คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 78 : นรกบนเมืองสวรรค์ (ตอนที่ ๗๗/๑๐๕ บทที่ ๒๓)


     อัพเดท 27 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 780
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 78 : นรกบนเมืองสวรรค์ (ตอนที่ ๗๗/๑๐๕ บทที่ ๒๓) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 13 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๒๓  นครรัฐเทพนารา

(๓)  นรกบนเมืองสวรรค์

ไม่นาน เอื้อย โสนน้อย และ สิงห์ ก็มาถึงจุดหมายอย่างไม่ตั้งใจ มันเป็นย่านชุมชนที่ค่อนข้างแออัด แต่ถนนดูดีกว่าชุมชนเคหะเหม็นๆ เมื่อตอนหัวค่ำ โคมไฟจากเสาไฟฟ้า ส่องให้เห็นตึกเก่าๆ ทั้งสองฝั่ง ซึ่งทรุดโทรม บนฟุตบาทมีผู้คนไม่มากนัก นานๆ ครั้งก็มีรถยนต์วิ่งสวนกันไปมา ไกลออกไปสัก ๓๐ เมตร มีคนเยอะหน่อย มองเห็นอาคารตึกหลังหนึ่ง ประดับด้วยไฟสวยกว่าตึกอื่นๆ สูงขึ้นไปที่หน้าตึกราว ๑๕ เมตร มีป้ายข้อความและแสงไฟประดับระยิบระยับบ่งบอกว่า ที่นี่คือสถานเริงรมย์สำหรับคนกลางคืน แสงไฟฟ้าจากภายในและเสียงดนตรี คละเคล้ากับเสียงคนพูดคุยกันเอะอะ เล็ดรอดออกมาเป็นระยะ ทำให้เดาออกได้ไม่ยากว่า ข้างในต้องมีคนอยู่ในนั้นไม่น้อยทีเดียว ที่ประตูมีคนเดินเข้าๆ ออกๆ บางคนก็มีอาการเมา ผู้ชายสองคน กำลังโอบกอดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ตรงกลาง พากันเข้าไปข้างใน สวนกับผู้ชายกับผู้หญิงอีกคู่หนึ่ง ซึ่งกำลังเปิดประตูสวนออกมา ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะมีอาการเมามาย จนเกือบไม่ได้สติ พากันเดินหายไปในซอกตึกมืดๆ แห่งหนึ่ง

สิงห์ชวนเพื่อนๆ เดินปะปนไปกับนักเที่ยวกลางคืนคนอื่นๆ สังเกตไปเรื่อยๆ ที่ซอยเล็กๆ ก่อนจะถึงตึกสวยหลังนั้น ดูเหมือนจะมีชายขอทาน กำลังจัดเตรียมที่นอนของตัวเอง ฝั่งตรงข้ามเยื้องไปทางซ้ายมือ มีเด็กวัยรุ่น ๔๕ คน ยืนมั่วสุมสูบบุหรี่กันอยู่ แต่ที่น่าตกใจก็คือ พวกเขาเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุคงราวๆ สิบขวบ อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เธอหันมาสบตากับ เอื้อย นิดหนึ่ง

นั่นเด็ก ... เอื้อย กระซิบ

ชั่งมันเถอะน่า เด็กจรจัดน่ะ สิงห์ บอก

แต่เด็กนั่น กำลังถูกรังแกนะ

เลิกสนใจเถอะน่า สิงห์ ย้ำคำเดิม

พวกเขากลายเป็นหนุ่มสาวนักผจญภัยหน้าใหม่ไปแล้ว เพราะเมื่อเข้าไปใกล้บริเวณหน้าตึกสวยหลังนั้น ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง ที่แต่งตัวและแต่งหน้าดูเข้ม เดินเข้ามาทักเป็นรายแรก ในมือถือไพ่สำรับหนึ่ง

จะเสี่ยงทายดูก่อนไหม๊ว่า คืนนี้จะมีโชคหรือไม่มี สนใจไหม๊จ้ะ?

พวกเขายังไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้ โสนน้อย เอื้อย ยังรู้สึกเกร็งๆ จึงขยับเข้าไปใกล้สิงห์ และรอดูเหตุการณ์ไปก่อน พวกเขาไม่สนใจว่า ผู้หญิงคนนั้นจะพูดจาหว่านล้อมอย่างไร ได้แต่เดินชะลอไปเรื่อยๆ สักครู่ ก็มีผู้ชาย ๒ คน ขยับออกจากผนังตึก ตรงมาที่พวกเขา และเดินเฉียดไปเฉียดมา พร้อมจ้องสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้า

เสี่ยงหน่อยเถอะน่า พวกนายอาจมีโชคก็ได้นะ ไปด้วยกันไหม๊? พวกมันคนหนึ่ง พูดชักชวน แต่สิงห์เป็นฝ่ายปฏิเสธ แต่อีกคนก็ยังคาดคั้น เพื่อให้นักเสี่ยงโชคหน้าใหม่เปลี่ยนใจ แต่ไร้ผล ทำให้พวกมันเลิกสนใจ และผละถอยออกไปหาเหยื่อรายอื่น อาการเกร็งของโสนน้อยกับเอื้อยหายไป แต่มีเสียงกรีดร้องของเด็กผู้หญิงแทรกขึ้นมา ผู้คนที่เดินอยู่ในแถวนี้ ไม่มีใครสนใจเสียงนั่น สร้างความอึดอัดใจให้แก่เอื้อยเพิ่มขึ้น จนเธอรู้สึกลังเล เพราะเสียงร้องมันดังขึ้นๆ เหมือนต้องการความช่วยเหลือ และมันดังมาจากซอยเล็กๆ ซึ่งพวกเขาเพิ่งเดินผ่านมันมาเมื่อครู่

เดี๋ยว! เด็กคนนั้น อาจต้องการความช่วยเหลือก็ได้ เอื้อย พูดกับโสนน้อย ขณะเดินตามหลัง สิงห์ไปติดๆ โสนน้อยเห็นด้วย จึงรั้งแขนของสิงห์ให้หยุดเดินสักครู่

อะไร? สิงห์ถาม

เราน่าจะไปดูซักหน่อยนะ เสียงร้องนั่นอยู่ใกล้ๆ นี่เอง

เรายังไม่รู้จักคนที่นี่เลยนะ สิงห์ ยังไม่เห็นด้วย เราว่าอย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่าน่า ดูซิไม่สังเกตเหรอว่า คนที่นี่ไม่เห็นมีใครสนใจเสียงนั่นเลย

สิงห์คิดว่า นั่นจะเป็นกับดักล่อให้เราเข้าไปเหรอ? เอื้อย พูดแย้ง คิดมากไปรึเปล่า โสนน้อยล่ะ ว่ายังไง?

โสนน้อย ก็ยังลังเลเหมือนเดิม เสียงร้องให้ช่วยดังขึ้นอีก เอื้อย ไม่ทนรอให้พวกเพื่อนๆ คล้อยตาม เธอตัดสินใจก้าวเดินตรงเข้าเขาไปในซอย ซึ่งเป็นที่มาของเสียงร้อง โสนน้อย กำลังเดินทอดน่องดูอะไรเพลินๆ เห็นเอื้อยกำลังรีบเดินหายไปในซอย เธออดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ จึงบอกสิงห์ สิงห์ส่ายหน้าหนักใจกับความดื้อของเพื่อน แต่ก็อดเป็นห่วงเพื่อไม่ได้เช่นกัน จึงพากันไปตามเอื้อย

เอื้อยเดินหายเข้าไปในซอย ข้างในซอยมืดนิดหน่อย แต่ก็มองเห็นตำแหน่งที่มาของเสียง ที่มุมตึกห่างออกไปราว ๑๕ เมตร กลุ่มวัยรุ่นราว ๔๕ คน กลุ่มเดิม กำลังทุบตีขู่บังคับให้เด็กหญิงผู้หนึ่ง ทำอะไรสักอย่าง เอื้อยมองเห็นไกลๆ ไม่ถนัด เธอจึงรีบเดินเข้าไปให้ใกล้กว่านี้ คิดว่าน่าจะเป็นเด็กคนเดียวกันที่เห็นเมื่อสักครู่ พวกกลุ่มวัยรุ่นเห็นว่ามีคนเดินตรงไปหาพวกเขา พวกเขาจึงพากันลากเด็กหญิงถอยห่างลึกเข้าไปในซอยอีก ราว ๕ เมตร เอื้อยไม่คิดอะไรมากไปกว่าต้องการช่วยเด็กหญิง เธอจึงติดตามไปจนทัน และกระชากเด็กหญิงออกจากกลุ่มวัยรุ่น

นี่หยุดนะ ทำไมรังแกเด็ก

เสือก! มันเรื่องอะไรด้วย เสียงเด็กผู้หญิงพูดขึ้น เอื้อยรู้สึกงุนงงไปชั่วครู่ เมื่ออาการดิ้นรนของเด็กหญิงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นี่มันไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนที่เจอครั้งแรกนี่! เด็กหญิงมองหน้าเอื้อยอย่างไม่พอใจ พวกกลุ่มวัยรุ่นนั่นก็เช่นกัน

นี่ฉันมาช่วยเธอนะ

ช่วยเหรอ!” เด็กหญิง อุทาน และหันไปพูดกับกลุ่มวัยรุ่น นี่ พวกมึงคิดเหมือนกูรึเปล่าวะ ว่านังนี่เพิ่งมาใหม่

เหยื่อรายใหม่ต่างหาก เสียงเด็กหนุ่มในมุมมืด ที่อยู่ด้านหลังของเอื้อย ดังออกมาก่อน ก่อนที่เขาจะโผล่หน้าออกมา เอื้อยรู้สึกโกรธและเสียหน้า เมื่อรู้ตัวว่าตนถูกหลอก คิดว่าจะเข้าไปจับคอเค้นเอาความจริงว่า ทำไมทำกันอย่างนี้ แต่ทำได้แค่ความคิด เพราะมีเด็กวัยรุ่นค่อยๆ โผล่หน้าตามเขาออกมาจากมุมมืด นับรวมกันได้มากกว่า ๑๐ คน คนมากขนาดนี้รับมือไม่ไหวแน่ ตอนนี้เอาตัวรอดไว้ก่อนดีกว่า

เอื้อย ค่อยๆ สืบเท้าถอยไปบนฟุตบาท ขณะที่กลุ่มวัยรุ่นในมุมมืด เคลื่อนเข้ามาใกล้ เอื้อยหันไปมองอีกด้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็มีกลุ่มวัยรุ่นอีกจำนวนหนึ่ง ค่อยๆ เดินมาดักปิดทางออก ยิ่งเพิ่มจำนวนศัตรูมากขึ้นไปอีก

เอื้อย!” โสนน้อย ตะโกนเรียก

เอื้อย หันหน้าไปยังที่มาของเสียง มองผ่านทะลุกลุ่มวัยรุ่นกว่า ๑๐ คน ที่ทยอยกรูกันเข้ามา เธอไม่รอช้า ฝ่าวงล้อมของพวกวัยรุ่นด้านที่มีจำนวนน้อยกว่าออกไป ขณะที่ สิงห์กับโสนน้อย วิ่งไล่ตามจากปากซอยมาช่วย แต่เอื้อยก็ไม่ประมาท และยังรู้สึกเสียหน้าไม่หาย ที่ถูกคนพวกนี้หลอกเอา เธอจึงต่อสู้อย่างระมัดระวัง และไม่รู้ว่าคนพวกนี้จะมีอาวุธร้ายแรงหรือไม่ แต่แค่ลำพังมือและเท้า ก็พอรับมือไหวอาศัยความคล่องตัว พลิ้วหลบพวกมันออกมาได้ สิงห์กับโสนน้อย ยังคงพัวพันต่อสู้กับพวกวัยรุ่นกลุ่มใหญ่ แต่อีกไม่นานก็น่าจะผ่านออกมาได้ ... และก็เป็นเช่นนั้น เมื่อหลุดจากวงล้อมพวกวัยรุ่นแล้ว สิงห์ กับ โสนน้อย รีบวิ่งมาหาเอื้อย และพากันวิ่งไปในซอย เพราะข้างหลังด้านปากซอยมีศัตรูเต็มไปหมด ย้อนหลังไม่ได้อีกแล้ว แต่พอขยับวิ่งไปได้เพียงสองสามก้าว ข้างหน้าก็ปรากฏกลุ่มอันธพาลอีกกลุ่ม พวกมันมากันเป็นฝูง หลายคนมีมีดอยู่ในมือ

ทำไงดี! พวกมันเยอะขนาดนี้ สู้ไม่ไหวแน่ เอื้อย ปรึกษาเพื่อน

มาทางนี้ซิ!

มีเสียงเรียกมาจากซอกตึกใกล้ๆ ที่พวกเขายืนอยู่ เอื้อยหันไปมองทางเสียง แสงไฟที่ส่องมาจากโคมไฟบนผนังตึกข้างๆ ทำให้พอมองเห็นว่าเป็นเด็กหญิงคนนั้นนั่นเอง ที่พวกเธอเห็นครั้งแรก ตอนที่เหยียบเข้ามาในถนนบ้าๆ นี่

เราไม่รู้จักเธอเลยนะ เป็นคนร้ายรึเปล่าก็ไม่รู้ มันอาจเป็นกับดักอีกก็ได้ สิงห์ เป็นฝ่ายสงสัย

ไปเหอะน่า โสนน้อย กระซิบ ดูซิ มือเธอไม่มีอาวุธสักหน่อย จริงซินะ มือข้างขวาถือไฟฉายดวงเล็กๆ

ยังไงเราก็เจอเรื่องร้ายๆ รอข้างหน้าอยู่แล้ว จะอยู่สู้ตายกันอยู่ที่นี่น่ะเหรอ? เอื้อย เตือนสติเพื่อนๆ

ถ้าไม่อยากตาย ก็ตามหนูมา เธอกระซิบซ้ำเตือน และไม่ต้องรอให้เตือนครั้งที่ ๓ โสนน้อย เอื้อย และ สิงห์ ก็ตามเด็กหญิงคนนั้นหายเข้าไปในซอกมืด เสียงฝูงคนพากันวิ่งไล่หลังตามมา สักครู่ก็ถึงบันไดลงไปข้างล่างเป็นอุโมงค์ใต้ดิน เด็กหญิงพาเลี้ยวซ้าย แล้วตรงไป เอื้อยหันไปมองข้างหลัง คนพวกนั้นยังวิ่งไล่ตามมาติดๆ ถึงรางรถไฟฟ้าใต้ดินเก่าๆ เด็กหญิงหยุดนิดหนึ่งฉายไฟไปด้านซ้ายมือ เป็นทางรถไฟ ส่วนด้านขวามือ ก็เป็นทางรถไฟยาวสุดสายตา หายไปในความมืด ก่อนที่คนพวกนั้นจะมาถึง เด็กน้อยหันไปด้านหลัง

ตามมา

เธอพา สิงห์ เอื้อย และโสนน้อย หลบเข้าที่มุมมืด ปล่อยให้พวกกลุ่มวัยรุ่นวิ่งผ่านเลยไป เห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว เธอจึงพาพวกเขาย้อนกลับทางเดิม

ถามอะไรหน่อยเถอะ ทำไมหนูจึงช่วยพวกเรา? โสนน้อย ถาม

หนูชื่ออะไร? เอื้อย ถามคำถามที่สองสวนขึ้นมา โดยไม่ต้องรอให้ตอบคำถามแรก พี่ชื่อเอื้อยนะ นั่น โสนน้อย ส่วนหนุ่มรูปหล่อ เรียกเขาว่า สิงห์

หนูชื่อแพรวา เรียกว่าแพรก็ได้ แต่เราต้องรีบไปให้พ้นจากที่นี่ ก่อนที่พวกมันจะตามมาเจอ

เราจะไปไหนกัน? สิงห์ เป็นฝ่ายถามบ้าง

ไปบ้านของหนู

แพรวา พาพวกเขาเลี้ยวขวาอีก ๒ ครั้ง ก็เจอบันไดขึ้นไปข้างบน เมื่อถึงข้างบน มองไปรอบๆ แสงไฟฟ้าสลัวๆ สาดส่องเป็นระยะๆ แต่ก็พอจะเดาออกว่าที่นี่อาจเป็นสุสานรถเก่า เด็กแพรเดินนำหน้าไปตามทางเดินแคบๆ

หนูจำทางพวกนี้ได้ยังไง? ถ้าเป็นพี่คงเวียนหัว แล้วก็หลงทางไปแล้ว เอื้อยชวนแพรวาคุยด้วย

ที่นี่มันเป็นถิ่นของหนู เดินเข้าออกทุกวันมันก็จำได้เอง หนูเห็นพวกคุณแล้ว และคิดว่าคงเป็นคนมาจากที่อื่น

หนูรู้ได้ไง?

คุณวิ่งเข้าไปช่วยเด็กผู้หญิงนั่นทำไม มันเป็นกับดัก คนที่มาใหม่เท่านั้น ที่จะทำอย่างนั้น ... แต่พวกพี่เป็นคนใจดีนะ ที่อุตส่าห์เข้าไปช่วยเธอ ถ้าเป็นหนู หนูจะไม่ไป

ทำไมล่ะ?

คนพวกนั้นน่ะ มันแก็งค์อันธพาล จับผู้หญิงไปขายต่อที่อื่น ดีนะที่พวกพี่เก่งกว่าพวกนั้น หนูก็ไม่เคยเห็นใครกล้าจะสู้กับพวกมันหรอก ก็มีพี่สามคนนี่แหละ พี่ไปเรียนมาจากที่ไหน สอนหนูได้ไหม๊?

หนูแพรคนเดียว จะสู้กับพวกมันไหวเรอ?

ได้ซี ถ้าหนูเก่งอย่างพวกพี่ ไม่ว่าพวกคนไม่ดีจะอยู่ที่ไหน หนูก็เอาตัวรอดได้

อะไรนะ แก็งค์อันธพาลพวกนี้ ไม่ได้มีพวกเดียวเหรอ? สิงห์ ถาม

ใครบอก มันมีอยู่ทั่วไป พวกมันจะให้หนูเข้าเป็นพวกด้วย

แล้วทำไม หนูแพรไม่เลือกไปอยู่กับพวกมันล่ะ? เลือกที่มันดีๆ หน่อย

พวกนั้นเป็นคนไม่ดี ยายสอนไว้ว่าอย่าไปคบกับคนไม่ดี แต่พวกมันก็ชอบมายุ่งกับหนู แล้วพวกพี่จะสอนให้หนูสู้กับคนพวกนั้นไหม๊ล่ะ อย่างน้อยก็ไม่ให้มันมารังแกหนู

แต่แทนที่จะตอบคำถาม กลับเป็นคำถามสวนออกไป

ครอบครัวหนูมีกี่คน หมายความว่าหนูอยู่กับใคร? โสนน้อย ถาม

อยู่กันสามคน มีหนู พี่ชายแล้วก็ยาย

คนทั้งสี่เดินลัดเลาะริมรั้วตาข่ายเหล็ก ผ่านสุสานรถเก่า มาถึงบริเวณช่องรั้วตาข่าย ที่เจาะทำเป็นรูพอให้คนเดินลอดผ่านเข้าออกได้

โน่นไง ถึงบ้านหนูแล้ว



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 78 : นรกบนเมืองสวรรค์ (ตอนที่ ๗๗/๑๐๕ บทที่ ๒๓) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 13 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android