คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ʹ กิโมโนสีเลือด | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    เรื่องนี้ส่งไปที่ตะวันส่องค่ะ แต่คิดว่าคงไม่ผ่าน เพราะมันยังไม่เข้ถึงอารมณ์เท่าไร เลยอยากให้เพื่อนๆ ช่วยวิจารณ์กันหน่อยค่ะ ติชมได้ตามสบายนะคะ ^^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ย. 57 / 09:56


“กิโมโนสีเลือด”

          เมืองโตเกียว,ญี่ปุ่น ปี 2000

          วันนี้เป็นวันชมซากุระของทุกปี คุณแม่ได้ซื้อชุดกิโมโนมือสองแต่สภาพยังดีอยู่ แถมมีลวดลายที่วิจิตรงดงามให้อิคาเบะใส่ไปชมซากุระกับเพื่อน เนื่องจากฐานะทางบ้านของอิคาเบะไม่ค่อยจะดีนัก และเมื่อถึงเวลานัดพบ เพื่อนของอิคาเบะซึ่งประกอบด้วย รัน , ริเสะ , โยโกะ , เรียวตะ และอิคคิวก็ได้พากันไปสวนสาธารณะที่ขึ้นชื่อเรื่องความงามของซากุระ เมื่อไปถึง อิคคิวก็เริ่มสังเกตเห็นว่าตัวอิคาเบะเริ่มซีดลง จึงถามว่า “อิคาเบะ เธอทำไมตัวซีดอย่างนั้นล่ะ?!” แต่รู้สึกว่าจะมีเพียงอิคคิวที่เห็น เพราะหลังจากนั้นเพื่อนทุกคนก็เถียงอิคคิวว่า “อิคาเบะไม่ได้ตัวซีดเสียหน่อย สงสัยนายจะตาฝาดแล้วล่ะ” “ฉันไม่ได้ตาฝาดนะ” อิคคิวพยายามพูดต่อ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ แล้วจู่ๆ รันก็ทำท่าเหมือนนึกขึ้นมาได้ จึงเรียกอิคคิวไปคุยกันตามลำพัง “อิคคิว ทางที่ดีนายควรสงบปากสงบคำไว้นะ” “ทำไมล่ะ” “ไม่รู้สิ ทำตามที่ฉันบอกละกัน” แต่อิคคิวก็ไม่เชื่อรัน และพยายามทักว่าอิคาเบะชักจะตัวซีดลงๆ จนถึงเวลากลับบ้าน เด็กๆ ได้มายืนบอกลากันที่ม้านั่งข้างถนน เพื่อแยกย้ายกันกลับไปบ้านตัวเอง แต่ทันใดนั้น!! ก็มีรถบรรทุกเสียหลักวิ่งมาชนอิคคิวที่กำลังนั่งอยู่กับริเสะบนม้านั่งอย่างจัง!! อิคคิวเสียชีวิตในทันที และเลือดของอิคคิวได้กระเด็นมาเปื้อนกิโมโนของอิคาเบะเต็มๆ  แต่น่าแปลกที่ริเสะไม่โดนอะไรเลย วันต่อมาที่งานศพของอิคคิว เพื่อนทุกคนมากันครบ ยกเว้นอิคาเบะ ริเสะจึงชวนรันไปตามอิคาเบะที่บ้าน เมื่อไปถึงก็พบอิคาเบะกำลังหวีผมอยู่ แต่ที่น่าประหลาดใจที่สุดคือผมของอิคาเบะยาวลากดิน!! รันที่เห็นก็ไม่พูดอะไร ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และแกล้งบอกกับริเสะว่า “สงสัยอิคาเบะจะออกไปข้างนอกมั้งริเสะ เรากลับกันเถอะ” “รันเธอตาฝาดรึป่าว? อิคาเบะก็นั่งอยู่นี่ไง แถมผมยาวขึ้นซะด้วย” ริเสะพูดแล้วชี้ไปทางอิคาเบะที่นั่งหวีผมอยู่ แล้วอิคาเบะก็หันหน้ามาทางริเสะและรัน แต่ทว่าใบหน้านั้นกลับเปรอะไปด้วยเลือดและมองมาทางริเสะด้วยสายตาอาฆาต!! ริเสะตกใจมาก เธอส่งเสียงร้องออกมา แล้ววิ่งไปตรงถนน แต่รันคว้าตัวเธอไว้ “เป็นบ้าอะไรกันริเสะ อยู่ดีๆ ก็วิ่งไปทางถนน” “รันฉันกลัวอิคาเบะ วันนี้ช่วยมานอนเป็นเพื่อนฉันได้มั้ย” ริเสะพูดแล้วโผเข้ากอดรัน “คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ??” อิคาเบะที่เดินมาจากทางไหนไม่รู้ถามด้วยความสงสัย “อิคาเบะ เมื่อกี้เธออยู่บนนั้นนี่” ริเสะพูดแล้วหันไปมองข้างบน ก็ไม่เห็นใครเลย “กรี๊ดดด~ อิคาเบะเป็นผี!!  ริเสะเริ่มสติแตก เธอวิ่งออกไปกลางถนน ซึ่งเป็นเวลาที่รถคันใหญ่กำลังแล่นมาพอดี รถคันนั้นชนริเสะ และริเสะก็เสียชีวิตเป็นคนที่สอง...

            1 ปีต่อมา

          อิคาเบะเริ่มผอมและซูบซีดมาก รันเป็นคนเดียวเห็นสภาพแต่ไม่กล้าพูด และจู่ๆ ขณะที่อิคาเบะกำลังเล่นกับเพื่อน เธอก็เป็นลมล้มพับลงไป เพื่อนๆ ตกใจมากรีบมาปฐมพยาบาลอิคาเบะ แต่รันเห็นว่ามีวิญญาณของผู้หญิงคนนึงกำลังพยายามจะสิงร่างของอิคาเบะ แล้วสักพะกอิคาเบะก็ฟื้นขึ้นมา เธอผลักทุกคนออกไป แล้วเดินตรงมาหารัน พร้อมพูดด้วยเสียงอันเกรี้ยวกราดว่า “เธอน่ะมายุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่อง ฉันจึงเก็บเธอไว้เป็นคนสุดท้ายยังไงล่ะ อยากรู้ประวัติฉันมั้ยล่ะ” แล้ววิญญาณหญิงสาวในร่างของอิคาเบะก็เริ่มเล่าประวัติตัวเองให้ฟัง “ฉันชื่อไซยากะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของอิคาเบะ แต่ไม่มีใครรักฉันเลย ตั้งแต่อิคาเบะเกิดมา ทุกคนก็เอาใจมันตลอดอ่ะ สมบัติชิ้นเดียวที่ฉันได้ก็คือกิโมโนตัวนี้ แต่สุดท้ายหลังจากที่ฉันไปเที่ยวงานวัดแล้วโดนไอ้เจ้าของร้านใจโฉดฆ่า กิโมโนตัวนี้ก็ตกไปเป็นของอิคาเบะอีก ฉันไม่ยอมหรอก ฉันจะเอามันคืนให้ได้ เตรียมตัวตายได้แล้ว!!!” ขาดคำของไซยากะ ชุดกิโมโนของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด แล้วครอบร่างรันในทันที แต่ก็มีวิญญาณมาช่วยรันเอาไว้ วิญญาณของอิคคิวและริเสะนั่นเอง “พี่เอาเราไปแล้วยังจะเอาเพื่อนเราไปอีกเหรอคะ?! พอเถอะค่ะ ไปสู่สุขติเถอะนะ” วิญญาณของริเสะพยายามเกลี้ยกล่อม “ใช่ครับ พี่ควรจะปล่อยวางทุกอย่างได้แล้ว” แต่ไซยากะกลับยิ้มเยาะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหมิ่นๆ ว่า “แล้วทำไมพวกแกไม่ไปเกิดล่ะ งั้นคราวนี้ฉันจะทำลายวิญญาณของพวกแกด้วย พวกแกจะได้ไปสู่สุขติไง ฮะๆๆ” แล้วไซยากะก็เสกพลังบางอย่างใส่วิญญาณริเสะ ริเสะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วจางหายไปในทันที “ริเสะ!!” รันร้องด้วยความตกใจ “ต่อมาก็ตาแกแล้ว” จากนั้นไซยากะก็เสกพลังใส่อิคคิว แต่อิคคิวหลบได้ พลังนั้นจึงไปโดนต้นไม้แทน “พอเถอะครับพี่ ปล่อยวางเถอะ ถึงพี่จะฆ่าทุกคนได้ แต่พี่ก็ไม่สามารถเอากิโมโนตัวนี้ไปได้อยู่ดี” วิญญาณอิคคิวพยายามพูดเตือนสติ แต่ไซยากะกลับกรีดร้องด้วยความเกรี้ยวกราด “ไม่จริง ทำไมฉันจะเอาไปไม่ได้ กรี๊ดดด~” แล้วทันใดนั้น รันก็เอายันต์มาแปะใส่หน้าผากของอิคาเบะทันที ไซยากะกรีดร้องด้วยวามเจ็บปวด และวิญญาณของไซยากะก็จางหายไป เหลือแต่เพียงร่างของอิคาเบะที่นอนสลบอยู่ “จบเรื่องแล้ว ฉันไปเกิดก่อนนะ เผื่อได้เจอกับริเสะ บายนะรัน” วิญญาณของอิคคิวบอกลา รันก็บอกลาเช่นกัน “ลาก่อนนะอิคคิว ขอให้เราได้พบกันอีก” แล้ววิญญาณของอิคคิวก็จางหายไป ทิ้งให้รันอยู่กับอิคาเบะสองคนท่ามกลางหมู่ซากุระที่เริ่มร่วงโรย.. 

 

 

 

ผลงานทั้งหมด ของ Levy-Star

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น