวงจร และเสียงระเบิดของหม้อแปลงไฟฟ้าที่บริเวณใกล้ๆ อุโมงค์ที่พักของแรงงานทาส

ธนญชัย ได้ยินสัญญาณเตือนภัย เขาจึงรีบลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าออกจากห้องพัก ตรงไปยังที่เกิดเหตุ ต่อมา เกิดเสียงระเบิดซ้ำขึ้นอีก ที่บริเวณคลังน้ำมันเชื้อเพลิง สร้างความโกลาหลแก่เจ้าหน้าที่ รปภ. และทหารที่อยู่เวรยาม ต่างพากันรุดไปในที่เกิดเหตุทั้ง ๒ จุด ซึ่งอยู่ห่างกันราว ๒๐๐ เมตร ตามด้วยหน่วยดับเพลิง

“ทุกหน่วยเตรียมพร้อม คลังเชื้อเพลิง อันตรายระดับสาม ขอย้ำ คลังเชื้อเพลิง อันตรายระดับสาม” เสียงประกาศเตือนภัย ดังขึ้นเป็นระยะ

ในขณะเกิดเหตุวุ่นวาย สังข์ ลักลอบเข้าไปในแล็บพัฒนาการบิน แต่เพียงผู้เดียว

“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นตอนนี้วะ” ธนญชัย กล่าวสบถกับตัวเอง

ธนญชัย รู้สึกสังหรณ์ใจ กับเหตุการณ์ครั้งนี้ เขากับเจ้าหน้าที่ผู้หนึ่ง รีบรุดไปที่แล็บพัฒนาการบินโดยด่วน ช่วงที่พวกเขากำลังจะผ่านหน้าตึกปฏิบัติการ ที่เจนทำงานอยู่ ธนญชัยเห็นสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่นั่น

ที่ประตูทางเข้า หน้าห้องควบคุมของตึก มีรอยงัดพังเข้าไป ธนญชัยและเจ้าหน้าที่ที่มาด้วย เตรียมอาวุธไว้พร้อม ค่อยๆ สืบเท้าเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง ภายในห้องค่อนข้างมืด แต่ข้างนอก ยังคงมีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังอยู่ไม่ขาดระยะ เขาเปิดไฟฟ้าทีละดวง ๆ อย่างระมัดระวัง ไปจนสุดทางเดิน ห้องด้านขวามือ มีประตูเปิดแง้มอยู่ เขาพยายามจะผลักประตูเปิดเข้าไปข้างใน แต่เหมือนมีวัตถุบางอย่างขวางไว้

ธนญชัย ตัดสินใจใช้เท้าถีบประตูจนพัง แล้วเข้าไปข้างใน พบเจนนอนคว่ำหน้าหมดสติอยู่ที่พื้น ข้างโต๊ะทำงานของเธอ ที่หัวของเจน มีรอยแผลถูกตี คิดว่าเธอน่าจะสลบไป

“คุณ รีบช่วยพยาลเธอหน่อย” ธนญชัยสั่ง ขณะออกเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง

ภายในห้องไม่มีของถูกรื้อค้น ไม่มีสิ่งใดถูกโจรกรรม ไม่มีสิ่งใดพังเสียหายมากมาย นอกจากความรกรุงรังที่เกิดจากการต่อสู้กัน แต่เป็นการต่อสู้ที่มีข้อสงสัย เพราะปรากฏรอยเลือดอยู่หลายจุด แต่เจน กลับได้รับบาดเจ็บไม่ถึงตาย

“ไอ้หมอนั่น คงเจ็บไม่น้อย ถึงหนีไปได้ ก็คงไปได้ไม่ไกลหรอก … ไอ้บ้าเอ๊ย!

ธนญชัย เก็บชิ้นส่วนที่ต้องสงสัย และรอยเปื้อนเลือดใส่ถุง

“คุณเอาไอ้นี่ ไปที่แล็บศูนย์วิจัยดีเอ็นเอให้หน่อย ส่วนเจน ผมจะดูแลเธอเอง”

ที่ห้องโถงของแล็บพัฒนาการบิน ยานยูเอฟ–II จอดนิ่งสนิทอยู่ที่กึ่งกลางห้อง สังข์ มองมันอย่างมีความหวัง แต่การเดินตรวจการของเจ้าหน้าที่ รปภ. ๒ คน ก็เข้ามาขัดจังหวะ รู้สึกได้ทันทีว่า เขากลายเป็นเป้าสงสัยของ รปภ. เสียแล้ว สังข์ สอดส่ายสายตาไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง เขาพบสิ่งของที่ต้องการ แต่มันอยู่คนฟากฝั่งของห้อง เหตุการณ์ฉุกละหุกเช่นนี้ เขาจะต้องเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง ระหว่างสเปรย์ล่องหน ซึ่งอยู่ฝั่งขวา กับปืนกลที่อยู่ฝั่งซ้าย

สังข์ตัดสินใจ ค่อยๆ คลานหลบสายตาของ รปภ. ตรงไปทุบกระจกคว้าอาวุธปืนกลอิเล็กตรอน ออกมาจากชั้นวาง เสียงกระจกแตก กลายเป็นเป้าสนใจของ รปภ. ทันที ก่อนที่จะปล่อยให้เหตุการณ์บานปลายไปกว่านี้ สังข์ยิง รปภ. คนหนึ่ง ฟุบลงไปกองกับพื้น ด้วยปืนกลที่อยู่ในมือ

จากนั้น ก็ออกจากห้องไปโดยไม่รีรอ ผ่านห้องแล็บเคมี ตรงไปยังจุดหมาย ซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่ง ตอนนี้ยังปลอดทหารเวร และ รปภ. แต่อีกไม่นาน พวกนั้นก็คงจะแห่กันมาที่นี่ รอช้าอีกไม่ได้แล้ว

สังข์ มองเห็นสินสมุทรและสุดสาคร ยังคงนั่งนอน รอความช่วยเหลืออยู่ในห้องกระจก เขารีบ เดินถือปืนไปจนถึงที่หมาย สินสมุทรรอดูเหตุการณ์อยู่แล้ว

“ถอยออกไป”

สินสมุทร บอกน้องชาย ให้ถอยห่างจากประตูกระจก เมื่อเห็นสังข์เดินตรงมาที่ประตู และเปิดมันด้วยกระสุน “ปัง! ปัง! ปัง! เพร๊ง!

สังข์ สบัดศีรษะให้สัญญาณหนีออกไปจากที่นี่ สุดสาครวิ่งออกมา ตามด้วยสินสมุทร เขามองหน้า สังข์ “เอาไงต่อ?” สหายทั้งสามคน ต้องรีบตัดสินใจ ขณะที่มีเสียงทหารเวรวิ่งตรงมาทางนี้

ที่แล็บศูนย์วิจัยดีเอ็นเอ ซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสะพานสูงห่างจากที่เกิดเหตุ ราว ๒๐๐ เมตร เจ้าหน้าที่ ๓ คน กำลังเร่งตรวจสอบผลดีเอ็นเอ จากชิ้นส่วนหลักฐาน ที่เพิ่งได้รับเมื่อสักครู่

สังข์ กึ่งเดินกึ่งวิ่งนำหน้าไป ตามด้วยสินสมุทรและสุดสาคร หลบลำแสงไฟที่กำลังส่องตรงมา พวกเขากำลังจะผ่านประตูทางเข้าแล็บเคมี สุดสาครคิดอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ ตรงเข้าไปคว้าท่อนเหล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ ทุบกระจกที่ประตูทางเข้า ๒ – ๓ ครั้ง แต่ไร้ผล สังข์คิดว่า สุดสาครคงมีเหตุผลบางอย่าง ที่จะเข้าไปในนั้น

“สาคร ถอยออกไป” สินสมุทร ตะโกน

สุดสาคร หลบให้ห่างวิถีกระสุน ก่อนที่สังข์จะกดปุ่มไกปืนยิงไปที่ประตู กระจกแตกละเอียดกระจายไปทั่ว เมื่อได้จังหวะ อาศัยร่างที่เล็กกว่า รีบวิ่งผ่านช่องกระจกแตก หายเข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็ว

สุดสาคร ตรงเข้าไปค้นหาบางสิ่ง ในห้องเย็นเก็บแคปซูล เขาทั้งทุบทั้งรื้อค้น เพื่อหาสิ่งนั้น ห้องกระจัดกระจายไปด้วยเศษกระจกแตก ตู้ล้มระเนระนาด เขาค้นหาทุกซอกทุกมุมอย่างเร่งรีบ ขณะที่ข้างนอกนั่น ยังระดมยิงกันสนั่น ... ในที่สุด เขาก็พบสิ่งที่ต้องการ กล่องโลหะสีขาวเงินใบหนึ่ง ภายในบรรจุแคปซูล ที่มีฉลากระบุ นิวเอ็นเอ–แซด ไว้ที่ข้างแคปซูล เขาจึงคว้ามันติดมือ ออกไป

ข้างนอกนี่ มันวุ่นวายน่าดู มองไกลๆ เห็นแสงไฟจากปืนยิงต่อสู้กันเป็นระยะ สุดสาครเห็นเงาของคน ๒ คน ไหวๆ อยู่บริเวณใกล้ประตูทางเข้าแล็บพัฒนาการบิน

ความโกลาหล ทำให้นายหญิงพันธุรัฐ ไม่อาจอยู่นิ่งได้ เธอรีบไปที่ฐานควบคุมระบบโทรทัศน์วงจรปิด ซึ่งมีเจ้าหน้าที่รออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ไปถึง นายหญิงขอดูภาพเหตุการณ์ จากกล้องโทรทัศน์ที่ตั้งอยู่ในจุดที่ต้องสงสัย

“ฉันอยากรู้ว่า มีใครบ้างที่มีส่วนรู้เห็นในการทรยศครั้งนี้” นายหญิง พูดคาดโทษให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นฟัง ขณะที่เขากำลังปฎิบัติหน้าที่สืบค้นภาพด้วยความเกรงกลัวอาญา

สังข์ ยิงใส่กลุ่มทหารเวร ที่วิ่งกรูกันเข้ามาที่หน้าประตูแล็บ เพื่อเปิดทางให้ สินสมุทรเข้าไปก่อน พวกเขาก็ยิงโต้ตอบ จนกระจกประตูทางเข้าแตกกระจาย แต่สุดสาครยังอยู่ข้างนอก สินสมุทรเริ่มลังเล สังข์รีบตรงไปที่ประตูของเครื่อง ยูเอฟ–II แต่เขาเห็นสินสมุทรวิ่งย้อนออกไปข้างนอก สังข์จึงจำเป็นต้องย้อนกลับไปช่วยเพื่อน โดยยิงสะกัดกลุ่มทหารที่ยังเหลืออยู่

สินสมุทร ถูกยิงที่ต้นแขนขวา แต่ก็ยังพอไปได้ เขามองเห็นน้องชายอยู่ไม่ไกล จะต้องหาวิธีเปิดทางให้สุดสาคร ฝ่ากระสุนปืนนั่นมาให้ได้ สินสมุทรเลือกจังหวะที่พวกมันหยุดยิง วิ่งฝ่ากระสุนตรงไปที่ทหารเวร ที่นอนตายอยู่ คว้าปืนของพวกมัน ยิงตอบโต้ออกไป ได้ผลชั่วขณะ

“สาคร รีบๆ หน่อย” เขาตะโกน

สินสมุทร มองเห็นน้องชาย วิ่งออกจากที่ซ่อน ฝ่ากระสุนปืนออกมาได้ไม่นาน เขาก็ถูกยิงล้มฟุบลงไป

“ไม่นะ”

สุดสาคร พยายามพาร่างที่มีเลือดไหลที่หัวเข่า ให้พ้นจากแนวกระสุน อีกมือหนึ่งพยุงร่าง อีกมือ ลากเอากล่องโลหะติดมือไปด้วย ดูมันช่างทุลักทุเลเหลือเกิน กระสุนปืนวิ่งเฉียดหัวไปมา ต้องรีบไปให้ถึงเสาตึกเข้าหน้าให้ได้ เพื่อใช้เป็นที่กำบัง

สินสมุทร มองไปรอบๆ รู้ว่าน้องชายคิดอะไร เขาจึงรีบวิ่งไปที่เสาตึกต้นนั้น หวังว่าจะไปดักรอรับน้อง แต่สุดสาคร อ่อนล้ามากเกินไป โชคดีที่สังข์ตามมาช่วยอยู่ห่างๆ เขาจึงตัดสินใจ วิ่งฝ่ากระสุนไปลากเอาน้องชาย มาเข้าที่กำบัง ที่โคนเสาของตึก ตรงนั้นเป็นซอกกันวิถีกระสุนได้เป็นอย่างดี

“พะ พะ พี่ สมุทร นี่ อะ เอา ไป” สุดสาคร ส่งกล่องโลหะให้ พี่ชาย

“สาคร ไหวไหม๊?”

สินสมุทร พยุงน้องชายออกจากที่กำบัง ตรงไปที่ประตูแล็บพัฒนาการบิน โดยมีสังข์ไล่ยิงศัตรูเปิดทางให้ พวกเขาใกล้จะถึงประตูแล้ว แต่สังข์ไม่อาจต้านวิถีกระสุนของพวกทหาร ที่ทะยอยกันมาอีกชุดหนึ่ง เขาจำเป็นต้องรีบหลบเข้าไปข้างในก่อน พยายามหมอบคลานไปที่ประตูห้องควบคุมของ ยูเอฟ–II และกวักมือเรียกให้ สินสมุทรรีบพาน้องชายมา

แต่ห่ากระสุนนั่น มันมาไม่ขาดระยะ จำเป็นต้องหลบอยู่ข้างเคาเตอร์นี่ก่อน ไม่รู้ว่ามันจะทานกระสุนปืนไปได้นานสักเท่าไร

“นายรีบเข้าไปข้างใน ไม่ต้องห่วงเรา รีบไป!” สินสมุทร ตะโกนบอกสังข์

สังข์ลังเล นาทีวิกฤตเช่นนี้ มันตัดสินใจยาก ช่วงแนววิถีกระสุน อยู่พอดีระหว่างเขากับเพื่อนทั้งสองคน เขาจะเสี่ยงฝ่ากระสุนเข้าไปช่วยดีหรือไม่ ถ้าไปอาจไม่รอด แต่ถ้าไม่ไปล่ะ

ที่ฐานควบคุมระบบโทรทัศน์วงจรปิด นายหญิงยังคงสั่งให้เจ้าหน้าที่ ย้อนดูภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

“นั่นตรงนั้น ย้อนภาพนั้นขอดูใกล้ๆ หน่อยซิ” นายหญิงชี้ไปที่ภาพ เจนกำลังต่อสู้กับคนร้าย ซึ่งก็คือ เงาะดำ เขากำลังใช้อาวุธตีที่หัวของเจน แต่เฟรมภาพก่อนหน้านั้น ลำตัวของเจนบังสิ่งหนึ่งไว้ เหมือนเธอกำลังหยิบของบางอย่างส่งให้เงาะดำ นายหญิงต้องการทราบว่า สิ่งนั้นคืออะไรกันแน่ เพราะมันคือเบาะแสสำคัญ

ขณะนั้น มีสัญญาณโทรศัพท์ ส่งมาจากเจ้าหน้าที่แล็บศูนย์วิจัยดีเอ็นเอ

“ผลพิสูจน์ นาโน–ดีเอ็นเอ ขั้นต้น คาดว่านักโทษที่ก่อเหตุ รหัสดีเอ็นเอของเขาคือ เอ็นเอหนึ่งหนึ่งเจ็ดศูนย์ ชื่อ เงาะดำ ตรงกับรหัสเอ็นเอ–แซดแปดศูนย์หนึ่งเจ็ด ระบุอัตลักษณ์บุคคล ..”

“เป็นสังข์เองหรอกรึนี่” นายหญิง รำพึงกับตัวเองด้วยความแค้น “ปัดโธ่เอ๊ย! แกอีกแล้ว นี่ฉันเลี้ยงงูเห่าโดยไม่รู้ตัวรึนี่”

นายหญิงระเบิดอารมณ์อย่างรุนแรง ทั้งขู่ตะคอก ทั้งทุบข้าวของบนโต๊ะส่วนหนึ่งแตกกระจาย จนเจ้าหน้าที่ในนั้นรู้สึกตกใจตามๆ กัน ที่ไม่เคยเห็นนายหญิงโกรธจัด และรุนแรงอย่างนี้มาก่อน จากนั้น นายหญิง กดโทรศัพท์ ติดต่อไปยังท่านนายพลเบนลี เป็นการด่วน

ระหว่างการตัดสินใจ ว่าจะฝ่ากระสุนปืนไปลากเอา สินสมุทรกับสุดสาคร มาขึ้นเครื่องให้ได้ หรือจะหาวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ สังข์มองไปที่ห้องควบคุมเครื่อง ยูเอฟ–II เขาตัดสินใจจะอะไรบางอย่าง สังข์รีบเข้าไปข้างใน แม้ว่ายูเอฟ–II จะเป็นเครื่องบินรุ่นล่าสุด แต่กลไกบังคับก็ไม่ต่างจากรุ่นก่อนมากนัก สังข์เข้าประจำที่นั่งคนขับ กดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ และค่อยๆ เร่งความเร็ว มองไปที่ปุ่มบังคับการยิง

“ตอนฝึกบินไม่มีแบบฝึกหัดนี้นี่ เอาไงดีล่ะเรา”

สังข์จับคันโยก บังคับเลื่อนปลายกระบอกปืน ที่ซ่อนอยู่ตรงส่วนหัว มันยื่นออกมา เขาบังคับปลายปืนตรงไปยังกลุ่มทหาร แล้วกด ยิง!

“ตั่บ! ๆๆๆๆๆๆๆๆ”

 “เพล๊ง! ซ่า”

กระจกแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี ผนังห้องแล็บพังทลายไปทั้งแถบ หยุดห่ากระสุนปืนของศัตรูได้ชั่วขณะ สังข์ลุกจากเก้าอี้คนขับ เปิดประตูออกไป เพื่อจะช่วยเพื่อนให้เข้ามาในนี้

ดูเหมือนว่า ศัตรูจะไหวตัวทันเร็วกว่าที่คาด พวกมันแห่กันมาเกือบหมดกองทัพแน่ๆ

สินสมุทร ตะโกน “เดี๋ยวก่อน เอานี่ไป” พร้อมกับโยนกล่องโลหะสีขาวที่อยู่ในมือ ให้สังข์รับไว้

“สังข์ เราเสียใจ ขอบใจนะเพื่อน แต่เรามีน้องชายเพียงคนเดียว ถ้าจะตายก็ขอตายด้วยกัน นายต้องรีบแล้ว ไม่งั้น ความหวังของเราจะไม่เหลือ ... ตามหาโสนน้อยและเอื้อยให้เจอ ฝากขอโทษพ่อกับแม่ของเราด้วย ว่าเราขอโทษ ที่พาน้องกลับบ้านไม่ได้” ท่อนท้ายของคำพูดสั่งเสียของสินสมุทร แผ่วเบาปะปนกับเสียงร้องไห้

สังข์ ยังคงลังเล พยายามจะออกไปช่วยเพื่อน … สวรรค์ คงไม่ปล่อยให้ช่วงสุดท้ายของนาทีวิกฤติ เลวร้ายไปมากกว่านี้ มิฉะนั้น พวกเขาจะไม่เหลือใครเลย สินสมุทรถูกยิงเข้าที่จุดสำคัญ ร่างของสุดสาคร ก็แน่นิ่งไปด้วย สังข์วิเคราะห์แล้วเห็นว่า สุดวิสัยจะช่วยเพื่อนไว้ได้ เขารู้สึกเสียใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกสูญเสียอะไรมากไปกว่านี้

นายพลเบนลีกับเมธา รุดมาที่ตึกปฏิบัติการ พบเจนกำลังได้รับการปฐมพยาบาล จากการถูกคนร้ายทุบที่ศีรษะ เขาสำรวจดูรอบๆ เพื่อค้นหาสิ่งผิดปกติ

“เมธา เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?” คำถามของ ท่านนายพล เจือด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

เจน เพิ่งรู้สึกตัว เมธามองหน้าเจน เต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เชื่อว่าเจนจะมีส่วนคิดเรื่องทรยศเช่นนี้ เมธาจึงยังไม่พูดอะไรออกไปในตอนนี้ แต่ท่านนายพล ไม่ได้คิดอย่างนั้น

“คุณต้องรายงานโดยละเอียด เรื่องนี้คุณต้องรับผิดชอบ” ท่านนายพล จ้องหน้าเมธาด้วยความไม่พอใจ ระหว่างนั้น มีสัญญาณวิทยุสื่อสาร รายงานสถานการณ์ด่วนจากแล็บพัฒนาการบิน ตรงมาที่นายพลเบนลี เขามีสีหน้าไม่สบายใจ

“คนร้ายแค่สองสามคน พวกคุณยังจัดการมันไม่ได้ก็ไปตายซะ … อย่าให้มันเอาเครื่องนั่นไปได้เด็ดขาด” นายพลเบนลี สั่งการด้วยความฉุนเฉียว



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 74 : เปิดฉากหนี (ตอนที่ ๗๓/๑๐๕ บทที่ ๒๑) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15 , โพส : 0 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android