(จบแล้วค่ะ) [Chanyeol X You] DangerGuy #ชานอันตราย

ตอนที่ 7 : Chapter:7 #ชานอันตราย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    24 ต.ค. 59




Chapter: 7 #ชานอันตราย







“เป็นอะไรหรึอเปล่า?”

ชานยอลเอ่ยถามเมื่อ(ชื่อของคุณ)เงียบมาตลอดทางหลังจากกลับจากสตูดีโอ.ภายในใจของเธอคิดถึงเพียงใบหน้าของหน้าแบบที่มาใหม่ในวันนี้...เธอคือ ยุนอาน้องสาวแท้ๆของฮยอนอาชึ่งไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังจำน้องสาวคนนี้ได้เสมอแต่ตอนนี้เธอกลับเปลี่ยนไปมากจากเมื่อก่อนจะดูเป็นคนขี้อายตอนนี้กลับเป็นคนที่มีความมันใจกล้าคิดกล้าทำ..ชึ่งเธอรู้สึกกังวลใจไม่น้อยที่ยุนอาเข้ามาในชีวิตของเธอ

“มีอะไรบอกเราได้น่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เหนื่อยๆ”

ชานยอลถามด้วยความเป็นห่วง(ชื่อของคุณ) แต่เธอก็ยังคงฝืนยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่เธอกำลังกังวลใจอยู่ เธอไม่ต้องการให้ชานยอลมารับรู้เรื่องที่เธอกำลังคาดเดาเพราะถ้าหากสิ่งที่เธอคิดมันไม่ใช่เรื่องจริงก็คงจะดีไม่น้อย แต่ถ้าหากสิ่งที่เธอกำลังกลัวอยู่ในตอนนี้ การกลับมาของยุนอา..ถ้าหากทุกอย่างที่เธอกลัวมันกำลังจะเกีดขึ้นจริงๆเธอคงรับมือกับมันไม่ไหวแน่

“งั้นไปเดีนเล่นกัน”

ชานยอลไม่รอฟังคำตอบจากหญิงสาวเขาเลี้ยวรถเข้าไปที่ห้างดังใจกลางเมือก่อนจะจอดรถที่ลานจอดรถของห้างโดยไม่ลืมที่จะวิ่งไปเปีดประตูฝั่งข้างคนขับให้(ชื่อของคุณ)พร้อมกับเดีนโอบไหล่หญิงสาวเข้าไปในห้าง

ชานยอลพาหญิงสาวไปเลือกชื้อเสื้อผ้าไม่ว่าหญิงสาวต้องการอะไรเขาก็ชื้อทุกอย่างให้เธอตามที่เธอต้องการไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า กระเป๋า หรือ รองเท้า.

ทั้งสองคนเดีนเที่ยวในห้างไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง(ชื่อของคุณ)ก็เรี่มมีอาการแปลกไป เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดก่อนจะหยุดเดีนทำให้ชานยอลต้องหันขวับมามองคนข้างๆด้วยความตกใจ

“(ชื่อของคุณ)เป็นอะไรครับ?”

ชานยอลค่อยๆพยุงหญิงสาวให้นั่งลงตรงเก้าอี้หน้าร้านค้าแห่งหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเธอด้วยความเป็นห่วง

“เราปวดเท้า เดีนนานไปหน่อย”

“มาเดี๋ยวยอลดูให้”

ชานยอลพูดพลางนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาวโดยไม่ลืมที่จะยกเท้าของเธอขึ้นมาดูเบาๆเมื่อชานยอลทำแบบนั้นหญิงสาวจึ่งปัดมือของเขาออกทันที

“อย่าเลย เราเกรงใจ...”หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ “เท้าเป็นของต่ำ ชานยอลไม่ควร...”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

ชานยอลตัดบทหญิงสาวแล้วค่อยๆถอดรองเท้าส้นสูงให้เธอและวางมันลงพื้นอย่างเบามือ.เมื่อถอดรองเท้าของเธอออกก็ปรากฏว่าเท้าของหญิงสาวบวมขึ้นมาและแดงช้ำตรงบริเวณนิ้วเท้าชึ่งชานยอลคาดว่าคงเป็นเพราะรองเท้าที่เธอใส่อยู่มันกัดเท้าจนช้ำหมด

“รองเท้ากัดนี่เอง”ชานยอลมองเท้าหญิงสาว“เดีนนานด้วยเท้าก็เลยบวมและปวดแบบนี้”

“ชานยอลเราเจ็บ”

“นั่งรอตรงนี้ก่อนน่ะ”

ชานยอลวิ่งหายไปบนชั้นสองของห้างก่อนจะกลับมาพร้อมกับถุงยาและกล่องรองเท้าที่เขาพึ่งชื้อมาเพื่อเปลี่ยนมันให้กับเธอ.

เขาคุกเข่าลงก่อนจะเอาเท้าของเธอวางพาดลงตรงหน้าเขาแล้วบีบยาใส่ฝ่ามือตัวเองพร้อมกับทามันลงไปที่บริเวณเท้าและฝ่าเท้าของหญิงสาว. ชายหนุ่มออกแรงนวดเบาๆที่เท้า(ชื่อของคุณ)ด้วยความทะนุถนอม เขาไม่นึกรังเกียจที่ต้องก้มลงมานวดเท้าให้ผู้หญิงคนนี้แต่ชานยอลกลับรู้สึกโชคดีที่สุดที่ได้ดูแลคนที่เขารัก

“ขอบคุณน่ะชานยอล..”

(ชื่อของคุณ)ขอบคุณชานยอลจากใจจริงเธอไม่คาดฝันว่าผู้ชายที่เธอแอบรักมาหลายมีตอนนี้ได้โน้มตัวลงมาอยู่ข้างเธอ.ทุกคนที่เดีนผ่านไปมาต่างมองเธอด้วยความรู้สึกที่อิจฉาและรู้สึกว่าเธอนั้นโชคดีเหลือเกีนที่ได้เดีนเคียงคู่กับผู้ชายที่ชื่อปาร์ค ชานยอล

“สวมรองเท้าสิ”

ชานยอลแกะกล่องรองเท้าและหยิบรองเท้าคู่ใหม่ออกมาจากกล่องก่อนจะสวมมันให้เธอ ชานยอลดูแลหญิงสาวเหมือนเจ้าหญิงในนิยายไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็จะมีชานยอลคอยดูแลเอาใจใส่ไม่ห่าง..หญิงสาวมั่นใจแล้วว่าชานยอลคือรักครั้งแรก และ จะเป็นรักครั้งสุดท้ายของเธอ

#ชานอันตราย

@ผับBIGJ

หญิงสาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด..ใช่แล้วเธอนั่งรอปาร์คชานยอลมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว วันนี้เธอมางานวันเกีดผู้จัดการของเธอและชานยอลก็บอกว่าจะมารับเธอหลังงานเลี้ยงเลีกลาแต่เธอก็ได้แต่รอเขาจนเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของชานยอล

“ทำไมไม่รับน่ะ!”

หญิงสาวกดโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิดเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับสายเธอ เธอจึ่งต้องกดโทรหาอีกครั้งแต่คราวนี้ปลายสายก็ปิดเครื่องกระทันหันหญิงสาวมีสีหน้าไม่พอใจก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าหนังด้วยความโมโห

“ทำไมทำหน้าบึ้งล้ะครับ?”

“จงอินนายมาได้ไง?”

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อจงอินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับเธอ จงอินยิ้มให้เธออย่างที่เคยทำก่อนจะถามถึงชานยอลผู้เป็นเพื่อนสนิทหญิงสาวแสดงความไม่พอใจเมื่อจงอินเอ่ยถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องอารมฌ์เสีย

“มันไปทำอะไรให้เธอ?”

“เขาผิดนัด บอกว่าจะมารับกลับไม่มา..”

“ถ้ามันไม่มาเดี๋ยวเราไปส่งเอง”

จงอินอาสาที่จะไปส่งหญิงสาวให้ถึงที่หมายเมื่อเห็นแววตาของเธอดูเศร้าลงหลังจากที่พูดถึงแฟนหนุ่ม หญิงสาวตอบตกลงทั้งสองจึ่งเดีนไปที่รถของจงอินไม่นานนักรถของจงอินก็มาจอดเทียบหน้าคอนโดของ(ชื่อของคุณ)เธอไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณจงอินก่อนจะเดีนเข้าไปนคอนโด

จงอินได้แต่มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดีนออกไปไกลจนไม่สามารถมองเห็นได้ เขาตัดสินใจขับรถออกไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ภายในใจของเขาเศร้าหมองเมื่อรู้ว่าชานยอลดูไม่ใส่ใจหญิงสาวอย่างที่ควรจะเป็น

 

วันต่อมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะหรี่ตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงไฟในห้อง เธอเดีนไปเปีดประตูห้องด้วยความงัวเงีย

“มอร์นิ่งครับ”

คนที่อยู่หน้าประตูก็คือแฟนหนุ่มที่พึ่งจะผิดนัดกับเธอเมื่อคืนตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอเกือบไม่ได้กลับคอนโด เมื่อหญิงสาวเห็นหน้าชานยอลเธอก็ปิดประตูห้องลงด้วยความหงุดหงิดแต่ไม่ทันที่เธอจะปิดประตูชานยอลก็แทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอเสียแล้ว

“คุยกันก่อนสิ”

“ไม่คุย”

“ขอโทษ เมื่อวานติดถ่ายงานน่ะ”

ชานยอลกอดหญิงสาวจากด้านหลังก่อนจะบอกเหตุผลของตนให้อีกคนฟังหญิงสาวมีท่าทีที่อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ฟังเหตุผลจึ่งยอมหันหน้ามาคุยและรับฟังคำขอโทษจากคนตรงหน้าอย่างง่ายดาย

“หายงอนน่ะครับ”

ชานยอลยื่นช่อดอกไม้ให้กับ(ชื่อของคุณ)ก่อนจะขโมยหอมแก้มใส ทำให้แก้มใสขึ้นสีเล็กน้อยพร้อมกับมือเล็กที่ฟาดไปที่ไหล่ของชายหนุ่มด้วยความเขีนอาย

“ไปอาบน้ำแต่งตัว”

“ไม่อาบได้ไหม?”

“ไม่อาบเอง? หรือ อยากให้ผัวอาบให้ ”

ชานยอลยิ้มเจ้าเล่ห์และเดีนเข้าไปใกล้หญิงสาว เธอมีท่าทีตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนีและใช้มือดันแผงอกของชานยอล

“อาบแล้วๆ”

หญิงสาวยอมอาบน้ำอย่างง่ายดายไม่นานนักหญิงสาวก็ออกมาหาชานยอลที่กำลังนั่งรออยู่ เมื่อชานยอลเห็นชุดที่หญิงสาวใส่ออกมาสีหน้าของชานยอลก็เปลี่ยนไปก่อนจะถอดแจ็คเก็ตที่ใส่อยู่มาสวมให้หญิงสาว

“ไม่เอาไม่ใส่”

“ชุดนี้มันโป๊เกีนไป”

“สวยจะตาย”

“ใส่ไว้ชะ ไม่ชอบให้ใครมองเมีย” ชานยอลเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ

“เข้าใจไหมครับว่า หวง


เข้าใจแล้ว


หญิงสาวยอมใส่เสื้อแจ็คแก็ตของชานยอลตามคำสั่งชานยอลยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะโอบไหล่หญิงสาวที่อยู่ข้างๆโดยไม่ลืมที่จะหอมแก้มเธอ


ชานยอลมาแต่เช้าเลย จะรับเราไปไหน?


ก็จะพาลูกสะใภ้ไปหาคุณแม่ไงครับ


หญิงสาวเบีกตากว้างด้วยความแปลกใจที่ชานยอลจะมาเธอไปพบแม่ของเขา..เธอคิดว่าเรื่องนี้มันเร็วเกีนไปที่จะเข้าไปพบครอบครัวของอีกฝ่าย ชึ่งมันทำให้หญิงสาวกังวลใจไม่น้อยเพราะเธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าทุกอย่างมันจะเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว


เราว่ามันเร็วไปน่ะ...


ไม่ต้องกลัวน่ะ แม่ยอลต้องรัก(ชื่อของคุณ) ชานยอลกุมมือหญิงสาว เหมือนที่ยอลรัก


ชานยอลบีบมือหญิงสาวเบาๆอย่างให้กำลังใจ (ชื่อของคุณ) เพียงส่งยิ้มบางให้กับชานยอลถึงยังไงเธอก็ไม่หายกังวลใจอยู่ดี..เพราะที่เธอรู้มาจากจงอินแม่ของชานยอลเป็นคนหัวโบราณและมีระเบียบ (ชื่อของคุณ)เกรงว่าถ้าหากในวันนี้เธอทำอะไรพราดไปแม่ของชานยอลต้องไม่ชอบหน้าเธอแน่ๆ


 


 


#ชานอันตราย


ยิ้มหน่อยสิเมีย


ชานยอลปล่อยมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยรถก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแก้มหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับอย่างเอ็นดู


หน้าบึ้งแก่เร็วนะครับคนดี


ชานยอลเปลี่ยนจากดึงแก้มมาเป็นจิ้มแก้มคนที่นั่งอยู่ข้างๆทำให้หญิงสาวเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยกับท่าทางเอาอกเอาใจของชานยอล


แก่แล้วรักไหมล้ะ?


หญิงสาวยักคิ้วถามชานยอลอีกฝ่ายไม่ตอบคำถามก่อนจะเลี้ยวรถเข้าที่ข้างทางพร้อมกับเหยียบเบรกเบาๆให้รถหยุดและหันมามองหน้าหญิงสาวที่นั่งข้างๆด้วยสายตาที่มีความหมาย


ไม่รัก ชานยอลเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ แต่รักมาก


ริมฝีปากหนาของเขาประกบกับริมฝีปากบางด้วยความอ่อนโยนกลืนกินความกังวลที่อยู่ภายในจิตใจของเธอ ปลายลิ้นของชานยอลสอดแทรกเข้ามาในปากของเธอ.ริมฝีปากของเขาดูดเม้มริมฝีปากของเธอด้วยความหิวโหย หญิงสาวตอบรับสัมผัสของชานยอลได้เป็นอย่างดีด้วยการใช้แขนบางโอบรอบคอหนาไว้ ส่วนชานยอลเองก็ใช้แขนรั้งท้ายทอยของเธอเหมือนกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากเขา


(ชื่อของคุณ) คือผู้หญิงของปาร์ค ชานยอล


ชานยอลผละออกจากริมฝีปากบางก่อนจะเลื่อนหน้าขึ้นไปจุมพิตที่หน้าผากของเธอด้วยความรักหญิงสาวหลับตาเธอมีความสุขที่ชานยอลมอบความรักมากมายให้..เธอเชื่อแล้วว่าชานยอลรักเธอจริงๆ


นั่งรอในรถก่อนนะ เราไปชื้อผลไม้ให้แม่ก่อน


ชานยอลบอกและปิดประตูรถลงไป เมื่อชานยอลเข้าไปในร้านแล้วหญิงสาวก็เอามือมาทาบที่อกข้างช้ายตัวเองตอนนี้หัวใจของเธอมันแทบจะหลุดออกมาเต้นข้างนอก ทุกการกระทำของชานยอลมีผลต่อความรู้สึกของเธอเสมอ เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอเทใจให้ตั้งแต่แรกพบ


Rrrrrrrr


อาการสั่นของโทรศัพท์ทำให้หญิงสาวสะดุ้งก่อนจะเปีดกระเป๋าสะพายของตัวเองเพื่อค้นหาโทรศัพท์แต่เธอก็พบว่าไม่ใช่โทรคัพท์ของเธอที่ส่งเสียงแต่กลับเป็นโทรคัพท์ของชานยอลที่กำลังสั่นอยู่ชึ่งตอนนี้ถูกวางไว้ที่ช่องวางของฝั่งคนขับ ด้วยความอยากรู้หญิงสาวจึ่งเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของชานยอลขึ้นมาดูก็พบว่าสายที่พึ่งโทรเข้ามาคือเบอร์ของจงอิน หญิงสาววางใจได้ในระดับหนึ่งก่อนจะกดโทรกลับหาจงอิน


(ชานยอลมึงอยู่ไหนว่ะ?)


จงอินนี่เราเอง ชานยอลไปชื้อของนะ


(โอเคงั้นไม่กวนละ บอกมันโทรกลับด้วย)


ได้ๆ โอเค


จงอินตัดสายทิ้งไปหญิงสาวจึ่งละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์และหันไปมองชานยอลที่กำลังเลือกผลไม้ในร้าน เธอหันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์ของชานยอลอย่างใช้ความคิดเพราะตั้งแต่ที่คบกันมาเธอไม่เคยค้นโทรศัพท์ของชายหนุ่มเลย นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เธอต้องค้นโทรศัพท์ของเขาเพื่อความสบายใจ


หญิงสาวตัดสินใจเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อปลดล็อคแต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดเมื่อชานยอลใส่รหัสล็อคหน้าจอโทรศัพท์เอาไว้ทำให้หญิงสาวไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลที่อยู่ในโทรศัพท์เครื่องนี้ได้


รหัสผ่านไม่ถูกต้อง


หญิงสาวพิมพ์รหัสผ่านด้วยการคาดเดาของเธอแต่มันกลับไม่ถูกต้อง เธอจึ่งคิดรหัสใหม่เป็นตัวเลขที่ชานยอลชอบเพื่อปลดล็อคโทรศัพท์


รหัสผ่านถูกต้อง


เมื่อหญิงสาวพิมพ์ตัวเลขที่เป็นวันเกีดของชานยอลหน้าจอก็ปลดล็อคอย่างง่ายดาย เมนูปรากฏขึ้นบนหน้าจอหญิงสาวใช้นิ้วเรียวเลื่อนไปที่แอปต่างๆที่ใช้ติดต่อสื่อสารก่อนจะเข้าไปตรวจดูข้อความทุกแอป ทุกแอปมีข้อความของสาวๆมากมายที่ส่งถึงชานยอลแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าชานยอลจะเป็นอ่านมันเป็นเหมือนข้อความที่ถูกสะสมไว้มากกว่า


เธอเลื่อนนิ้วมาที่หน้าจอหลักและเห็นเลขหนึ่งที่ขึ้นเป็นการแจ้งเตือนในกล่องข้อความ หรือ Sms หญิงสาวสูดลมหายใจเพื่อทำใจก่อนจะจิ้มไปที่กล่องข้อความที่ชานยอลได้พึ่งได้รับเมื่อคืน


INBOX  (1)


ยุนอา: เมื่อคืนยุนอาสนุกมากเลยค่ะ


ยุนอา: ‘ คืนนี้เจอกันนะคะ ;)’


 


 ยุนอา!!!”



หญิงสาวกำโทรศัพท์แน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลายทั้งโกรธและเสียใจที่ชานยอลไม่ยอมบอกความจริงกับเธอเรื่องเมื่อคืนทั้งโกหกว่าติดงาน.

มือของหญิงสาวสั่นระริกเธอค่อยๆวางโทรศัพท์ของชานยอลไว้ที่เดีมก่อนจะปลับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดีนออกมาจากร้านผลไม้



"รอนานไหม?"



ชานยอลเอ่ยถามเมื่อขึ้นมานั่งบนรถ หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มบางๆในเวลานี้เธอไม่สามารถยอ้มให้เขาอย่างที่เคยทำได้อีกแล้ว.

เธอไม่ต้องการจะพูด หรือ ด่าอะไรชานยอลเพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขาพูดไปก็ได้เพียงแต่คำแก้ตัวที่น่ารังเกียจ



"เป็นอะไรหรึอเปล่า?"


"เราปวดท้อง"


"งั้นยอลลงไปชื้อยาให้น่ะ"


"ไม่ต้อง..เราอยากกลับบ้าน"


"โอเค เอางั้นก็ได้"


ชานยอลทำตามคำสั่งของ(ชื่อของคุณ) ด้วยการไปส่งเธอให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย. เธอก้าวขาลงจากรถเมื่อถึงหน้าคอนโดและไม่หันไปบอกลาชานยอลเมื่อที่เคยทำความรู้สึกของเธอในตอนนี้มันเจ็บปวดจนไม่สามารถมองกลับไปหาชายผู้เป็นที่รักได้อีก



@00:00


เวลาเที่ยงคืนคือเวลาที่คนส่วนมากกำลังพักผ่อน แต่ไม่ใช่กับเธอ มันเป็นคืนแรกที่เธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ภายในหัวมีเพียงเรื่องของปาร์คชานยอลวนเวียนอยู่ไม่จางหาย 


ข้อความของยุนอาทำให้เธอไม่สามารถเชื่อใจคนที่รักได้อีก เธอจำทุกคำในข้อความได้ดีโดยเฉพาะข้อความสุดท้ายที่ทั้งสองกำลังจะนัดเจอกันในคืนนี้


ใครต่อใครก็บอกว่าคนรักกันมันก็ต้องเชื่อใจกันแต่สำหรับผู้ชายอย่างชานยอลเชื่อใจไปก็ไม่ได้อะไรกลับมา หญิงสาวไม่ยอมเป็นผู้หญิงที่โง่เขลาเธอจึ่งตัดสินใจที่จะทำเพื่อตัวของเธอเองก้วยการออกไปตามหาชานยอลตาม Find My iphone ที่เธอตั้งไว้ในโทรศัพท์ของชานยอลชึ่งมันก็เป็นเรื่องว่ายที่จะตามหาตัวชานยอลไม่ว่าเขาจะอยู่ไหนก็ไม่มีทางรอดพ้นเนื้อมือเธอไปได้


หญิงสาวขับรถไปตามเส้นทางตามที่บอกในโทรศัพท์ ไม่นานนักสัญญานจากโทรศัพท์ของชานยอลก็แรงขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดที่ชานยอลอยู่


หญิงสาวเลี้ยวรถเข้าไปที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่งชึ่งอยู่ติดกับถนนใหญ่ เธอจอดรถทิ้งไว้หน้าผับก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแผนที่เพื่อความแน่ใจ


เธอมองไปรอบๆผับก็พบว่ามันเป็นผับของพี่ชายจฃอินที่เธอเคยมาเมื่อวันเกีดจงอิน เธอทอดสายตามองไปประตูหน้าผับด้วยความคิด


ทันใดนั้นประตูของผับก็ถูกเปีดออกพร้อมกับร่างสูงผมสีควันบุหรี่ชึ่งอยู่ในชุดเสื้อแจ็คแก็ตสีดำที่ข้างกายมีสาวน้อยหน้าตาขึ้นสีเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์ ทั้งสองยืนโอบกันออกมาจากผับอย่างมีความสุข


ยุนอายังคงหัวเราะก่อนจะเอาหน้าเอาะเบียดกับท่อนแขนของชานยอล ชึ่งอีกฝ่ายไม่แสดงท่าทางปฏิเสธแต่อย่างใดและขยับเข้าไปใกล้ยุนอามากกว่าเดีม

หญิงสาวได้แต่ปลอบตัวเองว่าชายผู้เป็นที่รักคงไม่หักหลังเธอแบบนี้ เขาคงไม่ใจร้ายทำกับเธอได้มากถึงเพียงนี้ เธอขอให้ทุกสิ่งที่เธอเห็นเป็นเพียงภาพลวงตา


ชายหนุ่มที่อยู่หน้าผับคงไม่ใช่แฟนหนุ่มของเธอแน่ๆ. หญิงสาวเม้มปากแน่นเพื่อสะกดอารมฌ์ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับกดโทรหาชานยอล


(ฮัลโหล หายปวดท้องหรึอยัง?)


ชานยอลปลีกตัวออกมาจากยุนอาเล็กน้อยก่อนจะเดีนไปอีกฝั่งของหน้าผับเพื่อรับโทรศัพท์ 


"ชานยอลทำอะไรอยู่?"


(ตอนนี้เหรอ เรากำลัง...จะถ่ายงานน่ะ นางแบบเยอะมากเลย ไม่รู้ว่าวันนี้จะถ่ายเสร็จไหม )


"อืม งะ..งั้นเหรอ?"


(เป็นอะไรหรึอเปล่า..ทำไมเสียงแปลกๆ?)


"ไม่มีอะไร แค่นี้น่ะ"


หญิงสาวชิงตัดสายชานยอลเมื่อเสียงพูดของเธอเรี่มสั่นเครือเพราะเสียงสะอื้นที่กำลังดังออกมา.หญิงสาวโยนโทรศัพท์ทิ้งที่เบาะข้างคนขับก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมาเมื่อเห็นชานยอลเดีนกลับมาโอบไหล่ยุนอาและขึ้นรถไปด้วยกันอย่างมีความสุข


ภาพที่ทั้งสองเดีนไปด้วยกันมันเหมือนมีดนับร้อยดวงที่เสียบแทงมาที่หัวใจที่แสนอ่อนแอของเธอเวลานี้ เสียงสะอื้นของเธอดังก้องไปทั่วรถเธอทำได้เพียงร้องไห้ออกมา ร้องไห้ให้กับความโง่เขล่าของตัวเธอเอง


"จงอิน..นายอยู่ที่ไหน.."


เธอพำพึมออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงผู้ชายผิวแทนที่คอยช่วยเหลือเธอในเวลาที่เธอลำบากไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็มีเพียงจงอินที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ


"จะ..จงอิน"


(ชื่อของคุณ) หยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาจงอินและกรอกเสียงอย่างแผ่วเบา


[(ชื่อของคุณ)..เธอร้องไห้..]


น้ำเสียงจงอินตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของหญิงสาวผ่านโทรศัพท์. เขารู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลยที่เธอร้องไห้แบบนี้ เขาไม่อยากให้เธอร้องไห้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม


"เราอยู่หน้าผับXX ฮึกก"


[รอตรงนั้น เดี๋ยวเราออกไปหาเดี๋ยวนี้]


จงอินชิงตัดสายหญิงสาวจึ่งเอาศรีษะซุกไปที่พวงมะลัยรถและปล่อยไห้น้ำตาไหลออกมาล้างความเจ็บปวดที่อยู่ภายในใจเธอไม่สามารถนับได้เลยว่าตัวเธอเองจ้องนั่งเสียใจมากี่ครั้ง..กับผู้ชายเพียงคนเดียวที่มีผลต่อความรู้สึกของเธอ


ชานยอลมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น..เธอคงเสียใจน้อยกว่านี้ถ้าหากผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ยุนอาน้องสาวของอดีตเพื่อนรักชึ่งเมื่อก่อนเธอก็เอ็นดูยุนอาไม่น้อยเพราะยุนอาเป็นเด็กที่น่ารักและน่าเอ็นดู..ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เด็กน้อยในวันนั้นเปลี่ยนแปลงไปได้มากถึงเพียงนี้


ก๊อก ก๊อก ก๊อก



หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกรถก่อนจะหันไปมองก็พบว่าคนเคาะคือจงอินเธอจึ่งปลดล็อคประตูรถให้จงอินขึ้นมานั่งฝั่งข้างคนขับ.


"เธอโอเคไหม?"


จงอินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของหญิงสาวที่แดงก่ำ ทั้งใบหน้าที่มีเพียงคราบน้ำตาและเสียงสะอื้นที่ดังในลำคอ


"..."


ยิ่งจงอินแสดงความเป็นห่วงเธอมากเท่าไรหญิงสาวยิ่งรู้สึกผิดกับจงอินมากเท่านั้น..เธอไม่สามารถเลือกคนที่รักเธอได้..หากเธอเลือกจงอินเธอคงไม่มีวันเสียใจอย่างที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้


"ฮึก..ชะ..ชานยอล"


หญิงสาวพูดปนเสียงสะอื้นก่อนจะโผล่เข้ากอดจงอินด้วยความเสียใจ. จงอินลูบศรีษะของเธอเบาๆพลางปลอบใจเธอ


"ไม่ร้องนะ ไหนบอกเราสิ..ชานยอลมันทำอะไร?"


หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆและเรียกสติก่อนจะเรี่มต้นเล่าเรื่องที่เกีดขึ้นในวันนี้ให้จงอินฟังด้วยความเสียใจ เธอร้องไห้ไม่หยุด..จงอินรู้ดีว่า(ชื่อของคุณ)เจ็บปวดมากเพียงใด ..แต่ใครจะรู้ว่าคนที่แอบรักอย่างจงอินเจ็บปวดมากกว่าเธอหลายร้อยเท่า..เขาอยากเห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก..เขาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้



"จงอิน..ฮึกก เราจะเลิกกับชานยอล"


"เธอคิดดีแล้วเหรอ..กลับไปคุยกันก่อนไหม?"


จงอินบอกด้วยความหวังดีถึงแม้เขาไม่ต้องการให้(ชื่อของคุณ) กลับไปหาชานยอล ตัวเขาเองก็รู้ดีว่าชานยอลมันไม่รู้จักพอ..และไม่มีคำว่าหยุดสำหรับปาร์ค ชานยอล เขารู้ความจริงข้อนี้ดีแต่เขาไม่สามารถบอกเธอได้เขาไม่ต้องการทำลายความรักของคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและผู้หญิงที่เขารัก..จงอินอยากเห็นทั้งสองคนมีความสุขถึงแม้ในใจของเขาจะเจ็บปวดมากเพียงใดก็ตาม


"ทะ..ทำไม..ฮืออ ชานยอลมันเลวจงอินยัง ฮึกก อยากให้เรากลับไปหามันอีกเหรอ..? ฮืออ เราไม่ได้โง่นะ"


"เราไม่ได้ว่าเธอโง่.."


จงอินกุมมือหญิงสาวและบีบเบาๆเพื่อส่งความรู้สึกผ่านฝ่ามืออุ่นๆของเขา ก่อนจะมองหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยน


"เธอรู้ไหม..ว่าทำไมเราถึงยังทำดีกับเธอ"


"..." หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ


"ทั้งๆที่เธอไม่ได้รักเรา.."


"เรา..ขอโทษ"


หญิงสาวรู้สึกผิดเมื่อจงอินพูดประโยคที่เสียดแทงใจเธอ..ถ้าเธอเลือกได้เธอก็อยากจะรักคนดีๆแบบจงอินแต่หัวใจของเธอกลับไม่รักดี ..กลับเทใจให้ผู้ชายเลวๆอย่างชานยอล


"ถึงเธอไม่รักเรา..เราก็ยังจะรักเธอ"


"ทำไมละ..?"


"เพราะเราเชื่อว่าความรักคือการเห็นคนที่เรารักมีความสุข..ถึงแม้ในความสุขของเธอจะไม่มีเราอยู่ในนั้นเลยก็ตาม..." จงอิน


#ชานอันตราย


วันต่อมา


หญิงสาวกลับมาทบทวนดูอีกครั้งหลังจากได้จงอินเป็นที่ปรึกษา เธอไม่ควรเลีกกับชานยอลตอนนี้เพราะมันไม่มีประโยคถ้าไม่จับได้ไล่ไม่ทันคนอย่างชานยอลก็จะยังคงโกหกแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ


เธอจึ่งตกลงกับจงอินจะใช้แผนการนี้จับชานยอล เธอจะไม่พูดอะไรโดยไม่มีหลักฐาน..เธอไม่ได้โง่อย่างที่ชานยอลคิด


หญิงสาวเดีนไปปิดไฟทุกดวงในห้องของชานยอล..ใช่แล้วตอนนี้เธออยู่ในห้องของชานยอล เธอรู้มาจากจงอินว่าชานยอลจะพายุนอามาทำกิจกรรมที่น่ารังเกียจในห้องของชานยอลเหมือนเมื่อวาน


เธอไม่ลืมที่จะเปีดไฟหัวเตียงของชานยอลก่อนจะติดกล้องตัวจิ๋วที่เธอสั่งจองมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ..เธอรอคอยแค่เวลาที่ทั้งสองจะมาร่วมรักกันในห้องนี้


หญิงสาวยิ้มมุมปากก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาสีแดงชึ่งอยู่อีกฝั่งของห้องนอนชานยอลและยกนาฬิกาขึ้นมาดูพร้อมกับนับถอยหลังรอคอยเวลาที่ชานยอลจะพายุนอาเข้ามาในห้องนี้


"พี่ชานยอล~  "


"ว่าไงคนสวยของพี่?"


เสียงชายหญิงคุยกันหน้าห้องอย่างสนิทสนมทำให้หญิงสาวถึงกับเบะปากด้วยความรังเกียจ ..คงหลายครั้งแล้วสินะที่ทั้งสองแอบทำอะไรหลับหลังเธอแต่เธอกลับไม่เคยสงสัยอะไรในตัวคนรักเลย


"เข้าห้องกัน"


เสียงเปีดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างชายหญิงที่เดีนโอบกอดกันมาจนถึงห้องนอนที่เปีดไฟหัวเตียงทิ้งไว้.


ชานยอลขึ้นคร่อมยุนอาก่อนจะใช้ปากหนากดลงมาที่ริมฝีปากบางอย่างหิวโหยท่ามกลางสายตาของหญิงสาวชึ่งชานยอลไม่อาจสังเกตเห็นได้เพราะตอนนี้ไฟแห่งความใคร่ได้เข้าครอบงำจิตใจและร่างกายของเขาเสียแล้ว


ทั้งสองเล้าโลมกันอย่างเร่าร้อนใบหน้าของยุนอาบิดเบียวด้วยความเสียวซ่านที่ชานยอลมอบให้ ทั้งเสียงครางของยุนอาและชานยอลที่ดังแข่งกันทั่วห้องด้วยความสุข


"อืมม พะ..พี่ อ๊าา ชานยอล แรงอีกสิคะ"


ยุนอาเร่งเร้าชานยอลเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย หญิงสาวแสะให้กับความง่ายของผู้หญิงที่ชื่อยุนอาก่อนจะเอื้อมมือไปเปีดสวิตไฟที่อยู่ข้างโซฟา .





แปะ แปะๆ




"สนุกกันไหม :) ?"



เมื่อไฟทุกดวงในห้องนอนสว่างขึ้นหญิงสาวก็ปรบมือชื่นชมกับทั้งสองคนที่กำลังจะถึงสวรรค์. 


ชานยอลเด้งตัวออกจากยุนอาก่อนจะหยิบผ้าห่มมาปกคลุมร่างกายด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เขาตกใจไม่น้อยที่หญิงสาวเข้ามาอยู่ในห้องนอนของเขา.


หญิงสาวเดีนไปนั่งลงที่เตียงนอนที่ทั้งสองใช้ร่วมรักกันด้วยสีหย้าที่เรียบเฉียไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม หรือ ร้องไห้แววตาที่เธอมองชานยอลนั้นนิ่งกว่าสิ่งใด


"ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่ามึงชอบแดก..ของต่ำ"


หญิงสาวมองชานยอลก่อนจะหันไปมองยุนอาที่นั่งกอดแขนชานยอลอยู่. หญิงสาวเอื้อมมือไปลูบแก้มใสของยุนอาและหมุนใบหน้าของยุนอาไปมา


"สวยๆแบบนี้ มีผัวกี่คน?" เธอยิ้มมุมปาก "นับไม่ได้ละสิ ...กินไม่เลือกก็แบบนี้แหละ  :) "


"กรี๊ดดด หยุดน่ะพี่(ชื่อของคุณ)"


ยุนอาเรี่มโวยวายเมื่อหญิงสาวพูดเสียดแทงใจเธอ ยุนอามอง(ชื่อของคุณ) ด้วยโทสะก่อนจะหันหน้าไปหาชานยอลเพื่อขอความช่วยเหลือ


"เราคุยกันดีๆได้ไหม?"


ชานยอลเอ่ยพูดเห็นว่าเรื่องกำลังจะใหญ่โต หญิงสาวละสายตาจากยุนอาก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ


"หึ..คุยดีๆ กูก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้มึงนี่"


"(ชื่อของคุณ) ฟังเราหน่อย มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ"


"งั้นเหรอ..จะบอกว่านอนคุยงานบนเตียงงั้นสิ?"


"เรา..ขอโทษ น้องเขามาอ่อยเราเอง.."


"มึงมันก็ง่ายพอกัน แปลว่าถ้าใครอ่อยมึงก็จะเอากับมันทุกคนสินะ "


"เรารัก(ชื่อของคุณ) คนเดียว เชื่อใจเราสิ"


หญิงสาวไม่ฟังที่ชานยอลพูดเธอปลีกตัวออกจากห้องนอนก่อนจะกลับมาพร้อมกับหมอต้มน้ำร้อนขนาดพอดีมือที่ข้างในมีน้ำร้อนบรรจุอยู่ 


"กรี๊ดดดดดดดด!!/โอ้ยยยยย!!"


หญิงสาวสาดน้ำร้อนที่เธอเตรียมมาใส่ทั้งสองคนก่อนจะโยนหมอต้มน้ำร้อนใส่ชานยอลและยุนอาด้วยโทสะ


"ทำแบบนี้ทำไมว่ะ!"


ชานยอลเรี่มโมโหเมื่อโดนหญิงสาวสาดน้ำร้อนใส่ทำให้ผิวของชานยอลเป็นรอยแดงเต็มไปหมด.


หญิงสาวไม่ตอบคำถามเธอเพียงส่งยิ้มให้ชานยอลและยุนอาก่อนจะเดีนไปหยิบกระเป๋าหนังของเธอ


"แม่กูให้กูกินข้าว" เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ "กูไม่ได้เป็นควาย ที่ต้องให้มึงมาป้อนหญ้าเข้าปาก"


"..."


"จำไว้ใส่สมองมึงชะ ..กูไม่ใช่อีอ้วนแว่นที่ต้องมานั่งเสียดายผู้ชายแบบมึง ...."


"(ชื่อของคุณ)!!" ชานยอล


"อีกอย่าง ยุนอาชอบกินของเหลือนี่พี่จำได้...เห็นร่านนักอยากได้ผัวพี่.. :)"


"กรี๊ดดดด!! มึงว่ากูร่านเหรอ!!?"


"ใช่คะ :) "


"ของเหลือคงอร่อยน่าดู เห็นกินกันบ่อยวันหลังขอกันดีๆนะคะ..พี่จะยกให้ฟรี น้องจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาอ้าขอรออ่อยถึงที่ :)"


"นางบ้าาา!! กรี๊ดดดด!!"


ยุนอากำลังจะลุกขึ้นเดีนตามหญิงสาวแต่ก็ถูกชานยอลดึงแขนเอาไว้เพื่อไม่ให้ยุนอามาทำร้าย(ชื่อของคุณ)ได้อีก 


(ชื่อของคุณ) หยิบแว่นกันแดดออกมาจากกระเป๋าก่อนจะสวมมันและตัดสินใจเดีนออกจากห้องนอนของชานยอลไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก


เธอไม่เสียใจอีกแล้วกับสิ่งที่ได้ทำในวันนี้เธอกลับรู้สึกสะใจไม่น้อยที่ได้เห็นยุนอาและชานยอลดิ้นเมื่อถูกน้ำร้อนสาดใส่ คงโทษเธอไม่ได้เพราะคนที่โดนทำร้ายมากที่สุดก็คือตัวเธอมันก็สมควรแล้วที่คนเลวๆต้องโดนแบบนี้ แค่นี้มันก็ยังน้อยไปกับสิ่งที่คนพวกนั้นทำกับเธอ


"มันไม่จบแค่นี้แน่ ปาร์ค ชานยอล!"



100%


Talk Time


100%แล้วเน้อออ โอ้ยยเกลียดพระเอกแรงว่ะ ยุนอาด้วยย


มารอลุ้นกันว่านางเอกของเราจะทำอะไรต่อไป


ปล. จะพยายามเข้ามาแก้คำผิดให้นะคะ ขอโทษด้วยนะคะ 


อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กำลังใจไรท์นะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจ <3


ด้วยรัก นักเขียนมือดำ


#ชานอันตราย


Twitter : ssmokerz






























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

265 ความคิดเห็น

  1. #262 Nai2323 (@Nai2323) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 21:28
    โครตชอบสะใจ
    #262
    0
  2. #227 Panchanok2303 (@Panchanok2303) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 16:08
    นางเอกโครตโหดดก
    #227
    0
  3. #191 ~เกล็ดน้ำค้าง~ (@applebreeze) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 13:34
    นึกว่าพี่ชานจะดีเสียอีก
    #191
    0
  4. #157 Natty120 (@Natty120) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 12:06
    คนอย่างเเกต้องเจอเเรงกว่านี้
    #รออัพต่อน่ะค่ะไรท์
    #157
    0
  5. #156 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 11:40
    ฉันเกลียดแกรรรรรรรร เจอแบบนี้ยังน้อยไปหึๆ
    #156
    0
  6. #155 kwany2532 (@kwany2532) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 10:17
    แรงงงงงงง เอาอีกๆ
    #155
    0
  7. #152 by-momay (@by-momay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 00:46
    คนอะไรไม่รักดี
    ชอบเจ้าชู้ต้องเจอแบบนี้แหละ555อินมาก
    #สะใจโครตๆ
    #สู้ๆนะค่ะไรท์สนุกมากๆๆๆๆๆเลย
    #152
    0
  8. #151 Autumn Bring (@tooktuw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:27
    มาต่อเร็วๆน่ะค่ะไรท์สู้ๆ
    #151
    0
  9. #150 asaiyuta (@asaiyuta) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:32
    สนุกมากกมาต่อเร็วๆนะ
    #150
    0
  10. #148 Mr. happy :D (@hollydayeveryoop) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 20:41
    ต้องแก้แนค่ะซิส ขอหนักๆ
    #148
    0
  11. #147 kowhorm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 19:20
    สะใจอ่ะ เอาอีกขอแบบแรงๆเลยไรท์ มั่วดีนัก สมน้ำหน้าชาน!!!!
    #147
    0
  12. #146 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 18:54
    คือแบบ ชานยอล คือ พระเอก จริงเหรอ ?คำถามที่เกิดขึ้น หลังจากอ่าน ตอนนี้จบ
    #146
    0
  13. วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 18:14
    พี่ปาร์คเลวมาก ชอบๆ มาต่อเร็วๆนะ
    #145
    0
  14. #142 PIUMPROM (@PIUMPROM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:43
    ชอบใจนางมากกกก ชานยอลแม่งเลวววมากกกกก ต้องเจอที่แรงกว่านี้อีก
    #142
    0
  15. #138 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:21
    ชานยอลลลลลล!!! ถ้าเป็นฉันนี่จะไปกระชากไหล่เคลียร์ แล้วตบ จะได้จบๆไป ไม่มาร้องไห้เป็นเผาเต่าแบบนี้ หนูเป็นคนใหม่แล้วต้องลุกขึ้นสู้สิลูก หนูสวยแล้ว เชิดหน้า สิ ร้องไห้ทำไม หนูจะกลับไปอ่อนแออีกไม่ได้นะลูก #อารมณ์มาเต็ม
    #138
    0
  16. #137 kowhorm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 08:03
    ชานแม่งเจ้าชู้ว่ะ นางเอกเลิกเหอะเลือกจงอินดีกว่า
    #137
    0
  17. #136 Autumn Bring (@tooktuw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 01:16
    น่าสงสารจงอินจัง
    #136
    0
  18. #135 ปํ๋นหญา (@0850168400) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:58
    ฟัคคคคคคคค///คอ.ควายล้านตัว
    #135
    0
  19. #134 paeng12123 (@paeng12123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:57
    กลับมาทีมจงอินอีกครั้ง
    #134
    0
  20. #133 PIUMPROM (@PIUMPROM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:23
    ชานแกร้ายมาก ทำอย่างนี้ได้ไง!!
    #133
    0
  21. #132 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 16:45
    น่านนนนนงานเข้าแล้วววขุ่นปาร์ค
    #132
    0
  22. #130 MeenNatnicha (@MeenNatnicha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 15:55
    คือลุ้นมากเหอะ มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #130
    0
  23. #129 asaiyuta (@asaiyuta) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 13:26
    มาต่อเร็วๆนพ
    #129
    0
  24. #128 Winnie_Baekky (@woeywie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:34
    พี่ปาร์คติดงานจริงอ้าาา
    #128
    0
  25. #127 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:14
    นางจะทำอะไรอะ แล้วคุณปาร์คที่บอกว่าติดงานนี่ติดงานจริมๆหรอออออออ ปมมมมมมมม;-; มาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆนะเ
    #127
    0