Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,708 Views

  • 991 Comments

  • 1,841 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    31,708

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 17 : เหตุการณ์ในร้านขายทาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    3 เม.ย. 60



     //ไนต์//




     " ....... " และผมจะขอเชื่อมั่นในตัวเองอีกครั้ง.. นี่จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่ผมจะให้กับตัวตนในอดีตที่อ่อนแอของผม.. ถ้าหากรอบนี้ล้มเหลว.. ผมขอสาบานว่าผมจะจมลงไปสู่ความมืดมิดอีกครั้ง!... และนั่น คือคำปฏิญาณของผมที่ทำให้ผมสามารถมาถึงตรงนี้ได้.. หน้าร้านขายทาส.. หน้าตึกอาคารสองชั้นที่ดูมืดมนไปหมด ไม่มีกระทั่งหน้าต่างหรือรูเล็กๆให้มีอากาศหายใจเห็นจากด้านนอก ประตูด้านหน้าเป็นประตูเหล็กสีดำราวกับต้องการจะไล่แขก... 

     การค้าทาสและการมีทาสในอาณาจักรนี้ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย แต่มันเป็นเรื่องธรรมดา เพราะงั้นการเดินเข้าเดินออกที่แห่งนี้เองก็ไม่ใช่รื่องน่าแปลกใจอะไร.. ผมพยายามทำความเข้าใจดับความคิดข้อนี้ กางแขนขึ้นและดันประตูออกไป.. ด้านหน้าที่ในตึกมืดไปหมด ไม่มีแม้แต่แสง ผมมองไม่เห็นอะไรเลยยกเว้นแค่แสงที่เล็ดลอดออกมาช่องประตูตามที่ผมเปิดเท่านั้น จากที่ดูๆยังไม่มีอะไรผิดปกติซักอย่างเดียว... 

     " ..... " ผมเดินเข้าไปในทันที ปิดประตูไว้ด้านหลัง.. เสียงปิดประตูดังขึ้น ทิ้งผมไว้ในความมืดอีกครั้งแต่นั่น.. ผมก็ได้รู้ว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว ด้านหน้าของผมอีกไกลๆ ผมได้ยินเสียงตะโกนเสียงดังราวกับคุยกำลังพูดอะไรกันอยู่ในห้องถัดๆไปที่อยู่ลึก... แต่นั่นมันก็แค่เรื่องเดียว... ห้องนี้ที่ผมอยู่ก็ไม่ได้มีเพียงแค่ผมอย่างแน่นอน ด้านข้าง.. ด้านหน้า ผมแทบจะโดนล้อมจากสิ่งมีชีวิตหมดเลย...

     ครืดดดด... ครืดดดดด.... //แกร๊ง! แกร๊ง!! //... หืด.... หืด... 

     " ..... " เสียงมากมายที่ไม่ดังมากเข้ามาที่หูของผม.. มีเสียงมากมายที่บ่งเตือนสติกลับมาเตือนสติว่าผมอยู่ที่ไหน มีทั้งเสียงโลหะที้ขูดกันเช่นเดียวกับอะไรบางอย่างที่กำลังกระแทกกันอย่างรุนแรง มีกระทั่งเสียงลมหายใจมากมายในห้องนี้ เสียงโซ่มามากมายขยับไปมา.. 

     ฮึก!.. ฮึก!... // แกร๊ง! แกร๊ง! เคร้งง!!!!! // ปล่อย... ปล่อยฉันออกไป... 

     " ..... " ผมเดินออกไปโดยไม่สนใจเสียงเหล่านั้น ผมเดินหน้าตรงไปเพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปสบตากับพวกคนเหล่านี้ที่ถูกทำมาเป็นทาส ดวงตาของผมคุ้นชินกับความมืดและด้วยการที่มันเป็นนัยน์ตาปีศาจ ผมจึงมองเห็นภาพแต่แรกทันทีที่แสงทั้งหมดหายไป... ผมเจอทาสมากมายที่ถูกจับมาขังอยู่ในกรงเหล็กขนาดเล็กไปถึงใหญ่ บางคนก็ยังสภาพร่างกายดี บ้างก็มีแผลเต็มตัวจากการทรมาณ... บ้างก็กำลังสะอึกสะอื้น โทษไปที่ชะตากรรมที่ทำให้ตัวของพวกเขาเป็นแบบนี้.. บ้างก็กำลังพยายาม พยายามที่จะครอบครองโหยหาอิสรภาพอีกครั้ง... ผมพบอมุนษย์มากมายที่นี่ ตั้งแต่ที่เป็นพวกมนุษย์หูสัตว์ไปจนถึงพวกครึ่งคนครึ่งสัตว์จริงๆ.... ทั้งชายและหญิง ทั้งรอด..และตาย...

     ได้โปรด... ซื้อฉันทีเถอะ.. ฉันยินดีจะทำทุกอย่างเลย.. // ไม่อยากอยู่แล้ว... อยากตาย..// เคร้ง! เคร้ง! ปล่อย!! โธ่เว้ย! 

     " ..... " เสียงมากมายดังขึ้นมาจากรอบๆข้าง มีตั้งแต่เสียงเด็กจนไปถึงผู้ใหญ่ มีคนกำลังอ้อนวอนผมให้ช่วยซื้อเธอและยินยอมที่จะถวายให้ทุกอย่าง.. ผมไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยซักนิด.. ผมจะไม่มีทางช่วยใครก็ตามเด็ดขาด ถ้าหากผมช่วยคนแรก คนที่สอง สามและสี่จะต้องตามมา และสุดท้ายผมก็จะจบลงด้วยการเป็นราชาของเหล่าทาส คอยปลดปล่อยทุกคนที่อยู่ที่นี่.... 

     แต่นั่นไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน อย่างแรกคือผมไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่ใช่ว่าผมคนเก่าก็คิดจะมาช่วยด้วยซ้ำ ผมคนเดิมก็ไม่คิดจะเหลียวแลอย่างแน่นอน ผมไม่ใช่คนดีขนาดพ่อพระ... และยิ่งถ้าหากเป็นตอนนี้ ผมไม่มีวันที่จะช่วยเด็ดขาด... มีไปก็เกะกะ สักแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขา ทำตัวน่ารำคาญเปล่าๆ.. เสียเงินที่คิดจะจ่ายด้วยซ้ำ.. ผมไม่มีทางที่จะสนใจพวกไร้ค่าแบบนี้...  และเหตุผลข้อที่สอง ผมมาที่นี่เพราะมีจุดประสงค์อยู่แล้วและมีเพียงแค่ข้อเดียว.. นั่นก็คือ การช่วยฮาล์ฟเอลฟ์คนนั้น คนที่มีชะตากรรมแบบเดียวกับผม... ไม่ได้คิดที่จะมาเหลียวแลคนอื่น...

     นี่ก็เพื่อป้องกันต่ออนาคต ผมไม่ได้อยากให้คนที่น่าสงสารแบบผมเกิดขึ้นมาอีก.. ดังนั้น.. ผมจะต้องช่วยให้ได้...

     " ...... " ผมเมินเสียงเหล่านั้นและเริ่มที่จะเดินต่อไป ผ่านช่องประตูและเข้าไปในอีกห้องที่มีคนกำลังพูดคุยกันโดยใช้เสียงกระโชกโหกห้าก.. เดินเข้าไปก่อนจะพบว่านั่นเป็นเพียงห้องเปล่าๆไม่นับชายสองคน คนนึงหนุ่มปกตินับเป็นผู้ชายที่ไม่อ้วนในขณะที่อีกคนเป็นคนท้วม ทั้งสองคนใส่ชุดดูดีกันทั้งคู่ให้เห็นเป็นผู้ดี ใส่สูทผูกไท้.. กำลังเจรจากันอย่างดุเดือดโดยไม่เอะใจเรื่องที่ผมเข้ามาเลยซักนิด...

     แต่ประเด็นทั้งหมดคืออีกเรื่องนึง.. สองคนนี้ไม่สำคัญ สิ่งที่ผมกำลังสนใจอยู่คือกรงขนาดใหญ่กลางห้อง แต่ละด้านของกรงเป็นรั้วเหล็กตั้งขึ้น มีเพียงช่องว่างเล็กน้อยระหว่างแต่ละแท่งให้เห็นคนด้านใน... เธอคนนั้นไม่ได้สติ นอนขดตัวอยู่ที่พื้น ร่างกายบอบช้ำจนมองเห็นเป็นสีได้แม้ว่าในห้องจะมีแสงสว่างจากไฟเล็กน้อย มีรอบแผลบาดทางยาวมากมายเช่นเดียวกับแผลถลอก ขัดกับผิวสีขาวเนียนเป็นของเดิมที่สว่างในห้องมืด... เธอโดนทารุณ นอกจากจะโดนทำให้สลบที่เมืองแล้ว เธอยังโดนทำร้ายต่ออีกอย่างเห็นได้ชัด.. และคนทำก็ไม่ใช่ใครนอกซะจากทหารที่เป็นหัวหน้าหน่วยคนนั้น...

     " ...... " ผมกำหมัดแน่น สายตาลอบมองไปยังมือและเท้าที่ถูกล็อคไว้ด้วยกุญแจมือ ที่คอมีปลอกคอล่ามไว้กับกรงและที่สำคัญ บริเวณหน้าท้องขาวที่ถูกเปิดออกก็มีตราสัญลักษณ์ที่คล้ายๆวงเวทย์วางอยู่... และนั่นก็คือ 'ตราสัญลักษณ์ทาส' อย่างแน่นอน... เธอโดนกักขังหน่วงเหนี่ยวหนักกว่าทาสคนอื่นๆที่ผมเห็นและเดินผ่านห้องใหญ่ๆนั่นมา... สาเหตุก็คงเป็นเพราะ.... สถานะของเธอตอนนี้ไม่ใช่ 'ทาส' แต่มันคือ...

     ....'นักโทษประหาร' นี่คือสิ่งที่เธอเป็นอยู่ ถ้าหากผมปล่อยให้เป็นแบบนี้ไป เธอจะถูกส่งไปที่เมืองหลวงและทำการประหารต่อหน้าประชาชนแบบที่ผมโดนอย่างแน่นอน วิธีการแค่จะแตกต่างออกไปเท่านั้น...

     " แต่ฉันบอกว่าฉันจะซื้อ!!!! " 

     " ..... " ทันทีที่เสียงของคนที่กำลังคุยกันอยู่ดังขึ้น ผมก็หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองในทันทีก่อนจะหันไปสนใจเรื่องราวที่พวกเขากำลังสนทนากันด้วยน้ำเสียงเครียดจริงจัง...

     " อย่างที่ผมบอกไป...ผมไม่อาจขายได้จริงๆ นี่เป็นคำสั่งของรองผู้บัญชาการ หัวหน้าหน่วยสามของหน่วยรบพิเศษ.. ฮาล์ฟเอลฟ์คนนี้อย่างที่ผมกล่าวไป เธอมีโทษประหารที่เมืองหลวง เพราะงั้นผมจึงขาดให้ไม่ได้... " 

     " แต่ฉันต้องการจะซื้อ! มึงไม่รู้หรอกกูลูกใคร?!.. " ชายร่างท้วมตะโกนออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด ชี้หน้าชายหุ่นสมส่วนที่ผมยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้วว่าเป็นคนขายทาส เขามีหน้าที่ในการดูแลและขังเธอไว้เท่านั้น ในพรุ่งนี้..ทหารคนนั้นจะพาตัวเธอออกเพื่อไปรับโทษประหาร เป็นคำสั่งที่เขาเองก็ไม่อาจขัดได้เพราะนี่จะมีผลต่อชีวิตมากกว่าทรัพย์สิน...

     " ผมขอโทษจริงๆและเกรงว่าเรื่องอำนาจของครอบครัวจะใช้ไม่ได้กับผม.. ตอนนี้ผมเองก็ต้องรักษาชีวิตนี้ไว้เหมือนกัน.. " 

     " พวกทหารมันก็มีแต่พวกโง่ทั้งนั้นแหละ! โง่กันหมด! ทั้งราชา! ชาวบ้านชาวเมือง! ทั้งอาณาจักร! แม่มดมันมีจริงซะที่ไหนกันล่ะ! เห็นทีก็เจอแค่ว่าเป็นตำนาน ส่วนเรื่องการเหยียดเผ่าพันธุ์ก็งี่เง่าสิ้นดี! ดูเธอคนนี้ดีๆสิ! เห็นมั้ยว่าทั้งรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ! ..ทุกอย่างจัดว่าดีแค่ไหน?! ทำไมกัน! ทำไมถึงต้องโดนประหาร ชีวิตที่ดีแบบนี้ก็หมดประโยชน์ซะเปล่าๆน่ะสิ!.. " 

     " ..... " ผมได้แต่ฟังและมองเจ้านั่นพล่ามต่อไป มันเกือบจะดีแล้วถ้าหากไม่ติดตรงที่เป้าหมายจริงๆของมัน มันต้องการที่จะฮาล์ฟเอลฟ์คนนี้เป็นเพียงแค่ทาสกาม เป็นนางบำเรอของมัน.. ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่ผมยอมไม่ได้และไม่มีทางยอมเด็ดขาด...

     " ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณคิดยังไง... แต่นี่ก็มีชีวิตของผมเป็นเดิมพันเหมือนกัน ดังนั้น.. ผมเองก็ไม่สามารถปล่อยเรื่องนี้ไปได้.. " พ่อค้าทาสคนนั้นตอบกลับไปในทันทีด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม แรงกดดันในระดับอากาศมีมากขึ้นทีละนิดๆ เขาเริ่มที่จะเอาจริงแล้ว...

     " ฉันไม่มีทางที่จะปล่อยผู้หญิงสวยงามขนาดนี้เล็ดลอดไปได้แน่นอน ! งั้นมึงเลือกเอาระหว่างจะขายเธอหรือว่าจะเจ็บตัว?!.. อย่าให้ฉันต้องเรียกลูกน้องมาเชียวนะ!!! "

     " ถ้าหากเป็นแบบนั้นก็ย่อมได้... แล้วคุณเองก็จะได้รู้เหมือนกัน... " 

     " ..... " บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปอีกแล้ว.. แรงกดดันถูกปล่อยออกมาจากพ่อค้าทาสมากขึ้น มากพอที่จะทำให้คนธรรมดาใกล้สลบแต่เขาเพียงแค่ปล่อยขู่ออกมา ไม่ได้หวังจะทำอะไรนอกซะจากทำให้ขุนนางนิสัยเสียคนนี้ยอมแพ้กลับไปเท่านั้น... 

     " ....ว่าพ่อค้าทาสน่ะ.. เขาจับทาสกันมายังไง... " 

     " ...!!! " ขุนนางคนนั้นเบิกตาโพล่งขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะล้มลงไปกับพื้น ตัวสั่นระริก ปากแห้งซีดจนขาว เหงื่อมากมายผุดออกมาตามใบหน้าและทั่วร่างกายจนเสื้อชื้นขึ้นในพริบตา... ผมเพียงแค่รอดูสถานการณ์ต่อไปจากอีกมุมของห้อง ใช้ทักษะ [ลบล้างตัวตน] เพื่อไม่ให้คนอื่นสามารถจับสัมผัสได้ เพียงแค่ดูต่อไปและรอจังหวะที่ผมจะได้ออกไปเสนอหน้าได้บ้างเท่านั้น...

     พ่อค้าทาสพูดออกมาเสียงเย็น ผายมือออกไปสองข้าง..ออร่าและไอพลังเวทย์สีแดงก็ลอยขึ้น แผ่ออกมาจากร่างของเขา เพิ่มความน่ากลัวและน่าเกรงขามขึ้นสำหรับขุนนางอ้วน.. แต่สำหรับผม นั่นมันก็แค่ของไร้สาระที่มีก็เหมือนไม่มีแค่นั้นแหละ....

     " เพราะฉะนั้น.. อย่าลืมที่จะยกมาให้หมดนะครับ.. ผมจะสอนให้ด้วยว่า 'กองทัพทาส' น่ะ...แข็งแกร่งขนาดไหน.. "

     " กร๊อด!... แก.. " ชายร่างท้วมพูดขึ้นเสียงสั่นเพราะความกลัว เขาเอามือปาดเหงื่อกี่จะค่อยๆลุกขึ้นยืนเพราะแรงกดดันที่ถูกคลายลง สถานการณ์กำลังกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง.. เพราะฉะนั้นผมน่าจะเริ่มทำอะไรซักอย่างได้แล้ว..

     " ..... " ผมเลิกใช้ทักษะ [ลบล้างตัวตน] และเดินออกมาจากอีกมุมห้อง เรียกความสนใจจากทั้งสองคนที่ตลอดเวลาไม่รู้เลยว่าผมอยู่ในห้องนี้...

     " ...!!!//!!.. คุณเป็นใคร.. " ขุนนางกับพ่อค้าทาสถึงกับกระตุกไปเล็กน้อยที่เห็นคนแปลกหน้าที่มีเสื้อคลุมร่างทั้งตัวอย่างผมเช่นเดียวกับแขนขวาใหญ่ที่โดดเด่นและเริ่มเรืองแสงสีแดงตามลายที่ผมทำ.. ผมค่อยๆเดินไปหาพวกเขา เสื้อพาวเวอร์สูทของผมก็เรืองแสงสีขาวขึ้น เผยให้เห็นตัวตนที่เด่นขึ้น ชัดกว่าเดิม..มือผมกำแน่นในกระเป๋าเสื้อที่สอดอยู่... ลืมตาขึ้นช้าๆและเริ่มเจรจา...

     " ...ฉันต้องการตัวเธอคนนี้.. " 

     " โอ่ย! ไม่มีทาง! แกบังอาจ.. คิดจะมาแย่งฉันรึไง?!!!.. " ขุนนางอ้วนคนนั้นตอบกลับผมมาอย่างรวดเร็ว ตวาดใส่ผมทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้มีสิทธิอะไรเลยด้วยซ้ำ เป็นเพียงแค่ลูกค้าที่ล้มเหลวในการเจรจาคนนึงเท่านั้น เพราะงั้นมันไม่มีสิทธิจะพูดกับผม... และที่สำคัญ ผมไม่มีทางลดตัวเพื่อไปเข้ากับคนอย่างมันเด็ดขาด...

     " นายน่ะ.. เงียบไปซะ.... " ผมพูดออกไปและเพียงแค่ใช้หางตาในการมอง ปล่อยแรงกดดันลงไป  ตึง!.....ชายคนนั้นที่กำลังจะเดินมาหาเรื่องกับผมก็หยุดลงซะดื้อๆก่อนจะล้มคะมำลงไปกับพื้น ร่างกายทุกส่วนนั้นถูกกดติดราวกับแรงโน้มถ่วงแค่ที่เขาคนเดียวเพิ่มขึ้นมาหลายเท่าตัว เหงื่อแตกพลั่กและตัวสั่น
ระริก...

     " ....คุณ ไม่ใช่คนธรรมดา.. " 

     " ....เรื่องของฉันมันไม่สำคัญ ว่ามา.. ทำยังไงฉันถึงจะได้เธอคนนี้.. " 
     
     " ..ผมไม่อาจขายให้คุณได้ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม... " 

     " ...ไม่สนเงินซักหน่อยหรอ.. เผื่อนายจะได้ใช้เงินที่ฉันให้ไปหนีข้ามอาณาจักรนี้ไปเริ่มต้นใหม่... " 

     " ...ผมไม่รับเงินอะไรทั้งนั้น... " 

     " ฉันจะจ่ายสิบล้านเหรียญทองเพื่อซื้อ... " ทันทีที่ผมลั่นประโยคนี้ออกไป สองคนนั้นในห้องก็เบิกตาโพลางขึ้นด้วยความตกใจในทันที ผมยอมเสนอเงินไปถึงสิบล้านเหรียญเป็นขั้นต่ำ... นี่เองก็เพื่อซื้อทาสคนเดียวที่ไม่ได้มีค่าอะไรเลยในสังคม เป็นถึง 'แม่มด' อย่างที่เขาว่ากันและเป็นถึงฮาล์ฟเอลฟ์ที่ถูกรังเกียจ.. เอาแล้ว... งานนี้ผมว่าเรื่องเงินค่อนข้างเป็นไปได้ ดูจากท่าทีที่เริ่มลังเลของคุณพ่อค้า..

     " สิบล้านเหรียญทอง... ไม่ ผมก็ยังต้องปฏิเสธ... " 

     " อย่าไปรับเงินของมันเชียวนะ! เดี๋ยวฉันเอาเงินมาเพิ่ม! ช่วยรอไปก่อน! เอาห้าล้านของฉันมัดจำไปเลยก็ได้! " ขุนนางหมูอ้วนคนนั้นตะโกนออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ แถมยังคิดที่จะเอาเงินมายัดเพิ่มอีก.. เขาต้องการตัวเธอมากถึงขนาดยอมจ่ายเงินมากกว่าผมอีกงั้นหรอ... 

     " ..งั้นฉันจ่ายให้นายสิบห้าล้าน นายจะขายมั้ย... " 

     " ไม่ครับ... ต่อให้คุณเสนอราคาอะไรมา ผมก็จะไม่ยอมรับทั้งนั้น... เงินเพียงแค่นั้นกับชีวิตของผมที่จะสามารถหากำไรได้ต่อจากนี้ไป.. มองยังไงมันก็ไม่คุ้มค่า.... " พ่อค้าทาสตอบออกมาเสียงเรียบด้วยความมั่นใจและเที่ยงตรง แต่นั่นเองก็เป็นเพียงแค่เปลือกนอก ดวงตาของผมที่ผ่านเรื่องมามากมายสามารถบอกได้ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังคิดอะไร.. และที่สำคัญ... ตอนนี้ผมกำลังโดนโก่งราคาอยู่..

     " ...สิบหกล้าน " 

     " ไม่ครับ.. " 

     " ไม่ขายหรือไม่พอ.. " 

     " แน่นอนครับ..ว่าต้องไม่ขาย... " เขาตอบกลับมาด้วยไปหน้าปกติที่แทบจะปั้นยิ้มไว้ตลอดเวลา ผมเพียงแค่แสยะยิ้มกลับไป ท่าทางว่าแบบนี้จะเล่นไม่ยาก.. ผมคงจะเล่นกับเขาต่อไปนิดหน่อยเท่านั้นและนั่น... งานนี้มีสนุกแน่นอน...

     " สิบแปดล้าน.. " 

     " ไม่ขายครับ... " 

     " ยี่สิบห้าล้าน... " 

     " ขาย- " 

     " อา.... เดี๋ยวก่อนสิ...  " ผมพูดขัดเขาทันที่หมอนั่นเผยธาตุแท้ของมันออกมา ในที่สุดมันก็เลือกที่จะตกลงกับข้อเสนอของผมโดยที่มันจะได้ฮุบเงินทั้งหมดยี่สิบห้าล้านไปคนเดียว หนีไปที่อื่นที่และใช้ชีวิตด้วยความสบาย.. และนั่นเองก็เป็นแผนของผม ผมกะอยู่แล้วว่ามันต้องตอบตกลงเพราะทันทีที่ผมบอกจำนวนเงินออกไป แววตาของมันเปลี่ยนไปชั่วครู่และกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม... ส่วนเรื่องเงิน.. แน่นอน ผมไม่มีทางที่จะจ่ายอยู่แล้ว...

     " ฉันไม่ลงทุนเยอะขนาดนั้นหรอกนะ... " ผมพูดขึ้นต่อทันที เผลอแสยะยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจทันทีที่ผมเห็นหน้ามันเหวอไป.. " นายพูดเองไม่ใช่หรอว่านี่เป็นนักโทษประหาร ไม่มีทางที่นายจะขายได้... " 

     " ...ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่.. " สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอีกครั้งพร้อมกับลอบปล่อยแรงกดดันออกมา หัวเสียไปไม่น้อยที่โดนผมปั่นหัวเล่น.. ออร่าและไอสีแดงระเหยออกมาจากร่างกายของเขา... 

     " ฉันต้องการฮาล์ฟเอลฟ์คนนี้... และฉันจะไม่จ่ายเงิน.. เพราะมองยังไง นี่เองก็ไม่ใช่ทาสของนายอยู่แล้ว นายไม่มีสิทธิที่จะเรียกเงินได้.. และที่สำคัญ ฉันมาเพื่อช่วยเหลือ.. " นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมไม่มีทางจะเสียเงินไปกับพวกสวะหากำไรเด็ดขาด.. ถ้าหากเธอถูกหมอนี่จับมาป็นทาส ผมจะยอมจ่ายโดยดีแต่นี่น่ะหรอ.. ไม่มีทาง ผมต้องได้รับผลประโยชน์และในเวลาเดียวกัน ผมจะไม่ให้คนที่มีหน้าที่เป็นแค่เจ้าหน้าที่ 'คุ้มกัน' ได้รางวัลเกินหน้าเกินตา...

     " เป็นอันว่าการเจรจาของเราสิ้นสุดลงแค่นี้.. ผมไม่มีเวลาว่างมานั่งเสวนากับคุณแล้ว.. "

     " อ้าว....แบบนี้ฉันก็แย่น่ะสิ.. ฉันยังต้องการตัวเธอคนนี้อยู่ซะด้วย.. " ผมพูดออกไปพร้อมกับยักไหล่เล็กน้อย และท่าทางว่าถ้าจะไม่ให้กันง่ายๆ.. ผมก็คงต้องใช้วิธีการสุดท้าย.... 

     " อย่าให้ฉันต้องลงมือฆ่านายเชียวล่ะ.... ฉันเตือนแล้ว... " ผมพูดเสียงเย็นก่อนจะขยับนิ้วทั้งสิบไปมา แค่พ่อค้าทาสคนเดียวที่ไร้ความสามารถนั้นไม่จำเป็นต้องให้ผมถึงกับใช้อาวุธ แถมตอนนี้ผมเองก็ไม่ได้อารมณ์ดีอยู่ซะด้วย.. เวลาเล่นครั้งนี้จึงต้องกระชับหน่อย แค่มือเปล่าก็เพียงพอแล้ว...

     " แล้วคุณคิดว่าจะทำได้จริงๆงั้นหรอ.... และอีกอย่าง ต่อให้คุณฆ่าผมไป.. ตราสัญลักษณ์ทาสนั่นเองก็ไม่มีทางหลุด.. " พ่อค้าทาสคนนั้นผายมือออกไปสองด้านแต่รอบนี้มีอย่างอื่นติดมาด้วย... มีดโค้งสองเล่มเงาจนสะท้อนกับแสงเช่นเดียวกับเสียงเดินมากมายที่ดังมาจากทางเข้าห้อง และภายในอีกไม่ถึงนาที ชีวิตมากมายก็ได้เข้ามากองกันอัดแน่นในห้องนี้ พวกทาสมากมายที่เป็นทั้งสัตว์ทั้งพวกครึ่งเดินเข้าไปล้อมผมพร้อมกับอาวุธ ร่างกายของพ่อค้าคนนั่นปล่อยไอสีแดงมากกว่าเดิม... แดงสว่างเหมือนกับตราสัญลักษณ์ทาสตามตัวของทาสที่ล้อมผมอยู่ไม่มีผิด...

     " นี่คือกองทัพทาสของนายงั้นหรอ... " ผมถามขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆด้วยความใจเย็นแตกต่างกับเจ้าขุนนางผู้สูงศักดิ์มี่กำลังตัวสั่นอยู่ที่พื้น..

     " นี่ก็เป็นทาสที่มีความสามารถสูงทั้งนั้น ค่าสถานะของพวกมันนั้นเป็นถึงห้าร้อยโดยขึ้นต่ำ.. เอาล่ะ คุณจะเอายังไงล่ะ.. จะรีบกลับไปตอนนี้ก็ยังทันนะครับ.. " พ่อค้าทาสพูดขึ้นพร้อมกับควงมีดทั้งสองไปมาด้วยความคล่องแคล่ว... ผมใช้ [วิเคราะห์] ตรวจเช็คค่าสถานะทุกอย่างของแต่ละตัว แต่ละคน มีสกิลอีกไม่น้อยที่ผมยังขาดอยู่อย่างทักษะเฉพาะของแต่ละเผ่า... และที่สำคัญ ของที่ผมสนมากเพื่อเอาไปประดับใบแสดงค่าสถานะ... 

     [สนธิสัญญาทาส] เป็นทักษะที่ผมจะสามารถทำให้คนอื่นอยู่ใต้อาณัติของผมได้ นี่เองก็น่าสนใจไม่เลวเหมือนกัน ผมคิดที่จะใช้กับฮาล์ฟเอลฟ์คนนี้ ถ้าหากเธอเลือกที่จะเดินทางไปกับผม กันไว้ดีกว่าแก้.. แต่ถ้าไม่.. ผมก็ไม่ใช้ ไม่งั้นก็คงจะเอาไปใช้ฆ่าคนฆ่าอะไรเล่น.. บางทีผมจะได้มีโอกาสใช้ทรมาณเจ้าราชานั่นซักหน่อย....

     " .... งั้น นายก็เป็น 'ศัตรู' ของฉันงั้นสินะ... " 

     " โอ.. คำถามดีมากครับ ตราบใดที่ความเห็นของเรายังคงไม่ตรงกัน คุณยังไม่ล่าถอย.. เราก็จะมีสถานะนั้น... "

     " งั้นก็นับว่าเป็น... " 

     ตุบ! ตุบๆๆๆ!!!! ปึก! ปึ้งงง!!!!!!.

     " ...!!!!! " พ่อค้าทาสเบิกตากว้างก่อนจะค่อยๆถอยไปชิดผนัง เพียงพริบตาเดียว..ทาสทั้งหมดที่เขายกมาก็ล้มลงไปกองกับพื้นและหมดสติกันไปทุกตัว ผมเพียงแค่ปล่อยแรงกดดันลงไปกับพวกมันเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้พวกมันสลบไปและช่วงชิงทักษะ ค่าสถานะทุกอย่างออกมาจนหมดสิ้น.. ช่วงชิงทุกอย่างของพวกเขาที่ถูกช่วงชิงมาก่อนแล้ว... นี่เองก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา แต่.. ช่วยไม่ได้ ดันมาทำตัวเป็นพวกเดียวกับ 'ศัตรู' ของผมเอง.. ผมไม่สนว่าใครจะเป็นผู้บริสุทธ์ ทั้งเด็ก คนแก่ หรือผู้หญิง.. ใครก็ตามที่ขวางทาง...

     พวกเขาไม่สมควรแก่การไว้ชีวิต...

     " ...... " ผมได้ทักษะมาประมาณห้าหกอย่างหรืออาจจะมากกว่านั้น ค่าสถานะอะไรทุกอย่างก็ได้มาแล้ว.. แต่นี่เองก็คงเหลือแค่สามอย่างให้ผมทำต่อคือ.. หนึ่ง จัดการกับเจ้าพ่อค้าหน้าเงิน.. สอง จัดการกับขุนนาง และสาม..พาตัวฮาล์ฟเอลฟ์ออกไป... เพราะฉะนั้น ผมต้องทำไล่ลำดับเนื่องจากผมมีระเบียบอยู่พอตัว และโจทย์ของผมตอนนี้มันก็อยู่ข้างหน้าแล้ว...

     " ฉันจะ...ช่วงชิงทุกอย่างของแก.. " 

     " ว่าไงน- อั่กก!!!... " คอของมันถูกจับอย่างรวดเร็วด้วยมือข้างขวาของผม ดันมันติดกับผนังและขโมยทักษะทุกอย่างของมันออกมา ผมได้ [สนธิสัญญาทาส] มาตามที่หวังไว้.. และตอนนี้มันก็หมดประโยชน์จริงๆแล้ว... ผมเริ่มออกแรงบีบเล็กน้อยลงไป แต่ไม่ทันไร..แทนที่ปกติจะมีการทรมาณอย่างสภาวะที่ขาดออกซิเจน ทุรนทุรายและดิ้นพล่าน... แต่นี่กลับไม่มี เขาตายในทีเดียวเช่น เพียงแค่การบีบมือด้วยแรงอ่อนๆจนผมแอบตกใจ... ผมหนักมือไป... เสียงของกระดูกเองก็ดัง *กร๊อบ* ออกมา... คอพับลงไปในทันที...

     ' หนักมือไปงั้นหรอ... ' ผมบ่นกับตัวเอง ก้มหน้ามองลงไปที่มือขวาของตัวเองก่อนจะหันหลังกลับไปหาชายร่างท้วมคนหนึ่งที่กำลังจะคลานออกประตูไปด้วยความเนียนได้สำเร็จ... อีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้นเขาจะออกไปได้.. แต่ผมกลับลากเขากลับมาด้วย [พลังจิต] ยกร่างอ้วนนั้นและสะบัดลงไปกับพื้น..

     " ปล่อย! ปล่อยฉันออกไป!!!! " 

     " ...ช่างมันเถอะ " 

     " ปล่อยฉะ- เอื้อกกก!!!!... " ฉึกกกกกก!!!!!!! เเท่งเสาแหลมพุ่งออกมาจากพื้น ทะลุร่างของเขาออกไปด้านหลังหลังจากปักลงไปเต็มๆที่กลางอก... ตายในทันที แม้ขุนนางโลภคนนี้จะไม่ได้ประกาศตนเป็นศัตรูกับผมตรงๆก็จริง แต่เขาคงจะไม่ลดละความพยายาม ต่อให้ผมปล่อยให้มันรอด.. มันก็จะลากเรื่องน่ารำคาญกลับมาอีก มันอาจจะเอา 'ลูกน้อง' อะไรของมันมาก็ได้... แต่สำหรับผม นั่นเป็นแค่ของเล่น จริงๆแล้วนี่นับว่าเป็นการช่วยเหลือเธอคนนั้นในรูปแบบนึง... เป็นการตัดปัญหาจากต้นสายล่วงหน้า...

     " ..... " แค่นี้ก็หมดแล้ว.. สองศพที่ร้านขายทาส แค่นี้เรื่องก็เงียบแล้วตราบใดที่ทาสพวกนี้ไม่บอกรายละเอียดออกไป แน่นอนว่าไอ้อย่างหลังน่ะ ไม่มีทาง..พวกมันต้องบอกแน่ ทางที่ดีผมควรจะปิดปากพวกมันให้หมดแต่พวกนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เพราะงั้นผมจะไม่ยุ่ง ส่วนพวกที่สลบอยู่ก็แค่ปล่อยไปตามยถากรรมเท่านั้น ต่อไปถึงเวลาแล้วที่ผมจะจัดการเรื่องที่สาม..

     ถึงเวลาที่จะช่วยเธอคนนี้ซักที...

     " .... " ผมค่อยๆเดินตรงไปยังกรงขังที่อยู่กลางห้อง อีกฝ่ายยังคงสลบอยู่..นอนนิ่งไม่ขยับอะไรใดๆ วางมือลงไปที่รั่วแท่งหนึ่งและพลังเวทย์ลงไป เพียงแค่นั้น.. กรงก็ค่อยๆบูดเบี้ยว ด้านหน้าผมเปิดกว้างขึ้นเป็นรูวงกลมขนาดใหญ่ แท่งเสาเอียงงอ... นี่เป็นผลมาจากการแปรรูปของมันที่ดัดรูปร่างมัน.. ผมค่อยๆเดินเข้าไปที่ร่างบาง ทำลายที่ล็อคมือและที่ล็อคเท้าออก... ทำลายปลอกคอทิ้ง...

     แกร๊กกก!!! เปร้ง! เกร้ง!... 

     " ..... " ปลอกคอเหล็กร่าวไปทั่วทั้งอันก่อนจะแตกออกเป็นสองส่วน ผมหยิบชิ้นส่วนทั้งสองออกและโยนมันไปไกลๆ ไม่อยากทำให้มันแตกเป็นเสี่ยงๆก่อนที่เธอคนนี้จะได้รับบาดแผลเพิ่มเติมไปอีก... ไล่สายตาลงมองตั้งแต่ส่วนบนลงไปที่ส่วนล่าง บาดแผลมีมากกว่าที่ผมคิดไว้ และผมจะยังไม่ทำการรักษาที่นี่..ตอนนี้ผมเพียงแค่ต้องคลาย [สนธิสัญญาทาส] ที่เธอมีอยู่ซะก่อน...

     ผมวางมือลงไปบนหน้าท้องเนียนที่มีรอยช้ำและบาดแผลมากมาย วางมือลงไปบนตราสัญลักษณ์... ถ้าหากเป็นตามที่ผมรู้ ตราน่าจะมีหลายระดับและที่เธอได้รับน่าจะเป็นแบบที่รุนแรงที่สุด การออกฤทธิ์ถึงเป็นถาวร.. เธอจะได้อิสระก็เมื่อได้รับการปลดปล่อยหรือไม่ก็ตายไปเองเท่านั้น ต่อให้ผู้ร่ายตาย..เธอก็ยังไม่หลุดพ้น... นี่ก็คงเป็นอีกเวทย์ที่ค่อนข้างโหดร้าย เป็นเวทย์สายคำสาป...

     " ...... " ผมใช้ทักษะ [ยกเลิกเวทย์มนตร์] เพียงแค่นี้..ตราสัญลักษณ์ก็หายไปในทันที... แค่นี้ก็ปลดปล่อยเธอออกจากสถานะทาสเป็นที่เรียบร้อย และเรื่องต่อไปคือ.. ผมจะทิ้งเธอไว้ที่นี่หรือจะเอาเธอไปด้วยแล้วให้เธอตัดสินใจอีกที ผมจะได้นับว่าผมให้โอกาสเธอเลือกแล้ว ต่อไปผมจะได้ไม่มายุ่งอีกแน่นอนหากเกิดอะไรขึ้นอีก... เพราะยังไง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน..ความเกลียดชังก็ยังไม่มีทางหายไป ให้เธอมาอยู่กับผมยังดีกว่าซะอีก... 

     " ..... " แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องคิดมาก ผมเพียงแค่ต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ก่อนเท่านั้น.. ตัดสินใจแล้วว่าจะให้โอกาสเธอคนนี้เลือก ผมหยิบเสื้อคลุมที่ทำจากผ้าธรรมดาที่ผ่านการสังเคราะห์มาจากขนปีศาจมาคลุมร่างเธอที่สภาพยับเยินและเสื้อผ้าหลุดลุ่ย.. นั่นเป็นเพียงแค่เสื้อตัวที่ผมทดลองสร้างขึ้นมา เป็นเพียงแค่ต้นแบบสำหรับพาวเวอร์สูทตัวนี้และอีกสองตัวที่ผมยังไม่ได้เอามาใช้...  ผมคลุมให้เป็นอย่างดีและขยับฮู้ดลงมาเพื่อปกปิดใบหน้าก่อนจะเดินออกจากร้านขายทาส...

     ผมเดินไปเรื่อยๆท่ามกลางสายตาคนที่มองผมอย่างแปลกๆ คนใส่ฮู้ดสองคนอยู่ด้วยกัน คนนึงอุ้มอีกคนถูกอุ้ม..ถ้าหากเจอแบบนี้ก็คงเป็นเรื่องน่าสงสัยและน่าเอะใจไม่น้อย ผมไม่สนสายตาเหล่านั้นก่อนจะตรงไปยังที่ๆหนึ่งที่ผมต้องการจะไป.. นั่นก็คือ 'โรงแรม' นั่นจะเป็นที่พักแรมของผมคืนนี้ ผมมุ่งหน้าไปที่โรงแรมในสังกัดของออคัส.. ใช้เวลาเดินกว่าสิบห้านาทีถึงจะถึงที่หมาย... ในหัวผมเองก็คิดอะไรไปเรื่อยอย่างเช่นเรื่องของเธอคนนี้ น้ำหนักเบามาก... แม้ว่าผมจะมีค่าสถานะเยอะแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้ผมเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังแล้ว ค่าสถานะที่ปรับตอนนี้ก็แค่ประมาณพันเดียว.. ซึ่งผมก็สามารถสัมผัสได้ตามแบบคนทั่วไป รู้ว่าอันไหนหนักเบา ผมเพียงแค่มีแรงมากขึ้นเท่านั้น...

     แต่คนในอ้อมแขนผมนั้นเบามาก... เบาเกินไป ด้วยความที่ร่างกายเป็นอะไรแบบนี้จึงมีผลต่อการดำรงชีวิต นี่เองก็ไม่แปลก.. อายุของเธอถ้าให้ผมเดาๆก็คงประมาณผม ไม่เท่ากันก็คงน้อยกว่า.. หน้าของเธอเด็กขัดกับร่างกายยกเว้นช่วง-  ช่างมัน... เอาเป็นว่าถ้าหากเป็นมนุษย์ล่ะก็จะเป็นประมาณนั้น แต่เธอคนนี้เป็นฮาล์ฟเอล์ฟ แต่ยังไงก็เถอะ.. ฮาล์ฟเอล์ฟก็มีอายุเท่ากับมนุษย์นี่นะ... เพราะงั้นโอกาสที่อายุใกล้เคียงกันก็เยอะพอดู...

     " ..... " พอกันทีกับการวิจารณ์ พิจารณาคนอื่นแบบนี้.. ผมหยุดตัวเองไว้ในทันทีก่อนจะเดินเข้าไปที่โรงแรม ผมเดินเข้าไปด้วยท่าทีปกติแม้ว่าจะมีคนมองมาเล็กน้อยเพราะความงุนงงก็ตาม ตรงไปยังเค้าท์เตอร์ที่มีพนักงานนั่งอยู่...

     " มาขอจองที่พัก... " 

     " ค่ะ.. ค่ะ! ต้องการกี่ห้องคะ.. " พนักงานคนนั้นตอบออกมาอย่างตะกุกตะกัก 

     " ห้องเดียวก็พอ.. " 

     " ค่ะ.. ไม่ทรายว่าจะเอาห้องแบบไหนคะ ทาวเรามีทั้งห้องเตียงคู่เตียงเดี่ยว เตียงคู่ แล้วก็ยังมีห้องสูทค่ะ.. ไม่ทราบว่าจะเลือกยังไงดีคะ.. " พนักงานด้านหน้าของผมตอบออกมา ผมต้องเลือกรูปแบบห้อง..นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าโลกนี้จะมี 'ห้องสูท' ด้วย.. นั่นอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าสองแบบแรก เพราะประเด็นคือผมค่อนข้างมั่นใจอยู่แล้วว่าผมจะได้ห้องนี้ เพราะอย่างน้อย.. ผมก็จำได้เรื่องข้อมูลความสัมพันธ์ของแรงค์นักผจญภัยและสิ่งปลูกสร้างในสังกัดกิลด์...

     " ไอ้นี่ใช้ได้รึเปล่า... " ผมหลีกเลี่ยงการตอบคำถามก่อนที่จะนำ 'บัตรนักผจญภัย' ออกมาจากที่เก็บ ซึ่งนั่นก็เป็นที่เก็บเดียวกับใบแสดงค่าสถานะที่ผมเพิ่งเปลี่ยนที่เก็บใหม่ ผมเก็บทั้งสองอย่างนี้ในแขนขวาของผม.. 

     ครืดด... ครืดด!.. วื้ด.วื้ดดดด!!!... ปุ!..

     " !!!... " พนักงานหญิงคนนั้นเซไปด้านหลังด้วยความตกใจหลังจากที่เห็นแขนขวาผมขยับเล็กน้อยอย่างแปลกประหลาดและในไม่กี่วินาที ซองสีขาวเกือบสนิทก็พุ่งออกมา ลอยขึ้นไปสูงเล็กน้อยและตกลงไปบนเค้าท์เตอร์ด้านหน้าพนักงานพอดี นี่เป็นกลไกของแขนผมที่สั่งดีว่าควบคุม แขนผมด้านในไม่ได้เป็นโลหะตันๆ แต่มันเป็นท่อที่ผมทำขึ้นเพื่อส่งถายพลังเวทย์ รอบๆจะเป็น 'เส้นเวทย์' ที่ผมได้รับมา.. แล้วด้วยความที่มันเป็นแขนกล ด้านในจึงมีทั้งอาวุธทั้งกลไกมากมาย ผมเพียงแค่เอามันไปเก็บไว้ช่องข้างๆระเบิดที่ซุกไว้... สั่งควบคุมการทำงานผ่านสมองและดีว่าให้มันโดนดันมาเรื่อยๆและพุ่งออกมาจากช่องว่างที่เปิดปิดระบายความร้อนได้... ก็แค่นั้นแหละ....

     " ใช้ได้รึเปล่า... " 

     " ซักครู่นะคะ... ชะ! ใช้ได้ค่ะ! หมายเลขห้องคือเบอร์ 407 ห้องอยู่ที่ชั้นสี่และเดินไปทางขวาค่ะ.. ราคาห้องคือคืนละ 400 ทอง ต้องการจะพักกี่คืนคะ? " 

     " 2 คืน... ฉันมาต่อห้องเพิ่มได้ใช่มั้ย.. " ผมตอบออกไปและท่าทางว่าเรื่องนี้จะได้ผล ราคาห้องเองก็ดูค่อนข้างถูก ผมเองจริงๆตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าราคามันนับกันยังไงแต่ถ้าผมลองคิดตามปกติ ผมจะนึกไปว่าห้องนึงคืนนึงจะราคาหลายพันเหรียญ.. แต่นี่ผมก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี พนักงงานนั้นก็ไม่ถามผมต่อว่าจะเอาห้องไหนและบังคับให้เลือกห้องสูท เพราะงั้นบัตรนี้น่าจะมีผลไม่มากก็น้อย...

     " ได้ค่ะ... เรื่องนั้นไม่มีปัญหา นี่คือกุญแจห้องค่ะ ขอให้ท่านนักผจญภัยอิ่มเอมกับการพักผ่อน " 

     " อา... " ผมตอบกลับมาในทันทีและพบกันสีหน้ามึนงงของพนักงานที่ดูไปไม่ถูกเพราะจะยื่นบัตรนักผจญภัยกับกุญแจห้องกลับมาให้ผมยังไงดี ผมจึงถอนหายใจออกมาน้อยๆก่อนที่จะดูดทั้งสองอย่างเข้ามาที่ตัว บัตรถูกเก็บลงไปในแขน ส่วนกุญแจก็พุ่งเข้าไปที่มือของผม.. ผมรับมันไว้ด้วยความง่ายดายและเดินออกจากเค้าท์เตอร์ไป ...

     และนั่นก็เป็นเพียงระบบอีกเล็กๆน้อยของแขนกล ผมดูดกุญแจมาได้เพราะแรงแม่เหล็กที่ผมปล่อยออกไปเล็กน้อย ส่วนบัตรนั้นตั้งแต่ที่มันเข้ามาในนี้ มันก็เป็นเหมือนกับอาวุธลับ.. ผมไม่ได้เป็นพวกทิ้งขว้างเพราะพวกมันทำมาจากแร่อย่างดี ผมจึงทำเป็นชิพพลังเวทย์อันเล็กๆจากแร่ระดับสิบ ติดมันกับของทุกอย่างที่แยกออกได้จากแขน ผมจะได้สามารถเรียกมันกลับมาได้แม้ว่าผมจะควบคุมทิศทางแบบดีๆขนาดหลบสิ่งกีดขวางไม่ได้ก็ตาม... 

     ซึ่งนี่เองก็เป็นผลงานที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เพราะงั้นจนกว่าผมจะสามารถใช้ทักษะทั้งหมดที่มีสร้างแผงวงจรขนาดเล็กเหมือนไมโครชิพได้.. ผมก็จะทำให้เจ้านี่สมบูรณ์ไม่ได้..

     " ..... " ผมแบบร่างของคนที่ยังไร้สติมาเรื่อยๆ เดินขึ้นไปยังชั้นที่สี่ก่อนจะไขกุญแจเขเาไปที่ห้องหมายเลข 407 เปิดประตูออกไปและเดินเข้ามาในห้อง อย่างแรกเลยคือผมทำการสำรวจจนหมดจด.. ห้องของผมเป็นห้องหรูกว้างและมีห้องนั่งเล่นในฐานะที่เป็นห้องสูท ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามา ผมจะเจอห้องนั่งเล่นที่มีโซฟ้าหนังสัตว์สามตัวยาวๆวางอยู่ ตรงกลางเป็นโต๊ะแก้ว รอบๆห้องนี้ก็จะมีโซนที่เป็นครัว มีที่ให้ประกอบอาหาร... ด้านข้างมีสองประตู อันแรกคือห้องน้ำธรรมดาที่ผมไม่ได้เห็นมันมาเป็นเดือน และสุดท้าย ห้องสุดท้ายคือห้องนอน.. เป็นเพียงเตียงขนาดคิงไซส์ มีหน้าต่างให้เห็นวิวเมืองเพราะห้องนี้เป็นห้องสุดท้ายของทางเดิน อยู่ริมสุด... ที่เหลือเป็นเพียงเหล่าเฟอร์นิเจอร์...

     " ..... " ผมทำอะไรไม่ได้นอกซะจากพักผ่อนในตอนนี้ ว่างร่างของเธอลงบนเตียง ผมจัดการเอาฮู้ดตัวเองลงหลังจากอุดอู้มานาน ต่อไปจะเป็นเรื่องที่ผมต้องคิดหนักยิ่งกว่าคือเรื่องของการจัดการดูแล ผมยืนทวนสิ่งที่ต้องทำและคิด อย่างแรกตามเรื่องที่ผมต้องคิดก่อน.. คำถามคือ เธอสลบลึกขนาดนั้นเชียว.. ไม่ยอมตื่นหรือไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ซึ่งข้อนี้ผมจึงต้องยกให้ว่าเธอ 'โดนยาสลบ' นี่น่าจะเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด... และจบกับสิ่งที่ผมต้องคิด ต่อไปคือสิ่งที่ผมต้องทำในตอนนี้...

     อย่างแรก ตอนนี้ผมออกมาจากดันเจี้ยนแล้ว..ตลอดเวลาที่นั่นผมได้แต่กินเนื้อปีศาจรสชาติห่วยๆจนผมชิน เพราะงั้นตอนนี้ผมขึ้นมาถึงด้านบนนี้แถมยังมีแขกด้วย ผมจะไม่เอามันออกมาเสริฟแน่นอน เพราะงั้นผมต้องไปหาวัตถุดิบในการทำอาหารเช่นเดียวกับอุปกรณ์สำมะโนครัวเพราะไหนๆผมก็ต้องเดินทางต่ออยู่แล้ว ผมจะไม่ปล่อยโอกาสการทำอาหารดีๆให้ตัวเองกินไปเปล่าประโยชน์... เพราะงั้นผมจะเฝ้าห้องนี้ ส่งร่างแยกไปซื้อตุนเสบียงไว้ให้หนาๆ แค่นั้นเป็นอันจบกับเรื่องแรก ต่อไปจะเป็นเรื่องใหญ่กว่า...

     มาถึงเรื่องใหญ่กว่าที่ผมว่า.. ผมต้องอย่างน้อยดูแลเธอ เพราะงั้นผมต้องทำการรักษาบาดแผลด้วยทักษะ [รักษาบาดแผล] ถ้าหากผมรักษาปกติล่ะก็ รักษาไปตามแผลทางยาวที่เห็นน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก บางส่วนอาจจะเห็นผ่านเสื้อผ้าที่ขาดๆไปนิดๆก็ตาม นั่นก็ไม่เท่าไหร่ แต่พวกรอยฟกช้ำ.. ท่าทางคงจะยากหน่อย เพราะงั้นผมก็แค่รักษาให้ทั้งตัวเลยน่าจะง่ายกว่า ผมอาจจะยังไม่เชี่ยวชาญเวทย์ก็จริง เพราะงั้นตอนเธอตื่นผมค่อยเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้เธอดื่มไปก็เป็นพอ.. หลังจากนั้นค่อยว่ากันว่าเธอจะมากับผมหรือแยก...

     " ...... " ผมจัดการถอดเสื้อคลุมที่เธอใส่อยู่ สังเกตไปตามบาดแผลก่อนจะเริ่มใช้ทักษะฟื้นฟู ขณะเดียวกัน ผมก็ส่งร่างแยกออกไปเพื่อซื้อของ... ได้พบความจริงโหดๆอีกอย่างคือร่างแยกเองก็มีบัตรนักผจญภัยที่ในนั้นมีเงินอยู่เท่ากัน เป็นอันสรุปได้ว่าผมสามารถมีเงินไม้จำกัดได้ตราบใดที่ร่างแยกผมยังไม่หมดหรือเงินในแต่ละตัวยังไม่เกลี้ยง ของทั้งหมดที่อยู่ในแหวนมิติเองก็มีซ้ำ....

     อืม... ถ้าผมจะสามารถปั้มของได้ขนาดนี้ หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง ร่างแยกของผมก็กลับมาพร้อมกับอาหารและเสบียง อุปกรณ์ทำครัวมากมายเต็มแหวนมิติ ใช้ไปเกือบแสนเหรียญในการซื้ออาหารตุน.. ผมจัดแจงเก็บของไปในแหวนของร่างหลักอย่างตัวเอง สลายร่างแยกให้หายไป.. ที่เหลือ ผมก็เพียงแค่รอเวลาเท่านั้น รอไปจนกว่าเธอจะฟื้น...

     และก่อนหน้านั้น ผมมีบางอย่างที่ต้องทำไว้ก่อน...

     .
     .
     .


     " ..... " ผมนั่งนิ่งตลอดกว่าสองชั่วโมง ไม่ได้ทำอะไรเลยยกเว้นลองอ่านหนังสือเกี่ยวกับเมืองนี้ที่โรงแรมให้มา มีกระทั่งประวัติของกิลด์และผลงานเด่นๆ และเวลาที่เหลือผมก็กลับเอาไปใช้ในการพิจารณาคนตรงหน้า... อย่างแรกเลยคือผิวที่ขาวผุดผ่องมากราวกับหิมะ... ใบหน้าเนียนไร้ที่ติแล้วในตอนนี้จากการรักษาบาดแผลจนหมด... ด้วยความเป็นลูกผสมระหว่างคนและเอลฟ์ ลักษณะบางประการเลยเป็นกึ่งๆอย่างเช่นหูยาวไม่มาก แต่ยาวแหลมกว่ามนุษย์เล็กน้อย.. ใบหน้ารูปไข่ ขนตายาวงอน.. และที่สำคัญ เท่าที่ผมจำได้เลยคือดวงตาสีฟ้าสว่างเหมือนกับผมไม่มีผิด แม้ในตอนนี้ผมจะยังไม่เห็นดวงตาคู่นั้นอีกเลยก็ตาม... ความสูงของเธอคือ 165 เซนต์จากการแสกนของดีว่า น้ำหนักอยู่ที่เพียงแค่ 44.. นับว่าขัดกับส่วนสูงเล็กน้อย เป็นคนตัวเบา...

     แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่สำคัญตอนนี้ เพราะเรื่องใหญ่กว่านั้นก็คือ.. เตียงด้านหน้ามีการสั่นสะเทือนเล็กน้อย มีบางสิ่งบางอย่างกำลังขยับภายใต้ผ้าห่ม ซึ่งนั่นเองก็ไม่ใช่อะไรเลยนอกซะจากคนที่กำลังนอนอยู่ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว...

     " ...... " ผมมองภาพตรงนั้นต่อไปอย่างละสายตาไม่ได้... 'สวย' คือสิ่งเดียวที่เข้ามาในความคิดของผม รางกับเจ้าหญิงที่กำลังตื่นนอนอย่างไม่มีผิด เปลือกตาของเธอลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าท้องทะเลสดใสที่ราวกับมีพลังบางอย่างดึงดูดให้จับจ้องไป สะกดร่างของคนที่มอง.. ผมเริ่มไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมขุนนางคนนั้นถึงพูดอะไรแบบนั้น.... เธอค่อยๆยันตัวออกขึ้น มองไปรอบๆด้วยความงุนงงก่อนจะตกใจในทันทีที่เห็นผมนั่งอยู่...

     " ...!!! " 

     " ไง... ตื่นแล้วหรอ.. " ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติหลังจากกลับเข้ามาในมาดเดิมได้... 

     " ...นาย.. นายเป็นใคร.. " เธอถอยกลับไปชิดหัวเตียงด้วยความกลัวก่อนจะถามผมเสียงสั่น.. และทันใดนั้น..เธอก็ตกใจอีกครั้ง สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่ตาของผมเลยซักนิด แต่กลับมองไปที่ผมสีดำของผม... ท่าทางว่าเธอคนนั้นจะรู้อีกเรื่องนึงที่เป็นตัวผมแล้ว...

     " ...สำหรับตอนนี้.. พูดง่ายๆคือฉันเป็นนายของเธอ เพราะว่าเธอ..คือ ทาส ของฉัน... " ผมพูดออกไปโดยเน้นคำว่า 'ทาส' และรอดูปฏิกิริยาของเธอที่เบิกตาโพล่งขึ้นด้วยความตกใจเช่นเดียวกับเหงื่อที่ผุดออกมาจากใบหน้า...

     " ...แล้ว.. นายต้องการอะไร... ทำไมฉันถึงถูกรักษา ที่นี่ที่ไหน..." เธอพูดเสียงสั่นพร้อมกับมองรอบๆไปด้วยความหวาดระแวง..และในเช่นเดียวกัน สัญลักษณ์วงเวทย์บนฝ่ามือซ้ายของทั้งผมและเธอก็เรืองแสงออกมาเป็นสีแดง ผมทำเพื่อแสดงให้เธอเห็นชัดยิ่งไปอีกว่าเธอตกเป็นทาสของผมของจริง... 

     " ใจเย็นๆก่อน... ทีละคำถามเลยดีกว่า.... อย่างแรก คำถามที่ว่าทำไมเธอถึงถูกรักษา.. คำตอบน่ะง่ายมาก นั่นก็เป็นเพราะฉันอยากที่จะทำให้เอง ฉันเองก็ไม่ได้อยากเห็นผู้หญิงตกอยู่ในสภาพแบบนั้นหรอกนะ... " 

     " ..... " 

     " คำถามต่อไปคือที่นี่ที่ไหน.. ที่นี่โรงแรมในสังกัดของกิลด์ออคัสที่ฉันไม่ได้จำชื่อมา... ตอนนี้เธออยู่ในห้องสูทชั้นสี่ที่เป็นห้องของฉัน.. "

     " ...... " 

     " ฉันต้องการอะไร.. จริงๆแล้ว ฉันเป็นคนช่วยเธอออกมาจากร้านค้าทาส.. ส่วนเหตุผลนั่นเป็นเหตุผลส่วนตัวของฉันที่เธอไม่มีความจำป็นต้องรู้.. "

     " ..... " เธอตกใจเล็กน้อยก่อนจะนั่งเงียบเหมือนเดิม ก้มหน้าลงไม่สบตาราวกับรู้ชะตากรรมของตัวเองว่าต้องเป็นยังไง และแน่นอนว่าเธอกำลังคิดไปผิดทางอย่างแน่อน.. ผมยังไม่ได้เสนอเลยด้วยซ้ำว่าจะให้เธอเอายังไงต่อ.. ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่สำหรับคนที่ต้องสู้ชีวิตมาตลอด เธอคงคิดไปแล้วว่าในตอนนี้คือจุดพีคของชีวิตที่จะไม่มีทางไปต่อได้... แต่ นั่นก็ไม่ถูกเสมอไป...

     " ฉันมีทางเลือกที่จะเสนอให้เธอสองทาง.. " ฮาล์ฟเอลฟ์ตรงหน้าผมที่ก้มหน้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ผมพูดถึงคำว่า 'ทางเลือก' 

     " ทางเลือก..? " 

     " ใช่... มีอยู่สองอย่างนั่นก็คือ หนึ่ง.. เธอจะตามมากับฉันเพื่อออกไปผจญภัย หรือสอง... เธอจะไม่ไปตามฉัน และถ้าเป็นแบบนั้น.. เราจะแยกจากกันก็ตรงนี้.. " 

     " ...!! " 

     " สิ่งที่ฉันยื่นออกไปคือทางเลือกสองอย่างของเธอที่จะต้องเลือกและเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น.. เธอต้องให้คำตอบกับฉันว่าจะเอาแบบไหน อย่างแรกคือถวายชีวิตตัวเองให้กับฉัน หรือไม่ก็เลือกที่จะมีชีวิตที่อิสระของตัวเอง.. ออกไปเผชิญกับสังคมที่น่ารังเกียจเหล่านี้... "

     " ..!! " เธอเบิกตากว้างเพราะความตกใจในทางเลือกแต่ละอย่าง ไม่ว่าเธอจะมองยังไง..เธอก็จะมีแต่เสียกับเสีย อย่างแรกคือชีวิตของเธอเองก็จะเป็นชีวิตของผม เธอจะต้องทำตามคำบัญชาทุกอย่างโดยขัดข้องไม่ได้ ซึ่งนั่นเองก็ไม่รับรองอนาคตของเธอเลยซักนิด.. ส่วนทางเลือกที่สอง.. นั่นหมายความว่าผมจะปล่อยเธอไป แต่เธอจะต้องเสี่ยงกับโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ไพศาล โลกที่ไม่มีจุดยืนสำหรับเธอ.. ในป่ามีปีศาจ ในเมืองมีมนุษย์ ทั้งสองล้วนเป็นปฏิปักษ์ต่อตัวเธอ... เรียกได้ว่าสุดท้ายเธอก็จะวนลูบมาเป็นสถานการณ์แบบนี้อีก... 

     โอกาสทางรอดของทั้งสองทางมีเท่ากันเพราะแบบเเรก.. ผมยังไว้ใจไม่ได้.. เพราะงั้น การจะเลือกซักทางในตอนนี้ย่อมไม่ต่างกันเลยซักนิด.. ผมอาจจะจับเธอไปขายต่อก็ได้ อาจจะฆ่าทิ้งก็ได้... ใครจะรู้...

     " ถ้าหากฉันต้องเลือกซักอย่าง.. ฉันขอยอมเลือกอย่างที่สองดีกว่า!.. " เธอพูดขึ้นพร้อมกับขึ้นเสียงออกมาเล็กน้อยแต่เสียงนั้นกลับสั่นระริกและแหบพร่า.. ดวงตาเริ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำเล็กๆ... เศร้าเสียใจในชะตากรรมของตัวเอง....แต่นี่ก็เป็นไปตามอย่างที่ผมคิด.. เธอต้องเลือกอย่างที่สอง...

     " อืม... ด่วนตัดสินใจไปแล้ว.. ฉันไม่ได้คิดที่จะข่มขืนหรือฆ่าเธอทิ้งหรอกนะ เรื่องขายเองก็เหมือนกัน.. " 

     " ....!!. " 

     " เธอเองก็น่าจะเห็นแล้วหนิ.. ผมสีดำของฉัน ผมสีเดียวกับผมของเธอ.. " ผมพูดออกไป อีกฝ่ายเองก็ก้มหน้าเงียบลงไปในทันที..และนั่นทำให้ผมสามารถพูดต่อได้คล่องขึ้น... " เธอเองก็น่าจะรู้ว่าผมสีดำนี่หมายถึงอะไร.. เธอเองก็น่าจะรู้ดียิ่งกว่าใครเพราะว่าเธอพิเศษกว่านั้น.. เธอเป็นถึงฮาล์ฟเอลฟ์ ครึ่งคนครึ่งเอลฟ์ที่ถูกรังเกียจและใส่ร้ายว่าเป็นแม่มด... " 

     " ..... " 

     " ฉันเองก็ไม่ต่างกัน ทุกคนต่างก็คิดว่าฉันเป็นปีศาจ ฉันก็เหมือนกับเธอ..เป็นคนที่โดนสังคมแบ่งแยกรังเกียจ ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอดี.. นี่เองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ฉันคิดที่จะช่วยเธอเพราะเธอเองก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากฉันเลย... " 

" ..... " 

     " ฉันเลยเสนอให้เธอสองทาง... เพราะงั้นเธอก็ลองทบทวนให้ดีว่าจะเป็น 'ทาส' ของฉัน.. 'ทาส' ที่เป็นแค่ 'ผู้ติดตาม' ..เดินทางร่วมไปกับฉัน หรือไม่ก็ปลีกตัวแยกออกไป... แบบนี้ฉันจะถือว่าฉันให้โอกาสเธอเลือกแล้ว แล้วจะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยอีกต่อให้ต้องเจอกันอีกครั้งก็ตาม.. โอกาสรอดของเธอจะมากขึ้นถ้าหากตามมากับฉันที่สามารถปกป้องเธอได้... ตัวเธอเองก็น่าจะรู้ตั้งแต่ที่เธอให้ [วิเคราะห์] กับฉันแล้ว... " 

     " ...!! " 

     " เธอเองก็น่าจะรู้ถึงค่าสถานะของฉันว่ามันอยู่ระดับไหน... แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่เราจะไปรอดด้วยกันทั้งคู่ได้... " 

     " นักผจญภัย...ระดับ..สูงมาก... " 

     " อา.. นั่นแหละ.. เพราะงั้นก็ตอบมาได้แล้ว.. คำตอบของเธอน่ะคืออะไร... ฮาล์ฟเอลฟ์... "

     " ...... " 

     " ...... " 

     " ตกลง... " 

     " ...... " 

     " ตกลง...ฉันจะไปกับนาย... " เธอตอบกลับมาอีกครั้งเพื่อยืนยันคำตอบ นั่นเองก็ทำให้ผมถึงกับแสยะยิ้มออกไปเองโดยไม่รู้ตัว.. " นี่ก็เพื่อเป็นการตอบแทนที่นายช่วยฉัน.. แถมยังรักษาบาดแผลให้.. ตอนนี้ฉันเองก็เป็นถึงทาสของนาย.. ตราบใดที่นายไม่ทำอะไรเกินเลยไป.. ฉันเองก็จะเคารพคำสั่งและติดตามไปตลอด... " 

     " เข้าใจแล้วล่ะ... " ผมพูดออกไป...แบบนี้แหละดีแล้ว.. นี่ก็เพื่ออนาคตของเธอเอง.. ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะขยับไปนั่งบนเตียง และหันหน้าไปหาเธอคนนั้นที่แนบตัวเองติดเข้าไปกับหัวเตียงอย่างรวดเร็ว 

     " ..... " 

     " งั้นต่อไปเธอจะต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างของฉันพร้อมกับเป็นผู้ติดตาม.. เพราะงั้น.. เราจะต้องอยู่ด้วยกันไปอีกยาว เธอไม่จำเป็นต้องเรียกฉันว่า 'นาย' 'เจ้านาย' 'มาสเตอร์' หรือ 'นายท่าน' หรืออะไรทั้งสิ้น... ฉันชื่อ 'ไนต์' เพราะงั้นก็ขอฝากตัวด้วย... " ผมพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างอบอุ่นและยื่นมือออกไปเพื่อเป็นการทักทาย สร้างสัมพันธภาพ..... หวังอย่างเดียวว่าครั้งนี้จะไม่เป็นเหมือนคราวที่แล้ว... หวังว่าผมจะไม่ถูกทรยศอีก.. ดังนั้น ผมจึงต้องทำให้เธอไว้ใจและเช่นเดียวกัน.. ผมเองก็ต้องเชื่อมั่นในตัวเธอ...

     " ไนต์... " เธอพูดขึ้นเพื่อออกเสียงตามชื่อของผมก่อนจะยื่นมือเล็กๆของเธอมาจับ

     " อื้ม... นั่นแหละคือชื่อของฉัน.. แล้วชื่อของเธอล่ะ.. " 

     " ชื่อของฉันคือ... " 

     .
     .


     " อลิส " 









=================================================================================





     จบไปอีกตอนแล้วนะครับบ!! รู้จักกันเรียบร้อยแล้วนะครับ! รู้กันแล้วเนอะว่าเธอคนนี้ชื่ออะไร(แม้ว่าพวกคนอ่าน AlterR จะรู้แต่แรกแล้วก็เถอะ555 เดาถูกนะครับ รอบนี้ไม่หักมุม^^)

     ช่วงความดาร์กตั้งแต่นี้ไปจะลดลงเพราะพระเอกผ่านสถานการณ์ลำบากมาแล้วนะครับ จะไปเครียดจริงๆอีกทีก็ตอนท้ายๆเรื่อง ตามเนื้อเรื่องทั่วๆไปอาจจะมีมาบ้างเล็กๆน้อยๆ ตอนนี้พระเอกก็เตรียมตบเกรียนกับอัพเวล อัพสกิลยาวๆไปครับ จะเข้าช่วงชีวิตธรรมดาๆแบบ arifureta ละ 
________________________________________________________________________________________________________

     ***โน้ตจากไรท์! ช่วงนี้นะครับ แถวบ้านผมเรียกมันว่าปิดเทอม..แต่! ผมเป็นนักเรียนคนนึงนะครับ! เพราะงั้นด้วยความที่ผมเป็นนักเรียน ผมจึงมีการเรียนพิเศษที่ค่อนข้างถี่ แถมผมมีภาระงานถึงนิยายอีกเรื่องที่ไม่ว่าจะยังไงผมก็จะให้ความสำคัญเท่ากัน สลับอัพไปเรื่อยๆ งานจึงอาจมาช้ากว่าปกตินิดนึงนะครับ แต่ไม่มีการหนีหายไปยาวๆแน่นอน ถ้ามีผมจะแจ้งก่อนเพราะอย่างเดือนหน้าผมไปเที่ยวต่างประเทศที่จะพยายามอัพเยอะๆและหาทางชดเชยมาให้... แค่นี้แหละครับ ขอบคุณที่อ่านครับ!
________________________________________________________________________________________________________

     *คำถามเล่นๆจากไรท์! 

     - มาลองเม้นกันดูนะครับ! ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าไนต์บอกไปในตอนแรกว่าจะพิชิตอีกเก้าดันเจี้ยนที่โคตรโหดสลัดที่เหลือกันด้วย คิดว่าเธอจะตอบข้อไหนกันครับ555(ผมไม่พูดถึงในตอนนะ เดี๋ยวเนื้อเรื่องพัง กลายเป็นพระเอกเลวบอกไม่หมดเงี้ย555 หลอกใช้ให้ไปตายเป็นเพื่อน)

________________________________________________________________________________________________________

     [ END CREDIT ]

     ' เก่งมากครับบอส.. ' ดีว่าส่งข้อความมาข้ามจักรวาล ใครอ่าน AlterR ไปถึง "ตอนที่ 28 : สุ่มของ" จะเข้าใจนะครับ5555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #850 NaPeejung (@NaPeejung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:11
    A :นี้ๆ
    B :อะไรหรอ?
    A :เมื่อวานผมไปซื้อทาสที่kfc
    B :เดี๋ยวๆมันมีขายด้วยหรอ?
    A :ทาสไข่
    #850
    3
    • #850-2 lnwkhunza (@lnwkhunza) (จากตอนที่ 18)
      8 พฤษภาคม 2560 / 18:51
      10เต็ม10 ผมให้ผ่านครับ!!!
      #850-2
  2. #598 CG.Com (@0931047050) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 17:25
    แม้ ง ยังวนมาชื้อนี้อีกล่ะ. //ยูอิ ล่ะ?
    #598
    2
    • #598-2 Beconnet (@Beconnet) (จากตอนที่ 18)
      18 พฤษภาคม 2560 / 16:18
      ตายไปแล้วครับ เหอะๆ
      #598-2
  3. #496 D4Rk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:32
    ขอบคุณครับ
    #496
    0
  4. #495 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 15:13
    End Credit อย่างแจ๋ว 555
    #495
    0
  5. #494 KnightN00 (@KnightN00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 12:01
    You get "Alice" x1ea
    #494
    1
  6. #492 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 10:16
    หมดความสนุก อลิสรีบๆตายนะไม่งั้นความเ-้ยวไนต์หายหมด
    #492
    1
    • #492-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 18)
      3 เมษายน 2560 / 10:25
      สายดาร์กๆ555 รอเครียดตอนท้ายๆเรื่องนะครับ^^
      #492-1
  7. #491 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 10:15
    เอาไปเลย ฮาล์ฟเอลฟ์แล้วไงถ้าใจจะรัก
    #491
    1
    • #491-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 18)
      3 เมษายน 2560 / 10:25
      เด็ดมาก ชอบ555
      #491-1
  8. #490 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 10:12
    แหม่ๆ มี end credits...

    เรื่องนี่ดีว่าจะพาจีบสาวไหมนะ?
    'บอสครับ อัตราการเต้นของหัวใจ...' ประโยคเด็ด...
    #490
    1
    • #490-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 18)
      3 เมษายน 2560 / 10:24
      ติดตามต่อไปครับ ช่วงหน้าๆเนื้อเรื่องจะไม่เครียดกับดาร์กมากละ สายตบเรียนแทน.. รอเครียดสุดๆท้ายเรื่องครับ^^
      #490-1
  9. #488 1ive (@1ive) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 09:29
    ร่างแยกนี่โกงสุดๆเลย ขอบคุณครับ
    #488
    1
    • #488-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 18)
      3 เมษายน 2560 / 10:23
      เฉลยตอนหน้าครับ ไนต์แค่พลิกแพลงอะไรโกงๆเฉยๆ ความจริงของเคล็ดนี้เดี๋ยวจะรู้กันครับ^^ (ผิดกฏหมาย)
      #488-1
  10. #487 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 09:28
    ชอบท่อนสุดท้ายอ่ะ เปิดตัวอย่างดี
    #487
    1
    • #487-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 18)
      3 เมษายน 2560 / 10:23
      ขอบคุณครับ^^
      #487-1
  11. #486 วศินทร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 08:57
    บีบเบาๆตาย.. มีทาสแล้วใช้ให้คุ้มๆ=)
    #486
    0
  12. #485 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 08:55
    แขนไอรอนแมนทำแบบนั้นได้มั้ยน่ะ..
    #485
    0
  13. #484 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:39
    เดี๋ยวๆ Endcredit!...
    "บอส! แค่คำว่า 'สวย' พูดไม่ได้ใช่มั้ยครับ?! ผม #ทีมอลิส ผมยอมไม่ได้และจะไม่มีทางยอมเด็ดขาด!"

    ดีว่าในอีกจักรวาลได้กล่าวไว้555 ไนต์ในที่สุดก็พูดซักที
    #484
    1
    • #484-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 18)
      3 เมษายน 2560 / 10:24
      ไนต์จักรวางนี้จัดให้เรียบร้อย555
      #484-1
  14. #483 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:20
    เข้าใจ End credit นะคะ5555 ดีว่าพาเฮ
    #483
    0
  15. #482 737671829386163 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:19
    ไม่มีใครสู้มันได้อยู่แล้วหนิ.. น่าจะฆ่าทั้งร้านไปเลยนะ555 ปิดปาก



    งงEnd credit
    #482
    0
  16. #481 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:17
    ขอบคุณค่ะ กำลังเพลินๆเลย จบอีกละ
    #481
    0
  17. #480 Guest (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:15
    รู้สึกตอนนี้บทดีนะ ผมชอบ
    #480
    0
  18. #479 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 00:31
    ไนต์...นายดูเป็นคนมีความสับสนงงงวยในตัวเองสูงนะ ตอนแรกบอกไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผลที่ช่วย พออลิสบอกบอกจะไปก็บอกเหตุผลเล่าเรื่องดราม่า.....เงิมหนักมาก อยากมีเมียก็พูดตรงๆสิ 55555
    ปล.หวังว่าไนต์คงไม่ต้องรีบวิ่งโร่คอยปกป้องอลิสเหมือนอีกเรื่อง(ในช่วงแรกๆ)นะไรท์ 555
    #479
    1
  19. #478 nekark (@nekark) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 00:31
    อ๊ากกก อลิส มิซึนอ่าาาา
    #478
    0
  20. วันที่ 3 เมษายน 2560 / 00:00
    จะว่าไป ไนต์ หน้าตาเป็นยังไงอ่ะ // ปล.อลิส มาแล้ววว
    #477
    1
  21. #476 Godlike Speed (@sunlovely50) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:52
    ขอบคุณครับ
    #476
    1
  22. #475 นิค&NIck (@zaxswcde1150) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:33
    ไม่ต้องห่วงไนท์เดียวเธอ(อลิส)ก็ได้เผ่าเดียวกับนายพร้อมกับความโหดที่เพิ่มขึ้นจนนายกลัวไปเลย(ขนาดมีค่าสถานะเยอะแล้วก็เถอะ)
    #475
    0
  23. #474 Tsunamiiz (@Tsunamiiz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:19
    อลิสม่าน...จริงๆๆๆมันแวมไฟหรือเอลว่ะงง...
    #474
    1
  24. #473 อนาเทอร์วันส์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:04
    กำลังสนุกเลยครับ ติดตามต่อไปนะ
    #473
    0
  25. #472 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:01
    ปล.เข้าใจ End credit นะ55555 ไม่วายที่จะยังเขียนมาเพิ่มนะไรท์
    #472
    0