คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 91 : ของสำคัญ ที่ต้องหาให้เจอ (ตอนที่ ๙๐/๑๐๕ บทที่ ๒๖)


     อัพเดท 7 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 783
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 91 : ของสำคัญ ที่ต้องหาให้เจอ (ตอนที่ ๙๐/๑๐๕ บทที่ ๒๖) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


()  ของสำคัญ ที่ต้องตามหาให้เจอ

รจนา กับคณะสำรวจ จะออกไปที่ป่าบึงน้ำเจ้าพระยาอีกครั้ง เพื่อไปเก็บข้อมูลเพิ่มเติม คราวนี้ต้องไปหลายวัน เพราะอาจมีอุปสรรคเรื่องที่พัก พวกเขาอาจต้องเดินทางเข้าออกระหว่างชุมชนกับป่าบึงน้ำ สิงห์ แนะนำพวกเขาว่า

พวกเราทำที่พักชั่วคราวไว้ที่บริเวณนั้น พวกคุณอาจจำเป็นต้องใช้มัน ถ้าเตรียมเสบียงไว้เยอะก็อยู่ได้หลายวัน นั่นก็ขึ้นอยู่ที่ว่า พวกคุณจะอยู่นานแค่ไหน

แต่ดิฉันไปไม่ถูก พอจะมีคนพาพวกเราไปได้ไหม๊? รจนา ถาม

ช่วงนี้ผมจำเป็นต้องอยู่ดูแลความปลอดภัยที่นี่ เอาอย่างนี้นะ ให้เงาะเค้าเป็นคนพาไปก็แล้วกัน

มันจะดีเหรอ ... ก็เขา คือ เกรงว่าพวกเราจะสื่อสารกับเขาไม่รู้เรื่องนะสิ

ไม่หรอก เงาะ เขาฉลาดพอน่า ที่คุณพูดๆ กันน่ะ เขารู้เรื่องทั้งหมด ระวังล่ะ อย่านินทาให้เขาได้ยินก็แล้วกัน สิงห์ พูดแกมหยอกเล่น

สังข์ รู้สึกดีใจ ที่ได้ไปกับคณะสำรวจ เขามีโอกาสอีกครั้งหนึ่ง ที่จะค้นหาของสำคัญ ที่ต้องหาให้เจอ เมื่อไปถึง สังข์ ช่วยคณะสำรวจบันทึกข้อมูล เก็บตัวอย่างพื้ชน้ำ สาหร่าย สัตว์ และภาวะความเป็นกรดด่างของดิน บริเวณนั้น

จากการได้อยู่ใกล้กับรจนา ก็ทำให้สังข์รู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของเธอ ไม่ใช่นักศึกษาทั่วไป แต่เธอเป็นถึงบุตรสาวของเจ้านครรัฐเทพนารา ซึ่งรจนาก็รู้เช่นกันว่า สังข์ ได้รู้ฐานะที่แท้จริงของเธอแล้ว เพราะได้ยินเธอพูดโทรศัพท์กับแม่ และท่านประธานผู้เป็นพ่อ ที่คอยเป็นห่วงบุตรสาวอยู่เสมอ แต่เธอก็ไม่กลัวความลับรั่ว เพราะถึงอย่างไร เขาก็ไม่สามารถบอกใครๆ ได้ หลายครั้ง ที่รจนา แอบมองดูสังข์อย่างชื่นชม แม้ว่าร่างกายภายนอกของเขาจะดูขี้เหร่ แต่ก็ขี้เหร่เฉพาะผิวพรรณ ลักษณะและสีผม แต่เขาเป็นคนร่างสูงสง่ามีสัดส่วนเป็นชายชาตินักกีฬา และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ เขามีสิ่งดีๆ ซ่อนอยู่ในตัว

คนบ้าอะไร พูดไม่ได้ แต่ฟังรู้เรื่องทุกอย่าง เขาเป็นอะไรของเขานะ จะว่าเป็นใบ้ก็ไม่ใช่ รจนา นั่งอมยิ้ม คิดคำนึงอยู่ตามลำพัง ระหว่างนั่งพักผ่อนที่ริมน้ำ มองดู สังข์กำลังจับปลามาทำเป็นอาหารค่ำ และเขาก็มือขึ้นเสียด้วย เหมือนมีมนต์เรียกปลาว่ายมาให้เขาช้อนจับเอาง่ายๆ

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ามืดครื้มด้วยก้อนเมฆ สังข์ ปลีกตัวตามลำพัง เพื่อออกค้นหาสิ่งของสำคัญ เขาไปถึงที่บริเวณที่เขาพายานยูเอฟ–II ตกลงมา ท่ามกลางฝนตกหนัก สังข์ดำลงไปใต้ซากท้องยาน ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างตั้งใจ แต่ก็ไร้ร่องรอย จนเขารู้สึกท้อและหนาวสะท้าน ก่อนกลับสังข์ตัดสินใจดำดิ่งลงไปอีกครั้ง เข้าไปลึกใต้ท้องยานที่จมลึกลงไปในดินโคลน เขาพยายามใช้มือควานหากล่องโลหะนั่น ... นั่น มันอยู่นั่นเอง อีกนิดเดียวเขาก็จะคว้ามันได้แล้ว แต่... มีท่อนเหล็กท่อนหนึ่งทับไว้ สังข์ พยายามออกแรกผลักแท่งเหล็กท่อนนั้นให้เคลื่อนออกไป แต่ก็ทำไม่ได้ เขาต้องผละขึ้นจากน้ำเสียก่อน ก่อนที่จะหมดลมหายใจ สังข์รู้สึกดีใจที่พบมันแล้ว แต่ต้องมีคนช่วย

ฝนตกหนักเหลือเกิน และก็หนาวมากด้วย สังข์พาร่างอันหนาวสั่นสะท้านกลับแคมป์ที่พัก ท่ามกลางความเป็นห่วงของ รจนา

เงาะ ไปไหนมา พวกเราเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว

รจนา ตะโกนฝ่าสายฝนออกมารับสังข์ พาขึ้นจากเรือยาง อะไรกันนั่น! … เกิดอะไรขึ้นกับผิวหนังบริเวณโหนกแก้ม และแขนของสังข์ เหมือนมีสัตว์พวกหนอนเข้าไปวิ่งอยู่ภายใต้ผิวนั่น รจนา อุทานตกใจ จนสังข์ต้องหลบหน้าหนี สักครู่อาการประหลาดก็หายไป เมื่อได้ไออุ่นจากอ้อมกอดของ รจนา เธอพาสังข์เข้าเต้นท์เพื่อหลบฝน

สังข์ มีอาการไข้และเพ้อเป็นระยะ เหมือนเขาพยายามจะใช้มือขีดเขียนเพื่อบอกอะไรบางอย่างบนฝ่ามือของ รจนา เธอจึงเอาปากกาใส่มือของสังข์ และจรดปลายปากกาที่แผ่นกระดาษแข็ง เป็นเรื่องมหัศจรรย์หากจะบอกแก่ใครๆ ว่า ภาพบนแผ่นกระดาษที่สังข์ร่างขึ้น ดูคล้ายกับอากาศยานแต่มันลอยอยู่บนผิวน้ำ และมีรูปคนนั่งอยู่บนนั้น ๕ คน มิใช่แค่ภาพเดียวที่เขาร่างขึ้น อีก ๓ ภาพต่อมา ก็บอกเรื่องราวคล้ายๆ กัน ราวกับจะบอกอะไรบางอย่าง แต่รจนาไม่เข้าใจ เธอจึงเก็บภาพนั้นไว้

รุ่งขึ้นอีกวัน อาการไข้ของสังข์ยังไม่ลด แต่เขาได้สติแล้ว รจนา เห็นว่าพวกเธอน่าจะกลับกันแล้ว และสังข์ก็ไม่สบายด้วย พวกเขาจึงเก็บถอนเต็นท์ที่พัก และพากันเดินทางกลับมาที่ชุมชนสันติอรุณ

เมื่อมาถึง สิงห์ ลงไปรับสังข์เข้าบ้าน และเตรียมยาให้กิน อาการไข้ของเขายังไม่หาย เขายังมีอาการซึมๆ อยู่

เมื่อวานเขาโดนฝน รจนา บอก คงจะเกือบทั้งวัน ไข้ก็เลยขึ้น พวกเราจึงพาเขากลับมา ... และนี่ รจนา ส่งกระดาษที่ถูกพับไว้เป็นอย่างดี ให้สิงห์รับไป คือสิ่งที่อยู่ในหัวของเขา คือ เงาะ ละเมอเกือบทั้งคืน และเขาก็วาดมันขึ้นมา ดิฉันไม่รู้ว่า มันหมายถึงอะไร พวกคุณอาจจะตีความมันออก

สิงห์ คลี่มันออกดู เขาก็ส่ายหน้าเช่นกัน

ขอบคุณมากนะครับ ที่พาเขามาส่ง

คือ เอ่อ! พวกจะรีบไปสรุปรายงานที่มหาวิทยาลัย ก็คงเป็นสัปดาห์ กว่าจะได้มาที่นี่อีก

รจนาและเพื่อนๆ กลับไปแล้ว เอื้อย กับ โสนน้อย ก็มาพอดี และตรงเข้าไปดูอาการของสังข์ถึงในที่นอน สิงห์ ยื่นแผ่นกระดาษ ๓ แผ่นให้เอื้อยดู เธอถือแผ่นกระดาษนั้นด้วยอาการสั่นเล็กน้อย มองหน้าสังข์อย่างมีปริศนา ส่ายหน้าเหมือนไม่เชื่ออะไรบางอย่าง โสนน้อย จึงขอกระดาษแผ่นนั้นมาดูบ้าง โสนน้อย ก็มีอาการที่ไม่แตกต่างกัน เวลานี้ก็มีแต่เธอสองคนเท่านั้นที่ตีความหมายในภาพปริศนานั้นออก

มีอะไรหรือครับ? สิงห์ ถาม

เอื้อย มีทีท่าว่าจะร้องไห้ เหมือนทนไม่ได้กับสิ่งที่เธอเห็นในภาพ เอื้อย เดินออกไปสูดอากาศที่ริมระเบียง โสนน้อยตามออกไป

เราไม่เชื่อ ว่านั่นจะเป็นสังข์ เอื้อย ปาดน้ำตาที่ร่องแก้ม ปรารภกับเพื่อน เขาคงสร้างเรื่องขึ้นมาเอง เรื่องแบบนี้ไม่น่ามาแกล้งกันเลย

เอื้อย โสนน้อย พูดปลอบเพื่อน เขาคงไม่ได้โกหกเราหรอกนะ ภาพยานบินนั่นและคนในนั้น มันมีแค่พวกเราห้าคนเท่านั้น ที่เรายังจำกันได้

มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ เอื้อย ยังคงยืนยันคำพูดเดิม

เราลองเชื่อเขาสักครั้งเถอะ เอื้อย เขาพูดไม่ได้ก็จริง ใช่ว่าเขาจะโกหกเล่นๆ

คุณดูนี่หน่อยซิครับ สิงห์ ยื่นสมุดบันทึก ให้โสนน้อย ผมจำเป็นต้องค้นดูสิ่งที่เขาพยายามซ่อนไว้ ในกล่องส่วนตัวของเขา และผมก็พบสมุดเล่มนี้

โสนน้อย รับสมุดบันทึกเล่มนั้นมา และเปิดดูข้างใน ... โสนน้อย แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่านั่นจะเป็นข้อความที่เขียนโดยเพื่อนรัก ที่พวกเธอคิดว่าเขาอาจสูญหายไปจากโลกนี้แล้ว โสนน้อย เอามือน้อยๆ สัมผัสที่ริมฝีปากของตัวเอง ด้วยความประหลาดใจ แล้วมองหน้าเพื่อน ยื่นสมุดบันทึกนั้นให้เอื้อยได้ดูด้วยสายตาตัวเอง

เอื้อย ร้องไห้กระซิกออกมา เดินกลับเข้าไปประคองสังข์ซึ่งยังนอนด้วยพิษไข้ไม่ได้สติ และพิจารณาดูใบหน้าเขาอีกครั้ง

ถ้าเงาะคือสังข์จริงๆ ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่ทีแรก เอื้อย เขย่าร่างของสังข์เบาๆ แล้วนี่ไปทำอะไรมา ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ สินสมุทร กับ สุดสาครล่ะ พวกเขาไปไหน ทำไมไม่พามาด้วย

เอื้อย พอเถอะ เอาไว้ให้เขารู้สึกตัว เราค่อยถามเขาใหม่จะดีกว่า นะจ้ะ โสนน้อย มีสติดีกว่า จึงเขย่าไหล่เพื่อน ให้วางสังข์ลงกับหมอน

นี่พวกคุณ ยังมีเพื่อนอีกสองคนเหรอ? สิงห์ ถามด้วยความประหลาดใจ ทำไมไม่เล่าให้ผมฟังล่ะ

แต่พวกเราก็นับคุณ เป็นเพื่อนในทีมของเราเหมือนกัน

เอื้อย และ โสนน้อย เล่าเรื่องราวการผจญภัย และความสัมพันธ์ของพวกเธอ กับ สังข์ สินสมุทร สุดสาคร และพลายงาม ซึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต ก่อนที่จะพบสิงห์ ซึ่งเป็นคนล่าสุด สิงห์รู้สึกเห็นใจและเข้าใจ ในภารกิจของเพื่อนๆ ที่จะออกตามหาพ่อกับแม่ ซึ่งต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง แต่เขาก็ยินดีที่จะร่วมเส้นทางอันวิบากนี้

อาการไข้ของ สังข์ ทุเลาในวันรุ่งขึ้น แต่เขายังไม่รู้ว่า ชื่อและตัวตนที่แท้จริงของเขา ได้รับการเปิดเผยแล้ว ถ้าเขารู้ตอนนี้ ก็คงจะดีใจมาก เอื้อย โสนน้อย และ สิงห์ มานั่งล้อมวงกินข้าวพร้อมหน้ากัน เอื้อย มองหน้าสังข์ อย่างไม่ละสายตา และว่าจะบอกความจริงกับเขาดีหรือไม่

ถามจริงๆ เถอะ เราจะเอายังไงกันต่อ สิงห์ ถามเพื่อนๆ ในเมื่อ เงาะ เอ่อ สังข์ ของพวกคุณ ที่เขาเป็นอย่างนี้ เราจะช่วยเขาได้อย่างไร

เมื่อได้ยินสิงห์เรียกชื่อที่แท้จริงของเขาว่า สังข์ เขาแสดงอาการดีใจ หัวเราะออกมาตามแบบฉบับของเงาะ เขาหัวเราะอยู่นาน และจับไม้จับมือกับทุกคน ... สักพักเขาก็ก้มหน้าน้ำตาไหลออกมาด้วยความปีติดีใจ ที่โลกส่วนตัวของเขากลับมาแล้ว แม้ว่ามันจะกลับมาได้เพียงครึ่งทางก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกพอใจ เพราะก่อนหน้านั้นเขาสิ้นหนทางมาตลอด ความท้อแท้ สิ้นหวังได้หายไปจนหมดสิ้น

สังข์ ลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง โดยไม่สนใจอาหารแต่อย่างใด และชี้ออกไปทางทิศตะวันออก พูดออกมาด้วยภาษาอึกๆ อักของเขา โดยไม่สนใจว่าจะมีคนรู้เรื่องหรือไม่ แต่ฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้ว เขามีความมั่นใจบางอย่างที่จะไปที่นั่น

ที่ริมป่าบึงน้ำเจ้าพระยาเหรอ? เอื้อย ถาม

เขาพยักหน้าซ้ำ สองสามครั้งอย่างมั่นใจ และพยายามจะอธิบายแก่เพื่อนๆ เพื่อให้เข้าใจ สถานการณ์ของเขา

จะให้ไปทำอะไรที่นั่น? เอื้อย ถามอีก

เขามีอาการลังเลผสมกับความอึดอัด ยืนหันซ้ายหันขวา เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง มันเป็นช่วงเวลาที่เขาต้องรีบทำ จากปฏิกิริยาของสังข์ตอนนี้ พวกเพื่อนๆ รู้ดีว่า พวกเขาจะต้องให้ความสำคัญกับสังข์ ต้องสื่อสารกันให้รู้เรื่องมากที่สุดว่า เขาต้องการให้ช่วยทำอะไรกันแน่

สังข์ เดินเข้าไปในห้อง กลับออกมาพร้อมด้วยแผ่นกระดาษเปล่าและปากกา วาดรูปอากาศยานลำหนึ่งขึ้นมา

นั่นมัน ยูเอฟวัน นี่ โสนน้อย อุทานขึ้น

อะไรครับ ยูเอฟวัน สิงห์ ถาม

สังข์ ระบายรูปเปลวไฟ ทับรูปอากาศยานลำนั้น และก็วาดรูปกล่องเล็กๆ ที่อยู่ในยาน แล้วก็ขยำรูปที่วาด ชูขึ้นหนือหัวแล้วปล่อยให้มันร่วงหล่นลงพื้น แล้วชี้ไปที่ป่าบึงน้ำเจ้าพระยา จากนั้นเขาก็ก้มลงหยิบกระดาษที่ถูกขยำขึ้นมา คลี่มันออกมาจนเห็นรูปกล่องเล็กๆ แล้วก็เอานิ้วจิ้มไปที่รูปกล่องเล็กๆ นั่น

เราจะออกไปช่วยกันค้นหากล่องเล็กๆ นั่น สิงห์ กล่าวสรุป สังข์ ยิ้มออกมาด้วยความยินดี และเข้าสวมกอดสิงห์ ที่เข้าใจความหมายของเขาได้ดี

ปฏิบัติการค้นหาเริ่มขึ้น ในบ่ายวันนั้น และประสบผลสำเร็จ สังข์ โผล่จากผิวน้ำ พร้อมด้วยกล่องโลหะสีขาวอยู่ในมือ ตามด้วย สิงห์ และเอื้อย ส่วน โสนน้อย รออยู่บนเรือยาง ก็แสดงความดีใจกับความสำเร็จครั้งนี้ จากนั้นพวกเขาพากันกลับบ้านด้วยความปีติยินดี อย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนั้นมาก่อน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 91 : ของสำคัญ ที่ต้องหาให้เจอ (ตอนที่ ๙๐/๑๐๕ บทที่ ๒๖) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android