Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,709 Views

  • 991 Comments

  • 1,840 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    25

    Overall
    31,709

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 : โชคชะตาที่บรรจบกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 เม.ย. 60




     //ไนต์//



     " เพราะงั้น ...เราจะต้องอยู่ด้วยกันอีกยาว เธอไม่จำเป็นต้องเรียกฉันว่า 'นาย' 'เจ้านาย' 'มาสเตอร์' หรือ 'นายท่าน' หรืออะไรทั้งสิ้น.. ฉันชื่อ 'ไนต์' เพราะงั้นก็ขอฝากตัวด้วย.. " 

     " ไนต์.. " 

     " อา.. นั่นแหละคือชื่อของฉัน แล้วชื่อของเธอล่ะ.. " 

     " ชื่อของฉันคือ.. 'อลิส' " เธอคนนั้นตอบผมกลับมาหลังจากที่ผมถามชื่อออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆและปล่อยมือออกมาจากมือของผมกับเธอที่จับกันอยู่เพื่อทักทายออกในตอนแรก ชื่ออลิสงั้นสินะ... ก็เป็นชื่อที่ดี.. ผมค่อยๆถอยกลับไปทันทีก่อนจะกลับไปนั่งที่ปล่ยเตียงเหมือนเดิม ตอนนี้ไม่มีความจำเป็นอะไรแล้วที่จะต้องขยับเข้าไปใกล้แบบเมื่อกี้อีก... 

     " 'อลิส' งั้นสินะ.. " ผมพูดทวนออกไปก่อนจะปั้นยิ้มเล็กๆกลับไปให้เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นมิตรแม้ผมจะยิ้มฝืดๆไปหน่อยก็ตาม รอบนี้ผมก็ขอลองเสี่ยงดูอีกครั้งกับการร่วมกับคนอื่น แต่รอบนี้ไม่เหมือนรอบที่แล้วอยู่แล้ว.. ตอนนี้ถึงเธอคนนี้จะเป็นยังไง เธอก็ยังคงเป็นทาสของผม ตราสัญลักษณ์ก็ยังอยู่ เพราะงั้นไม่มีทางที่ตอนผมออกคำสั่งแล้วเธอจะขัดขืนได้... อีกอย่าง ถ้าหากมีเรื่องจำเป็นจริงๆ... ผมจะฆ่าเธอทิ้งเลยก็ยังได้...

     " อืม.. ใช่แล้วล่ะ... ไนท์ " อลิสตอบกลับมาพร้อมกับพูดใช่ผมแบบผิดๆออกมาด้วย...

     " 'ไนต์'... มันออกเสียงว่า 'ไนต์' ต่างหาก.. ไม่ใช่ 'ไนท์'... " ผมถอนหายใจออกมาด้วยความเหน็ดหน่ายใจ ไม่ว่าใครที่ไหนส่วนใหญ่ก็จะเรียนชื่อผมครั้งแรกได้ถูกต้อง จะเละเทะและออกเสียงผิดไปในตอนหลัง เอาจริงๆคือผมหมายถึงทุกคนเลย.. ไม่มีซักคนที่จะออกเสียงถูกจริงๆ แม้ว่าชื่อของผมมันจะเขียนว่า 'Knight' ก็เถอะ แต่ผมเองก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าทำไมมันถึงเพี้ยนมาเป็นคำๆนี้ได้... นี่เป็นเพียงแค่เรื่องเดียวที่ผมจำได้ เรื่องเดียวเท่านั้นหลังจากที่ผมพบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล... นอนจากนั้น.. ผมไม่รู้อะไรเลย.. รู้เพียงแค่ชื่อของตัวเองเท่านั้น...[1]

     " 'ไนต์' ... " อลิสทวนชื่อผมอีกรอบซึ่งผมก็ไม่ขัดอะไร ยังไงชื่อนี้มันก็เป็นอะไรที่ออกเสียงแปลกอยู่แล้ว.. 

     " อืม... ว่าแต่เธอเถอะ ยังมีอาการบาดเจ็บอยู่รึเปล่า.. " ผมถามออกไปด้วยการเปลี่ยนเรื่อง ตอนนี้ผมเองก็ยังไม่มั่นใจตัวเองนักกับการใช้เวทย์รักษา ผมยังต้องฝึกอีกเยอะเพิ่อที่ผมจะได้เชี่ยวชาญมันจริงๆ... ผมตอนนี้เชี่ยวชาญไปเกือบหมดยกเว้นสกิลที่เป็นแบบเปิดใช้งานอัตโนมัติหรือเพียงแค่พูดแล้วทำงานเอง พวกนี้จะมีขีดจำกัดซึ่งจะไม่สามารถล้ำได้ แตกต่างจากเวทย์อิสระอย่างการควบคุมธาตุที่ผมดันแต่ละอย่างจนไปถึงจุดที่ควบคุมได้โดยสมบูรณ์แบบ.. แต่เรื่องเวทย์รักษานี่ก็อีกเรื่องนึงเลย....

     " ยังมีรู้จักปวดๆอยู่นิดหน่อย... ค่ะ " 

     " โอ่ยๆ... เธอไม่จำเป็นต้องพูดสุภาพกับฉันขนาดนั้นได้ พวกเราน่าจะอายุพอๆกัน.. ฉันอายุ 17 แล้วเธอล่ะ.. " ผมถามออกไปเพราะมันก็คงจะดูอึดอัดน่าดูถ้าการใช้คำพูดจะเป็นแบบนั่นตลอด เป็นแบบเจ้านายกับทาส... ผมรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย ผมถึงต้องเปลี่ยนนโยบาย..

     " ฉันอายุ 17.. แต่จะให้พูดแบบนี้จริงๆงั้นหรอ... " 

     " อา... พูดแบบนี้ก็ได้.. " แค่อย่าล้ำหน้าเกินไปก็พอ.. นี่สิ่งที่ผมคิดแต่เลือกที่จะไม่พูด เดี๋ยวทุกอย่างแย่ลงไปกว่าเดิมและจากที่ดูๆ เธอคนนี้เองก็คงรู้อยู่แล้วเรื่องนี้ คำพูดคำจาแต่ละอย่างจึงดูเหมือนคนไม่ค่อยกล้าพูดและให้ควาทเคารพเกรงใจ ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่ดี จะได้ไม่มีปัญหากันในอนาคต.. ส่วนเรื่องอายุนี่ไม่มีปัญหาเลย.. อายุเท่ากันเพราะงั้นก็นับว่าผมโชคดีไป จะได้ไม่อึดอัดกันมาก... 

     " ..... " ผมลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินไปหาอีกฝ่ายที่ถอยกลับไปเล็กน้อยก่อนจะไปนั่งใกล้ๆ หยิบหลอดแก้วโลหะออกมาจากเข็มขัดและยื่นให้เธอที่จำใจต้องรับไปด้วยสีหน้างงๆ.... " ดื่มนี่ซะ.. มันจะทำให้อาการของเธอดีขึ้น.. " 

     " อืม.. " เธอตอบไปด้วยความลังเลก่อนจะยกมันขึ้นดื่มอย่างเลือกไม่ได้ ที่ผมทำก็ไม่ใช่อะไรเลยนอกซะจากการให้น้ำศักดิ์สิทธิ์กับเธอเพิ่อฟื้นฟูอาการร่างกาย ไม่แปลกใจที่เธอจะต้องลังเลเพราะยังไงก็ตาม มันคือการรับของจากคนแปลกหน้า... เธอดื่มมันหมดภายในเวลาไม่กี่วินาทีเพราะความน้อยของปริมาณที่หลอกเล็กๆนั่นกักเก็บได้ หลอดน้ำของผมนั้นก็กว้างแค่ 3 เซนต์ ยาว 3 เซนต์และสูงประมาณ 15 เซนต์เท่านั้น เพราะงั้นทันจุได้แค่ 135 ลบ.ซม. นับว่าเป็นปริมาณที่น้อยมากๆ... 

     " ..... " แต่แค่นั้นก็คงเพียงพอกับการค่อยๆรักษาแล้วล่ะ... ผมรับหลอดโลหะนั้นมาก่อนจะปักมันลงไปที่ช่องๆหนึ่งที่เปิดอยู่ที่แขน ดึงมันออกมาหลังจากที่น้ำเต็มอีกครั้ง นี่ก็เป็นอีกออฟชั่นนึงของแขนผม.. มันเก็บน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยการมีที่เก็บเล็กๆเชื่อมกับแร่มิติวงนึงขนาดเท่าท่อเล็กๆในแขน ใช้ในการเติมน้ำโดยเฉพาะ ด้านในแร่มิติอันนั้นจะเป็นน้ำศักดิ์มากมายมหาศาลที่ผมกักตุนไว้ทุกวี่ทุกวัน... มีช่องเติมน้ำถึงสามรู ณ บริเวณใกล้ๆไหล่เนื่องจากแขนเทียมผมไม่ได้แค่ต่อกับแขนส่วนที่ขาด ผมทำให้มันครอบคลุมไปทั้งแขนขวาขึ้นไปถึงไหล่...

     เรียกว่าเป็นไซบอร์คไปแขนนึง.. เอาจริงๆถ้ารวมตาเข้าไปด้วยก็ยิ่งเหลือความเป็นมนุษย์น้อยกว่าเดิมซะอีก... 

     " ดื่มอีกมั้ย...  " ผมถามออกไป มือของผมยังคงถือหลอดแก้วนั้นอยู่เผื่อเธอต้องการเพิ่ม เรื่องความสะอาดนั่นไม่ต้องกังวล ตรงที่ผมใช้เติมน้ำนั่นน่ะ ทั้งกักน้ำ กันฝุ่น ไม่มีเชื่อโรคแน่นอน..ถึงมีก็คงแค่เศษๆเหมือนกับที่ปะปนไปในอาหารที่เรากันประจำ... ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน...

     " มันคือน้ำอะไรหรอ..? " 

     " มันเป็น 'น้ำศักดิ์สิทธิ์' น่ะ.. เธอจะเรียกมันว่า 'โพชั่น' ก็ได้.. มันมีความสามารถในการรักษาและฟื้นฟูร่างกาย รักษาอาการเจ็บปวดและทำให้ค่าสถานะไม่ปกติหายไป... " 

     " งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก.. ของมีค่าขนาดนั้น- " 

     " งั้นก็ดื่มๆลงไปเถอะ... " ผมถอยหายใจออกมาก่อนจะละจากตัวอลิส เมื่อกี้ที่เธอกำลังจะพูดออกมา ผมเองก็รู้เลยว่าเธอต้องการที่จะพูดอะไร แน่นอนว่ามันจะเป็นคำพูดที่ต้องปฏเสธเพราะเกรงใจผสมรวมกันกับไม่กล้ารับ ผมจึงจัดการง่ายๆด้วยการเอาหลอดไปกรอกปากเลย.... ก็แค่นั้นแหละ...

     " ...!! " เธอเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจก่อนจะกลืนอึกๆไปจนหมดอย่างช่วยไม่ได้ ก็แค่นั้นแหละ..นี่แหละคือสิ่งที่เกิดขึ้นเวลาไม่รับน้ำใจจากผมผู้เป็นเจ้านาย.. ผมดึงมือออกมาทันทีพร้อมกับเติมน้ำเพิ่มอีกครั้งและเก็บลงไปที่เข็มขัดเหมือนเดิม แค่สองหลอดก็คงเพียงพอแล้วที่จะรักษาอาการเบื้องต้นได้ ที่เหลือเดี๋ยวก็ค่อยๆหายไปเอง การเดินทางไปกับผม.. ยังไงผมก็ไม่มีน้ำอื่นอีกแล้วนอกจากนี่ เพราะงั้นก็ดื่มไปยาวๆให้ชินกันไปเลย...

     " .... " ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย กำลังดูอีกฝ่ายที่กำลังจัดการตัวเองและถอยหนีผมจนห่างออกไปมากกว่าเดิมอีกจนผมต้องถอนหายใจออกมา.. เรื่องการรักษาลงเป็นอันจบลงแค่นี้ ต่อไปก็คงเป็นเรื่องอื่นที่ต้องเคลียร์อย่างเรื่อง.. อาหาร...

     " นั่งรอไปก่อน... " 

     " ..!! ??... " 

     " เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมอาหาร จากที่ฉันมองๆมาเหมือนเธอจะไม่ได้กินอะไรมาวันสองวันแล้ว.. ระหว่างนี้เธอก็ไปอาบน้ำซะ.. " 

     " ...อื้ม " 

     " ..... " เสียงเล็กๆของเธอดังขึ้นมาจากด้านหลังตามด้วยเสียงเตียงที่พองขึ้นเพราะเธอค่อยๆลุกออกมาก่อนจะเดินตามผมออกมาจากห้อง เข้าไปในห้องน้ำในขณะที่ผมเดินไปอีกทางเพื่อเข้าไปที่ห้องรับแขก ตรงไปที่เป็นโซนห้องครัวและเริ่มเช็ควัตถุดิบที่ตัวเองในฐานะร่างแยกเพิ่งซื้อมา หยิบเนื้อตามมาด้วยพวกผักอะไรที่มี ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ละอย่างใช้ประกอบอาหารอะไรได้ รสชาติอะไรเป็นยังไง... ผมเพียงก็ต้องใช้ [วิเคราะห์] เพื่อดูวัตถุดิบก่อนจะเริ่มลงมือทำ...  

     ซ่าาาาา!!!!!..... " ...... " เสียงน้ำดังออกมาจากห้องน้ำ..น้ำๆไหลกระแทกลงมาแรงก่อนจะปะทะเข้าไปกับพื้นที่เป็นอ่างอาบ.. สมัยนี้ไม่มีฝักบัวใช้ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะใช้การอาบแบบอ่างเก็บเช่นเดียวกับขัน.. ผมละความสนใจออกมาและเช่นเดียวกัน ผมก็พยายามที่จะไม่นึกภาพด้านหลังประตูนั่นตามสัญชาตญาณผู้ชาย... เห้อ... ถอนหายใจออกมาก่อนจะเริ่มหยิบอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ได้ออกมาเช่นเดียวกับเอาเหล็กมาแปรรูปเป็นอุปกรณ์เพิ่ม.. ทำอาหารต่อไป ปล่อยให้อีกฝ่ายชำละร่างกายไปหลังจากทรหดมานาน....

     .
     .
     .

     ปึก.. ปึก.. ปึก.. 

     " ...... " ผมวางจานสามจานที่เต็มไปด้วยอาหารลงบนโต๊ะกินข้าว แค่นี้ก็คงเพียงพอแล้วสำหรับสองคน ได้คนละจานและจานกลางเป็นสลัดเพื่อให้ควบคู่กับมื้อหลักที่เป็นเนื้อเสต็กส่วนที-โบน.. ตอนนี้ผมทำอาหาได้สบายเพราะร่างแยกของผมมันเอาเงินปลอมๆไปเหมาจนหมดร้านมาหลายร้าน จริงๆแล้วเรื่องร่างแยก ผมลืมคิดไปเลยเรื่องเงิน ของที่มากับร่างแยกพวกนั้นจะคุณภาพเหมือนเดิมทุกอย่างแต่จะหายไปก็ตอนร่างแยกตายหรือผมยกเลิก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ผมเข้าใจอยู่แล้ว...

     แต่ประเด็นมันอยู่ที่บัตร.. บัตรนักผจญภัยจะใช้แทนบัตรเครดิต เพราะงั้นทุกอย่างใช้ระบบนี้หมดและจะเอาเงินไปที่ได้ไปขึ้นเอาที่จุดรับเงิน ณ ใจกลางเมือง ดังนั้นทางร้านของเขาจะไม่ขาดทุนเช่นเดียวกับผมเพราะตัวเลขเงินนั้นเพิ่มขึ้นและอยู่ๆจะหายไปไม่ได้ แบบนี้ผมก็ไม่เสียเงิน ร้านค้าก็ได้เงินปกติ ฝ่ายที่ขาดทุนคือพวกผู้ดูแลเกี่ยวกับการคลังและทรัพย์สินเท่านั้น ซึ่ง.. นี่จะเป็นภาระของเมือง เป็นภาระของเมืองหลวง..

     นี่จคงเป็นวิธีการโกงเงินกับอาณาจักรโง่ๆนั่น... แต่นี่เองก็คงจะมีผลต่อเมืองนี้เช่นกัน แต่ยังไงมันก็แค่ไม่เท่าไหร่..เดี๋ยวผมก็จะไปแล้ว ใช่ว่าจะซื่ออะไรอีกมากมาย เพราะงั้นผมไม่สน... 

     " ..... " ผมสบัดความคิดเหล่านั้นออกไปพร้อมกับตรงไปยังห้องนอน อลิสอาบน้ำเสร็จมากว่าสิบนาทีแล้วผมจึงบอกให้ไปรอในห้อง ผมเปิดประตูเข้าไป..ไม่มีอะไรผิดปกติ เธอยังคงนั่งอยู่ปลายเตียงพร้อมกับใส่เสื้อผ้าชุดเดิมของเธออยู่ซึ่งวันนี้ผมต้องพาไปซื้อใหม่แน่นอน เสื้อผ้าขาดยับเยินขนาดนั้น.. ผมหยิบเสื้อคลุมตัวก่อนหน้าออกมาจากแหวนมิติก่อนจะส่งให้เธอด้วยความช่วยไม่ได้.. 

     " ...... " 

     " สวมซะ... ชุดตอนนี้ของเธอมันขาดวิ่นไปเยอะแล้ว " 

     " อะ..อื้ม! " อลิสรีบลึกขึ้นก่อนจะสวมมันทับลงไปในทันที ผมเพียงแค่พยักหน้าให้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง รายนั้นก็เพียงเดินตามมาก่อนจะตรงไปยังโต๊ะกินข้าว ผมเดินไปอีกฝั่งก่อนจะนั่งลงไปกับเก้าอี้ไม้ ลอบมองเธอที่กำลังยืนเก้ๆกังๆอยู่ราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง... 

     " นั่งลงสิ.. " ผมพูดขึ้นพร้อมกับลอบถอนหายใจ.. ท่าทางเรื่องวัฒนธรรมอะไรของโลกนี้มันยังมีมากกว่าที่ผมคิดไว้ โดยเฉพาะเรื่องเจ้านายกับทาสที่จะปฏิบัติตัวกันคนละเรื่อง จากที่เห็นๆมา ผมเห็นแต่พวกทาสโดนซ้อม..เพราะงั้นนี่คงเป็นจุดๆนึงที่เธอยังไม่กล้ามานั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายอย่างผม.. 

     " แต่ว่า... " 

     " นี่เป็นคำสั่ง... " 

     " อืม.. " เธอตอบกลับมาทันทีหลังจากที่ต้องให้ผมกดเสียงต่ำ เธอขยับเก้าอี้ออกก่อนจะนั่งลงไปในทันที ก้มหน้าไปยอมหันมาสบตาผมและนั่งตัวเกร็ง.. ท่าทางเรื่องนี้มันจะยากกว่าที่ผมคิด เรื่องวัฒนธรรมที่นี่นี่มันแบ่งชนชั้นกันจริงๆ... ไม่แปลกใจสำหรับผู้หญิงตรงหน้าผมที่โดนคนรังเกียจและใช้ชีวิตอย่างบากลำบากมา.. ตอนนี้ดันพลอยตกเป็น 'ทาส' อีก... เจริญเลยแหละงานนี้...

     " ปกติเธอกินอะไร.. " ผมถามออกไปเพื่อเปลี่ยนเรื่อง.. ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะลดความอึดอัดได้ซักนิดรึเปล่าแต่เท่าที่ดู.. คงจะไม่..

     " ..ปกติฉันกินแค่พวกสมุนไพรกับผักตามป่าน่ะ.. " 

     " ...เธอไม่เคยกินอาหารแบบนี้?.. " 

     " ...ก็เคยอยู่หรอก แต่นั่นเป็นก่อนที่- " 
     
     " อืม.. พอแล้วล่ะ เราอย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้กันเลยดีกว่า... ส่วนอาหารตรงหน้าเธอก็รีบๆกินเข้าล่ะ ไม่งั้นมันจะเย็นชืดหมด.. รสชาติกินได้ไม่ได้ก็บอกด้วยล่ะ.. " 

     " อื้ม... " เธอตอบออกมาอย่างฝืนใจก่อนที่จะเริ่มใช้มีดกับซ้อมตัดเนื้อออกเป็นชิ้นๆแล้วเอาเข้าปาก ผมได้แต่คอยลอบมองการกระทำนั้นไปด้วยการมองทีละแว๊บและคอยจัดการกับอาหารส่วนของตัวเองเพื่อที่จะได้ไม่ทำให้เกิดความอึดอัด ผมหั่นสเต็กเป็นคำพอดีก่อนจะเอาเข้าปากตัวเอง รสชาติดีมากจนผมอยากจะเล็ดน้ำตาเลย.. จากประสบการณ์ของคนที่กินเนื้อปีศาจรสชาติห่วยๆมาตลอดหนึ่งเดือน ซึ่งความรู้สึกนี้เองก็คงพอๆกับ..คนตรงหน้าของผมที่นิ่งไปในทันที... คนที่มีชะตากรรมไม่ต่างกัน..

     " ..ฮึก... " 

     " ..... " เสียงสะอื้นเล็กๆดังขึ้นจนผมปฏิเสธที่จะไม่สนใจไม่ได้ ผมละสายตาจากจานก่อนจะเงยหน้าขึ้น ผมได้พบกับเด็กคนนึงที่กำลังร้องไห้ออกมาทีละน้อย.. ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายมากกว่าเดิมเพราะน้ำตาใสที่ไหลออกมาจนเปลือกตาชื้นไปหมด ไหลลงไปอาบแก้มขาวทีละน้อย... ท่าทางว่าผมเศร้าแล้วนะ ท่าทางคนตรงหน่าน่าจะมากกว่าหรือเท่ากับ... 

     " ..อร่อย.. ฮึก!.. ที่สุดเลย.. " 

     " ...... " 

     " ..ฮึก! ขอบคุณค่ะ!... มาส- " 

     " หยุดก่อนเลย... " ผมพูดออกมาขัดทันทีเพราะรู้ว่าเธอต้องการเจอเรียกผมว่าอะไร ซึ่งนั่น..ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเลยซักนิด เพียงแค่สถานะปกติ สถานะแค่คนที่รู้จักกันก็พอแล้ว ให้แค่รู้ที่ต่ำที่สูงเป็นพอ.. ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายหนือมาสเตอร์หรืออะไรทั้งนั้น... 

     " เธอคงผ่านอะไรมาเยอะงั้นสินะ... " 
     
     " ...ฮึก...  ฮึก!. " มีเพียงแค่เสียงสะอื้นเท่านั้นที่ตอบคำถามของผม... และนี่มันจะยากยิ่งไปกว่าเดิมสำหรับผมที่คุยกับคนอื่นเขาไม่เก่งโดยเฉพาะกับผู้หญิง.. ส่วนคำตอบของคำถามนั่นน่ะ.. ไม่เห็นจำเป็นต้องถามเลยด้วยซ้ำ.. ผมโง่เอง ทั้งๆมี่รู้อยู่แล้วก็ดันถามออกไปอีก.. 

     " ..จากนี้ไปเธอไม่ต้องห่วงอะไรมากกว่านี้อีกแล้วล่ะ.. ตราบใดที่เธอยังคงเป็นทาสของฉัน เธอก็แค่ทำตามที่ฉันบอก.. ฉันรักษาสัญญามากพอที่จะไม่ทำอะไรเธอ แล้วพวกเราก็จะอยู่แบบนี้กันไปอีกยาว... เพราะงั้นก็ไม่ต้องเกรงใจ... " ผมพูดเท่าที่ผมคิดได้ออกไป นั่นแหละคือทั้งหมดแล้วที่ผมคิดได้ ผมเรียบเรียงประโยคให้มันดูดีได้แค่นั้นจริงๆ... ผมทำอะไรไม่ได้ภายใต้แรงกดดันแบบนี้แล้วไหนจะสถานการณ์แบบนี้อีก...

     " ขอบคุณจริงๆ... " เธอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น... ซึ่งผมเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามยิ้มน้อยๆกลับไป... ท่าทางว่าไอ้ส่วนด้านตายทั้งหมดของผมนั้นคงยังจะไม่หายไปอย่างสมบูรณ์จริงๆ... ผมยังเหลือความเป็นคนปกติอยู่บ้าง แต่ผมก็คงจะเป็นแบบนี้แค่กับเธอเท่านั้นแหละ.. กับคนที่ไม่ต่างกับตัวเอง เพราะงั้นผมจะเป็นคนเลือกปฏิบัติ... ต่อหน้าคนอื่น ผมจะไม่ให้ด้านนี้ของผมหลุดออกไปเด็ดขาด... ผมจะไม่มีทาง ใจดีกับพวกด้านนอกแม้ว่าจะเป็นใครก็ตาม.... ใครก็ตามที่ผมจะนับว่าเป็น 'มิตร' ....

     " ...... " ผมละความสนใจจากภาพตรงหน้าพร้อมกับตักคำต่อไปเข้ามาในปาก.. สนใจอาหารของตัวเองเพื่อไม่ให้เรื่องมันอึดอัดมากกว่านี้แม้ว่าผมยังต้องการที่จะรู้เรื่องราวมากกว่านี้ก็ตาม... ซึ่งหลังจากนั้น ผ่านไปกว่าสิบนาที ผมก็ได้มานั่งรอในห้องนอน รอให้อลิสที่รับหน้าที่ในการทำความสะอาดจัดการจับเก็บจานเหล่านั้นไป.. ที่เหลือผมก็เพียงแค่รอในห้องนี้ รอจนกว่าเธอจะมาเพื่อถามข้อมูลและความเป็นมาทั้งหมด...

     นั่นไม่ใช่เพื่อการตอกย้ำ.. แต่สำหรับผม มันนับว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อที่จะได้รู้จักอีกฝ่ายเต็มตัวแม้ผมจะยังไม่เอ่ยปากบอกเรื่องจริงๆของผมก็ตาม ผมเพียงแค่ขอเวลา.. ขอเวลาสักพักเพื่อให้รู้จักกันมากกว่านี้และไว้วางใจกันจริงๆก่อน... รอวันที่ผมจะยอมเปิดใจและยอมรับเธอจริงๆ... 

     แอ๊ดด..... เสียงประตูไม้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นถึงร่างของเธอที่เข้ามาในห้องเพราะผมนัดไว้ ผมตบลงไปที่เตียงด้านข้างของผมให้สัญญาณเพื่อนั่งก่อนที่ผมจะเขยิบออกไปเพื่อเว้นที่ว่าง ไม่ให้เข้าไปในพื้นที่ส่วนบุคคลเกินไป.. เธอนั่งลงไปตรงนั้นทันที คงรู้แล้วเหมือนกันว่าผมจะพูดอะไร... 

     " ช่วยเล่าให้ฉันฟัง... เรื่องที่ผ่านมาของเธอแล้ว สิ่งที่คนอื่นปฏิบัติกับเธอมา สังคม..เมือง.. ทุกอย่าง.. " 

     " ...!! " 

     " มันอาจจะมากเกินไปและไม่สมควร แต่ฉันจำเป็นต้องรู้เรื่องของเธอมากกว่านี้.. " 

     " คงเป็นเรื่องธรรมดาสินะ..ที่อย่างน้อยเจ้านายจะต้องรู้เรื่องของทาสตัวเอง... " เธอพูดออกมาก่อนจะก้มหน้าลงไปมองหน้าตักของเธอทันที จากแววตาที่ตกใจในตอนแรกของเธอตอนนี้ก็เปลี่ยนกลายเป็นดวงตาที่เศร้าหมองอีกครั้ง ผมเพียงแค่ไม่พูดอะไรต่อ เงียบเป็นการให้คำตอบ.. ทุกอย่างที่เธอว่ามาน่ะถูกแล้วเหมือนกัน.. ผมต้องรู้มากกว่านี้... และสุดท้าย ผมก็เปล่งเสียงออกไปเพื่อถาม.. " ทำไม..เธอถึงมาอยู่ที่นี่ " 

     " ..... " ผมถามออกไป..นี่อาจจะเป็นเพราะความบังเอิญหรืออะไรก็ตามที่ผมไม่รู้ อะไรคือการที่เธอมาที่เมืองนี้และถูกผมพบเข้าพอดี.. ทำไม.. ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าถูกคนรังเกียจขนาดไหนก็ยังคงเลือกเมืองที่พลุกพล่านแบบนี้...  ผมทอดสายตามองไปที่คนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้างุด... ปากของเธอขยับไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างที่ผมต้องการจะรู้.... 

     " ฉันน่ะ... เกิดมาในหมู่บ้านแห่งนึง... " 

     " ..... " 

     " ไม่รู้กระทั่งว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร ฉันได้รับการดูแลตั้งแต่เล็กจนโตมาเรื่อยๆ อยู่ร่วมกับคนมากมาย พวกเขาเลี้ยงฉัน.. พวกเขารักและดูแลฉันมากจนกระทั่งวันนึง.. วันที่ฉันยังเป็นเด็ก.. พวกเขาเริ่มมีการพูดถึงวิธีที่จะจัดการกับฉันเพราะสีผมสีดำนี่... วันนั้น.. ฉันได้รู้เลยว่าการมีผมสีดำเป็นเรื่องที่เลวร้ายแค่ไหน.. ฉันเพียงแค่เก็บตัว ไม่กล้าทำอะไรและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น... พวกเขาเองก็ทำตัวกับฉันตามปกติไปเรื่อยๆจนกระทั่งฉันเริ่มอายุมากขึ้น.. " 

     " ..... " 

     " ตลอดเวลาสามปีหลังจากที่เขาพูดเรื่องนั้น ทุกอย่างเป็นปกติดี ไม่มีอะไร้กิดขึ้นจนถึงตอนที่ฉันอายุ 7 ขวบ.. หมู่บ้านเริ่มเสื่อมถอยลง ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ ปีศาจมากมายเริ่มเข้ามาในหมู่บ้าน.. สร้างความเสียหายแล้วก็จากไป เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ... นอกจากนั้น หมู่บ้านเองก็จะได้เริ่มประสบกับภัยอันตรายต่างๆมากมาย... ปรากฏการณ์แปลกๆเริ่มค่อยๆโผล่ออกมา แผ่นดินไหว... ดินถล่ม น้ำท่วม... หรือแม้กระทั่งวันเกิดครบรอบ 8 ขวบของฉันทีดวงอาทิตย์เปลี่ยนเป็นสีดำ.. " 

     " ....... " 

     " ทุกคนต่างหวาดกลัวมากพร้อมกับสวดภาวนากันยกใหญ่ บางคนเริ่มมองฉันแปลกๆ หลังจากวันนั้น..สายตาที่ทุกคนมองฉันก็เริ่มแปลกไปกว่าเดิม พวกเขาเริ่มที่จะตีตัวออกห่าง เหลือเพียงแค่เพื่อนสองคนเท่านั้นที่ฉันมี พวกเขาคอยอยู่เคียงข้างฉันตลอด.. และวันเวลาก็ผ่านมาเรื่อยๆจนกระทั่งวันที่ร่างกายของฉันเริ่มเปลี่ยนไป... วันที่ฉันอายุสิบห้า ใบหูนี้แทนที่จะโค้งมนเหมือนมนุษย์ มันกลับแหลมและตั้งขึ้น.... " 

     " ...... " 

     " และนั่น... นั่นคือวันที่ฉันได้รู้ว่าตัวเองคือ 'ฮาล์ฟเอลฟ์' ทันทีที่คนในหมู่บ้านเริ่มสังเกตเห็นพวกเขาก็จะรังเกียจฉันและปล่อยข่าวไปให้คนอื่น และนั่นทำให้ทุกคนในหมู่บ้านรังเกียจฉันจริงๆ... ไม่ปิดบังเหมือนที่ผ่านๆมา... ฮึก.... พวกเขาโทษทุกอย่างลงมาที่ฉัน.. บอกว่าฉันเป็นคนที่ผิดและต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น... ฉันก็เลยโดนขังไว้ในกรง รอวันที่ตัวเองต้องตาย รอเพียงแค่ให้วันประหารจะมาถึง... ฮึก.. " 

     " ...... " 

     " สิ่งเดียวที่รู้... ฉันเกลียดตัวฉันเองมากที่สุด เกลียดหูของฉัน.. เกลียดที่ทุกคนรังเกียจฉัน... ฮึก!.. ตอนนั้นก็ได้แต่.. รอวันตายไปเรื่อยๆ มีเพียงแค่เพื่อนทั้งสองคนเท่านั้นที่คอยแอบเอา อาหาร... มาให้... เรื่องมันก็ผ่านไปเรื่อยๆ.. คนในหมู่บ้านเริ่มเกลียดฉันมากขึ้นทุกวันๆ คนที่เข้ามาหาก็จะเข้ามาปาหิน เข้ามาทำร้าย... มีเพียงแค่สองคนนั้น... สองคนที่คอยดูแลฉันมาโดยตลอด... ฮึก..  แล้วสุดท้ายพวกเขาก็ได้คิดแผนขึ้นเพื่อช่วยให้ฉันหนีออกไป... " 

     " ...... " 

     " แต่แผนนั้นกลับเล็ดลอดออกเพราะเพื่อนคนนึงของฉันหักหลัง เขาเอาแผนไปบอกกับทุกคน ทุกคนเองก็ร่วมยินดีแต่กลับตอบแทนเพื่องฉันด้วยการประหารสด... ข้อหาคือไปร่วมกับพวกแม่มด เคยเป็นเพื่อนกับฉัน... แผนการประหารของฉันถูกเลื่อนมาให้เร็วขึ้น.. ฮึก... รอวันที่คนจากเมืองหลวงเท่านั้นที่จะมารับฉันไปทำการประหาร... แล้วกระทั่งวันนึง... " 

     " ...... " 

     " เพื่อนของฉัน... คนที่ฉันนับถือเป็นพี่สาวมาตลอด เขาพาฉันหนีออกไปได้ ฮึก! แต่... แต่ว่า!..มีแค่ฉันเท่านั้นที่หนีออกมาได้.. ฉันเลยได้แค่เร่รอนไปเรื่อยๆ หลังจากนั้น ฉันก็ถูกคนอื่นเก็บไปเลี้ยง... ฮึก.. เขาคอยดูแลฉันอย่างดีจนฉันรู้เลย.. ว่าการมีครอบครัวเป็นยังไง.. จนกระทั่งวันๆนึง บ้านของฉันก็โดนบุกเข้ามา พวกมัน- ฮึก! มาเพื่อ.. จับฉัน แล้วสุดท้ายก็เป็นฉันอีก.. ฉันหนีรอดออกมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าคุณลุงจะเป็นยังไง... รู้เพียงแค่ต้องมาที่เมืองนี้ ไปหาคนที่คุณลุงรู้จักอยู่... ฮึก!... แล้วสุดท้าย ฉันก็เร่ร่อนไปจนมาถึงที่นี่ได้..  " 

     " ....... " 

     " แล้วสุดท้าย.. ก็เผลอช่วยเด็กคนนั้น.. ฮึก! แล้วก็- ฮึก! โดนจับไป.. รู้ตัวอีกทีก็อยู่กับนายแล้ว... ฉัน.. ฉันเกลียดทุกอย่างที่เป็นตัวฉัน ทุกคนที่ฉันรักถึงต้องตาย.. ฉันเกลียดหูนี้ ฮึก!.. เกลียดผมนี้ ฉัน- " 

     " พอได้แล้วล่ะ... " 

     " ...!! " 

     " เรื่องนั้นน่ะไม่สำคัญแล้ว.. เธอต้องทำ สิ่งเดียวที่ว่านั้นก็คืออยู่กับปัจจุบัน.. อดีตที่เธอทิ้งไว้ด้านหลังก็ไม่ต้องไปคิดถึงเพราะมัน..จะเป็นสิ่งที่คอยตักเตือนตัวเองและบอกเธอมาว่าที่เธอยังมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้... นั่นก็เพราะมัน.... " ผมพูดออกหลังจากที่อยู่ๆผมก็ดึงเธอเข้ามาหาตัวโดยไม่รู้ตัวราวกับร่างกายมันขยับไปเอง.. เธอไม่ต่างจากผมเลยซักนิด เป็นคนที่มีโชคชะตาต้องสาปเหมือนกัน เป็นที่รักของทุกคนในตอนแรกและค่อยๆถูกรังเกียจทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ถูกใส่ร้ายว่าเป็นแม่มด... เพื่อนคนนึงหักหลังและถูกฆ่าให้ดูต่อฟน้าต่อตา อีกคนยอมสละตัวเองเพื่อช่วยเธอ... หลังจากนั้นก็ได้พบกับสิ่งที่เรียกว่า 'ความอบอุ่น' ได้พบกับครอบครัว....  แต่ไม่มีอะไรที่ยั่งยืนบนโลก.. สุดท้ายก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันอีกจนต้องพรากกันอีกครั้ง..

     และสุดท้าย... เธอก็มาถึงตรงนี้ได้... แค่นี้ก็แข็งแกร่งมากแล้ว.. เข้มแข็ง... มามากพอแล้ว...

     " อย่าเกลียดตัวเอง.. อย่าสนว่าคนอื่นจะมองเธอยังไง.. ตอนนี้เธอมีดีทุกอย่าง เธอไม่ใช่แม่มดหรืออะไรทั้งนั้น ฉันเองก็ไม่สนด้วยว่าเธอจะเป็นครึ่งเอลฟ์หรืออะไร.. เธอเป็นตัวเธอ.. อย่างน้อยก็ช่วยนึกไว้ว่า ต่อให้มีคนเกลียดเธอแค่ไหน.. คนที่ยอมรับเธอก็ยังมีอยู่ มีคนที่ยังเชื่อมั่นในตัวเธอ.. ทั้งลุงคนนั้น ทั้งเพื่อนของเธอ... แล้วก็ฉันเองด้วย... " 

     " ...!! " 

     " ฉันเองก็เป็นเหมือนกับเธอ เพราะผมสีดำนี้ ฉันถึงถูกรังเกียจ ฉันถูกตามล่า.. ฉันผ่านอะไรมามากแต่ก็มีชีวิตมาถึงตรงนี้ได้ ฉันแค่เก็บอดีตเหล่านั้นไว้.. พยายามเป็นตัวเองคนใหม่ที่ไม่สนใจใคร แต่ก็จนมาเจอเธอ.. เธอที่เหมือนกับฉันไม่มีผิด เรียกว่าเหมือนมากถึงมากที่สุด.. แต่ความเหมือนนั้น มันต่างกัน.. ฉันไม่ได้มีจิตใจที่ดีเหมือนเธอ.. ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น และในเวลาเดียวกัน... ฉันเองก็ไม่อยากให้คนที่เป็นแบบฉันมีมากไปกว่านี้อีก... " 

     " .... ฮึก.. " 

     " ฉันเข้าใจเธอดี... เข้าใจความรู้สึกทุกอย่าง.. เข้าใจทุกอย่างเลย.... และนี่แหละคือเหตุผลที่ฉันเลือกช่วยเธอ.. " 

     " ...... " 

     " เพราะงั้น.. อย่ารังเกียจตัวเอง และอย่าคิด..แบบนั้นอีก... " ผมพูดประโยคสุดท้ายไปก่อนที่จะให้เธอปล่อยโฮออกมาหลังจากอดทนอดกลั้นมานาน โดนแบบนี้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กจนสะวมมาถึงตอนนี้ ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องก็คือการให้เธอระบายความรู้สึกที่อัดแน่นทั้งหมดนั้นออกมาเท่านั้น ผมปล่อยตัวเองตามธรรมชาติเพราะผมทำอะไรไม่ค่อยถูก.. เกิดมาผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ผมเพียงแค่ทำได้คอยเอามือลูบหัวและหลังเพื่อปลอบเท่านั้น...

     คอยปลอบไปเรื่อยๆ... 

     จนกระทั่งอีกฝ่ายหลับลงไปพร้อมกับคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่...
     
     " ...... " ผมจัดการอุ้มเธอขึ้นก่อนจะวางลงไปบนเตียงดีๆ ละสายตาออกมาก่อนจะตรงเข้าไปในห้องน้ำและจัดการทำความสะอาดตัวเองในรอบหนึ่งเดือนหลังจากอยู่แบบอับๆมานาน ผมเพียงแค่ใช้การเช็ดตัวเท่านั้นในดันเจี้ยน ใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์จัดการตัวเอง ซึ่ง..นี่จะเป็นครั้งแรกในโลกนี้ เป็นวันแรกที่ผมจะค่อนข้างได้ใช้ชีวิตปกติ... ผมแช่ลงไปในอ่างน้ำอุ่นก่อนจะปล่อยให้ความคิดในหัวแล่นเข้ามา... พลางคิดไปถึงเรื่องของตัวเองและของอลิสที่ใกล้เคียงกันและจะเหมือนกันตรงที่ผมกับเธอผ่านความยากลำบากออกมาทั้งคู่... 

     ผมเริ่มรู้สึกตั้งแต่ตอนแรกๆแล้วที่ถามออกไป รู้สึกผิดยิ่งกว่าตอนที่เธอสะอื้นและน้ำตาคลอเบ้าตอนที่กำลังเล่า.. แต่ผมกลับยังไม่รั้งเธอไว้พร้อมกับฟังต่อไป.. ผมทำแบบนั้นไปจริงๆเพราะเหตุผลที่ผมอธิบายไม่ได้ ความรู้สึกที่อยากช่วยงั้นหรอ... ราวกับผมต้องการจะรู้เรื่องทั้งหมดเพื่อที่จะได้จัดการปัญหาทุกอย่างให้จบสิ้นแทนที่ผมจะเป็นผมที่คาดหวังไว้... ผมคนที่ตัดคนอื่นได้อย่างไร้เยื่อใยและไม่สนใจชีวิตเล็กๆ.... 

     " ...... " ผมแหงนมองขึ้นไปบนเพดานก่อนจะถอนหายใจออกมา ลุกออกมาจากอ่างไม้ก่อนจะสวมชุดเดิม กลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อคิดว่าจะทำยังไงต่อระหว่างไปนอนอีกฝั่งของเตียงหรือว่าจะยอมไปนอนพิงผนังหรือฝังตัวไปที่ม้านั่ง.. ไม่งั้น ผมก็จะสร้างเตียงเสริมมาวางข้างๆเอาซะเลยจะได้จบๆ... กลับกลายเป็นว่าผมก็ไม่ได้คิดเพิ่ม ผมนอนลงไปอีกฝั่งของเตียงด้วยความคิดที่ยังยึดติดกับสถานะ 'เจ้านาย' ... ผมเพียงด้วยการจบลงด้วยข้อสรุปที่ว่าถ้าหากตื่นมาพรุ่งนี้ ถ้าเธอเจอผมนอนที่อื่นแล้วเธอเป็นคนนอนบนเตียง ความรู้สึกผิดจะถาโถมเข้าไปอีก... เพราะงั้นผมจึงต้องจบลงด้วยการทำแบบนี้ 

     แค่นอนคนละซีกก็พอ... ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากไปกว่านั้น... 

     " ....... " ผมแหงนหน้าไปมองบนเพดานพร้อมกับเริ่มคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไปในวันพรุ่งนี้ ก่อนอื่นเลย..ต่อไปนี้ผมจะไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว ผมจะมีคนเดินทางร่วมไปด้วยซึ่งคนๆนั้นที่ว่าคือคนที่เหมือนกับผมมากที่สุด.. ผมขอเลือกที่จะไว้ใจเธอ จากที่ผมดูมาตามคำพูดและการกระทำนั้นไม่มีการโกหกอย่างแน่นอน.. ไม่เหมือนคราวที่แล้วในดันเจี้ยนที่ผมยังพอรู้ว่าแวมไพร์ตนนั้นยังพูดไม่หมดทุกอย่าง...  และดูเหมือนว่ารอบนี้.. ผมจะเลือกไม่ผิด...

     " ....... " ผมพลิกตัวหนึ่งทีก่อนจะหันไปหาอีกฝ่ายที่หลับสนิทไปแล้ว เหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจเข้าออกแค่นั้น ...สำหรับเรื่องนี้ ว่าด้วยการเอาเธอไปด้วย จริงอยู่ที่ผมกับเธอมีค่าสถานะและความสามารถที่แตกต่างกันมากถึงมากที่สุด เลเวลของผมกับเธอต่างกันมากโข ค่าสถานะแต่ละอย่างอยู่ประมาณแค่คนทั่วไปแต่ก็ไม่ถึงกับนักผจญภัยจริงๆ... ถ้าให้เทียบ เธอก็คงเป็นนักผจญภัยชั้นล่างๆ ค่าสถานะที่เธอมีก็แค่ประมาณสามร้อยกว่าๆเท่านั้นยกเว้นเวทย์มนตร์ที่ขึ้นไปประมาณเกือบหกร้อย.... เลเวลอยู่ที่สาม...

     งานนี้จะเป็นอะไรที่ยากหน่อยแต่ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรมากมาย... เว้นแต่ว่าถ้าไปลงดันกันเมื่อไหร่นั่นแหละ ปัญหาตามมาถึงแน่ ผมต้องพยายามดันเธอให้เลเวลอัพมากๆเช่นเดียวกับทำให้ค่าสถานะเธอมากขึ้น จากเท่าที่ดูทักษะต่างๆมา เธอจะเป็นนักธนูเพราะทักษะรูปแบบยิงที่ค่อนข้างหลากหลายและแยกเป็นหลายทางไม่เหมือนผมที่หลายๆอย่างควบแน่นกันเป็นอันเดียว.... เธอเองก็เป็นสายเวทย์ด้วยด้วยธาตุที่จะเด่นไปในธาตุน้ำแข็งและแสง...

     เหลือเพียงแค่หาวิธีทำให้แข็งแกร่งแบบก้าวกระโดดเท่านั้น...

     " ..... " ผมตะแคงตัวเองกลับไปด้านเดิมพร้อมกับลอบหายใจออกมา..วิธีไหนกันที่จะทำได้นอกซะจากเก่งขึ้นโดยไม่ใช้เลเวล ค่าสถานะเพิ่มขึ้นเองโดยไม่จำกัดเกี่ยวกับค่าสถานะ.... เดี๋ยวก่อน... ผมว่าผมเผลอมองอะไรข้ามไปแน่นอน ผมพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับหันไปมองหน้าเจ้าของร่างเจ้าหญิงนิทราที่ยังหลับไหลอยู่ ใช้ทักษะในการวิเคราะห์ตรวจสอบทุกอย่างใหม่อย่างละเอียดเพราะที่ผ่านๆมา... ผมเพียงแค่ทำอย่างคร่าวๆ....

     " ...... " มันเริ่มแปลกๆแล้ว... ผมเผลอมองข้ามไปเรื่องที่เธออยู่แค่เลเวลสามแต่กลับมีค่าสถานะถึงสามร้อย... แบบนี้ก็หมายความว่าเธอเลเวลอัพทีละแบบผู้กล้าไม่มีผิด.. ค่าสถานะขึ้นมาทีละหนึ่งร้อย ถ้าเป็นคนปกติตามที่พวกองครักษ์สองคนนั้นว่ามา จะเลเวลอัพทีก็แค่ขึ้นทีละสิบยี่สิบ... หมายความว่าเธอก็ไม่ต่างจากผู้กล้าเลยไม่ใช่รึไง.... แบบนี้ผมก็พอมีหวังมาขึ้น ต่อไปก็แค่โฟกัสไปที่การอัพเลเวลเท่านั้น ค่าสถานะก็คงพอที่จะอยู่รอดไม่ก็ถูๆไถๆไปบ้าง...

     แล้วไหนจะทักษะอีก นี่นับว่าเป็นทักษะที่ดูจากชื่อแล้วค่อนข้างจะดี แต่ว่า..แบบนั้นมันง่ายไป ค่าสถานะบางอย่างของเธอที่ผมมองผ่าน [วิเคราะห์] นั้นมีรูปแบบตัวอักษรที่ต่างกัน ทักษะไหนที่ดูเป็นทักษะพื้นฐานจะอยู่ด้านหน้าและเป็นตัวอักษรปกติ แต่พวกด้านหลังจะเขียนด้วยตัวหนากว่าแล้วแต่ละอย่างดูจะเป็นสกิลที่รุนแรง.... มีความเป็นไปได้สูงว่าผมมองเห็นความสามารถของเธอก่อนจะปลดล็อคล่วงหน้า ไม่งั้น.. ผมเองก็มองเห็นหมดเพียงแค่ตัวเธอเองยังไม่รู้ว่าใช้ได้ไม่ก็ไม่รู้วิธีใช้.... 

     ถ้าหากเธอสามารถใช้ได้ เธอจะเก่งขึ้นอย่างแน่นอน..เธอจะมีส่วนช่วยผมในการเคลียร์ดันเจี้ยนแม้ว่าผมอาจจะไม่ให้ไปสู้กับเทพตรงๆเลยก็เถอะ... ตอนนี้ก็เหมือนกับผมได้มีผู้กล้าตัวน้อยคนนึงอยู่ในกลุ่ม... 

     นี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก... น่าสนใจกว่าที่ผมคิด.... 

     สรุปแล้วท่าทางว่าผมจะเลือกคนไม่ผิดจริงๆ... 

     เลือกแล้วไม่ผิดหวัง...

     อีกอย่าง... ผมไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว...

     หลังจากนี้... 
     

     ผมจะมีภาระหน้าที่จริงๆแล้วสินะ....





=================================================================================

     [1]แบบสปอยนิดๆกับเรื่องของไนต์นะครับ ตามที่ว่าครับ รู้จักตัวเองครั้งแรกก็ที่โรงพยาบาล ก่อนหน้านี้ไม่มีความทรงจำอะไรเลย ปมจะถูกคลายในเรื่อง AlterR ครับ อ่านเรื่องนี้ไปไม่มีทางเจอแน่นอน..

     จบตอนแล้วครับ! ตอนนี้สั้นกับน่าเบื่อก็ขออภัยนะครับ! ช่วงนี้จะไม่ค่อยเครียดอะไรขนาดนั้นแล้ว อย่างที่ผมคอยบอกๆไป เรื่องจะเครียดจริงๆก็ตอนท้ายๆแบบสุดๆ(อันนี้ผมลองคิดไปคิดมามันก็เครียดนะสำหรับผม แต่กว่าจะถึงตอนนั้นหรือสำหรับรีดด์ผมไม่รู้จริงๆ) ตอนนี้ก็เป็นเรื่องของอลิสในอดีตนะครับ ความสามารถเองก็ปรากฏออกมาน้อยๆ จะเกิดอะไรขึ้นยังไงก็ตามกันต่อไปนะครับ^^

     *ฮาล์ฟเอลฟ์คนนี้ไม่มีการรับบทตัวถ่วงขนาดนั้นแน่นอน อาจจะมีบ้างตอนแรกๆเท่านั้น ค่าสถานะเป็นถึงระบบของผู้กล้าเลยนา.. ผู้กล้านะครับผู้กล้า มีเก่งแน่นอน....

     **อย่าเอาคนอื่นไปเทียบกับพระเอกครับ ปกติลงดันเขาต้องยกตี้ลงไปกันเยอะๆ มีใครที่ไหนเขาลุยคนเดียวจนฟัดกับเทพชนะมาได้เหมือนมันบ้าง เพราะงั้น! อย่า! อย่านะครับ! อย่าเอาไปเทียบมาก5555 

     ***ไนต์ไม่ได้เป็นแบบนี้กับทุกคนครับ สปอยทิ้งไว้เลย..


     ฝากติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะครับบ^^ อย่าลืมเม้นกันนะจะได้เป็นกำลังใจของไรท์ เจอกันตอนหน้าครับ! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #991 gggg (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 18:54

    ไม่อยากให้มีนางเอกเลย.....ทำไมหาอ่านเรื่องไหนก็ไม่เจอสักทีน้า เรื่องแนวดาร์กที่ไม่มีนางเอกเนี่ย

    #991
    0
  2. #851 NaPeejung (@NaPeejung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:23
    I_SHEEP_HAI_MAM_JAR_MEAR_LEW
    #851
    4
  3. #525 ios3B (@ios3B) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:48
    เอาจุดออกได้มั้ยย เห็นแล้วขัดๆไงไม่รู้
    #525
    1
    • #525-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 19)
      7 เมษายน 2560 / 09:59
      พอดีจุดนั่นใช้เวลาให้เห็ยวรรคตอนที่จะใช้แทนการเคาะ Spacebar ครับ ผมใช้เพื่อจะได้เห็นว่าแต่ละคำห่างกันแค่ไหน^^
      #525-1
  4. #524 D4Rk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 10:11
    ยังดี อลิสพอโหดอยู่
    #524
    0
  5. #523 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 10:06
    รอต่อนะครับไรท์
    #523
    0
  6. #522 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 10:05
    moment นั่น!
    #522
    0
  7. #521 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 09:48
    ถ้าอ่านต่อไปอลิสจะกลายเป็นพระเอกมั้ยคะ?555
    #521
    0
  8. #519 วศินทร์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 07:43
    จะมีใครเทียบพระเอกได้ล่ะ..
    #519
    0
  9. #518 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 07:21
    มีโมเมนต์ มีการปักธงแล้ว5555
    #518
    0
  10. #517 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 07:05
    เนื้อเรื่องกลายเป็นดราม่าแทนละ ส่วนแขนนี่ถ้าจะทำได้ขนาดเติมน้ำ..
    #517
    0
  11. #516 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 07:04
    รอต่อไปครับ
    #516
    0
  12. #515 Tanapong Phupueng (@tanapong-01) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 00:09
    จะรอตอนต่อไปนะครับ
    #515
    0
  13. #514 027e788829rhu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 23:07
    เติมน้ำจากแขนได้ด้วย... แขนพี่จะเทพไปไหน
    #514
    0
  14. #513 AnYaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:38
    ติดตามค่ะ
    #513
    0
  15. #512 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:21
    ติดตามต่อครับ(ปั้มเม้นให้เม้นนึง)
    #512
    0
  16. #511 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:21
    ปะๆ เตรียมเปลี่ยนหมวดเป็นรักคอมเมดี้เหมือนอีกเรื่อง555 สองเรื่องนี่แทบจะได้กันละ จักรว่ลนี้ไนต์สายดาร์กจีบติดเร็วกว่า5555
    #511
    1
    • #511-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 19)
      5 เมษายน 2560 / 22:39
      จักรวาลนั้นซึนเป็นพิเศษ
      #511-1
  17. #509 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:08
    ปักธงเรียบร้อย
    #509
    0
  18. วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:46
    ให้อลิสกินเนื้อมอนสิ เก่งขึ้นแน่นอน
    #508
    2
  19. #507 ผ่านมา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:45
    อลิสก็ดาร์กมานี่นา... พอๆกันเลย
    #507
    0
  20. #506 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:34
    ขอบคุณครับ รอติดตามไปเรื่อยๆนะ จะว่าไปเรื่องในอดีตนี่จะไม่ปล่อยออกมาเพิ่มจริงง่ะ?
    #506
    1
  21. #505 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:33
    อลิสห้ามตายเป็นพอ... อะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
    #505
    0
  22. #504 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:29
    ไนต์พูดได้ดีมาก
    #504
    0
  23. #503 Guest (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:13
    ขอบคุณครับ เพลินมากเลยอ่ะ
    #503
    0
  24. #502 zZz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:12
    จังหวะนี้ต้องจัดแล้วไนต์
    #502
    1
  25. #501 KnightN00 (@KnightN00) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:10
    โมเม้นอย่างงี้ จัดไปเลยไนต์ นายทำได้ พอเธอเป็นของนายแล้วทุกอย่างก็เรียบร้อย
    #501
    1