คัดลอกลิงก์เเล้ว

(SF) My first real crush was Louis Tomlinson (1D| Larry Stylinson Fanfic)

โดย Owlivia

ภาคต่อของ SF- I'd marry you harry ค่ะ เป็นมุมมองของลูอีบ้าง

ยอดวิวรวม

364

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


364

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.พ. 59 / 17:46 น.
นิยาย (SF) My first real crush was Louis Tomlinson (1D| Larry Stylinson Fanfic) (SF) My first real crush was Louis Tomlinson (1D| Larry Stylinson Fanfic) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ภาคต่อของ SF - I'd marry you Harry ค่ะ
เป็นมุมมองของลูอีบ้าง

ใครยังไม่ได้อ่านอันแรก 
 จิ้ม  เลยค่ะ ไม่งั้นจะงงๆหน่อย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.พ. 59 / 17:46



My first real crush was Louis Tomlinson

คำพูดนั้น หมายความว่าไงกันนะ

 

 

ตัวผมในวัย 32 กำลังผูกเนคไทอย่างใจเย็นอยู่หน้ากระจก ก่อนจะหยิบเสื้อสูททักซิโด้ที่สั่งตัดใหม่เพื่อโอกาสพิเศษนี้โดยเฉพาะขึ้นมาสวมทับเสื้อเชิตด้านใน

วันนี้เป็นวันสำคัญ เป็นวันแต่งงานของตัวผมเอง

 

สถานที่แต่งงานนี้เป็นสถานที่เดียวกับที่แม่ของผมได้แต่งงานกับพ่อเลี้ยงของผม มันเป็นโบสถ์ที่สวยงาม และผมก็อยากจะจัดงานแต่งของผมกับผู้หญิงที่ผมรัก

ผมกับแดเนียลยืนต้อนรับแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาที่งาน ทั้งคนสนิท คนในวงการ และอดีตเพื่อนร่วมวงอย่าง เลียม ไนออล เซน และแฮร์รี่

ผมกอดทุกคนที่เข้ามาร่วมแสดงความยินดี รวมถึงแฮร์รี่ด้วย เรากอดกันในระยะเวลาสั้นแต่มันก็ยังอบอุ่นเหมือนเคย เราสบตากันเล็กน้อยก่อนที่แฮร์รี่กับคนอื่นๆจะเดินเข้างานไป

 

ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นของแฮร์รี่มีหลากหลายอารมณ์ ทั้งดีใจและโศกเศร้า และผมก็รู้ว่าทำไม

เพราะเขาบอกผมทุกอย่าง ในคืนปาร์ตี้สละโสด

 

.

..

 

ปาร์ตี้สละโสด

คืนนี้ผมเชิญเพื่อนสนิทชายทั้งหลายมางาน ดื่มเหล้าเต้นรำ เฮฮากันให้สะใจก่อนที่จะไปใช้ชีวิตแบบใหม่ และแน่นอนว่าแขกในงานก็มีอดีตสมาชิกในวงอย่างเลียม ไนออล เซน และแฮร์รี่ด้วย

 

เราต่างล้อมวงคุยกัน เหล้าค่อยๆเข้าปาก ไม่เว้นแม้แต่แฮร์รี่ที่มักจะไม่ค่อยดื่ม คราวนี้เขานั่งเงียบไม่พูดจา เอาแต่ดื่มไปแก้วแล้ว แก้วเล่า

เพื่อนคนอื่นชวนผมไปเต้นรำ ผมละออกจากโต๊ะและไปร่วมสนุก

 

ถึงจะสุดเหวี่ยงแค่ไหนผมก็ยังมีสติดี เพราะจากบทเรียนที่เคยพลั้งพลาดครั้งนั้น ผมก็ดื่มอย่างมีสติมากขึ้น

 

ผมเต้นเหนื่อยมากพอแล้วจึงกลับมานั่งที่โต๊ะ โต๊ะที่มีเพียงแฮร์รี่ที่ฟุบหลับไปเพราะเมา ส่วนคนอื่นไปเต้นรำกันอยู่

ท่ามกลางเสียงเพลงในคลับที่วุ่นวาย ช่วงเวลาตรงนั้นกลับสงบนิ่ง ผมกำลังจ้องมองเขาอยู่เงียบๆ และในหัวของผมนั้นคิดถึงเรื่องราวต่างๆมากมายที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต ช่วงเวลาในวงของผม ช่วงเวลาของผมและเขา ความลับที่ผมเก็บงำมันไว้ในใจ ไม่ให้ใครรู้เลยแม้แต่คนเดียว

 

ความลับที่ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมตกหลุมรักเพื่อนในวงอย่างแฮร์รี่ สไตลส์มาโดยตลอด

 

คุณอาจจะตกใจ ไม่แปลกหรอก ผมไม่เคยบอกมันกับใคร

 

“นายชอบลูอีใช่ไหมแฮร์รี่” เสียงของเลียมที่ดังขึ้นทำให้ผมที่กำลังเดินอยู่หยุดชะงักลง

“พูดอะไรน่ะเลียม เพ้อเจ้อแล้ว” ตามด้วยเสียงขุ่นๆของแฮร์รี่ ผมจึงตัดสินใจแอบอยู่ที่มุมห้องเพื่อแอบฟังบทสนทนานั้น “ฉันไม่มีทางชอบเขาได้หรอก เราเป็นผู้ชายเหมือนกัน เราเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกัน มันเป็นไม่ได้หรอกนะเลียม”

 

คำตอบในวันนั้นของแฮร์รี่ตอกย้ำในสิ่งที่ผมคิดมาตลอด ใช่ ถึงจะสนิทกันแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้ ถึงผมชอบแฮร์รี่แค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้ เพราะงั้นผมเลยคิดที่จะตัดใจ

ผมได้รู้จักกับผู้หญิงที่ชื่อเอเลเนอร์ เราตกลงปลงใจที่จะคบกัน และมีช่วงเวลาที่ดี ผมรักเธอมากๆ 


แต่ในขณะเดียวกันนั้น ทุกครั้งที่อยู่กับแฮร์รี่ ความรู้สึกของผมก็เหมือนเดิม

หลายครั้งที่มองเขาด้วยสายตาพิเศษไป

 

พวกแฟนคลับเห็น และนั่นทำให้ผมหงุดหงิด

ทั้งที่ผมพยายามจะเก็บมันไว้ให้ลึกที่สุดในหัวใจแท้ๆ

 

แต่ผมก็เมินมันไป ใช้เวลากับเอลให้ดีที่สุด

ในขณะเดียวกันนั้น แฮร์รี่ก็มีคนรักของเขา เส้นทางเราที่เคยสนิทกันมากๆค่อยๆห่างกันไป เป็นเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบลง

 

เวลาของเราดำเนินไป

มีมรสุมเข้ามาในชีวิต ผมที่รักการสังสรรค์พลั้งพลาดขึ้นมา ผมจบความรักลงกับเอล แต่ก็ได้รู้จักกับแดเนียล ผู้หญิงดีๆอีกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิต ผู้หญิงที่ยอมรับได้แม้ผมจะมีลูกแล้ว

 

ผมเริ่มต้นความรักครั้งใหม่กับเธอ และจนถึงทุกวันนี้มันก็มั่นคงพอที่ผมจะขอเธอแต่งงาน

ผมตัดสินใจแล้ว

 

ถึงความรักทั้งหมดจะดำเนินมาอย่างไร ทุกครั้งที่อยู่กับแฮร์รี่ ผมก็รู้ว่าในใจยังมีเขาอยู่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเลือกที่จะเก็บเขาไว้ และใช้เวลากับปัจจุบันให้ดีที่สุด

 

ผมเลือกแล้ว

 



 .

..


“ลู” เสียงของแฮร์รี่ดังขึ้นมา ปลุกผมขึ้นจากภวังค์ความคิดทั้งหมดให้หันไปมองเขาที่ยังฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ผมรับรู้ได้ว่าเขากำลังเมามาก และเหมือนว่าทั้งหมดคือการละเมอ

“แฮร์รี่ นายเมามากแล้วนะ” ผมเอื้อมมือไปเขย่าตัวแฮร์รี่หมายจะปลุกเขาขึ้นมา และเขาปัดมือผมออกก่อนจะพูดต่อ

“นายจะแต่งงานแล้วเหรอ” พูดพร้อมค่อยๆยันตัวจากโต๊ะขึ้นมามองหน้าผม ตาคู่นั้นหยาดเยิ้มกว่าปกติด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริมฝีปากสวยงามนั้นค่อยๆขยับช้าๆ “ทำไมถึงเป็นเธอทั้งๆที่ฉันรักนายก่อนแท้ๆ” ปลายเสียงเบาๆไปคล้ายพูดพึมพำ แต่ถึงจะเป็นการพูดพึมพำ ถึงเสียงเพลงรอบกายจะดัง แต่ผมได้ยินมันชัดไม่ผิดเพี้ยนแน่

 

แฮร์รี่หมายความว่ายังไงกัน

รักมาก่อนงั้นเหรอ

 

“ฉันรักนายมาตั้งนานแท้ๆ” พูดแล้วก็เบะปากร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆ และนั่นทำให้ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองรอบกายไปมา โชคดีที่เลียมกับไนออลเดินตรงมาพอดี

“เลียม! ไนออล!

“เฮ้ย มีไร” เลียมรีบวิ่งเข้ามาหน้าตื่นๆ

“ช่วยดูแลแฮร์รี่หน่อยนะ เมามากแล้ว” ผมเลือกจะพูดแบบนั้นไป แม้ทั้งคู่จะดูงงๆแต่ก็ช่วยกันประคองแฮร์รี่ออกไป

 

ผมยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น และคิดถึงคำที่แฮร์รี่พูดในหัวช้าๆ

แฮร์รี่เองก็รักผมมาตลอตอย่างนั้นเหรอ

 

.

..

 

“นายลูอี ทอมลินสัน ขอรับสมัครรับนางสาวแดเนียล แคมป์เบล เป็นภรรยาและขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อเธอทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติเธอจนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือ?” เสียงของบาทหลวงคล้ายปลุกผมขึ้นจากภวังค์ ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเจ้าสาวคนสวยที่กำลังยิ้มด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ ก่อนจะขานรับคำบาทหลวงด้วยเสียงดังฟังชัด

“ผมสมัครครับ”

“นางสาวแดเนียล แคมป์เบล ขอรับสมัครรับนายลูอี ทอมลินสัน เป็นสามีและขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อเขาทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติเขาจนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือ?

“ดิฉันสมัครค่ะ”เธอเองก็ตอบด้วยเสียงดังฟังชัดไม่แพ้กัน

 

เรากล่าวคำปฏิญาณ แลกแหวน และจุมพิตกัน

 

แขกเหรื่อในงานพากันปรบมือแสดงความยินดีกับภาพตรงหน้า

และแฮร์รี่เองก็เช่นกัน เขากำลังยิ้มแสดงความยินดีให้ผม โดยที่เขาไม่รู้ว่าคืนนั้นเขาได้เผยความลับอะไรออกมา

 

แต่ถึงเขาจะกล่าวออกมาแล้ว ผมก็เลือกที่จะทำเป็นว่าไม่เคยรับรู้ และเก็บงำความลับของตนต่อไป เพราะถึงแม้เราจะมีใจที่ตรงกัน แต่ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

ผมในตอนนี้เลือกที่จะยืนเคียงข้างเจ้าสาวคนสวยของผม

 

จะถือว่าโชคชะตาได้เล่นตลก

เลือกให้เราได้รู้จักกัน แต่ไม่ได้เลือกที่จะให้เราเคียงคู่กัน

 

ชีวิตของเราก็ต้องดำเนินต่อไปในทางของเรา

 

 

แต่ถึงมันจะเป็นแบบนั้น ผมก็ไม่คิดจะปฏิเสธว่าผมรู้สึกยังไง

แม้จะไม่ได้ลงเอยกัน แต่แฮร์รี่ก็จะยังคงอยู่ในใจของผมเสมอไป

 

 

 

Always in my heart @Harry_Styles . Yours sincerely, Louis

 

 

---------

 

จบค่ะ แหะ แหะ

ภาคต่อ And I'd marry you harry สั้นมาก วูบมาก พอดีอยากแต่งมุมของลูอีบ้าง ว่าจริงๆเขาก็รักนะ แต่พอไมได้พูดไป ไม่ได้คุยกัน ก็เลยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง แต่พอรู้แล้วก็แก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี

มันก็มีเยอะเหมือนกันนะคะ ความรักที่ไม่ได้ลงเอยกัน (โดนนักอ่านตี)

อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร ชอบไม่ชอบยังไง ควรปรับปรุงแก้ไขตรงไหนก็สามารถคอมเมนท์มาได้เลยนะคะ เราชอบอ่านคอมเมนท์ของทุกคนเลย J

 

ป.ล. วันหลังต้องเขียนเขารักกันบ้างละค่ะ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Owlivia จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 THEYONG
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 21:14
    หน่วงไม่ต่างจากเรื่องเเรกพีคตรงที่คิดตรงกัน บร๊ะ!เราก็นึกว่าลูอีไม่ใช่ชอบแฮร์รี่สะอีก เห้อออ ...พระเจ้าคะหนูจะต้องปวดใจไปอีกเท่าไร TOT
    #2
    0
  2. #1 181016
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 22:43
    โฮฮฮฮ จบลงที่ต่างคนต่างไปมีเส้นทางของตัวเองกันไป

    แต่มันก็มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นกับทั้งคู่และก็ยังอยู่ในใจเสมอไป

    โอ๊ยอินค่ะ สวยงาม 5555555555555 ไรท์เตอร์สู้ๆ
    #1
    0