คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 75 : ปิดฉากทาสนรก (ตอนที่ ๗๔/๑๐๕ บทที่ ๒๑)


     อัพเดท 26 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 783
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 75 : ปิดฉากทาสนรก (ตอนที่ ๗๔/๑๐๕ บทที่ ๒๑) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  ปิดฉากทาสนรก

สังข์ตัดสินใจ พาตัวเองกลับเข้าไปในยาน ยูเอฟ–II อีกครั้ง พร้อมกล่องโลหะ เขารู้สึกโกรธแค้นมาก โกรธทั้งตัวเอง โกรธทั้งโชคชะตา โกรธทั้งนายหญิง เขาไม่สามารถช่วยเพื่อนรักได้เลย แม้แต่คนเดียว แต่ตอนนี้เก็บความโกรธเอาไว้คิดบัญชีกันทีหลังจะดีกว่า

กระสุนปืนกล ถูกยิงออกจากปืนที่ซ่อนอยู่บนส่วนหัวของยาน พุ่งตรงขึ้นข้างบน ทะลุเพดานออกไป จนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่พอที่จะเปิดทางให้ ยูเอฟ–II บินออกไปได้ มันเป็นเวลาเดียวกับที่ เครื่องยูเอฟ–I จำนวน ๒ ลำ บินออกจากอาคารเก็บเครื่องออกไปอย่างเร่งรีบ

“ยูเอฟซีโรทู ได้รับคำสั่งระดับสี่ กำจัดเป้าหมายทันที ย้ำ ได้รับคำสั่งกำจัดเป้าหมายทันที”

“ยูเอฟซีโรวัน รับทราบ”

สังข์ ขับยูเอฟ–II พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า มันกลายเป็นเป้าโจมตีของ ยูเอฟ–I ทั้ง ๒ ลำทันที สังข์ เห็นมันแล้วจากมอนิเตอร์เรดาร์ มันอยู่ด้านหลังไม่ไกลนี่เอง นักบินของ ยูเอฟ–I ที่บินขนาบอยู่ด้านขวา ยิงด้วยปืนกลขับไล่ ๒ ชุด แต่ไม่ถูก สังข์บังคับยูเอฟ–II เหินขึ้นฟ้า หลบแนวกระสุน พ้นไปได้ แต่ยูเอฟ–I ที่อยู่ด้านซ้าย ยิงซ้ำตามมาอีก กะว่าไม่ให้สังข์ได้ตั้งตัว

ยูเอฟ–II ถูกต้อนให้บินในแนวดิ่ง นักบินของ ยูเอฟ–I ลำขวา รู้ยุทธศาสตร์การต่อสู้ดีกว่า ได้โอกาส ล็อคเป้า ยิงจรวดนำวิถีออกไป สังข์รู้ตัวว่า ตนถูกล็อคเป้าแล้ว ความเร็วเหนือเสียงของเครื่องก็ไม่มีประโยชน์ จึงเปลี่ยนโหมดการบินเป็นโหมดอำพรางตัว แต่ช้าไป ปีกด้านซ้ายถูก ยูเอฟ–I อีกลำยิงสวนออกมา ส่งผลให้โหมดอำพรางตัวขัดข้อง แต่ส่งผลดี จรวดนำวิถีลูกแรกพลาดเป้าไปอย่างหวุดหวิด

สังข์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที คงไม่ปล่อยให้เป็นลูกกวางน้อย ถูกเสือสองตัวไล่ล่าอย่างนี้ตลอดไปแน่ ต้องเผยเขี้ยวเล็บให้ศัตรูเห็นเสียบ้าง สังข์เร่งความเร็วเหนือเสียงหนี แต่ยูเอฟ–I ทั้ง ๒ ลำ บินเกาะขนาบข้าง ตามไปติดๆ สังข์ยิงสวนด้วยปืนกลที่อยู่ด้านหลังของเครื่อง มันได้ผล ยูเอฟ–I ทั้ง ๒ ลำ แยกตัวออกจากแนวโคจรขนาบข้าง

สังข์ ฉวยโอกาส ยิงสวนออกไป ด้วยปืนกลอัตโนมัติ ที่ติดกับปลายปีกทั้งสองด้าน ในวิถีระนาบ ๒–๔ นาฬิกา ที่ปีกด้านขวา และ ๘–๑๐ นาฬิกา ที่ปีกด้านซ้าย

“ยูเอฟซีโรทู เครื่องยนต์ด้านขวาขัดข้องระดับสี่ เมเด เมเด ขออนุญาตสละเครื่อง” เสียงของนักบินบนเครื่อง ยูเอฟ–I ลำซ้าย รายงานความเสียหาย

“เย้! ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ” สังข์หัวเราะด้วยความพอใจ ที่กำจัดศัตรูไปได้อีก ๑ แต่ยังเหลืออีก ๑ แต่ตอนนี้มันหายไปไหนแล้ว และมันก็หายไปจากจอเรดาร์ด้วย ไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่า มันยังอยู่ หรือเลิกภารกิจไล่ล่าไปแล้ว แต่ถ้ามันยังอยู่ ยูเอฟ–II จะตกเป็นเป้าโจมตีได้ง่าย เพราะโหมดการบินแบบอำพรางตัวของ ยูเอฟ–II ขัดข้องใช้การไม่ได้เลย แต่ยูเอฟ–I ยังใช้ได้อยู่

ขณะที่ สังข์ยังสับสน ไม่เห็นและไม่รู้ตำแหน่งของศัตรู ว่ามันอยู่ ณ พิกัดใด ทันใดนั้น บนจอเรดาร์ของยูเอฟ–II ก็ปรากฏจรวดนำวิถีลูกที่ ๒ วิ่งพุ่งตรงมาที่ส่วนหาง

“เวรละซี” สังข์เริ่มวิตกกังวล “บินวิธีนี้ ก็ไม่มีในแผนฝึกบินซะด้วย”

ยูเอฟ–II หนีจรวดนำวิถี ด้วยการเร่งความเร็ว บิดควงสว่าน ดิ่งหัวสู่พื้นโลก วิธีนี้ได้ผลไม่เต็มร้อยเปอร์เซนต์ จรวดยังวิ่งไล่ตามมาติดๆ สังข์ต้องเสี่ยงแล้ว ก่อนที่จะกลายเป็นเป้าระเบิดในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เขามองเห็นแนวร่องภูเขาข้างหน้า เขาเสี่ยงพายูเอฟ–II เข้าไปในนั้น กลายเป็นเป้าที่ไม่เสถียร ของจรวดนำวิถี มันวิ่งเฉี่ยวปีกด้านซ้ายของ ยูเอฟ–II ไปนิดเดียว พุ่งชนหน้าผา ระเบิดภูผาแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินปลิวว่อน

สังข์รู้ว่า เครื่องยูเอฟ–I ถูกติดตั้งจรวดนำวิถี จำนวน ๔ ลูก ต่อลำ มันถูกยิงไปแล้ว ๒ ยังเหลืออีก ๒ ลูก นับว่ายังไม่ปลอดภัย และก็ยังมองไม่เห็นว่า ยูเอฟ–I มันบินลอยลำอยู่ที่ไหน มันอาจจะอยู่ใกล้ๆ นี่ก็ได้ แต่ตอนนี้ เขาชรอความเร็ว หลบซ่อนอยู่ในหุบเหวนี่ไปก่อน น่าจะปลอดภัยกว่าอยู่ข้างบน และทำให้มีเวลาคิดตอบโต้

จริงซิ ยูเอฟ–I มันมีปุ่มกลไกลับ ที่ไม่ต้องการให้นักบินรู้ และมันก็ถูกติดตั้งบน ยูเอฟ–II ด้วยเช่นกัน สังข์ไม่เข้าใจว่า เพราะเหตุใดเจนและเมธา จึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ สังข์รู้สึกขอบคุณเจน ที่ช่วยให้เขาคลี่คลายสถานการณ์เสียเปรียบนี้ได้

“ปุ่มนี่ จะส่งคลื่นอิเล็กตรอนที่เรียกว่า แอนตี้พลาสมอน ย้อนกลับไปตามคลื่นเรดาร์ ที่มันกำลังสแกนหาวัตถุที่อยู่รอบๆ จะทำให้มองเห็น ตำแหน่งของวัตถุที่ถูกอำพรางตัวไว้”

สังข์ จำคำอธิบายของเจน ได้อย่างแม่นยำ ในระหว่างฝึกบิน “เพื่อป้องกันนักบิน พาเครื่องบินหนีใช่ไหม๊ล่ะ” เขาอยากจะย้อนถามเจน ในตอนนั้น

แต่ตอนนี้ มันได้ผลตามที่เจนอธิบายทุกประการ … สังข์ มองเห็นเงาของ ยูเอฟ–I อยู่ไม่ไกล มันก็แอบซ่อนอยู่ในร่องภูเขาเช่นเดียวกับเขา มันกำลังดักซุ่มรอดูว่าเมื่อไหร่ ยูเอฟ–II จะโผล่ขึ้นมา นักบินต้องการประหยัดจรวดนำวิถี อีก ๒ ลูก ไว้ใช้ในคราวจำเป็นจริงๆ

สังข์ไม่รีรอ เพราะเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบข้าศึก แม้ว่ายูเอฟ–II จะกลายเป็นเป้าโจมตี เพราะอำพรางตัวไม่ได้ แต่มันก็รู้ตำแหน่งพิกัดของศัตรู นับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสี สังข์ค่อยๆ พา ยูเอฟ–II บินอย่างแผ่วเบาด้วยเสียงที่เงียบกว่า ย้อนไปทางด้านหลังของ ยูเอฟ–I แล้วโผล่ขึ้นจากร่องภูเขา รอจังหวะเรดาร์บอกตำแหน่งพิกัดที่แน่ชัดอีกครั้ง สังข์เห็นมันแล้ว เขากดปุ่มล็อกเป้า หมายจะส่ง ยูเอฟ–I ลงหลุมให้จงได้

แต่ … มันเกิดอะไรขึ้น เป้าหมายล็อกไม่อยู่ สังข์รู้สึกวิตก และไม่รู้จะแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างไร จะถามเจน เธอก็ไม่อยู่ที่นี่เสียด้วย ยูเอฟ–I เริ่มขยับตัว มันคงเห็นข้าศึกอยู่ด้านหลังของมันแล้ว มันคงคิดว่า ข้าศึกมองไม่เห็นมัน แต่มันคิดผิด

ในเมื่อ ปืนกลอัตโนมัติ ไม่สามารถล็อกเป้าหมายได้ คงต้องใช้แผนสอง ก่อนที่จะสายเกินไป สังข์ เปลี่ยนอาวุธจาก การยิงอัตโนมัติ มาเป็นยิงด้วยมือ

“ตั่บ! ๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“บึ๊ม!

“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า” สังข์หัวเราะดีใจอีกครั้ง ที่กำจัดศัตรูลงได้ แต่สัญญาณเตือนภัย ดังขึ้น แสดงว่ามีตำแหน่งขัดข้องเกิดขึ้นบนเครื่อง แต่ไม่เสียหายมากนัก เครื่องยังบินต่อได้อีก

เมื่อเหตุการณ์คลี่คลายลง สถานการณ์อยู่ในภาวะปลอดภัยแล้ว สังข์สงบนิ่งชั่วครู่ เพื่อระลึกถึงเจน ผู้หญิงแกร่ง และยอมเสียสละตัวเอง เพื่อสนับสนุนให้เขาหนีรอดออกมาจากเมืองนรกนั่นได้

สังข์ ยังจำภาพเหตุการณ์ ที่ห้องปฏิบัติการของเจน เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี ทั้งสองคน ช่วยกันจัดฉากการต่อสู้ ระหว่างเขากับเจน ให้ดูสมจริง เพื่อกลบเกลื่อนการส่งมอบ รหัสกุญแจขับเคลื่อง ยูเอฟ–II ให้แก่สังข์ ถ้าไม่มีเจนคอยให้การช่วยเหลือ ป่านนี้เขาคงถูกจับเป็นเชลยอีกรอบ แม้ว่าภารกิจครั้งนี้จะล้มเหลว เขาไม่สามารถพาสินสมุทรกับสุดสาคร เพื่อนรัก ออกมาด้วยได้ แต่เขายังต้องรับภารกิจ ออกตามหาแม่ และเพื่อนสาวอีก ๒ คน ต่อไป

“ขอบคุณนะ เจน ... ลาก่อน เพื่อนรัก”

สังข์กล่าวอำลาในใจ ก่อนบังคับ ยูเอฟ–II ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งสู่ทิศใต้

สังข์ พาเครื่องยูเอฟ–II ที่มีอาการไม่สมประกอบ บินในโหมดอัตโนมัติ … ด้วยความอ่อนเพลีย เขางีบหลับไป นานจนกระทั่งสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น สังข์สะดุ้งตื่น มองดูหน้าปัทม์ควบคุมเครื่อง สัญญาณเตือนว่าเชื้อเพลิงหมด ไม่อาจบินได้อีกต่อไป มองออกไปข้างนอก เห็นฟ้าแลบเป็นระยะๆ ตามด้วยเสียงฟ้าคำราม ลมพายุกำลังก่อตัว ฝนกำลังจะมา เครื่องกำลังจะตก ดูมันช่างโกลาหลเสียเหลือเกิน เขามองลงไปข้างล่าง เห็นแสงไฟยามค่ำคล้ายเมืองใหญ่ แต่ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน

สังข์ พยายามบังคับเครื่องให้บินร่อนฝ่าสายฝนลง ที่ริมบึงใหญ่ ใกล้ๆ เกาะแห่งหนึ่ง

“ตู๊ม! ซ่า ครืด ๆ ๆ …”

หลายชั่วโมงต่อมา หลังพายุฝนฟ้าสงบลง ด้านหนึ่งของบึงใหญ่ ปรากฏชายหนุ่มคนหนึ่ง และ หญิงสาว ๒ คน พร้อมด้วยไฟฉายคนละดวง ขณะพายเรือยางออกสำรวจค้นหาบางสิ่ง ทุกคนติดป้ายแสดงข้อความที่บริเวณหน้าอกของเสื้อคลุม พวกเขาเป็นนักศึกษา จากสถาบันนิเวศน์ชีวภาพ แห่งนครเทพนารา ในมือของหญิงสาวผู้หนึ่ง มีเอกสารแสดงข้อความบนปกว่า โครงการสำรวจระบบนิเวศน์ ป่าบึงน้ำเจ้าพระยา

“มันอยู่แถวๆ นี้แหละ” ชายหนุ่ม พูดขึ้น

“นายแน่ใจนะ ว่าเป็นที่นี่” หญิงสาวคนแรก เริ่มไม่แน่ใจ

“แน่ใจซิ เราเห็นมันกะตาเลยนะ … มันต้องตกแถวๆ นี้แน่นอน” เขายืนยันซ้ำ

“ตอนที่นายเห็นน่ะ มันยังหัวค่ำอยู่ แต่ตอนนี้เกือบสว่างแล้ว สับสนหรือเปล่า?”

พวกเขายังคงเถียงกันอยู่ หญิงสาวคนที่สอง พูดขัดจังหวะ และยื่นข้อเสนอใหม่

“เอางี้ พวกเราแยกกันเดินหาจะดีกว่าไหม๊ น้ำตื้นแค่หัวเขาเอง”

พวกเขาเห็นด้วย และลงจากเรือ ถือไฟฉาย แยกย้ายกันไปสำรวจ ค้นหา … เวลาผ่านไปสักครู่ นักศึกษาหญิงคนแรก พบเป้าหมายก่อน สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า เป็นร่างของคน นอนหมดสติอยู่ข้างๆ ซากของเครื่องบิน เธอฉายไฟส่องไปที่ใบหน้าของเขา เพื่อจะดูว่าเขาเป็นใคร

“สวัสดี คุณ…”

เมื่อเข้าไปใกล้ ร่างของเขายังไม่ไหวติง เธอเข้าใจว่านี่คงเป็นนักบิน แต่ชุดเสื้อผ้าดูไม่น่าจะใช่ เธอส่องไฟฉายดูไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีใครอีกแล้ว

“คงมีเขาคนเดียวแน่ๆ” เธอพูดกับตัวเอง

หญิงสาว พยายามพลิกเขาให้หงายขึ้นมา อะไรกันนี่! ตั้งแต่พบเจอคนมาก็มาก เขาช่างเป็นผู้ชายที่ดูดีที่สุด เท่าที่เคยเห็นมา ใบหน้าคมแต่ผิวคล้ำไปหน่อย ความหล่อของเขา สร้างพลังดึงดูดให้หญิงสาวผู้นี้ ตกอยู่ในห้วงภวังค์ชั่วขณะ … มันเป็นความรู้สึกสุขที่ประหลาด ขณะที่เธอตะลึงในเรือนร่างของเขา ชายหนุ่มก็ได้สติ ตกใจที่เห็นแสงไฟ รีบตะเกียกตะกาย ลุยน้ำหนีหายเข้าไปในดงป่าน้ำ ทิ้งปริศนาลับให้แก่หญิงสาว ว่าชายผู้นี้ เป็นใคร

จบภาคที่ 2

โปรดติดตาม

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ภาคที่ 3 “รักนิรันดร์ ฝันเป็นจริง



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 75 : ปิดฉากทาสนรก (ตอนที่ ๗๔/๑๐๕ บทที่ ๒๑) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android