คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 82 : แดนคนเถื่อน (ตอนที่ ๘๑/๑๐๕ บทที่ ๒๔)


     อัพเดท 7 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 82 : แดนคนเถื่อน (ตอนที่ ๘๑/๑๐๕ บทที่ ๒๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่  ๒๔  ชีวิตใหม่ ใจกลางมหานคร

()  แดนคนเถื่อน

 น่าสงสารเด็กแพรวาเหมือนกันนะ เรามาก็เหมือนทิ้งพวกเขา เอื้อยเอ่ยขึ้น ขณะพากันเดินไปเรื่อยๆ ผ่านถนนซอยแคบๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งปลอดผู้คน เพื่อต้องการเดินตรงไปถนนใหญ่ ที่อยู่ไกลออกไปข้างหน้า

ไม่หรอกน่า ผมว่าเราอยู่ที่นั่นนานไปหน่อย สิงห์ ค้าน มันก็เลยทำให้เกิดความผูกพัน

คงจริงอย่างสิงห์พูดนั่นแหละ เอื้อย พวกเราอยู่ที่นั่นก็ไม่รู้อนาคต เหมือนว่าเราไม่มีที่ไป ไหนจะพี่ชายเขาอีก ดูเขารังเกียจพวกเราอยู่ไม่น้อยเลยนะ โสนน้อย เห็นด้วย

อืม... นั่นแหละ ที่เอื้อยไม่ขึ้นไปบอกแพรวา ว่าเราจะไปกันแล้ว ปล่อยให้เธอตัดใจจากพวกเราให้ได้

ดูพวกเราซิ โสนน้อย ย้อนความหลัง กว่าจะออกจากบ้านย่าทองมาได้ ก็แทบแย่ มีแรงดึงตั้งหลายเรื่อง ถ้าหนีออกมา ก็จะว่าเป็นคนอกตัญญู ไม่รู้จักตอบแทนข้าวน้ำ ที่เลี้ยงดูมาจนโต โดยเฉพาะกับพลายงามด้วยแล้ว เราทำใจยากมากเลย แต่ตอนนี้ เฉยๆ แล้ว ... แล้วสิงห์ล่ะ รู้สึกยังไง ตอนที่ออกจากบ้านมา

ก็เป็นห่วงพ่อกับแม่อยู่นะ แต่มาคิดอีกที ถ้าผมอยู่พวกชาวบ้านก็จะมารบกวนพ่อกับแม่อีก อีกอย่าง พ่อเค้าเป็นคนแข็งแรงพึ่งตัวเองมาตั้งแต่ผมยังไม่เกิดซะอีก คงไม่ลำบากเรื่องทำมาหากินหรอก ผมต่างหากที่คอยเป็นตัวถ่วง

แล้วสิงห์คิดยังไง กับอนาคตวันข้างหน้าของตัวเอง จะกลับไปบ้านไหม๊? โสนน้อย ถาม

ไม่รู้ซิ ตอนนี้ยังไม่คิด พวกคุณจะให้ผมกลับไปเหรอ?

แหม! เราเดินทางกันมาตั้งไกล จะทิ้งกันง่ายๆ อย่างงั้นเหรอ เอื้อย เสนอ ถ้าจะกลับ ก็ต้องกลับพร้อมกันซิ เรายังต้องตามหาสังข์อีก แล้วพ่อกับแม่ของพวกเราอีกล่ะ ถ้าเจอสังข์ พวกเราก็อาจเจอสมุทรกับสาคร ก็ได้ ... สิงห์ จะช่วยพวกเราตามเพื่อนๆ ที่เหลือหรือเปล่าล่ะ?

แหม! พวกคุณสองคนเนี่ยะ ช่างมีภาระเยอะกันจังเลยนะ วันแรกที่พวกคุณอนุญาตให้ผมเดินทางมาด้วย ผมก็รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของพวกคุณสองคนแล้วล่ะ ผมน่ะ ตัวคนเดียว ยังไงก็ได้ ... แต่ตอนนี้ ผมว่าพวกเรามีงานต้องทำแล้วละ

อะไร? โสนน้อย ถามก่อนหันไปมองข้างหลัง

มีกลุ่มวัยรุ่น ๓ คน เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ห่างราว ๓ เมตร ท่าทางพวกมันคงไม่มาดี สังเกตคนที่อยู่ตรงกลาง สูงดำใหญ่กว่าเพื่อน สวมหมวกดำปิดหน้า แต่มีหนวดเครา มือทั้งสองข้างที่อยู่ในกระเป๋าของเสื้อคลุมสีดำ มีอาวุธอะไรบางอย่างตุงออกมา น่าจะเป็นอาวุธไม่มีดก็ปืน ส่วนอีกสองคนที่เดินขนาบข้าง ใส่เสื้อหนังแขนกุดเห็นรอยสักที่ต้นแขน มันไม่สวมหมวก จึงเห็นหน้าได้ชัดเจน ตอนนี้ เอื้อย โสนน้อย และสิงห์ดำ ไม่สนใจว่าพวกมันจะเป็นใคร มาจากไหน มีจุดประสงค์อย่างไร มากไปกว่า การรีบออกไปจากซอยนี้โดยเร็วที่สุด เมื่อมองขึ้นไปข้างบนผ่านตึกสูง ก้อนเมฆหนาเป็นอุปสรรคทำให้แสงส่องลงมาข้างล่างได้จำกัด และพวกเขาอยู่ในตำแหน่งที่ลึกเกินไป ปากซอยที่อยู่ข้างหน้าก็ยังอีกไกล ในที่สุด สิงห์ตัดสินใจพาพวกเพื่อนๆ วิ่งไปข้างหน้า เพราะไม่อยากเสียแรงปะทะกับคนพวกนี้

แต่พวกเขาวิ่งไปไม่ถึงสิบก้าว ก็ต้องสะดุด เพราะมีคนร้ายอีก ๕ คนออกมาจากมุมมืด มาดักรออยู่ข้างหน้า พวกมันเดินเข้าหา หนุ่มสาวทั้งสามคน

เอาไงดี? เอื้อย ถาม

ไม่อยากออกแรงปะทะกับคนพวกนี้เล๊ย!” สิงห์ พูดกับตัวเอง และหยุดนิ่ง

หลีกทางให้พวกเราไปเถอะ พวกเราไม่มีเงิน ของมีค่าอะไรก็ไม่มี นะ นะ โสนน้อย กุมมือที่หน้าอก ขอร้องพวกมัน ขณะที่คนที่อยู่หน้าสุด เดินเข้ามาเกือบถึงตัว โสนน้อย

เอื้อย มองหน้าสิงห์ดำ เพื่อขอความเห็นในสถานการณ์แบบนี้ เอื้อยคิดว่า จะไม่รอให้มันมาประชิดตัวได้ง่ายๆ แต่สิงห์ไม่มีเวลาคิด เขากระโดดถีบ ที่บริเวณหัวไหล่ด้านซ้ายของคนที่อยู่หน้าสุด เพื่อไม่ให้ถึงตัว โสนน้อย ขณะที่โสนน้อยย่อตัวเตะตัดขาขวาสวนทาง ทำให้มันล้มตึงไปด้านข้าง หัวฟาดกับพื้นอย่างแรง พวกมันอีก ๔ คน ก็วิ่งรุมกันเข้ามา เอื้อย เบี่ยงตัวหลบ ใช้เท้าสไลด์แตะผนังตึก ขณะที่ชาย ๒ คน ตามไปติดๆ แต่ก็ถูกลูกสวนของเอื้อย ด้วยเท้าเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ ทั้ง ๒ คน จนมันเซถลาไป โสนน้อยแม้จะตัวเล็กบางกว่าเพื่อน แต่ก็อาศัยความเร็วและฉวยโอกาส ขณะที่มันยังนอนเจ็บอยู่ เข้าข้างหลังจับแขนไขว้หลังแล้วกระชากขึ้นบน เอื้อยไม่ปล่อยให้อีกสองคนตั้งตัว เธอโผเข้าประชิดตัว อัดที่หน้าอกด้วยศอก จนมันตัวงองุ้มฟุบอยู่ริมผนังตึก พวกมันถูกกลยุทธ์ตัดกำลังตั้งแตกเริ่มต้น ทำให้ต่อสู้ได้ไม่ถนัดนัก แต่ยังมีอีก ๒ คน ที่กำลังปะทะกับสิงห์อยู่ เอื้อยกับโสนน้อยจึงรีบเข้าไปช่วย

กลุ่มคนร้ายทั้ง ๕ คน รู้แล้วว่าเหยื่อรายนี้ไม่ใช่หมูหยอง ที่จะให้พวกมันเคี้ยวเล่นง่ายๆ พวกมันรวบรวมกำลังลุกขึ้นสู้อีกรอบ ขณะที่อีก ๓ คน วิ่งมาสมทบด้านหลัง สองคนถือมีดปลายแหลมยาว ๑ ฟุต ส่วนคนกลาง น่าจะเป็นหัวหน้า เมื่อมาถึงมันหยุดดูเหตุการณ์ เอามือซุกในกระเป๋า ปล่อยให้คนที่ถือมีดเดินตรงเข้าหาเหยื่อทั้งสาม สิงห์ไม่รอโอกาสให้มันเข้าถึงตัว เขาโฉบเข้าหาศัตรู ขณะปล่อยอาวุธที่เป็นขวานเล็กๆ อยู่ในมือทั้งสองข้างออกไป ขวานน้อยหมุนควงสว่านเจาะเข้าที่หน้าผากคนหนึ่ง และปักตรงหน้าอกด้านซ้ายของอีกคนหนึ่ง พอมันล้มลม สิงห์ก็ถึงตัวพอดี คว้าเอาอาวุธกลับคืนมา แล้วถอยกลับไปรวมกับเพื่อนๆ เอื้อย โสนน้อย ตะลึงเล็กน้อย เพราะไม่เคยเห็นการใช้อาวุธของสิงห์มาก่อน แต่ ...

แขน ... คุณบาดเจ็บนี่!” เอื้อย อุทานด้วยความเป็นห่วง

ตอนที่วิ่งปะทะสวนกับมัน ... ช่างมันเถอะน่า มันตายสอง ผมแค่นิดหน่อยเอง สิงห์ ตอบ

ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้น มาจากหัวหน้าของพวกคนร้าย คงไม่รอให้มีนัดที่สอง สิงห์รีบฉุดมือเพื่อนสาวทั้งสอง ชิดมุมกำแพงหลบกระสุนปืน

ใช้ขวานนั่น มาตั้งแต่เมื่อไหร่? โสนน้อยถาม ขณะเอาผ้าพันแขนให้สิงห์ เพื่อกันเลือดไหล

ก่อนเจอพวกคุณ ... มันมีอาวุธ คราวนี้พวกมันเอาจริง

สักครู่ได้ยินเสียงเท้าของคนวิ่งกรูกันเข้ามา พวกเขาค่อยๆ ถอยหลังจนพ้นมุมตึก มองลอดผ่านซอกตึกด้านซ้ายมือ เห็นอาคารที่มีหลังคารูปโดมโผล่พ้นต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นอยู่รอยๆ

เสียงปืนนั่น คงเรียกให้พวกมันมา พวกมันมีมากกว่าสิบคน เราคงสู้ไม่ไหวแน่ เราแยกทางกันตรงนี้ เอื้อยกับโสนน้อยไปด้วยกัน เจอกันที่โน่น สิงห์นัดแนะ และชี้ไปที่จุดนัดหมาย

สิงห์ ตัวคนเดียว จะสู้พวกมันไหวเหรอ? เอื้อย รู้สึกเป็นห่วงเพื่อน

ไหวซิ ผมเอาอยู่ ไป! รีบไป

สิงห์ วิ่งหลบไปอีกทาง ส่วนเอื้อยกับโสนน้อย วิ่งไปอีกทาง ทำให้คนร้ายที่พากันมาเป็นกลุ่มใหญ่ ต้องแบ่งกันเป็น ๒ พวก พวกหนึ่งราว ๕ คน วิ่งไล่ตามสิงห์ไป ที่เหลือวิ่งไล่ตามเอื้อยกับโสนน้อย

สิงห์ เคยวิ่งสู้กับคนอื่นๆ มาเยอะแล้ว เรื่องวิ่งหลบเอาตัวรอดจึงไม่ใช่เรื่องยาก จะเป็นห่วงก็แต่เพื่อนสาวสองคน อาวุธที่ติดตัวไปก็มีแค่มีดเล่มเดียว ถ้าพวกมันไล่ตามไปทัน คงสู้กับคนพวกนี้ไม่ไหวแน่ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เขาจึงชะลอความเร็วลง คิดจัดการคนพวกนี้ให้เสร็จโดยเร็ว เพราะอาจมีเวลาเหลือตามไปช่วยได้ทัน

สิงห์ แหงนหน้ามองไปข้างบน เมฆเริ่มก่อตัวเป็นก้อนดำ ส่วนอีกฟากหนึ่ง มีตึกที่กำลังก่อสร้าง นั่งร้านยังไม่ได้รื้อ เขาจึงวิ่งขึ้นไปบนตึกนั่น คนร้าย วิ่งตามขึ้นไปติดๆ สิงห์วิ่งไต่ไปตามกระดานนั่งร้าน พวกคนร้ายหยุดนิดหนึ่ง เพราะกลัวความสูง ขณะนั้นมีสายฟ้าวาบขึ้น ตามด้วยเสียงคำราม ก็ยิ่งทำให้พวกมันตกใจหนักขึ้น แต่พวกเพื่อนที่อยู่ข้างหลัง ตะโกนให้รีบตามไป สิงห์ว่องไวกว่า กระโดดเกาะนั่งร้านที่ยื่นออกไปด้านข้าง ถีบคนที่ตามมาติดๆ ตกลงไปข้างล่าง มันร้องโหยหวนขอความช่วยเหลือ พวกคนร้ายที่เหลือชะงักนิดหนึ่ง สิงห์นับดูคร่าวๆ มีมากกว่าสิบคน พวกมันคงมาเพิ่มทีหลัง และก็ไม่แน่ใจว่าจะมีมาเพิ่มอีกหรือไม่

การต่อสู้ระหว่างสิงห์กับกลุ่มคนร้ายดำเนินไป สิงห์ ได้เปรียบในพื้นที่แคบและสูง ส่วนคนร้ายได้เปรียบเรื่องจำนวน แต่ในที่สุดก็มาถึงทางตัน สิงห์ไปต่อไม่ได้ กระดานที่วางพาดนั่งร้านมันมาสุดตรงมุมตึก เขามองลงไปข้างล่าง มีสายไฟฟ้าแรงสูงพาดผ่าน ถ้าตกลงไปตอนนี้มีหวังไม่รอดแน่ พวกคนร้ายต่างทยอยไต่กระดานเข้ามาเกือบใกล้ตัวเขาแล้ว ถึงคราวต้องเสี่ยง ถ้าเขาถูกพวกมันจับได้ เอื้อยกับโสนน้อย ก็คงลำบาก และเขาไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น

ฝนเริ่มลงเม็ด สิงห์รอให้พวกมันมารวมกันให้มากที่สุด จากนั้น เขาใช้ขวานฟันลวดที่ยึดโครงนั่งร้านกับตัวตึก ให้ขาดออกจากกัน แล้วใช้เท้าถีบแผ่นไม้กระดาน น้ำหนักของนั่งร้านเริ่มเสียดุล ทำให้พวกที่ยืนเกาะกลุ่มกัน เริ่มมีอาการโงเงน สิงห์เสี่ยงชีวิตเกาะราวนั่งร้าน โยนตัวแหวกสวนพวกมันไปที่เส้นลวดอีกเส้นหนึ่ง แล้วใช้ขวานฟันอีก คราวนี้นั่งร้านเสียดุลไร้ที่ยึด มันจึงเอนห่างจากตัวตึก พาคนที่อยู่บนนั้นร่วงหล่นไปด้วยกัน

คนร้ายเกือบสิบคนและสิงห์ หล่นลงไปพร้อมกับนั่งร้าน ไปปะทะกับสายไฟฟ้าแรงสูง เป็นเหตุให้เกิดไฟฟ้าลัดวงจร เกิดประกายไฟไปทั่วร่างของคนร้าย คนร้ายตายทั้งหมด สิงห์ก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกัน

เวลาผ่านไป สิงห์รู้สึกตัว ขยับแขนขา เม็ดฝนเริ่มเทลงมาจนเปียกไปทั่ว เขาได้กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง ประกายสายฟ้าแลบบนท้องฟ้า ยังมีให้เห็นเป็นระยะ สิงห์รีบตะเกียกตะกาย พาร่างกายออกไปให้ห่างจากบริเวณสายไฟฟ้าแรงสูง เขามองดูพวกคนร้าย ทุกคนนอนตายบนซากนั่งร้าน ที่หักพังลงมาพาดกับสายไฟ และเมื่อมองดูเสื้อผ้าของตน มีรอยถูกประกายไฟเผาเป็นแถบ แต่พอเอามือลูบไปตรงรอยเสื้อผ้าขาดและแหวกมันออกดู พบว่าผิวหนังบริเวณนั้นเป็นผื่นแดงช้ำๆ และเมื่อเอามือลูบผม ก็รู้สึกว่าฟูเล็กน้อย แต่เพราะฝนทำให้ดูไม่น่าเกลียดนัก

ความประหลาดใจ ทำให้สิงห์นึกถึงคำพูดของแม่ ที่เคยเล่าให้เขาฟังเมื่อตอนเป็นเด็ก ยายคำ หมอตำแยที่เคยทำคลอด พูดกับแม่อยู่บ่อยๆ ว่า ลูกมึง เป็นเทพสายฟ้ามาเกิด บุญมี แต่กรรมมาบังว่ะ อ้ายนี่ มันไม่ตายง่ายๆ หรอก แต่มันจะอยู่กะเอ็งได้ไม่นาน

และนี่ก็เป็นประสบการณ์ชีวิตอีกอย่างหนึ่ง ที่ทำให้เขารู้ว่า แท้จริงแล้ว ตัวเขาเองมีภูมิกันไฟฟ้าดูดมาตั้งแต่แรกเกิด เพียงแต่ว่ามารู้เอาตอนโตแล้ว มิน่าล่ะ ชาวบ้านพวกนั้นจึงถูกฟ้าผ่าตาย ส่วนตัวเขากลับไม่เป็นอะไร ทั้งๆ ที่อยู่ในที่บริเวณเดียวกัน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 82 : แดนคนเถื่อน (ตอนที่ ๘๑/๑๐๕ บทที่ ๒๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android