คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 86 : ชีวิตจัดสรร (ตอนที่ ๘๕/๑๐๕ บทที่ ๒๕)


     อัพเดท 7 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 780
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 86 : ชีวิตจัดสรร (ตอนที่ ๘๕/๑๐๕ บทที่ ๒๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


(๒)  ชีวิตจัดสรร

ช่วงบ่าย แพงดิน กับ ใบพุทธ หญิงสาวสองคน ที่เอื้อยเคยเห็นแล้วเมื่อเช้าวันแรก มาบอกว่าจะพาไปอยู่บ้านอีกหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ถัดไปและว่างอยู่ แต่ต้องไปช่วยกันเก็บกวาดก่อนเข้าไปอยู่ เพราะเจ้าของบ้านปล่อยทิ้งไว้ ส่วน สิงห์ดำกับสังข์ ช่วยกันซ่อมบ้าน วันนี้ถือเป็นวันเริ่มต้นของการปรับเปลี่ยนชีวิต จากคนพเนจรไร้ที่อยู่ มาอยู่ในชุมชนชั่วคราว

ในระหว่างเก็บกวาดบ้าน โสนน้อย สังเกตเห็นแผ่นป้ายระเบียบการเข้าอยู่ในชุมชน ที่ติดอยู่บนฝาผนังด้านหนึ่งภายในบ้าน และตั้งใจอ่านข้อความ บุคคลที่จะเข้าอาศัยในชุมชน จะต้องได้รับมติอนุมัติของคณะกรรมการชุมชนก่อน ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตถือว่าเป็นแขกมาอาศัยชั่วคราว สิทธิต่างๆ ก็จะไม่ได้รับเหมือนคนอื่นๆ และอยู่ได้ติดต่อกันคราวละไม่เกิน ๗ วัน ผู้ที่มาอยู่จะต้องรักษาศีล ๕ เป็นอย่างน้อย และลดละเลิกอบายมุขและสิ่งเสพติดทุกชนิด ข้อนี้ถือว่าร้ายแรง เพราะถ้าจับได้หรือยังทำไม่ได้ ก็จะไม่อนุญาตให้เข้ามาในชุมชน ใครพาคนนั้นเข้ามาก็ถือว่าละเมิดกฎของหมู่บ้าน ทุกคนที่มาอาศัย จะต้องเอาภาระงานประจำของชุมชน ซึ่งถือว่าเป็นงานของส่วนกลาง แล้วแต่ว่าใครจะรับงานใด และงานที่รับจะต้องมีชั่วโมงทำงาน ไม่น้อยกว่า ๔ ชั่วโมง นอกนั้นถ้าทำต่อถือว่าเป็นงานอาสา ส่วนเวลาที่เหลือก็ออกไปทำงานข้างนอกได้ ใครที่มีชั่วโมงงานอาสาเก็บสะสมไว้มากๆ ระดับหนึ่งจะได้รับโหวดให้เป็นคณะกรรมการชุมชน ซึ่งมีสิทธิ์เสียงเต็มที่ในการออกความเห็นต่างๆ ในที่ประชุม และการเข้าฟังธรรมทุกเช้า ถือเป็นวัฒนธรรมที่ดีของควรปฏิบัติ แต่ต้องไม่น้อยกว่า ๑ ครั้ง ใน ๑ สัปดาห์

เป็นไงจ้ะ โสนน้อย ใบพุทธ เอ่ยขึ้น เธอคิดว่าจะอยู่ที่ที่ได้ไหม๊?

ได้ซีจ้ะ

ตอนที่ฉันเข้ามาอยู่ใหม่ๆ รู้สึกว่าเหมือนไม่มีอิสระ แต่พออยู่ไปนานเข้า มันก็เหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตเรา

พวกพี่ไม่ออกไปทำงานข้างนอกกันหรอกหรือจ้ะ? เอื้อย ถาม

ไม่หรอกจ้ะ พวกเรามีงานประจำที่นี่แล้ว และอยากตอบแทนพวกคนอื่นๆ เค้า เพราะที่นี่ส่วนกลางต้องรับภาระค่าใช้จ่ายๆ ให้

ทุกอย่างเลยหรือจ้ะ?

จะว่าทุกอย่างก็ได้ ตั้งแต่ค่าน้ำค่าไฟฟ้า ค่าอินเทอร์เน็ต ค่าโทรศัพท์สาธารณะ แล้วอาหารการกินที่นี่ ก็มาจากโรงครัวกลาง

แล้วบ้านนี่ล่ะ?

เจ้าของบ้านต้องปลูกเอง แต่ต้องได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการหมู่บ้านก่อน ไม่ว่าจะปลูกใหม่ หรือต่อเติม

เจ้าของบ้านหลังนี้เขาไปไหนเสียล่ะจ้ะ?

เค้าคงไม่อยู่แล้ว

เอ้า! แล้วเจ้าของไม่มารื้อเอาไปหรือจ้ะ? โสนน้อย สงสัย

ไม่หรอกจ้ะ มันเป็นข้อตกลงตั้งแต่แรก ว่าปลูกแล้วห้ามรื้อเอาไปเป็นของตัวเองภายหลัง คณะกรรมการเขาคงคิดรอบคอบแล้วน่ะ ว่าถ้ามีคนอื่นที่ต้องการเข้ามาอยู่ใหม่ จะได้มีที่พักอาศัย เหมือนพวกเธอไง แล้วอีกอย่างที่ดินที่นี่มีจำกัด จะปลูกตามใจตัวเองไม่ได้ เห็นหรือเปล่าล่ะ แต่ละหลัง จะมีขนาดไม่ใหญ่โต

พี่ใบพุทธ ถามอะไรหน่อยได้ไหม๊? โสนน้อย กระซิบถามแบบเกรงใจ แต่อยากรู้จริงๆ ทำไมคนที่นี่จึงเรียกพระว่า สมณะ และที่ที่ท่านอยู่ใช่วัดหรือเปล่า?

ท่านก็เป็นพระในพระพุทธศาสนานี่แหละ แต่พวกเราชอบที่จะเรียกว่า สมณะ มากกว่า จะได้ไม่เหมือนกับพระทั่วไป ท่านก็เลยให้ญาติโยมเรียกวัดว่า พุทธสถาน ไปด้วย

พระ กับ สมณะ มันต่างกันที่ตรงไหนเหรอ?

ฐานะน่ะเหมือนกัน ต่างก็เป็นนักบวช แต่ความหมายไม่เหมือนกัน สมณะ แปลว่า ผู้ลอยบาป พวกเราถือว่านักบวชที่นี่ ถือศีลเคร่งครัดต่างจากพระข้างนอกมาก เหมือนกับว่าบาปได้ลอยออกจากตัวไปแล้ว จนเหลือแต่ความบริสุทธิ์ และท่านก็ไม่ได้ยึดติดกับตำแหน่ง แม้แต่ตำแหน่งสมภาร ท่านก็ยังไม่ให้ใช้คำว่า เจ้าอาวาส เพราะดูเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน ส่วนพุทธสถานก็คือวัดนั่นแหละจ้ะ แต่ที่เรียกว่าพุทธสถาน ก็เพราะไม่อยากให้ซ้ำกับคำว่าวัด เหมือนคำว่าสมณะนั่นแหละจ้ะ

ทำไมคนที่นี่ เขาไม่สวมรองเท้ากัน? เอื้อย ถามบ้าง

การถอดรองเท้าเดินจะทำให้คนรักแผ่นดิน ได้สัมผัสกับแม่ธรณีโดยตรง และจะได้ช่วยกันเก็บกวาดรักษาไม่ให้ที่ตรงนั้นสกปรกหรือเอาสิ่งที่เป็นพิษไปกองสุมไว้ พวกเราถือว่าแม่ธรณีก็เป็นแม่อีกผู้หนึ่งที่เราควรเคารพ การเดินเท้าเปล่ายังช่วยรักษาสุขภาพด้วยล่ะจ้ะ เห็นทางเดินนั่นไหมที่ปูด้วยก้อนหินกลมๆ นั่นแหละจะใช้เป็นทางเท้า นวดฝ่าเท้าไปในตัว

จริงด้วย ถ้าเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ มันจะขี้สกปรกไปทั่ว ประเดี๋ยวคนก็จะเดินไปเหยียบ เอื้อย กระซิบกับ โสนน้อย แล้วแสดงสีหน้ารังเกียจ

ที่จริงนะ ใบพุธ เล่าต่อ ตอนมาอยู่วันแรกๆ พี่ว่าจะเลี้ยงหมูสักคอก เพราะที่บ้านนอกเพื่อนบ้านเขาก็เลี้ยงกัน พอเล่าให้คนอื่นๆ ฟัง พวกเขาก็แอบยิ้มๆ เหมือนกับว่าเราพูดอะไรขำๆ ออกไป แต่มารู้ตอนหลังว่า คนที่นี่เขาจะไม่เลี้ยงสัตว์กัน

ทำไมล่ะจ้ะ?

เลี้ยงมันไว้ดีๆ แล้วเอาไปฆ่า มันผิดศีลข้อหนึ่งชัดเจน อย่าว่าแต่เลี้ยงเลย พวกเรายังไม่กินเนื้อพวกมันอีกด้วย การกินเนื้อสัตว์เป็นสาเหตุทำให้มันถูกฆ่า เธอว่าจริงหรือเปล่าล่ะ?

แล้วหมากับแมวล่ะ เลี้ยงได้ไหม๊? โสนน้อย ถาม เมื่อนึกถึงเจ้าด่าง ลูกหมาตัวลายด่างดำสลับขาว หมาที่เธอพบมันอยู่ที่ใต้สะพาน ก่อนเดินทางไปบ้านย่าทอง ที่เมืองกาญจนา

ถ้ามันพลัดหลงมา หรือเจ็บป่วยเราก็รักษาแล้วก็ปล่อยมันไป เลี้ยงไว้จะเป็นภาระ ทั้งเรื่องกินเรื่องอึเหม็นเลอะเทอะ พี่ว่านะ ถ้าสอนพวกมันให้รู้จักเข้าห้องส้วมได้ พี่ก็จะเลี้ยง แต่มันเป็นสัตว์มันคงฟังเราบอกไม่รู้เรื่องหรอก

แล้วพวกพี่ไม่สงสารพวกมันเหรอ? โสนน้อย ยังซักต่อ

สงสาร กับ ปล่อยวาง มันเป็นของคู่กัน สมณะท่านสอนไว้ว่า ทุกชีวิตเกิดมาเพื่อใช้กรรม เหมือนใช้หนี้ ถ้าเราไปยุ่งกับชีวิตของมัน ก็เหมือนกับไปยุ่งกับกรรมของพวกมัน เท่ากับว่าเราไม่ได้ช่วยให้มันได้ใช้หนี้ สมณะท่านยังบอกอีกว่า พวกเราต้องแยกแยะให้ออกและทำให้ได้ ระหว่างสงสารกับการปล่อยวาง ไม่อย่างนั้น ในชุมชนของพวกเราก็จะมีแต่ สัตว์พเนจรมาอาศัย หรือมีคนพิการที่น่าสงสาร รวมทั้งคนป่วย มาให้เรารับภาระดูแล แทนที่พวกเราจะเอาเวลาแรงกายไปสร้างไปช่วยเหลือคนอื่น ที่สมควรช่วยมากกว่า เพราะว่าถ้าช่วยคนแข็งแรงที่กำลังได้รับความเดือดร้อนมา พวกเขาจะได้เอาแรงไปช่วยคนอื่นต่อยังไงล่ะจ้ะ

ใบพุทธ หยุดมองหน้าเอื้อยกับโสนน้อยนิดหนึ่ง หลังพูดสาธยายเสียยืดยาว ตามภูมิรู้ เหตุผล และความรู้สึกที่เป็นจริงเท่าที่เธอมี เพื่อตอบข้อสงสัยของ เอื้อย กับ โสนน้อย ราวกับจะบอกว่า พวกเธอและเพื่อน จัดอยู่ในกลุ่มคนแข็งแรง ที่ชาวชุมชนยินดีจะให้อยู่ร่วมชายคาด้วย

เอื้อย กับ โสนน้อย ฟังใบพุทธสาธยายอย่างตั้งใจจดจ่อ ดูเหมือนว่าคนที่นี่ กินอยู่อาศัยและทำงานเป็นอัตโนมัติ ไม่ต้องบอกอะไรกันมาก เหมือนรู้หน้าที่กันดี นั่นสำหรับคนที่อยู่จนชินแล้ว แต่สำหรับคนที่มาอยู่ใหม่ หรือคนที่อ่อนแอ ปฏิบัติตามกฏเกณฑ์ไม่ได้จะทำอย่างไร

คนไหนแข็งแรง คนไหนอ่อนแอ ดูได้ไม่ยากหรอกจ้ะ คนที่แข็งแรงจะมีจิตสำนึกที่ดีและถูกปลูกฝังมาตั้งแต่แรก ซึ่งคนรุ่นก่อนวางไว้ต่อๆ กันมา

แล้วถ้ามีคนไม่ทำตามล่ะ หมายถึงพวกที่อ่อนแอน่ะ?

คนอ่อนแอ พวกเราก็จะช่วยเขาก่อน แต่ถ้าเป็นคนที่ไม่จริงใจ แอบแฝงเข้ามา พวกนี้จะละเมิดกฎอยู่เรื่อยๆ เขาคนนั้นก็จะอยู่ที่นี่ยาก เพราะสายตาของคนที่นี่จะจ้องมอง เหมือนเขาเป็นตัวประหลาดเลยละ ... ก็บอกแล้วไงว่า อยู่ที่นี่มันไม่ง่าย เพราะไม่สามารถทำอะไรตามใจตัวเองได้

ก็คงจะจริง ดังที่ใบพุทธพูด คนที่จะอยู่ที่นี่ได้ต้องอดทนต่อการฝืนใจตัวเอง โชคดีที่เธอกับโสนน้อย ผ่านความยากลำบากมามาก สะสมความอดทนมาตลอดชีวิต เปลี่ยนที่อยู่ย้ายที่อาศัย จนกลายเป็นเป็นคนพเนจร ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้พบพ่อกับแม่และเพื่อนรัก พวกเธอไม่ใช่คนสิ้นหนทาง ที่จะต้องมาอาศัยชุมชนสินติอรุณเพื่อฝากชีวิตอยู่กินไปวันๆ แต่พวกเธอมีเป้าหมาย

โสนน้อย รู้สึกได้ว่า ถ้าจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ก็ไม่ใช่เรื่องยากลำบากแต่อย่างใด เพราะเธอกับเพื่อนๆ ผ่านหลักสูตรการเรียนรู้วิถีชีวิตแบบนี้มาแล้ว ที่วัดส้มเมืองกาญจนา

วันนี้ เป็นวันพุธ เอื้อยกับโสนน้อย รีบตื่นแต่เช้า ไปช่วยงานที่โรงครัว ส่วนสิงห์กับสังข์ ไปช่วยงานที่สวนผัก แม้ว่าวันพุธ ถือเป็นวันหยุดงานของชาวชุมชน แต่งานโรงครัวและงานสวนผักจะไม่หยุด หลังอาหารเช้า ที่บ้านพักของเอื้อยกับโสนน้อย เด็กหญิงพิมพ์กับเด็กหญิงพิศ มาชวนไปเล่นด้วย ระหว่างพ่อกับแม่ กำลังตรวจนับสินค้าที่หลังร้านร่วมกับคนอื่นๆ เด็กทั้งสองพาไปที่โรงเรียนของพวกเขา ซึ่งเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก ที่ชุมชนสร้างกันขึ้นมาเอง เครื่องเล่นสำหรับเด็กบางชนิดดูเก่าทรุดโทรม กระดานหก ชิงช้า พอใช้ได้ ม้าหมุนใช้การได้ ๓ ตัว ในจำนวน ๖ ตัว พิมพ์กับพิศ เลือกเล่นม้าหมุน แต่โสนน้อยเห็นว่ามันเก่า และเกรงจะเป็นอันตราย จึงชวนไปเล่นของเล่นอย่างอื่น

พวกเด็กๆ เล่นไปได้สักพัก ผู้เป็นพ่อก็ตามมารับลูก

สวัสดีจ้ะ พี่ลำภู เอื้อย กล่าวทัก เลิกงานไวจัง พวกเด็กๆ สนุกกันใหญ่เลย

คุณพ่อขา พิมพ์ กับ พิศ วิ่งเข้าหาพ่อ

เป็นไงลูก ดื้อกับพี่ๆ เค้าหรือเปล่าล่ะ?

พิมพ์ กับ พิศ ส่ายหน้า เอื้อย มองหน้า ลำภู พูดขึ้นว่า เค้าเป็นเด็กน่ารักทั้งสองคนเลยจ้ะ ... อ้าว! แล้วนี่พี่เนียนไม่มาด้วยเหรอ?

มาไม่ได้ กำลังเตรียมของไว้ต้อนรับแขกที่บ้าน

ใครจะมากันหรือจ้ะ? โสนน้อย ถาม

ก็พวกคุณไง ... ประเดี๋ยวเราไปที่บ้านกันเลยนะ ก่อนจะมานี่ ฉันแวะบอก สิงห์ กับ เงาะแล้วละ

พี่ลำภู พ่อใหญ่รักพูน เขาเป็นใครกันจ้ะ โสนน้อย ถามขึ้นในระหว่างเดินไปที่บ้านของลำภู

พ่อใหญ่รักพูน เป็นคนดีเสียสละ ที่ทุกคนในชุมชนให้ความเคารพนับถือ ท่านกับท่านสมภารเคยบวชเรียนมาด้วยกันตั้งแต่ยังเป็นสามเณรเป็นพระ แต่พ่อใหญ่สึกเสียก่อนเพราะไปเป็นครูประชาบาล แล้วแต่งงาน แต่ไม่มีลูกด้วยกัน ต่อมาภรรยาของท่านป่วย ท่านก็เลยลาออกมาดูแลภรรยา แต่ในที่สุดภรรยาของท่านก็จากไปอีก ตอนอายุท่านได้ ๔๕ ปี จากนั้น ท่านก็ครองตัวเป็นโสดมาตลอด

แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับ ชุมชนสันติอรุณล่ะจ้ะ?

พ่อใหญ่น่ะ เขาเป็นคนบุกเบิกที่ดินในชุมชนมาแต่แรก ตอนนั้นฉันอายุแค่สิบขวบ ก็เป็นเด็กวิ่งเล่นอยู่แถวๆ นี้แหละ นั่นมันก็ยี่สิบปีมาแล้ว เมื่อก่อนที่ตรงนี้ไม่ได้สวยเหมือนอย่างทุกวันนี้หรอก เป็นสวนผลไม้เก่าที่ทิ้งร้างปล่อยให้หญ้าขึ้นรก และมีโรงท้อผ้าเก่าๆ อยู่สองสามโรง พวกชาวบ้านต่างก็ทยอยมาสร้างที่อยู่อาศัยชั่วคราว จนเป็นชุมชนเล็กๆ ผู้ว่าเมืองเทพนาราสมัยนั้น เห็นว่าที่ตรงนี้เจ้าของไม่อยู่แล้ว ก็เลยเอาขยะมาทิ้ง เหมือนแย่งที่กัน จำนวนบ้านก็เพิ่มขึ้น ขยะก็กองโตขึ้น หนักเข้าส่งกลิ่นเหม็นไปรอบๆ ตอนนั้นพ่อใหญ่ยังเป็นครูประชาบาลท่านยังมีแรง ก็ไปเจรจากับเจ้าของที่และขอซื้อไว้

พ่อใหญ่ ซื้อไว้ทั้งหมดเลยเหรอ?

ไม่รู้ ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กก็ไม่ได้ใส่ใจว่า พ่อใหญ่ไปเจรจาอย่างไร กับใครบ้าง เทศบาลเทพนารา เขาก็ไม่เอาขยะมาทิ้งแล้ว พวกชาวบ้าน ก็ถือโอกาสพากันมาสร้างบ้านเรือนกันยกใหญ่ ที่นิสัยดีก็มี นิสัยไม่ดีก็มี ทะเลาะกันบ่อยๆ พ่อใหญ่ห้ามก็ไม่ได้ ท่านสมภารรัตน์ห้ามก็ไม่ฟัง คนเยอะเรื่องก็เยอะ

ตอนนั้นมีกี่หลังคาเรือนจ้ะ?

ไม่ได้นับหรอก แต่มีเป็นร้อย อีกไม่กี่วันก็เกิดไฟไหม้ ดีนะวันนั้น พวกพ่อแม่พาเด็กๆ ไปงานวันเด็กกัน ก็เลยรอดถูกไฟครอก

น่ากลัวจัง! ไหม้หมดทั้งหมู่บ้านเลยเหรอ?

เกือบหมด ศาลาวัดก็โดนไปด้วย เหลือบ้านอยู่สักสิบหลังมั๊ง เทศบาลเอาน้ำมาดับทัน ไม่งั้นก็วอดทั้งหมด ตั้งแต่นั้นมา พ่อใหญ่กับท่านสมภารรัตน์ก็ประชุมกับชาวบ้านที่เหลือ จัดระเบียบของบ้านเรือนเสียใหม่ ว่าใครจะปลูกบ้านของตัวเองอยู่ตรงไหน และจะอยู่กันยังไง เขียนเป็นระเบียบแปะไว้ที่กลางถนนกันเลย และก็ยึดกันมาจนทุกวันนี้

แล้วคนที่ยังทะเลาะกันล่ะ ยังอยู่ไหม๊?

ไม่อยู่แล้ว หลังไฟไหม้ จำนวนคนก็น้อยลงมากไปกว่าครึ่ง เขาไปอยู่ที่อื่นกันหมด ตั้งแต่มีกฎของหมู่บ้าน ทำให้พวกคนไม่ดีอยู่ไม่ได้

ถามจริงๆ เถอะ ถ้าลูกของพี่โตไป พี่กับพี่เนียนและลูกๆ ไม่คิดจะออกไปอยู่ข้างนอกกันบ้างเหรอ? โสนน้อย ถามเป็นคำถามสุดท้าย ก่อนจะถึงประตูหน้าบ้านของลำภู

ไม่หรอก ฉันกับเนียนอยู่ที่นี่จนชินแล้ว แล้วก็ที่นี่เราอยู่กันเหมือนญาติ

ที่บ้านของลำภู มีเพื่อนบ้านมากันราว ๑๐ คน สิงห์ กับ เงาะก็อยู่ที่นั่นด้วย เนียน เจ้าของบ้าน ถือโอกาสแนะนำแขกใหม่ แพงดิน ใบพุทธ รู้จักกันแล้ว ส่วนแดนธรรม กับ แดนทอง หนุ่มน้อยสองคน ทำงานอยู่ที่โรงงานของชุมชน เด็กชายเจตน์ กับ เด็กหญิงเพียงใจ ลูกของคนงานก่อสร้างที่มาช่วยงานในชุมชน สังข์ กับ สิงห์ ก็เลยถือโอกาสพาผู้ชายที่แข็งแรง ช่วยเก็บกวาดบริเวณหลังบ้านที่ติดกับลำธารน้ำ ให้ดูโปร่งโล่งสายตา ยกก้อนหิน ม้าหิน มาจัดวางให้ใหม่ ส่วนพวกเด็กๆ ก็พากันเล่นอีกมุมหนึ่งของบ้าน

แม้จะเป็นงานชุมนุมระดับครอบครัว และบริเวณบ้านที่มีจำกัดอยู่แล้วดูคับแคบลง แต่ก็สร้างความรู้สึกอบอุ่นให้แก่ทุกคน เหมือนงานเลี้ยงต้อนรับญาติ ช่วงสุดท้ายของงาน เนียน แจ้งข่าวสำคัญให้ทุกคนทราบ

กรรมการหมู่บ้านประชุมกันเมื่อเย็นวาน ตกลงรับพวกคุณสามคน เป็นสมาชิกใหม่ของชุมชนแล้วนะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 86 : ชีวิตจัดสรร (ตอนที่ ๘๕/๑๐๕ บทที่ ๒๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android