(จบแล้วค่ะ) [Chanyeol X You] DangerGuy #ชานอันตราย

ตอนที่ 10 : THE END 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

 



     


THE END


ร้านกาแฟ

เสียงจอแจในร้านกาแฟในมื้อกลางวันมักจะวุ่นวายเสมอ ยิ่งในร้านกาแฟของโรงพยาบาลชื่อดังแห่งนี้แล้วยิ่งวุ่นวายมากกว่าที่ไหนๆ ทั้งเสียงผู้คนที่พูดคุยกันในร้าน เสียงของคนที่พยายามสั่งอาหาร หรือ แม้แต่เสียงของคนที่ต่อคิวรอชื้ออาหารกลางวันกลับไปกินที่ห้องทำงาน

ยกเว้นชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งหน้ากระจกของร้านด้วยความนิ่งเงียบ มีเพียงเสียงตักอาหารจากชายผิวแทนที่ทำลายความเงียบภายในโต๊ะอาหาร.หญิงสาวเขี่ยอาหารที่อยู่ในจานด้วยจิตใจที่เหม่อลอยก่อนจะทอดสายตามองออกไปที่นอกกระจกร้านด้วยความว่างเปล่า

“กินสักหน่อยน่ะ”

จงอินตักอาหารไปวางบนจาน(ชื่อของคุณ)เธอพยักหน้าแทนคำขอบคุณแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเธอจะตักมันเข้าปาก ทำให้จงอินต้องถอนหายใจด้วยความเหนื่อยเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่เป็นอยู่ตอนนี้..สภาพของเธอไม่ต่างจากคนตายที่ยังหายใจ.ไม่ยิ้มเหมือนเมื่อก่อน ไม่ออกไปพบผู้คน สถานที่เดียวที่เธอเข้าออกในเวลานี้ก็คือโรงพยาบาล

“เราอิ่มแล้ว..เรากลับไปเฝ้าชานยอลก่อนน่ะ”

หญิงสาวยิ้มบางให้จงอินและเลื่อนเก้าอี้ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะไปแต่ไม่ทันที่เธอจะเดีนออกจากร้าน เธอก็รู้สึกถึงอาการมึนหัวที่ก่อตัวขึ้นเนื่องจากตัวเธอเองพักผ่อนน้อยทั้งยังไม่ดูแลตัวเอง.แขนขาของเธอไร้เรี่ยวแรงแทบจะทรุดตัวลงกับพื้นแต่จงอินก็เข้ามาช้อนตัวไว้ก่อนที่(ชื่อของคุณ)จะล้มลงไป

“เราว่าเธอไปพบหมอไหม? อาการเธอดูไม่ดีเลย”

หญิงสาวไม่ตอบคำถามจงอินจึงทำให้เขาต้องรีบพาเธอออกมาจากร้านกาแฟและรีบตรงไปที่แผนกฉุกเฉีนเพื่อตรวจร่างกายของหญิงสาวอย่างเร่งด่วนที่สุด

.

.

.

“ผลตรวจของคุณ (ชื่อของคุณ) ออกมาแล้วนะคะ”

คุณหมอหน้าใสพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนกับมันเป็นเรื่องที่น่ายินดีทำเอาจงอินต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงง . คุณหมอเปีดซองเอกสารสีเหลืองออกก่อนจะหยิบกระดาษผลตรวจออกมาให้ทั้งสองดู

“ยินดีด้วยนะคะ..ตอนนี้คุณกลายเป็นคุณแม่แล้วค่ะ” เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ

“คุณ(ชื่อของคุณ)ตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว อย่าลืมมาฝากครรภ์และเข้ามาฟังคำแนะนำคุณแม่มือใหม่ในวันพรุ่งนี้นะคะ ”

“ตั้งครรภ์...”

หญิงสาวพึมพำแผ่วเบาด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ มือเรียวของเธอค่อยๆวางลงบนท้องตัวเองและลูบมันเบาๆ..สัมผัสที่แปลกใหม่ที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน...ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว..เธอได้รับรู้ว่ามีอีกชีวิตกำลังจะเกีดขึ้น..อีกชีวิตที่เป็นดั่งลมหายใจของเธอ..อีกชีวิตที่เป็นโซ่ทองคล้องใจระหว่างเธอและชานยอล..


@ห้องพักผู้ป่วย


หญิงสาวหย่อนตัวลงที่เก้าไม้สีน้ำตาลข้างเตียงผู้ป่วยที่มีชายหนุ่มผมควันบุหรี่นอนหลับอยู่พร้อมกับสายต่างๆมากมายที่ต่อเตีมรอบตัวชายหนุ่มทั้งเครื่องช่วยหายใจที่ยังคงทำงานอย่างเป็นปกติมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้รู้ว่าเขายังหายใจอยู่ถึงแม้ว่าในแต่ละวันหัวใจของชานยอลจะเต้นช้าลงก็ตาม


“ยอล..เมื่อไหร่จะตื่น...”


มือเรียวที่ผอมแห้งของหญิงสาวเอื้อมไปสัมผัสมือหนาที่วางอยู่ข้างตัวชายหนุ่มและกุมมือหนาเอาไว้ก่อนจะเอามือของชายหนุ่มมาสัมผัสที่ท้องของเธอด้วยความร้อยยิ้มบาง


“ระ..เราท้องได้หนึ่งเดือนแล้วนะ..”เธอพึมพำเบาๆและนำมือชายหนุ่มลูบท้องของเธอ


“เรากำลังจะมือเจ้าตัวเล็กแล้วน่ะ...ยอลดีใจไหม..?”


“ตื่นมาดูลูกเราสิ...”


หญิงสาวพูดกับร่างไร้สติของชานยอลและหวังว่าเขาจะได้ยินในสิ่งที่เธอต้องการบอกกับเขา..แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อชายหนุ่มยังคงหลับไม่ได้สติมีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจ และ เครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะเพื่อทำลายความเงียบของห้อง


“ตื่นสิชานยอล ฮึกก ฉันรอนายนานแล้วน่ะ ฮืออ”


ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถห้ามขอบตาที่ร้อนผ่าวได้ น้ำใสๆเรี่มไหลออกมาอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง เธอร้องไห้ทุกครั้ง เธอร้องให้แทบทุกวันทุกครั้งที่เธอคิดถึงชายผู้เป็นที่รัก


หญิงสาวฟุบหน้าลงกับเตียงและร้องไห้ออกมาจนตัวของเธอสันระริก ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นเข้ามาที่ก้อนเนื้อข้างช้ายก่อนจะถูกบีบรัดให้เจ็บปวดกว่าเดีม เหมือนกับมีดนับร้อยดวงที่มาทิ่มแทงหัวใจที่อ่อนแอจนมันแทบสลายไปตรงนี้


“ตื่นสิ ฮึกก ไอ้คนใจร้าย..ไหนบอกจะปกป้องไง..ไหนบอกจะไม่ทำให้ร้องไห้.. ฮึกก คนโกหก”


เธอทั้งร้องไห้ทั้งสะอื้นด้วยความเสียใจมือข้างหนึ่งก็บีบมือชายหนุ่มเพือส่งความรู้สึกเจ็บปวดนี้ไปให้กับเขา มันช่างทรมานเหลือเกีนกับการที่ต้องทนอยู่กับความรู้สึกและความทรงจำที่ไม่สามารถลืมออกไปได้..ทรมานกับการที่ต้องจดจำทุกอย่างทั้งๆที่อีกคนจากไปนานแล้ว


ก๊อกๆๆๆ


“เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม..?”


ชายหนุ่มผิวแทนเปีดประตูห้องเข้ามาเรียกหญิงสาวให้ออกไปคุยกับเขาที่นอกห้อง หญิงสาวปาดน้ำตาและพยายามกลั้นเสียงสะอื้นก่อนจะเดีนตามจงอินออกไปข้างนอกอย่างว่าง่าย


จงอินเดีนนำหญิงสาวมาที่สวนข้างโรงพยาบาลพร้อมกับทิ้งตัวลงที่ม้านั่งและกวักมือเรียกให้หญิงสาวมานั่งข้างๆเขา เธอยอมนั่งข้างจงอินอย่างเงียบๆเพื่อรอฟังสิ่งที่จงอินต้องการจะพูดกับเธอ


“เราขออะไรได้ไหม...?”


“อะไรเหรอจงอิน..”


“เราขอรับเป็นพ่อของเด็กในท้องเธอได้ไหม..?”


จงอินเอื้อมมือมากุมมือหญิงสาวที่วางอยู่บนตักและมองเธอด้วยสายตาที่มีความหมายพร้อมกับบีบมือของเธอเบาๆให้เห็นถึงความตั้งใจจริงของเขา


“เราคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก...”


“ทำไมล่ะ?” จงอินมีท่าทีตกใจไม่น้อยเมื่อถูกเธอปฎิเสธ   


“ไอ้ชานยอลมันไม่ได้สติมาเป็นเดือนละ..เธอคิดหรึอไงว่ามันจะมีปัญญาตื่นมาดูแลเธอกับลูก?”


สีหน้าของจงอินเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่ตกใจก็แปรเปลี่ยนมาเป็นโกรธแค้นทั้งใบหน้าที่แดงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนพร้อมกับกระชากแขนหญิงสาวอย่างแรงจนร่างบางต้องเชตามแรงกระชาก


”จงอิน!! นายเป็นบ้าหรึอไง!“


“เลิกหวังเหอะ ถ้าภายในเดือนนี้ไอ้ยอลมันไม่ฟื้น หมอจะมาเอาเครื่องช่วยหายใจออกแล้ว!!”


“ฮึกก จงอิน..ทำไมนายเป็นแบบนี้..”


น้ำใสๆหยดลงมาจากดวงตาคู่เดีม จงอินที่เธอเคยรู้จักเขาเป็นคนที่อ่อนโยนอบอุ่น และ ใจดีกับเธอเสมอ เวลาที่เธออ่อนแอก็มีเขาที่คอยให้กำลังใจมาโดยตลอดแต่วันนี้กลับเปลี่ยนเป็นอีกคน จงอินคนเดีมได้ตายไปแล้วจงอินที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ต่างจากปีศาจร้าย


“รู้ไว้ซะไอ้ยอลมันตายตั้งนานแล้ว มันไม่มีทางฟื้น! เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว!!”


จงอินบีบไหล่ของหญิงสาวด้วยโทสะจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยเจ็บปวด และ ตะคอกใส่เธออย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อนเหมือนกับว่าเขามีบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ภายในจิตใจ จนวันนี้ทุกอย่างก็ระเบีดออกมาเสียแล้ว


 


#ชานอันตราย


เวลาตีห้าของทุกๆวันเป็นเวลาที่หญิงสาวจะกลับไปเอาของที่บ้านของเธอ หรือ เป็นเวลาที่เธอออกจากโรงพยาบาลไปในทุกๆวัน ...เป็นเวลาที่ห้องของชานยอลไม่มีใครอยู่มีเพียงร่างไร้สติของชานยอลที่อยู่ในห้องเท่านั้น


เมื่อหญิงสาวเดีนออกไปพ้นเขตของโรงพยาบาลชายผิวแทนในชุดเสื้อกันหนาวสีดำสนิทก็ค่อยๆเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องพักของชานและเปีดมันออกอย่างเบามือ จากนั้นเขาจึ่งค่อยๆก้าวเข้าไปที่เตียงของเพื่อนรักทีละก้าวอย่างเป็นจังหวะก่อนจะหยุดที่ข้างเตียง


จงอินมองชานยอลที่หลับไม่ได้สติด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดีม สายตาที่จงอินมองชานยอลในเวลานี้ไม่สามารถแปลความหมายได้อีกต่อไป เพราะสายตาของเขามันช่างดูหม่นหมองและสบสนในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกหลากหลายที่ก่อตัวขึ้นมาในใจของจงอินทำให้เขาสามารถทำอะไรได้มากกว่าที่คนอื่นจะคาดเดาได้


“ทำไม..มึงถึงได้ทุกอย่าง!! ทั้งๆที่มึงไม่ได้ทำอะไร...”


จงอินพูดพลางใช้มือลูบไปที่ใบหน้าใสของชายหนุ่มที่หลับอยู่ก่อนจะบีบไปที่คางของเขาอย่างรุนแรง


“ขนาดมึงจะตายอยู่แล้ว...เขาก็ยังรักมึง...”


“กูอิจฉามึงว่ะชานยอล..กูมีอะไรที่สู้มึงไม่ได้ว่ะ...กูดีกับเขาขนาดนี้ เขาก็ยังเทใจไปรักคนเหี้ยๆแบบมึง ทำไมว่ะชานยอล!!”


จงอินไม่พูดเปล่าเขายิ่งเพี่มแรงบีบไปที่คางของชานยอลจนมันเรี่มเป็นรอยแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มืออีกข้างของเขาก็เอื้อมไปวางบนเครื่องช่วยหายใจของชานยอลด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้


“นี่ใช่ไหม...สิ่งที่ทำให้มึงยังหายใจอยู่...” จงอินมองที่เครื่องช่วยหายใจและหันกลับมามองหน้าของชานยอล


“กูให้มึงเยอะแล้ว....กูจะทำให้มึงไปสบาย ไม่ต้องทรมานอีก....”


จงอินเลื่อนนิ้วไปที่ปุ่มปิดเครื่องช่วยหายและยิ้มออกมาเหมือนกับคนเสียสติ


“ลาก่อนเพื่อนรัก...หลับให้สบายน่ะ :)



นิ้วเรียวของชายผิวแทนค่อยๆกดลงที่ปุ่มปิดเครื่องช่วยหายใจทำให้เครื่องหยุดทำงานอย่างกระทันหันจนเสียงของมันเงียบสนิทแต่เสียงเครื่องวัดชพีจรกลับยังคงส่งเสียงเป็นจังหวะที่เบาลง บนจอเครื่องวัดชีพจรแสดงให้เสั้นสีฟ้าที่กำลังเต้นอยู่จากเมื่อก่อนที่เต้นเป็นจังหวะตอนนี้กลับเบาลงจนแทบจะเป็นเสั้นตรง


“นายทำอะไรจงอิน!”


ไม่ทันที่ร่างสูงของชายผิวแทนจะหลบหนีออกจากห้องหญิงสาวก็กลับเข้ามาเสียก่อนเธอมาทันเวลาพอดีกับตอนที่จงอินปิดเครื่องช่วยหายใจไปเสียแล้ว


“หึ...ช่วยให้ชานยอลมันไปสบายไง”


เพียะ!


“เลวที่สุด..”


มือเล็กฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของจงอินอย่างแรงจะเขาต้องหันไปตามแรงตบของเธอ หญิงสาวผลักจงอินให้พ้นทางก่อนจะวิ่งตรงไปหาร่างไร้สติของชานยอลที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยลมหายใจที่อ่อนแรงลงไปทุกที น้ำตาที่พึ่งจะเหือดแห้งไปไม่นานก็ไหลลงมาอีกครั้งเมื่อเห็นสภาพของชานยอล หญิงสาวดึงเขาเข้ามากอดไว้แนบกายก่อนจะแผดเสียงร้อง


“หมอ!! พยาบาล !! ใครก็ได้ช่วยที คนไข้กำลังจะตาย ช่วยด้วย! ฮึกก”


หญิงสาวแผดเสียงร้องปนกับเสียงสะอื้นเพื่อร้องขอความช่วยเหลือในโรงพยาบาลไม่นานเกีนรอหมอและพยาบาลก็วิ่งเข้ามาที่ห้องคนไข้พร้อมกับนำตัวของชานยอลออกไปที่ห้องไอชียูด้วยความเร็ว


เมื่อร่างของชานยอลถูกพยาบาลนำออกไปที่ห้องไอชียูเธอจึ่งได้แต่มองตามร่างไร้สตินั่นจนหายลับจากสายตา เธอปาดน้ำตาทิ้งเล็กน้อยและหันมามองตัวต้นเหตุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ และ แค้นใจมากที่สุด


สายตาที่หญิงสาวมองมาที่จงอินทำให้เขาตกใจไม่น้อยเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้มาก่อนที่เป็นครั้งแรกที่เธอส่งความรู้สึกเกลียดชังให้กับจงอิน จงอินได้แต่ยืนนิ่งก่อนจะถอยหลังออกจากห้องทีละก้าว


“คิดจะหนีหรึอไงจงอิน...?”


“ฉันไม่ได้ทำ..ฉันไม่ได้ฆ่าชานยอล”


จงอินตัวสั่นอย่างตื่นตระหนกเมื่อ(ชื่อของคุณ)เรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ และ เดีนก็ค่อยๆก้าวขาเดีนมาหาเขาทีละก้าวด้วยความใจเย็น


“ฉันจะให้นายเลือก..ว่าจะให้ฉันแจ้งตำรวจ หรือ จะไปมอบตัวกับตำรวจเอง..?”


“ฉันไม่ยอมติดคุกเด็ดขาด!”


จงอินผลักหญิงสาวออกให้พ้นตัวด้วยโทสะเมื่อได้ยินคำว่าคุกหลุดออกมาจากปากหญิงสาวที่เขาแอบหลงรัก ตอนนี้ได้ประกาศจะจับเขาเข้าคุกให้ได้ จงอินรีบสาวเท้าวิ่งออกมาจากโรงพยาบาลด้วยความเร็วเป็นการหนีความผิดที่ตัวเองก่อเอาไว้ . ชายผิวแทนขึ้นไปนั่งบนรถคันงามพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะโทรหาปลายสายต่างแดนด้วยความกระวนกระวาย


“เฮีย..ผมจะไปอเมริกา..ผมต้องการความช่วยเหลือ.. ผมอยู่เกาหลีต่อไปไม่ได้แล้ว...”



ชายหนุ่มผิวแทนพูดผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน และ เป็นกังวลอย่างมาก เขาพูดเพียงแค่นั้นเมื่อปลายสายตอบตกลงเขาจึงทิ้งโทรศัพท์ลงที่เบาะรถก่อนจะขับรถออกจากโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงพลางมุ่งหน้าไปที่สนามบินเพื่อทำการหลบหนีให้เร็วที่สุด

คิม จงอินเอาโทรศัพท์ และ ทิ้งรถตัวเองเอาไว้ที่ลานจอดรถหน้าสนามบิน เขาวิ่งเข้าไปตามหาคนที่เขานัดหมายเอาไว้เพื่อจะพาเขาหนี แต่ก็ไม่ทันที่จะก้าวเข้าไปในสนามบิน เสียงไซเรนจากรถตำรวจก็ดังขึ้นทำให้จงอินต้องหันขวับไปมองด้วยความตกใจ และ รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปในตัวสนามบินทันที

“หยุด! อย่าขยับนี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ!!”

แต่ก็ไม่ได้การทันทีที่เขาเข้ามาในสนามบินก็โดนตำรวจที่อยู่ภายในสนามบินดักเขาเอาไว้เสียก่อน จงอินส่ายหน้าไปมาราวกับคนขาดสติ

“ผะ...ผมไม่ได้ทำ อย่ามายุ่ง! ”

“ตำรวจล้อมเอาไว้หมดแล้ว !! คุณ คิมจงอิน มอบตัวเถอะครับ!”

“ไม่ มันต้องไม่เป็นแบบนี้!”

จงอินตะโกนลั่นสนามบินก่อนจะพยายามวิ่งหนีตำรวจ ท้ายที่สุดจงอินก็วิ่งออกจากตรงนั้นได้ แต่เขาก็วิ่งไปไม่ได้ไกลมากนักตำรวจก็ใช้ปืนยิงเข้าไปที่หลังของจงอินเสียก่อน

 

ปัง ปัง!!

 

ลูกปืนสองพุงเข้าไปที่แผ่นหลังของจงอินสองครั้งติดกัน ทำให้ร่างกายที่กำลังขยับอยู่ต้องทรุดตัวลงกับพื้นอย่างห้ามไม่ได้ ตำรวจก็รีบวิ่งไปดูจงอินที่นอนจมกองเลือดอยู่ ก็พบว่าชายผิวแทนถูกยิงจนเสียชีวิตไปแล้ว

ผู้คนต่างมุงดูก่อนจะถ่ายรูป และ คลิปไปลงตามสื่อออนไลน์ต่างๆ จงอินจบชีวิตลงเพราะความคิด และ อารมฌ์ชั่ววูบของตัวเอง เพราะความที่เขารักเธอมากจนเกีดไป ทำให้ชีวิตที่เคยงดงามของเขาต้องจบลงอย่างไม่มีชิ้นดี

 

#ชานอันตราย

หญิงสาวเดีนวนไปมาหน้าห้องไอชียูด้วยความร้อนใจ ยิ่งเธอได้ข่าวว่าจงอินเสียชีวิตขณะที่หลบหนีตำรวจยิ่งทำให้เธอรู้สึกใจคอไม่ดี เพราะในความจริงแล้วเธอไม่ได้ต้องการให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้ เธอเพียงอยากให้จงอินเข้าคุกเพื่อรับโทษ

เธอรู้สึกเสียใจในสิ่งที่เกีดขึ้น และ ได้แต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างที่เกีดขึ้น คนรอบข้างต้องมาจบชีวิตก็เพราะเธอทั้งฮยอนอา..ยุนอา..จงอิน และ ชานยอล ทุกคนเดือดร้อนเพราะเธอ ถ้าเธอไม่ตัดสินใจกลับมาแก้แค้นชานยอลตั้งแต่แรกเรื่องทุกอย่างคงไม่จบลงแบบนี้..

“คุณ(ชื่อของคุณ) ครับ ”

“มะ..หมอ ชานยอลเป็นไงบ้างค่ะ”

“ดีใจด้วยนะครับ..คุณชานยอลพ้นขีดอันครายแล้วครับ”

“จะ..จริงเหรอค่ะ ขอบคุณมากนะคะหมอ..”

ไม่นานเกีนรอพยาบาลก็ลากเตียงชานยอลออกมาจากห้องไปซียูก่อนจะนำตัวชานยอลเข้าไปส่งที่ห้องพักผู้ป่วย หญิงสาวเดีนตามเข้าไปที่ห้อง เธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอีกตัวเดีมด้วยความเคยชิน

“ชานยอล..ดีใจจังที่ชานยอลปลอดภัย” หญิงสาวกุมมือชายหนุ่ม “ถึงแม้ชานยอล..จะไม่ได้ฟื้นขึ้นมา..แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เรารู้สึกว่าชานยอลไม่ได้จากเราไปไหน ”

เธอได้แต่คิดถึงแม้ชานยอลจะไม่ฟื้นจึ้นมาเหมือนคนปกตอ แต่มันก็ยังดีกว่าการที่ต้องจากกันไปตลอดกาล หญิงสาวกุมมือชายผู้เป็นที่รักแน่นขึ้น ขอบตาของเธอเรี่มร้อนผ่าว น้ำใสๆเรี่มไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง เธอซุกหน้าลงกับเตียงชานยอลก่อนจะร้องไห้จนร่างกายสั่นระริก

“ฮึกก..เราจะเข้มแข็ง..เพื่อชานยอล..เพื่อลูกของเรา..”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ บอกตัวเองให้เข้มแข็งทุกวัน และ เธฮก็ยังคงหวังว่าสักวันหนึ่งชานยอลต้องฟื้นขึ้นมา เธอซุกหน้าลงกับเตียงร้องไห้ออกมาด้วยความอ่อนแอ เธอไม่สามารถบังคับให้ตัวเองเข้มแข็งได้ถึงแม้ว่าจะพยายามแล้วก็ตาม

“อย่า..อย่าร้องสิ”

เสียงทุ่มที่แสนแหบพร่าพูดปลอบใจหญิงสาวเบาๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆที่ถูกวางอยู่บนหัวเธอ มือหนาค่อยๆลูบผมหญิงสาวที่ก้มหน้าร้องไห้เพื่อปลอบประโลม ทำให้เอต้องเงยหน้าขึ้นมามองที่ต้นเสียงอย่างลงสัย

“ชะ..ชานยอล..ชานยอลจริงๆด้วย หมอค่ะหมอ คนไข้ฟื้นแล้ว”

หญิงสาวเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งออกไปเรียกหมอเพื่อมาดูอาการ ร่างกายของชายหนุ่มหายเกือบจะปกติแต่คงต้องพักรักษาตัดสักพัก แต่แค่นี้มันก็เป็นข่าวดีมากพอแล้วสำหรับคนที่รอคอยแบบเธอ

“มานี่สิ”

เมื่อหมอออกไปชานยอลก็กวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้ามาใกล้ๆ เธอเดีนไปยืนข้างเตียงชานยอลที่ไวกว่าก็ฉุดให้เธอนั่งลงบนเตียงของเขา พร้อมกับใช้แขนแกร่งโอบกอดเธอไว้ไม่ให้เธอจากไปไหน

“ชานยอล..คนบ้า”

“คืนนี้..นอนบนเตียงกับเรานะ..เราอยากให้ (ชื่อของคุณ) อยู่ใกล้ๆ”

“กะ..ก็ได้”

เมื่อหญิงสาวตอบตกลงชานยอลก็จัดการให้เธอนอนลงข้างๆเขาส่วนเขาเองก็นอนกอดเธอเอาไว้ ไม่นานนักทั้งสองก็เผลอหลับไป และ เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวาน

 

เช้าวันต่อมา

 

หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาในห้องนอนก่อนจะปลับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างภายในห้องเธอยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองหาชายหนุ่มแต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของเขา หญิงสาวเดีนไปดูที่ห้องน้ำแต่ก็ไม่พบ ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจไม่น้อย และ รีบเดีนออกไปข้างนอกแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีกระดาษแผ่นหนึ่งติดไว้ที่ประตู

ออกมาหาหน่อย...สวนโรงพยาบาล

 

เล่นอะไรเนี่ย..

เธอได้แต่บ่นพึมพำคนเดียวแต่ก็ยอมเดีนออกตามไปที่นัดหมายเอาไว้อยู่ดี เมื่อเธอมาถึงสวนก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือดอกกุหลาบสีขาวมาให้กับเธอ เธอรับเอาไว้ด้วยความงุนงง

“พี่สาว มาทางนี้สิค่ะ”

เด็กน้อยไม่พูดเปล่า จูงมือเธอให้เดีนจามไปที่ต้นไม้ใหญ่ในสวน เธอมองดูรอบต้นไม้ด้วยความแปลกใจเพราะบนกิ่งไม้ และ รอบๆต้นไม้มีรูปมากมายถูกห้อย และ ติดอยู่เต็มไปหมด เธอค่อยๆดูแต่ละรูปช้า รูปแรกคือรูปขวดดาว รูปขนมคุกกี้ รูปต่อมาคือรูปผู้หญิงอ้วนๆใส่แว่นตาหนาๆคนหนึ่ง รูปทุกรูปคือช่วงเวลาที่เธอ และ ชานยอลมีร่วมกัน มันเป็นความทรงจำหนึ่งที่เธอไม่อาจลบได้

“ชอบไหม?”

ชายหนุ่มเดีนมาหยุดอยู่ที่ข้างหลังของเธอ หญิงสาวหันไปมองต้นเสียงและยิ้มออกมา

“ชอบสิ”

“นี่เราให้”

ชานยอลพูดก่อนจะยื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวแทนความรักที่บริสุทธิ์ให้กับเธอ หญิงสาวรับมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดีใจ

“เราขอโทษนะ..สำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่เอาแต่ทรมาน ขอโทษที่เอาแต่ทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน..ขอโทษจริงๆ”

ชายหนุ่มไม่พูดเผล่าเขาคุกเข่าลงกับพื้นหญ้าก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเธอเอาไว้พลางบีบเบาๆ ก่อนจะมองหน้าเธอเพื่อต้องการสื่อความในใจที่มี

“ขอโทษ..ที่ทำตัวแย่มาตลอด พอจะมีโอกาสสักครั้งไหม..โอกาสให้คนเลวๆคนนี้ได้ดูแล ได้อยู่ใกล้ๆ(ชื่อของคุณ)”

“ชะ..ชานยอล”

“ให้อภัยคนห่วยๆ คนนี้ได้ไหมครับ?”

“เราให้อภัยนานแล้ว..ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบคุณนะ..ที่ให้อภัยคนเลวแบบเรา..ขอบคุณที่ต่อให้เราจะเลวแค่ไหนก็ไม่เคยปล่อยมือเราสักครั้ง ขอบคุณที่สอนให้คนไร้หัวใจรู้จักคำว่ารัก..ขอบคุณจริงๆ”

“อื้อ ลุกขึ้นได้แล้ว..ไม่ปวดขาหรึอไง”

ชานยอลไม่ยอมลุกจึ้นตามที่เธอสั่งแต่เขากลับหยิบกล่องสีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับเปีดมันออก และ นำแหวนเพรชออกมา

“แต่งงานกับยอลนะครับ”

“อื้อ ตกลง..”

หญิงสาวยืนมือให้ชายหนุ่มสวมแหวนให้ด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เธอรู้สึกทราบชึ้งอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายที่เธอหลงรักมาหลายปี ท้ายที่สุดเธอก็สามารถเอาชนะใจเขาได้ ข้ามผ่านทุกอย่างไปด้วยกันจนถึงวันนี้วันที่เขามาคุกเข่าขอเธอแต่งงาน

“ยอลรัก (ชื่อของคุณ) นะ”

“เรา..ก็รักชานยอล”

“เราสัญญา..เราจะไม่ทิ้ง (ชื่อของคุณ) ไปไหนอีก...(ชื่อของคุณ ) จะเป็นผู้หญิงคนแรก และ เป็นคนสุดท้ายของปาร์ค ชานยอล..”

“ชานยอลก็เหมือนกัน..เป็นรักครั้งแรก..และ รักครั้งสุดท้ายของเรา”

ชานหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากของเธอ ไล้ลงมาจนถึงจมูก และ เลื่อนลงมาที่ริมฝีปากบาง เจาค่อยๆประกบปากกับเธออย่างแผ่วเบา ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากบางเบาๆ ไออุ่นแห่งรักแผ่ซ่านผ่านลมหายใจอันเร่าร้อน นัยน์ตาคู่งามปิดลงช้าๆ กลิ่นรักที่แสนละมุนทำให้ทั้งสองตกอยู่ในห้วงแห่งความสุข บรรเลงรักกันอย่างหวานชื่น ปล่อยให้ทุกอย่างไปตามที่ใจต้องการ

100%

จบบริบรูฌ์

 

WRITER TALK

เดีนทางมาถึงตอนจบจริงๆสักที หวังว่าฟิคเรื่องนี้จะอยู่ในใจทุกคนนะคะที่มาช้าเพราะไฟล์ตอนจบหาย และ ต้องได้เขียนใหม่ ทำให้ตอนจบอาจจะดูไม่ถึงใจมากนัก แต่ไรท์จะพยายามเข้ามาแก้ และ ทำการรีไรท์ให้นะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม และ ให้กำลังใจกันนะคะ

ฟิคเรื่องนี้จะไม่เกีดถ้าขาดนักอ่านทุกคน ไรท์ดีใจมากจริงๆที่ยังมีคนคิดถึง คนรออยู่

ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ

ด้วยรัก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

265 ความคิดเห็น

  1. #265 nun_jongdea (@nun_jongdea) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 20:27
    สงสารจงอินอ่ะน้องไคของพี่มาหาพี่มาเดี๋ยวพี่พาไปหาคยองซู
    #265
    0
  2. #261 44002 (@44002) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 11:56
    สงสารจงอิน ทั้งๆที่ดีกับนางเอกมากแต่นางเอกก็ไม่เห็นใจเลย
    #261
    1
  3. #260 Disneyyy (@Disneyyy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 09:46
    สงสารจงอินทำไมแต่งตอนจบแบบนี้
    เศร้าเลย จงอินนี่ดีมาตั้งแต่ต้นทำไมมาเลวจู่ก็ตอนจบล่ะสงสารอ่ะ
    #260
    0
  4. #259 CornnyChan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 19:35
    Happy Endingจ้านางเอกกับชานยอล ชอบๆ
    #259
    0
  5. #256 PuyYaothanee (@PuyYaothanee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 18:16
    ชอบเรื่องนี้จัง ชอบนางเอกแกร่งดีแต่เอาจริงๆเราเกลียดพระเอกตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องอ่ะ ..ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆให้อ่านนะคะ
    #256
    0
  6. #254 minneymint (@minneymint) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 12:52
    ไม่อยากให้จงอินตายเลยอ่าาา สงสารจงอินนนนน T^T
    #254
    0
  7. #253 kang_ki (@kang_ki) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 07:06
    แฮปปี้~~~~
    #253
    0
  8. #248 PanaddaKhunklam (@PanaddaKhunklam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 21:03
    ต่อๆๆๆ
    #248
    0
  9. #244 td_ssv (@td_ssv) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:21
    ต่อๆๆๆๆๆๆ
    #244
    0
  10. #243 td_ssv (@td_ssv) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:20
    ต่อๆๆๆๆๆๆ
    #243
    0
  11. #240 Kunalaict (@Kunalaict) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 22:18
    ต่ออีกกก ค้างหนัก
    #240
    0
  12. #239 kang_ki (@kang_ki) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 19:48
    จงอินนายไม่น่าทำแบบนี่เลยย...
    #239
    0
  13. #238 Pammy_43 (@Pammy_43) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 03:39
    ชานยอลฟื้นซะทีสิ เรารอชานยอลมานานแล้วน่ะ ฟื้นมาดูลูกของเราสิชานยอล !!!
    #238
    0
  14. #237 Sukwanpink (@Sukwanpink) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 17:57
    มาต่อได้แล้ววว
    #237
    0
  15. #236 jjhhh (@jjhhh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:59
    เมื่อไหร่จะต่ออ่า ต่อนานแล้วน้าาา~~~
    #236
    0
  16. #235 by-momay (@by-momay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:59
    จงอิน...นายเปลี่ยนไป
    นายทำอะไรนายจะทำยอลทำไม T_T...อินครัชอิน^^
    #235
    0
  17. #234 Baby Milk (@love_babymilk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 00:29
    อีอิน-ทำอะไรรร
    #234
    0
  18. #233 kwany2532 (@kwany2532) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 13:55
    อินนี่ทำไมทำแบบนี้
    #233
    0
  19. #232 NichapatMoonlard (@NichapatMoonlard) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 08:41
    รอนะคะ
    #232
    0
  20. #230 Naphatsara Wunkhog (@hdusbfsjaisv) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 21:58
    ต่อๆๆนะคะ
    #230
    0
  21. #229 parkpondyeol2711 (@parkpondyeol2711) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 21:26
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ^^สู้ๆ
    #229
    0
  22. #226 asaiyuta (@asaiyuta) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 18:23
    มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #226
    0
  23. #225 Sblaxk_7k (@lovely-exo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 01:55
    คือยอมนั่งอ่านจนถึงตีหนึ่งเกือบตีสอง มาอัพต่อไวๆนะ สู้ๆไรท์ ????
    #225
    0
  24. #224 Gakky (@mind150540) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 01:38
    อ่านรวดเดียวเลย อ๊ากกก เราค้างงง
    #224
    0
  25. #221 PIUMPROM (@PIUMPROM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 23:52
    โห่ นึกว่าจะไปซะแล้ว ต่อเร็วๆด่วนๆ
    #221
    0