คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 92 : คืนร่างเดิม (ตอนที่ ๙๑/๑๐๕ บทที่ ๒๗)


     อัพเดท 7 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 92 : คืนร่างเดิม (ตอนที่ ๙๑/๑๐๕ บทที่ ๒๗) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๒๗  สังข์ทอง รจนา

(๑)  คืนร่างเดิม

และในคืนเดียวกันนั้น เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน ก็เกิดขึ้นกับคนในชุมชนสันติอรุณ เมื่อกลุ่มอันธพาล ยกพวกพากันมาเผาหมู่บ้าน เพื่อเป็นการแก้แค้น ต้นเพลิงลุกลามจากด้านหลัง เริ่มจากบ้านของสังข์ไปยังบ้านพักของ เอื้อย และ โสนน้อย โรงงานอีกด้านหนึ่งของชุมนชนก็ถูกวางเพลิงเช่นกัน พวกมันวางแผนเผาจากสองฝั่งของหมู่บ้าน เพื่อให้ยากแก่การดับ แต่ทุกคนในชุมชนก็รีบตื่นขึ้นมาช่วยกันดับไฟ อย่างโกลาหล เพราะเพลิงไหม้เกิดขึ้นแบบกะทันหันและไม่มีใครรู้ตัวมาก่อน

เปลวเพลิงลุกไหม้พาควันพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า ขณะที่ สิงห์ เอื้อย โสนน้อย และสังข์ กำลังเดินทางกลับและใกล้หมู่บ้าน พวกเขาจึงเร่งขับรถไปให้ถึงโดยเร็วที่สุด เมื่อไปถึง ต้นเพลิงก็ไหม้บ้านของเขาจนเหลือแต่เสาบ้าน พวกเขารีบลงจากรถ แล้วออกไปกันดับไฟ ครูเพ็ญพรโทรเรียกดับเพลิง แต่ยังไม่มา บ้านของเนียนกับลำภู ซึ่งอยู่ใกล้โรงงานก็พลอยถูกเปลวเพลิงไปด้วย สังข์ รีบฝ่าเปลวเพลิงไปช่วย พิมพ์ กับ พิศ ออกมาได้อย่างปลอดภัย ลำภูมารับเอาตัวลูกสาวทั้งสองไป แต่สังข์กลับได้รับบาดเจ็บ ถูกไฟลวกบริเวณหลัง และ ใบหน้า ความร้อนทำให้ผิวหนังบริเวณใบหน้า และแผ่นหลัง เกิดรอยยุบย่อนเหมือนมีหนอนเข้าไปวิ่งในนั้น สร้างความประหลาดใจแก่ เอื้อย กับ โสนน้อย เป็นอันมาก จึงประคองสังข์ออกมาให้ห่างจากเปลวไฟ หนอนที่วิ่งอยู่ใต้ผิวหนังของใบหน้าเขาก็กลับหายเป็นปกติ

เสียงสัญญาณไซเรนของรถดับเพลิงดังขึ้น และไม่นานก็ควบคุมเพลิงไหม้ไว้ได้ เอื้อย พาสังข์เข้าไปปฐมพยาบาล ที่ในซอกศาลางานแห่งหนึ่งที่ว่างอยู่ สิงห์ ใบพุทธ และชาวชุมชนอีก ๒ ๓ คน ก็มาดูอาการของสังข์ด้วย

เงาะ เป็นอะไรมากไหม๊? ใบพุทธ ถาม

ไม่เป็นอะไรมากนักหรอก เอื้อย ตอบ หนูกับโสนน้อย อยู่ดูแลเขาได้ พวกพี่ๆ ไปช่วยทางอื่นเถอะจ้ะ สิงห์ด้วย ไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วงเราหรอก

สังข์ โบกมือให้ ทุกคนไปทำภาระช่วยคนอื่นๆ เขาไม่เป็นอะไร

เอื้อย สมุนไพรของเรายังเหลืออยู่ไหม๊? โสนน้อย ถาม

มันอยู่ในกองไฟโน่น

นั่นมันของสำคัญนะ โธ่! ... แล้วทีนี้จะทำไงดีล่ะ โสนน้อย บ่นเสียดาย ทุกอย่าง ไม่เหลือเลย

ไฟไหม้ครั้งนี้ พวกเธอไม่เหลืออะไรเลย มีเพียงเสื้อผ้าชุดเดียวที่สวมติดตัว อาวุธ ยาสมุรไพร ก็จมหายไปกับกองเพลิง รวมทั้งสมุดบันทึกของสังข์ด้วย สมุนไพร ที่พวกเราสู้อุตส่าห์เก็บติดตัวมาตลอด เคน ย้ำนักย้ำหนาว่า ให้เก็บไว้ให้ดี

แต่ ... เอื้อย เพิ่งนึกขึ้นได้ เราปลูกมันไว้ ที่ข้างรั้วบ้านของสังข์

มันจะเหลือเหรอ ป่านนี้ไฟไหม้หมดแล้ว

บ้า! ไฟมันไม่หมุดลงไปใต้ดินได้หรอกน่า

พวกเธอ ฝ่าซากกองเถ้าถ่าน เข้าไปขุดเอาต้นสมุนไพรออกมาได้ประมาณ ๔ ๕ แง่ง แล้วกลับมาที่เดิม พร้อมด้วยอุปกรณ์ปรุงยา เท่าที่จะหามาได้ เอื้อย ปรุงยาตามกรรมวิธีที่เคนเคยสอนให้

เราไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอ เอื้อย โสนน้อย เป็นกังวล ถ้ามันไม่ได้ผล พิษของมันอาจฆ่าเขาตายได้นะ

มันต้องได้ผลซิ เอื้อย ตอบอย่างมั่นใจ เราแค่ให้เขาจิบๆ และทาที่ผิว ถ้าพลาด ก็ไม่ถึงตายหรอก หนังเขาหนาออกยังงี้ ถ้าจะกลายพันธุ์ อย่างมากก็เป็นแค่หนังไดโนเสาร์

นี่เธอจะบ้าเหรอ!” โสนน้อย หัวเราะไม่ออก

เอื้อย นำยาที่ปรุงไว้มาแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนที่เป็นกากพอกตรงบริเวณถูกไฟลวก และให้เขาดื่มส่วนที่เป็นน้ำเข้าไป แต่เพียงอึกเดียว สังข์ต้องเบนหน้าหนี เพราะมันขมมาก จากนั้น สังข์ ส่งเสียงอึกอักในลำคอ ทำสัญญาณมือขอกล่องโลหะให้เขา เอื้อย นำมันออกมาจากกระเป๋า มันเป็นกล่องโลหะสีขาวเงิน ภายในบรรจุแคปซูล ที่มีฉลากระบุ นิวเอ็นเอ–แซด ไว้ที่ข้างแคปซูล สังข์ กดปุ่มกลไกเปิดมันออก บรรจุมันในกระบอกฉีด

ให้ช่วยไหม๊? โสนน้อยถาม

สังข์ ปฏิเสธ และพยายามจะบอกให้ เอื้อย กับ โสนน้อย ถอยไปให้ห่าง เขาหยิบกระบอกฉีดจี้ปลายเข็มเข้าที่ลำคอของตัวเอง สายตาของเขาจ้องมองที่เพื่อนสาวทั้งสอง เหมือนกับจะบอกว่า นี่คือการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต ซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เจ้าสารสีเขียวในกระบอกฉีดนี่จะให้ผลเป็นเช่นไร สังข์ หายใจถี่ขึ้น เม้มริมฝีปากแน่น เพื่อเตรียมรับกับความเจ็บปวดที่เขาเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่า มันจะเจ็บถึงตายหรือไม่

ฉึก!

เขายิ้ม ที่ไม่รู้สึกเจ็บอะไรมาก แต่จากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็มีอาการเหมือนคนง่วงนอน แล้วหลับไป

ตายรึเปล่า!” โสนน้อย อุทานขึ้น

เอื้อย เข้าไปพยุงร่างของสังข์ บอกว่า ยัง หลับเป็นตายเลย

เวลาผ่านไปประมาณ ๓ นาทีเศษ เขาเริ่มรู้สึกตัว แต่เปลือกตายังปิดอยู่ แขนขาเริ่มขยับ เหมือนคนเป็นโรคกระตุก สักครู่เขาลืมตา ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด จนต้องส่งเสียงร้องออกมา ผิวหนังทั่วร่าง ยุบย่นคล้ายมีหนอนวิ่งอยู่ในนั้น เอื้อย กับ โสนน้อย ตกใจมาก ลุกทะลึ่ง ผละออกไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง คิดว่า มันเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้น เขาดิ้น และร้องโหยหวนออกมาเป็นภาษามนุษย์ แต่ความเจ็บปวดก็ยังไม่หายไป เขานอนบิดร่างกายไปมา พยายามประคองตัวเองนั่งคลาน แต่ความเจ็บก็ยังไม่หายไป ผิวหนังที่ยุบยุ่นเริ่มเปลี่ยนเป็นลูกคลื่นไล่ไปที่บริเวณลำคอ เขาทำตัวโก่ง แล้วอาเจียนเอาของเหลวสีเขียวคล้ำออกมากองที่พื้น ผิวที่หยาบเริ่มหายไป สีผิวก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปจากดำคล้ำ เป็นสีเลือดฝาด และเป็นสีผิวเหมือนคนปกติทั่วไป จากนั้นเขาก็สลบใบหน้าฟุบแนบไปกับพื้น ข้างๆ กองอาเจียน และหลอดฉีดแคปซูล

ทุกอย่างสงบนิ่ง เอื้อยกับโสนน้อย ยังรู้สึกสับสนอยู่ และทำอะไรไม่ถูก กับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น แม้ว่าพวกเธอจะเคยได้ยินมาบ้าง จากคำบอกเล่าของสังข์ เมื่อตอนหลบซ่อนอยู่ในนครพันธุรัฐว่าในเมืองนี้มีคนรูปร่างประหลาดอยู่ แต่เธอก็ไม่เห็นเคยด้วยตาของตัวเอง จึงจินตนาการไม่ออกว่ามันเป็นอย่างไร

หรือว่า สังข์ ก็เหมือนคนประหลาดพวกนั้น เอื้อย พูดขึ้น

คนประหลาดพวกไหนเรอ? โสนน้อย สงสัย

สังข์ เคยเล่าให้พวกเราฟัง ตอนที่พวกเราซ่อนตัวในห้องแล็บนั่นไง

โธ่เอ๊ย! เราทำไมโง่อย่างนี้ เอื้อย อุทานขึ้นมาทันที และหันไปมอง สังข์ ที่ยังนอนคว่ำหน้าไม่ได้สติอยู่ ทำไมเราไม่เชื่อ ตั้งแต่พบสังข์ครั้งแรก ... ขอบคุณนะ ที่ช่วยชีวิตเราไว้ ไม่อย่างนั้นก็คงถูกคนพวกนั้นยิงตาย เราน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่วันนั้น ที่เธอพยายามบอกเรา ว่าเธอเป็นใคร เราขอโทษ สังข์ เราขอโทษเธอจริงๆ นะ

เอื้อย ร้องไห้ ด้วยความดีใจ ขณะเข้าไปประคองตัวของสังข์ และสังข์ ก็เริ่มรู้สึกตัว ค่อยๆ พลิกตัวและลุกนั่ง รอยไฟไหม้หายไป เหลือแค่รอยช้ำแดงๆ เท่านั้น เขาหันไปมองเพื่อนทั้งสอง

เอื้อย โสนน้อย สังข์ ออกเสียงเรียกเพื่อนสาวทั้งสองคน

สังข์จริงๆ ด้วย ... ฮือ ๆ ๆ ๆ เอื้อย ร้องไห้ คร่ำครวญ

ทั้งเอื้อยและโสนน้อย ต่างโผเข้ากอดสังข์ เมื่อรู้ว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงของเพื่อนได้กลับมาแล้ว น้ำตาใสๆ ของสังข์ ก็ไหลออกมาเช่นกัน พวกเขาดีใจจนพูดอะไรไม่ออก อยากจะกอดกันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ เพื่อให้หายคิดถึง หลังจากไม่ได้พบกันมาหลายปี

สิงห์ กับ ลำภู เดินมาเยี่ยมสังข์ด้วยความเป็นห่วง แต่ภาพที่พวกเขาเห็นอยู่ตรงหน้า สร้างความประหลาดใจให้แก่ลำภูไม่น้อย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มรูปงามผู้นี้เป็นใคร มีสิงห์เพียงคนเดียวเท่านั้น ที่รู้ว่าเขาคือใคร

สังข์ คุณไม่เป็นไรนะ สิงห์ เอ่ยขึ้น

นี่เป็นครั้งแรก ที่สิงห์เรียกชื่อของเพื่อนอย่างเต็มคำ สังข์ ส่งยิ้มให้เพื่อนทั้งน้ำตา

สิงห์ ขอบคุณมากนะ ขอบคุณทุกๆ สิ่ง ถ้าไม่มีนาย เราคงไม่ได้กลับมาเหมือนเดิม สังข์ ตอบ

พี่ลำภู สิงห์ บอก ผมยังไม่ได้เล่าให้พี่ฟัง วันนี้ทั้งวันพวกเราออกไปช่วยกันค้นหาของสำคัญที่เขาทำหล่นหาย จนเจอ และของนั้นก็ช่วยให้ เงาะ เพื่อนของผม หายจากสิ่งที่เขาเป็น ... ไม่ เขาไม่ได้เป็นใบ้อย่างที่หลายคนคิด และก็ไม่ใช่คนป่าเงาะซาไกที่ไหน ตอนนี้เขาหายเป็นคนปกติแล้ว และเขาไม่ได้ชื่อเงาะอย่างที่เราเรียกกัน เขาชื่อ สังข์ ครับ

ชื่อ สังข์ เหรอ? ลำภู ทวนคำถาม

ขอบคุณพี่ลำภูมากนะครับ จะเรียกผมว่าเงาะเหมือนเดิมก็ได้นะ ผมไม่รังเกียจชื่อนั้นหรอก สังข์ เอ่ยขึ้น



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 92 : คืนร่างเดิม (ตอนที่ ๙๑/๑๐๕ บทที่ ๒๗) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android