คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักเศร้าๆ สาวจิ้งจอกจำแลง

โดย Levy-Star

ทำไมนะ?!! ขอแค่มีความรัก ถึงจะต่างกันแค่ไหนก็อยู่ร่วมกันได้ไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมเหล่าชาวบ้านถึงไม่เข้าใจเรื่องนี้นะ ทำไมต้องมากีดกันเราสองคนด้วย...

ยอดวิวรวม

63

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


63

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ม.ค. 58 / 20:41 น.
นิยาย ѡ Ǩ駨͡ŧ รักเศร้าๆ สาวจิ้งจอกจำแลง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
“ลาก่อนนะ โคอุเมะคุง ข้าจะรักท่านตลอดไป จะไม่มีวันลืมท่านเลย..” หญิงสาวแสนงดงามที่บัดนี้ได้คืนร่างเป็นจิ้งจอกพูดด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ร่างของนางถูกมัดติดกับเสา รอบกายนางล้อมรอบไปด้วยฟาง พร้อมกับเหล่าชาวบ้านที่ตั้งท่าเตรียมจะจุดไฟเผาเธอทุกเมื่อ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ม.ค. 58 / 20:41


แฮกๆ นี่ข้าฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?!! ข้าฝันแบบนี้มาเกือบสิบรอบแล้วนะ เรื่องมัน.. จะไม่เกิดขึ้นจริงหรอกนะ.. ใช่มั้ย??

“ยูคิโกะ ข้าไปตัดไม้ก่อนนะ เจ้าก็ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ!!

เสียงโคอุเมะ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น สามี ของข้าทิ้งท้ายไว้ก่อนที่เขาจะไปทำงานตัดไม้ เป็นเช่นนี้มาเป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้ว อย่างที่พวกเจ้าสงสัยกันนั่นแหละ!! ข้าเป็นปีศาจ.. ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ปีศาจที่เหล่าชาวบ้านต่างหวาดกลัวกัน แต่สำหรับชายผู้นี้ผิดจากคนอื่นอย่างมาก..

ย้อนไปเมื่อ 2 ปีก่อน

ข้าที่ในตอนนั้นเป็นเพียงจิ้งจอกธรรมดาที่กำลังฝึกวิชาอยู่ในถ้ำ ได้ถูกพวกชาวบ้านที่ออกมาล่าสัตว์จับตัวเพื่อส่งไปขาย แต่ชายผู้นี้ ชายผู้นี้เขามาช่วยข้าไว้

“พวกท่านปล่อยนางเถิด นางเป็นเพียงจิ้งจอกธรรมดาตัวหนึ่ง ยังไงก็คงหาเงินให้พวกท่านได้ไม่กี่ตังค์”

“แล้วเจ้าจะทำยังไงล่ะโคอุเมะ เวลาที่พวกเราเสียไปเพื่อจับเจ้าตัวนี้มามันเกือบครึ่งวันเลยนะ ใครจะมาชดใช้ให้พวกเรา!!

“รับนี่ไว้เถิด นี่คือเงินที่ข้าสะสมไว้ทั้งหมด”

ชายหนุ่มผู้นั้นพูดพร้อมกับยื่นถุงเงินที่เหน็บไว้ตรงเอวให้แก่กลุ่มคนเหล่านั้น เมื่อชายผู้ที่ดูแล้วน่าจะเป็นหัวหน้าได้รับเงินก็พยักเพยิดให้ลูกน้องอีก 5 คนกลับบ้านได้แล้ว จากนั้นตัวเขาก็หันมาพูดกับชายหนุ่ม

“โคอุเมะ จิ้งจอกตัวนี้ถือว่าเจ้าซื้อต่อแล้วนะ ระวังอย่าให้มันถูกพวกข้าจับอีกล่ะ”

แล้วชายผู้นั้นก็เดินกลับไปจนลับสายตา ชายหนุ่มที่ช่วยชีวิตข้าไว้ก็หันมาเปิดกรงให้ข้าออกมา ขอบคุณท่านมาก ข้าอยากจะเอ่ยคำนี้เหลือเกิน แต่ข้าก็เป็นเพียงสัตว์ตัวหนึ่ง จะเอ่ยคำใดได้

“ออกมาสิ!! เจ้าจิ้งจอก ระวังอย่าให้โดนจับได้อีกนะ”

แล้วชายหนุ่มผู้นั้นก็เดินจากไป.. โคอุเมะ นั่นนามของท่านใช่หรือไม่? หากใช่ ท่านก็ทำให้ข้าได้รับรู้สิ่งบางอย่างที่ข้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน… ‘ความรัก ข้าอยากพูดคุยกับท่านสักครั้ง ท่านโคอุเมะ แต่ฟ้าดินจะมีวันนั้นสำหรับพวกเราหรือไม่ แต่ยังไงข้าก็จะรอ

ปัจจุบัน

และนี่.. คือเหตุผลที่ข้าอดทนฝึกฝนวิชาเรื่อยมา จนสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ และข้าก็ได้แปลงร่างเป็นมนุษย์เพศหญิง นามว่า ยูคิโกะ เพียงเพื่อจะมาพบกับชายผู้นี้.. ชายที่ข้าเฝ้ารอมาเนิ่นนาน ชายที่เสียสละทรัพย์ทั้งหมดเพียงเพื่อช่วยจิ้งจอกอย่างข้า และชายที่เป็นผู้นำครอบครัวของเรา แต่ทว่า.. ตัวข้านั้นก็ยังมีจุดอ่อนอยู่ ข้าเพิ่งสำเร็จวิชามาได้ไม่นานนักทำให้ข้ายังกลัวเหล่าสุนัขล่าเนื้ออยู่ ข้าจึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเข้าไปสังสรรค์กับโคอุเมะในหมู่บ้านเรื่อยมา ความสัมพันธ์ของพวกเราจะคงอยู่อีกนานแค่ไหน ข้าไม่อาจรับรู้ได้.. แต่สิ่งที่ข้ารับรู้ได้ตอนนี้คือ ข้าจะปรนนิบัติท่านตามหน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุด.. พลันข้าก็ได้ยินเสียงโคอุเมะร้องโวยวาย ข้าจึงตัดดสินใจเดินออกไปดู

“อะไรกัน!! พวกท่านจะมากล่าวหาภรรยาข้าแบบนี้ได้ไง?!!

“มีเรื่องอะไรกันคะ?!!

“นางจิ้งจอกออกมาแล้ว!! พวกเราปล่อยสุนัขล่าเนื้อได้!!

พลันมือของพวกชาวบ้านก็ปล่อยเชือกที่จูงสุนัขล่าเนื้อ พวกมันต่างก็ปรี่เข้ามาจะกัดข้า แต่.. ท่านโคอุเมะก็เข้ามากอดข้าไว้ เอาตัวเองเข้ามาบังคมเขี้ยวแทน ช่วยให้ข้ารอดพ้นจากคมเขี้ยวของเหล่าสุนัขล่าเนื้อ อย่างไรก็ตาม ด้วยความกลัวทำให้ข้าลืมตัวกลายร่างกลับเป็นจิ้งจอกตามเดิม!!

“โคอุเมะเจ้าเห็นหรือไม่ ภรรยาเจ้าเป็นจิ้งจอกจำแลงแปลงกายมาจริงๆ”

“ใช่ข้าเห็น และข้าก็รู้มานานแล้ว เพียงแต่ ข้ารักนาง รักเกินกว่าที่จะโกรธหรือรังเกียจนาง ไยพวกท่านต้องมากีดกันเราสองคนด้วย?!!

ณ ตอนนั้น ข้าทำได้เพียงแค่ร้องไห้ในอ้อมอกของโคอุเมะ เพราะข้าไม่สามารถสื่อสารอะไรออกมาเป็นคำพูดได้อีกแล้ว.. นี่สินะที่เขาเรียกว่าฝันบอกเหตุน่ะ เพียงแต่ในความฝันนั้น ตายเสียยังสู้อยู่แต่ไม่มีโอกาสเห็นหน้ากัน ไม่มีโอกาสรักกัน แต่ก็อย่างที่เขาว่ากัน คนกับสัตว์ไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้ ขอให้ท่านจงมีชีวิตที่ดีเถอะนะท่านโคอุเมะ อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตของท่านมาทิ้งกับสัตว์เยี่ยงข้าเลย ชาตินี้ มีโอกาสแค่เพียงอยู่ร่วมกันชั่วคราว ถ้าชาติหน้ามีจริง ข้าขอเกิดมาเคียงข้างท่าน จากนั้นข้าก็สะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าป่าไป จบแล้วสินะช่วงเวลาแห่งความสุข ยังไงขาก็จะจำช่วงเวลาที่ได้อยู่กับท่านตลอดไปนะ ท่านโคอุเมะ
--------------------------------------------------------------------------------------------
ปล. นี่เป็นเรื่องแรกที่ลองแต่งเลย ติชมด้วยนะคะ ถ้าโอเคจะลองทำเป็นเกมส์ VN ค่ะ

ผลงานทั้งหมด ของ Levy-Star

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น