คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 97 : นักเล่านิทาน (ตอนที่ ๙๖/๑๐๕ บทที่ ๒๘)


     อัพเดท 7 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 97 : นักเล่านิทาน (ตอนที่ ๙๖/๑๐๕ บทที่ ๒๘) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


(๓)  นักเล่านิทาน

พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้าย ของงานค่ายยุวชนคนในคอกแล้ว หลังจากส่งเด็กให้พี่เลี้ยงแล้ว พวกเขาพากันไปนั่งที่ระเบียงบ้านของเอื้อย ค่ำนี้เป็นคืนเดือนหงาย เอื้อย โสนน้อย และสังข์ พอมีเวลาเป็นส่วนตัวอยู่บ้าง โดยเฉพาะเอื้อย อยากจะอยู่ใกล้ชิดสังข์ให้มากกว่าทุกคราว ราวกับว่า จะมีคนมาพาสังข์พรากจากเธอไปอีก

เอื้อย คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ตอนที่เป็นเด็ก ในคราวนอนดูดาวด้วยกัน ที่เกาะร้างกลางทะเล ความรู้สึกนั้น มันได้หวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้กลับมีความรู้สึกที่ดื่มด่ำและเปี่ยมสุขมากกว่าหลายเท่า เอื้อยจึงขอร้องให้สังข์ เล่านิทานให้ฟัง

โธ่! โตๆ กันแล้ว ยังจะฟังนิทานอีก สังข์ พูดเย้าแหย่

เถอะน่า ก็เราอยากฟังสังข์เล่าง่า เอื้อย ออดอ้อน เหมือนเด็ก ป.๑

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว มีกระตายกับเต่า–”

ไม่เอา เอาเรื่องอื่นสิ โสนน้อย บอก

เดี๋ยว คิดก่อน ... เอาเรื่องหมาป่ากับแกะ ก็แล้วกัน

ก็ได้

หมาป่าตัวหนึ่ง ตกลงไปในบ่อลึก ไม่สามารถพาตัวเองขึ้นมาจากบ่อได้ ขณะนั้น มีแกะตัวหนึ่ง เดินผ่านมา มองเห็นเหตุการณ์เข้า จึงเดินเข้าไปถามว่า น้ำในบ่อนั้นอร่อยดีหรือ ท่านถึงกับกระโดดลงไปดื่ม หมาป่าตอบว่า น้ำในบ่อนี้อร่อยที่สุดเท่าที่เคยดื่ม พร้อมกับเชิญชวนให้ แกะลงมาดื่มกินด้วยกัน ด้วยความกระหาย แกะจึงรีบกระโดดลงไปในบ่อน้ำนั้นทันที โดยไม่ทันยั้งคิด หมาป่าพูดว่า ตอนนี้ มันทั้งสองตัว ต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันแล้ว คือ ไม่มีทางจะขึ้นจากบ่อน้ำไปได้ เพราะปากบ่อมันสูงเกินไป ต้องลอยคออยู่อย่างนี้เรื่อยไป จนกว่าจะหมดแรง และมันก็อาจจะต้องตายทั้งคู่

หมาป่า ก็วางแผนเอาตัวรอด โดยให้แกะช่วยหมาป่าก่อนแล้วหมาป่าก็จะช่วยแกะทีหลัง มันจึงบอกให้แกะ ซึ่งตัวโตกว่าและมีขาหน้ายาวกว่า เอาขาหน้าเกาะขอบบ่อไว้ จากนั้นหมาป่าก็ขึ้นไปบนหลังแกะตะกายขึ้นไปจนพ้นขอบบ่อ เมื่อขึ้นไปได้แล้ว แทนที่มันจะช่วยเพื่อนขึ้นจากบ่อ ตามที่สัญญากันไว้ หมาป่าเจ้าเล่ห์ มันกลับวิ่งหนีเอาตัวรอดไป ปล่อยให้เพื่อนมันตายอยู่ในบ่อน้ำนั้น

สังข์ นิ่งไปนาน

จบแล้วเหรอ? โสนน้อย ถาม

ก็เรื่องมันมีแค่นี้นี่

ไม่เอา อย่าจบแบบนี้ซิ เล่าต่อ ๆ เอื้อย ออดอ้อน

เมื่อหมาป่าขึ้นจากปากบ่อได้แล้ว ขณะที่มันกำลังจะวิ่งหนีไป แกะก็ร้องขอให้ช่วยตามสัญญา หมาป่ากลับพูดว่า สัญญาอะไร เจ้ามันโง่เองนี่หว่า ที่มีมันสมองน้อยกว่าขนบนตัวเจ้า ช่างไม่คิดให้ดีก่อนว่า ก่อนที่จะกระโดดลงไปในบ่อ มันมีทางขึ้นซะที่ไหนกันเล่า ลาก่อน เจ้าแกะหน้าโง่ พูดเสร็จ หมาป่าก็วิ่งจากไป ... นี่! เรื่องมันต้องเป็นอย่างนี้แน่นอน เพราะแกะ เคยอ่านหนังสือนิทานเรื่อง หมาป่ากับแกะ มาแล้วว่า ถ้าช่วยให้หมาป่าขึ้นจากบ่อได้ก่อน หมาป่าจะไม่ช่วยมัน เพราะมันเป็นวิธีเอาตัวรอดแต่เพียงตัวเดียวของหมาป่าเจ้าเล่ห์

แล้วแกะทำไงต่อ โสนน้อย เริ่มสนุก

หลังจากฟังแผนของหมาป่าแล้ว แกะก็ตอบโต้ไปว่า อย่าเลย แกะตัวโตกว่า เมื่อช่วยให้หมาป่า ขึ้นจากบ่อได้แล้ว หมาป่าตัวเล็กกว่า จะช่วยดึงให้แกะขึ้นจากบ่อได้อย่างไร เพราะแกะทั้งหนักและตัวโตกว่า อีกทั้งบ่อก็ลึกเกินไป หมาป่า นิ่งไปชั่วครู่ แกะ ได้ทีจึงยื่นข้อเสนอว่า ให้หมาป่า เอาขาหน้าเกาะข้างบ่อไว้ แล้วให้แกะตะกายเกาะหลัง กระโดดขึ้นจากขอบบ่อ ซึ่งมันสามารถทำได้ เพราะมีขาหน้ายาวกว่า และแข็งแรงกว่า และเมื่อขึ้นจากบ่อได้แล้ว แกะก็จะช่วยหมาป่าทีหลัง

แต่หมาป่าเจ้าเล่ห์ ก็คิดในใจไม่แตกต่างจากแกะ คือ เมื่อแกะขึ้นจากบ่อน้ำได้แล้ว แกะก็จะเดินหนีไปเหมือนกัน เมื่อหมาป่าตะโกนร้องขอให้ช่วยตามสัญญา แกะก็จะพูดว่า สัญญาอะไรกัน แกมันทั้งเจ้าเล่ห์และเห็นแก่ตัว ช่างไม่คิดให้ดีก่อนว่า จะมีแกะหน้าโง่ตัวไหน ช่วยให้ศัตรูของมันพ้นจากอันตราย เพื่อย้อนกลับมาฆ่าตัวเอง ลาก่อน หมาป่าเจ้าเล่ห์ พูดเสร็จแกะก็วิ่งจากไป

ตกลงมันจะช่วยกันยังไงล่ะนี่ โสนน้อย บ่น

แกะเห็นว่าหมาป่านิ่งไปนาน จนมันทั้งสองรู้สึกเหนื่อยอ่อน ต่างคิดว่า ถ้าหากมัวรีรออยู่อย่างนี้ มันทั้งสอง จะต้องตายเหมือนกันในบ่อนี้ แน่นอน

อ้าว! ที่เล่ามาทั้งหมด มันยังไม่ไปไหนเลยเหรอเนี่ยะ? สงสัยมันต้องตายในบ่อแน่เลย

เอื้อย ออกความเห็น สังข์ รวบรวมความคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อจะโยงเรื่องให้ดำเนินต่อไป และเขาก็เล่าต่อว่า

สัตว์ทั้งสองมองหน้ากัน และไม่ไว้วางใจกัน แต่ก็เหมือนนัดหมายกันไว้ จึงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือขึ้นพร้อมๆ กัน เสียงเห่าหอนของหมาป่า และเสียงร้องของแกะ ได้ยินไปถึงพญานกอินทรีย์ ซึ่งบังเอิญบินผ่านมา มันจึงบินโฉบมาเกาะที่ขอบบ่อน้ำ มองเห็นหมาป่าและแกะลอยคออยู่ในนั้น พญานกอินทรีย์ พิจารณาเห็นว่า หมาป่าตัวเล็กกว่า น้ำหนักน่าจะน้อยกว่าแกะ มันจึงบินลงไปในบ่อ แล้วใช้กรงเล็บเกี่ยวหลังของหมาป่า บินขึ้นจากบ่อน้ำ ลอยลิ่วสู่รังของมัน

สมน้ำหน้า เอื้อย คิดในใจ

ตอนนี้เหลือแกะอยู่ตัวเดียว มันรู้สึกโดดเดี่ยว และคิดว่ามันคงต้องตายอยู่ในบ่อน้ำนี้แน่นอนแล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน มีเสียงหมาเห่าที่ขอบบ่อ แกะมองขึ้นไป มองเห็นหมาป่าตัวเดิมกลับมาพร้อมด้วยพญานกอินทรีย์ หมาป่ายื่นขาหน้าลงมาและบอกว่าหมาป่ามาช่วยแล้ว ส่วนพญานกอินทรีย์ ก็บินลงไป ใช้กรงเล็บเกาะหลังแกะช่วยอีกแรง จนแกะขึ้นจากบ่อได้สำเร็จ แกะดีใจมากที่รอดชีวิตและมองเจตนาของหมาป่าผิดไป มันจึงกล่าวขอบคุณหมาป่า และพญานกอินทรีย์ ที่ช่วยชีวิตไว้

อ้าว! เป็นซะยังงั้น เอื้อย รู้สึกฉงน

แต่แล้ว หมาป่ากลับตอบว่า ไม่ใช่อย่างที่แกะคิดหรอก มันเป็นแผนของข้ากับพญานกอินทรีย์ต่างหากเล่า มันจะฆ่าเจ้า และนำไปเป็นอาหารให้ลูกของมันต่างหาก เพื่อแลกกับข้อเสนอของข้า ว่าถ้าพญานกอินทรีย์ไว้ชีวิตหมาป่าอย่างข้า มันพร้อมจะช่วยฉุดแกะอย่างเจ้าขึ้นจากบ่อน้ำ แล้วเอาชีวิตเจ้าแลกกับชีวิตข้า ให้เป็นอาหารแก่นกอินทรีย์ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ หมาป่าเจ้าเล่ห์ และพญานกอินทรีย์ ต่างพากันหัวเราะเยาะแกะ และซ้ำเติมความโชคร้ายของมัน

แต่เสียงหัวเราะของ หมาป่า ต้องสะดุดลง เมื่อจงอยปากของ พญานกอินทรีย์ปักฉึกลงที่ คอหอยของหมาป่า หมาป่าดิ้นสักพักก็หมดลมหายใจ เมื่อพญานกอินทรีย์จัดการกับหมาป่าได้แล้ว และเก็บตุนเอาไว้เป็นอาหารมื้อต่อไป มันจึงเดินตรงเข้าหาแกะ แกะจึงวิ่งหนีเอาตัวรอด มันวิ่งไปและร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย แต่ก็ไม่มีสัตว์ตัวใด โผล่หน้ามาให้มันเห็นแม้แต่ตัวเดียว จนมันรู้สึกเหนื่อยอ่อน ล้มฟุบลงด้วยความหมดแรง คราวนี้มันต้องตายแน่ๆ มันจึงยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

สังข์ ล้มตัวลงนอนแทรกตรงกลางระหว่าง เอื้อยกับโสนน้อย สายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า มองดูหมู่ดาว นิ่งไปครู่ใหญ่ โดยที่เพื่อนสาว ไม่รู้หรอกว่าสังข์กำลังคิดอะไรอยู่

น่าสงสารแกะน้อยตัวนั้นจัง

เอื้อย บ่น แต่แล้ว สังข์ก็ลุกพรวดขึ้นแล้วเล่าต่อ

แกะ ประคองสติ กลับคืนมาอีกครั้ง ... มันกับหมาป่า ยังคงลอยคออยู่ในสระน้ำเหมือนเดิม

สังข์ ... หลอกเค้าอีกแล้ว เอื้อย ร้องออดอ้อนแบบเด็กๆ

สัตว์ทั้งสอง มีสภาพอ่อนแรงไม่แพ้กัน ปลา ซึ่งว่ายอยู่ในบ่อ มองเห็นเหตุการณ์ รู้สึกสงสาร จึงพูดกับ สัตว์ทั้งสองว่า การเสียสละคือทางรอดของพวกเจ้า พวกเจ้าตัวใดตัวหนึ่งต้องเสียสละ แกะคิดใตร่ตรอง ถึงอย่างไร ตัวเองก็ต้องตายอยู่แล้ว ตั้งแต่มันเกิดมา บรรพบุรุษของมัน ต่างก็ตกเป็นอาหารของมนุษย์ หรือไม่ก็สัตว์มีเขี้ยวเล็บ เช่น สิงโต หรือ หมาป่า ไม่เห็นมีแกะตัวใดรอดพ้นไปได้ แม้แต่ตัวของมันเอง ถ้ามันจะต้องตาย ก็ขอให้ตายอย่างมีคุณค่า และคิดถึงความเป็นไปได้ว่า หมาป่าตัวเล็กกว่า น่าจะมีโอกาสรอดมากกว่าตน

ส่วน หมาป่าคิดว่า บรรพบุรุษของมันถูกตราหน้าว่า เป็นสัตว์เจ้าเล่ห์ เห็นแก่ตัว จนไม่มีสัตว์ตัวใดอยากคบด้วย นิทานไม่รู้ว่ากี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ต่างก็เล่าถึง ความเจ้าเล่ห์ของหมาป่า ทุกเรื่องมันช่างน่าอัปยศเสียเหลือเกิน มันจึงคิดจะล้างตราบาปนี้ให้แก่บรรพบุรุษของมัน ถ้ามันช่วยให้แกะรอดชีวิตได้คราวนี้ สัตว์ทั้งหลายจะต้องยกโทษให้แก่บรรพบุรุษของมันอย่างแน่นอน สัตว์ทั้งสอง ต่างก็ร้องขอให้อีกฝ่ายเกาะหลังของตัวเอง โดดขึ้นไปจากบ่อน้ำ เหตุการณ์นี้ สร้างความประหลาดใจให้แก่ปลาตัวนั้นมาก ความจริงแล้ว ปลาตัวนั้นก็คือเทพประจำบ่อน้ำ ได้รับรู้และมองเห็นจิตใจเสียสละของสัตว์ทั้งสอง จึงบันดาลให้เกิดคลื่นน้ำผุดขึ้นจากก้นบ่อ จนน้ำเอ่อท่วมขึ้นมาถึงปากบ่อ ทำให้หมาป่าและแกะรอดชีวิตได้ทั้งคู่ ตั้งแต่นั้นมา สัตว์ทั้งสองจึงสัญญา จะเป็นมิตรต่อกันตลอดไป

เมื่อนิทานจบลงได้ไม่นาน รจนา ก็เดินเข้ามาขัดจังหวะความสนุกของคนทั้งสาม เธอยืนรออยู่ที่ถนนหน้าบ้าน ซึ่งไม่ห่างจากระเบียงบ้านที่พวกเขานั่งอยู่ และสะพายกระเป๋าเดินทางมาด้วย

ขอโทษนะ ดิฉันต้องไปแล้ว รจนา บอกแก่คนทั้งสาม

สังข์ รีบลุกไปหารจนาทันที ทิ้งให้ เอื้อยกับโสนน้อย อยู่ตามลำพังสองคน

คุณจำเป็นต้องรีบไปตอนนี้ด้วยเหรอ ... เกิดอะไรขึ้น?

คุณพ่อสั่งให้คนขับรถ มารับกลับบ้าน ... ตอนนี้เลย

แล้วคุณจะมาอีกเมื่อไหร่?

สังข์ ถามคำถามนี้อย่างหนักแน่นและจริงจัง เพราะรู้สึกว่า การจากไปหนนี้ของรจนา จะทำให้เธอไม่ได้กลับมาที่นี่อีก รจนา ส่ายศีรษะแทนคำตอบ

รจ คุณไม่ต้องไปตอนนี้ไม่ได้เหรอ? สังข์ เป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยขอร้อง ผมยังไม่อยากให้คุณไป งานค่ายของเราก็เหลือพรุ่งนี้อีกวัน พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้

เป็นคำสั่งของคุณพ่อ คุณพ่อรู้แล้วว่ารจอยู่ที่นี่

รู้ไหม๊ ตลอดเวลาที่คุณอยู่ร่วมกับเรา เอ่อ คือผม มีความรู้สึกว่า ถ้ามีคุณอยู่ด้วยอะไรๆ ก็ดูดี แต่พอคุณจะไป ผมรู้สึกว่ามันมีบางอย่างหายไปจากชีวิตของผม

เป็นเพราะ รจเป็นลูกของเจ้าของนครรัฐ ใช่ไหม๊คะ?

ไม่ ไม่ใช่ คุณจะเป็นนางฟ้าหรือเป็นใครก็ตาม คุณก็คือรจนาที่ผมจะจดจำไว้ตลอดชีวิตของผม ผมต่างหากที่เป็นคนจรจัด ไม่มีญาติ ไม่มีบ้าน ต้องมาอาศัยที่นี่อยู่–”

อย่า!” รจนา ยื่นปลายนิ้วมืออันเรียวงาม แตะที่ริมฝีปากของสังข์ อย่างแผ่วเบา คุณไม่ใช่ตัวคนเดียว รจต่างหาก ที่ต้องอยู่คนเดียว ที่จะไม่ได้เห็นคุณ ถ้ากลับไปถึงพ่อคงจะจับรจขังไว้ที่บ้านไม่ให้มาที่นี่อีก รจรู้ค่ะ พ่อต้องทำแน่ๆ

แล้วคุณจะทำยังไง?

ไม่รู้ รจนา น้ำตาซึม ก่อนจะกล่าวอำลา แล้วรจจะพยายาม มาที่นี่ให้ได้ค่ะสังข์

รจ

เอื้อย มองดูสังข์กับรจนา ด้วยหัวใจสะท้าน เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้ว สังข์ไม่ได้รักเอื้อยเลย และคิดว่า รจนา ชั่งเป็นผู้หญิงโชคดีเหลือเกิน มาทีหลังแต่ก็เข้าไปนั่งในหัวใจของสังข์ได้ในเวลาไม่นาน เอื้อย รู้สึกเสียใจ ปวดร้าวใจยิ่งนัก เธอร้องไห้ออกมาเบาๆ ความรู้สึกเช่นนี้โสนน้อยรู้ดี มันคงไม่แตกต่างจากที่เธอเคยได้รับ เมื่อต้องตัดเยื่อตัดใยกับพลายงาม และเสียเขาไปให้แก่สร้อยมณี โสนน้อย จึงโอบกอดเพื่อปลอบใจเพื่อนให้หายเศร้า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 97 : นักเล่านิทาน (ตอนที่ ๙๖/๑๐๕ บทที่ ๒๘) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android