Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,709 Views

  • 991 Comments

  • 1,840 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    25

    Overall
    31,709

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 19 : ลางบอกเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 เม.ย. 60




     //ไนต์//






     " ....!! " ผมตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดพร้อมกับใจที่เต้นแรง เหงื่อมากมายผุดออกมาจากหน้าผากและใบหน้าส่วนอื่นๆ ผมค่อยๆหอบหายใจและกอบโกยอากาศเข้าไปในปอดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้.. ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานพร้อมกับยกแขนขวาที่สั่นอย่างรุนแรงขึ้น มือซ้ายของผมพยายามเข้าไปกอบกุมมันที่กำลังสั่นอย่างไม่หยุดหย่อน... ผมค่อยๆปรับจังหวะหายใจใหม่อีกครั้งก่อนจะทำให้ตัวเองสงบลงได้..

     " ฮ่า... ฮ่า.. " เมื่อกี้ก่อนหน้านี้เพียงแค่ประมาณไม่กี่วินาทีก่อน.. ผมเพิ่งจบออกมาจากฝันร้ายที่ยังตามหลอกหลอนผมอยู่ ช่วงนี้อาการฝันแปลกๆของผมเกิดขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนไม่ว่าจะทั้งที่โลกก่อนหน้าหรือโลกนี้ ตลอดหนึ่งเดือน ผมมีความฝันที่ไม่ใช่เรื่องนี้มาจนรวมๆกันได้เกือบอาทิตย์ครึ่ง.. ซึ่งนี่เองก็ดูจะไม่เป็นลางที่ดีเลยซักนิด.... 

     " ฮา... ฮา... " แขนขวาของผมเลิกกระตุกแล้ว... ร่างกายผมก็หายจากอากาศเหน็บชาและค่อยๆเคลื่อนไหวได้ตามปกติ.. ผมจำได้เพียงแค่ว่ามันเป็นฝันที่แปลกและน่ากลัวมาก... ตั้งแต่ที่ผมมาที่โลกนี้ ผมไม่เคยฝันดีเลย..ทุกครั้งที่ฝันก็จะฝันทำนองนี้หมด.. ในตอนแรกที่ผมยังอยู่ในดันเจี้ยน ผมจำได้อย่างแม่นยำเรื่องที่ผมฝัน เรื่องนั้นก็คือการที่ผมต้องเสียแขนไปจากอสูรตัวนั้น.. มันคอยหลอกหลอนผมมาเรื่อยๆ... แต่พอผมออกมาจากดันเจี้ยน ฝันก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นอะไรที่เลวร้ายยิ่งกว่า...

     ผมอาจจะบอกว่า 'มันเลวร้ายยิ่งกว่า' ก็ได้..เพราะรายละเอียดเอง ผมเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน.. ผมจำได้เพียงแค่..

     ผมเสียแขนขวาไปอีกครั้ง... และยิ่งกว่านั้น...

     ในฝันนั้นมีคนตาย...

     รายละเอียดที่เหลือตัวผมเองก็จำไม่ได้ รู้ตัวอีกที..ผมก็หลุดออกจากฝันนั้น กลับมาอยู่ตรงนี้..ร่างกายของผมยังคงเย็นไม่หาย ผมยังคงสั่นกลัวอยู่เพียงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ฝันในรูปแบบนี้.. ไม่ว่าผมจะพยายามนึกยังไง ผมก็ไม่เคยนึกกลับไปถึงเรื่องราวในนั้นได้เลย เป็นไปได้ว่าฝันนี้ของผมอาจจะเกิดจาก [ทำนายอนาคต] แต่ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง.. นี่มันจะหมายความว่ายังไงอีก.. นั่นคืออนาคตงั้นหรอ สิ่งที่ผมมองเห็น.. และนั่น..เรื่องนั้นจะเกิดขึ้นจริง จริงๆงั้นหรอ... 

     " .... " ผมกำหมัดแน่นก่อนจะเตรียมกลับไปนอนอีกครั้ง สายตาผมก็ลอบไปมองไปเห็นคนด้านข้างที่ยังนอนปกติดูอยู่ ผมเพียงแค่ส่ายหน้าไปมาน้อยพร้อมกับหยิบใบแสดงค่าสถานะออกมาดู ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างปกติดี.. [ทำนายอนาคต] ของมันก็อยู่อย่างปกติ.. ผมใช้ทักษะ [วิเคราะห์] พร้อมกับอ่านข้อมูลมันไปอีกครั้งเหมือนที่ทำทุกครั้งเวลาตื่นจากฝันร้าย เหตุผลน่ะมันก็มีอยู่แล้ว.... 

     เพราะทักษะนี้น่ะ จะมีเปอร์เซ็นต์ในการทำนายถูกอยู่ ซึ่งมันจะมากขึ้นหรือน้อยลงนั้นก็ขึ้นอยู่กับผลของคำทำนาย ซึ่งมันจะขึ้นๆลงแล้วแต่วัน แล้วแต่ช่วงเวลา เป็นทักษะที่เอาแน่เอานอนไม่ได้.. สองครั้งที่แล้วที่ผมฝันแบบนี้ เปอร์เซ็นต์ที่ผมลองมาตรวจดูมันคือ 7% และ 13% ตามลำดับ... แต่ว่าคราวนี้น่ะ...

     64% 

     " ..... " ผมเก็บมันลงไปในแขนขวาทันทีพร้อมกับล้มตัวลงนอนอีกครั้ง พยายามสลัดเรื่องนี้ให้หลุดออกไปจากหัว..สุดท้ายผมก็จบลงด้วยการฝืนเข้านอนไปจนหลับสนิท....

     .
     .
     .

     หลังจากนั้น เหตุการณ์ก็สิ้นสุดลงไปด้วยความปกติ พอมาถึงรุ่งเช้า ผมเองก็ตื่นขึ้นเหมือนเดิม สรุปเมื่อคืนผมได้นอนหลับจริงๆไปแค่ประมาณสามชั่วโมง หลังจากที่ตื่นจากฝันมาผมก็หลับไม่สนิทมาเรื่อยๆจนถึงเช้า เวลาก็ล่วงเลยจนมาถึงเวลาตื่นนอนปกติเรียบร้อย... ผมค่อยๆยันตัวเองขึ้นออกมาจากเตียงและลุกออกมา เดินออกไปด้านหน้าพร้อมกับเปิดหน้าต่างออกเพื่อรับแสงยามเช้า... 

     นี่เองก็เป็นวันที่สองแล้วที่ผมออกมาจากดันเจี้ยน.. ด้านล่างจากมุมที่ผมเห็นไม่มีอะไรมาก มันเป็นเพียงแค่ผู้คนเริ่มออกมาจับจ่ายซื้อของกันตามปกติ และนี่เองก็จะเป็นหนึ่งในภารกิจของผมวันนี้.. อย่างแรกผมต้องพาเธอไปทำบัตรกิลด์ มันจะได้ไม่มีปัญหาเวลาจะเข้าเมืองหรือทำอะไร.. อย่างน้อยก็มีหลักฐานยืนยันอยู่บ้าง เรื่องที่สองคือ พาไปซื้อเสื้อผ้าและเรื่องสุดท้าย.. คือการพาไปอัพเลเวลและรีบฝึก ผมจะได้กลับไปลุยดันเจี้ยนต่อ... อีกอย่างจะให้เธอฝึกในนั้นไปด้วยก็ไม่มีปัญหา เลเวลพวกอสูรในนรกนี้คงต้องสูงกว่า ค่าประสบการณ์ย่อมต้องเยอะกว่าแน่นอน...

     " ..... " ผมหยิบปลอกดาบทั้งสองที่วางอยู่ใกล้ๆกลับมาคาดไว้ที่หลังเพื่อเป็นการเตรียมพร้อม.. หันหน้ากลับไปที่เตียงหลังจากที่รู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างขยับ อีกฝ่ายเองก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว.. อีกไม่นานก็คงตื่นขึ้นมาได้สติตามปกติ.. แล้วหลังจากนี้นี่แหละคือปัญหา สถานการณ์น่าอึดอัดจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน..

     " ตื่นแล้วหรอ.. " 

     " งืม.. " อีกฝ่ายตอบกลับมาเสียงนิ่งพร้อมกับค่อยๆขยี้ตาพร้อมกับยันตัวขึ้นไปนั่งด้วยสภาพที่ยังไม่สมบูรณ์แล้วสติไม่สมประกอบที่สุด..  ผมได้แต่ลอบมองดูตามไปเรื่อยๆพร้อมกับเริ่มคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปหลังจากที่เธอหายสะลึมสะลือ... เธอค่อยๆมองรอบๆก่อนที่จะหยุดสายตามาตรงที่ผมและเบิกตาโพล่งขึ้นทันที..

     " ..!!! ไนต์!.. ขอโทษค่ะ!!... " 

     " ....โอ่ยๆ.. เรื่องอะไรอีกล่ะ.. " 

     " เรื่องเมื่อคืนแล้วก็ขอโทษที่ตื่นสายค่ะ!.. " เห้ยๆ...ถ้าจะจริงจังขนาดนี้แล้วเติมหางเสียงมาด้วยอีกเนี่ยนะ " แล้วก็เรื่องที่นอนบนที่นอนของ- " 

     " อา.. พอแล้วล่ะ เรื่องเมื่อคืนก็แล้วๆไปเถอะ เธอไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว.. เรื่องตื่นสายมันไม่มีปัญหาหรอก ยังไงวันนี้เราก็ไม่มีความจำเป็นต้องรีบขนาดนั้น ส่วนเรื่องการนอนเมื่อวานก็ไม่มีอะไร เธอไม่ผิด..อีกอย่างฉันเองก็นอนเตียงเดียวกับเธอ " ผมพูดออกไปหลังจากลอบถอนหายใจออกมา แล้วผมก็บอกเรื่องการนอนเมื่อคืนไปแล้วด้วย.. คราวนี้จะเป็นยังไงอีกล่ะทีนี้... ช่วยไม่ได้ฟะ ผมต้องพูดก่อนเลยละกันเพื่อกันไว้ก่อน.. วันหลังมันจะได้ไม่อึกอัดแบบนี้อีก.. แค่นี้ทางฝั่งนู้นก็เริ่มมีอาการหน้าขึ้นสีนิดๆแล้ว...

     " ต่อไปเราก็คงนอนกันแบบนี้แหละ.. เพราะงั้นก็อย่าไปคิดเยอะ ฉันเองก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะให้เธอนอนบนเตียง.. " ผมพูดออกไป หวังว่ารอบนี้คงไม่มีความหมายแฝงหรืออะไรที่ผิดแปลก.. ยังถ้าต้องพักแรมเดี๋ยวคราวหน้าผมก็เอาแบบสองเตียงก็ได้จะได้ไม่มีปัญหา เรื่องนี้มันแก้ปัญหาง่ายนิดเดียว...และก่อนอื่น เพื่อที่จะได้ไม่มีอะไรมาทำให้ผมตะหงิดใจ ผมจะต้องให้เธอเอาหางเสียงออก.. 

     " พูดกับฉันแบบปกติด้วยล่ะ.. แบบเมื่อวานมันดีกว่า แล้วจัดการตัวเองซะ ฉันจะไปทำมื้อเช้า.. " 

     " อืม.. เข้าใจแล้ว.. " อลิสตอบกลับมาก่อนจะเบือนหน้าหนี และค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนจะก้มหัวเดินผ่านผมออกไปจากห้องนอน ตรงเข้าไปในห้องน้ำ ท่าทางว่าผมกับเธอคงจะอยู่ในสถานะที่เท่าเทียมกันได้ยากตราบใดที่ยังมีตราสัญลักษณ์ทาสอยู่ เธอยังคงให้ความเคารพเกินกว่าที่ผมต้องการ.. ผมได้แต่ถอยหายก่อนจะตรงออกไปบ้าง ตรงเข้าไปในห้องครัว จัดเตรียมอาหารเช้า...

     .
     .

     " เราต้อง..ไปไหนก่อน? " เสียงดังขึ้นมาจากด้านข้าง ผมหันไปมองก็พบกับอลิสที่ตอนนี้เอาฮู้ดมาปิดหัวเรียบร้อยแล้ว ผ่านมาเกือบชั่วโมงหลังจากนั้น ไม่มีอะไรผิดปกติ มีเพียงแค่การกินอาหารเช้าและผมจัดการตัวเองให้สะอาดสะอ้านแค่นั้น ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องพัก เตรียมที่จะออกไปเดินตามเมืองเพื่อทำตามความตั้งใจของผม ผมหันกลับไปล็อคประตูก่อนจะตอบออกไป..

     " เราจะไปร้านขายเสื้อผ้ากันก่อน.. หลังจากนั้นเราก็จะไปที่กิลด์เพื่อทำบัตรนักผจญภัยให้เธอ เรื่องอาวุธไม่มีปัญหา..ฉันรู้แล้วว่าเธอใช้ธนู เดี๋ยวฉันจะจัดหามาให้เอง.. " ผมตอบออกไปแน่นอนว่าเรื่องอาวุธด้วย ตอนนี้ตัวเธอไม่มีอะไรเลยเพราะของโดนยึดไปหมดตอนโดนจับ เธอจึงสูญเสียธนูและเงินไปด้วย เพราะงั้นเรื่องอาวุธไม่มีปัญหาอะไรกับ 'นักแปรรูป' อย่างผม.. เรื่องเงินก็เช่นกัน...

     " ขอบคุณนะ.. " 

     " อา.. " ผมเดินต่อไปตามปกติ เดินลงไปยังล็อบบี้และผ่านห้องรับแขกของโรงแรม เรียกความสนใจจากทุกคนที่กำลังทำกิจวัตรอยู่ที่นั่น พวกเขาจ้องผมไม่วางตาพร้อมกับจะเริ่มหันไปซุบซิบกัน สาเหตุมันก็มาจากการที่ผมไม่สวมฮู้ด พวกเขาก็เลยเห็นผมสีดำสะท้อนแสงของผมเป็นอันแค่นั้น..

     " ไนต์ นายจะ.. ไม่สวมฮู้ดหรอ? " อลิสถามผมทันทีที่เธอรู้สึกถึงสาสนามากมายที่จ้องมาแม้ว่าจะไม่ได้มองเธอก็ตาม แต่ตราบใดที่มาด้วยกัน เธอเองก็โดนไปด้วยและสัมผัสได้ถึงความกดดัน.. 

     " ไม่หรอก.. ฉันไม่สนอยู่แล้วเรื่องนี้ อีกอย่างพอเราออกจากเมืองนี้ เธอก็ไม่ต้องสวมฮู้ดแล้ว.. สาเหตุเดียวที่เธอยังใส่อยู่มันก็คือเพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเธอแหกคุกมา เดี๋ยวทหารจะแห่กันมาอีกซึ่งนั่นจะทำให้ฉันรำคาญนิดๆ.... แต่พอออกเราออก เธอก็ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองมีแล้วก็อย่าคิดว่ามันเป็นปมด้อย.. " 

     " ..... " 

     " อีกอย่าง ฉันเองก็ชอบผมของเธอ.. " 

     " อื้ม.. ขอบคุณนะ " อลิสตอบกลับมาพร้อมกับเดินตามผมด้วยท่าทีที่ผมมองเห็นว่าดูปลอดโปร่งขึ้น ส่วนใบหน้านั้นผมไม่เห็น เป็นผมเองที่เป็นฝ่ายเดินนำ เธอคอยเดินตามมาโดยจะห่างกันเป็นระยะก้าวสองก้าว หวังว่าที่ผมพูดไปเมื่อกี้จะไม่ได้สร้างปัญหาในอนาคต นั่นคือสิ่งที่ผมติดอย่างเดียว... หลังจากนั้น ผมกับเธอก็เดินต่อออกมาเรื่อยๆตามถนนหนทาง เดินไปตามตลาดที่ผมเจอกับเธอเพราะผมจำได้ว่าผมเคยป่านร้านเสื้อผ้า.. ผมเดินไปด้วยท่าทีปกติธรรมดาท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองแปลกๆ ผิดกับอีกคนที่เริ่มเกร็งๆขึ้นมานิดๆ..

     " ..... " ไม่แปลกใจเท่าไหร่ ยังไงก็เป็นที่นี่เองนั่นแหละที่เธอโดนจับ.. ผมเดินต่อไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดที่หน้าร้าน รอให้อลิสเดินตามมาจนทันก่อนจะเดินเข้าไปและกับเข้ากับร่างของผู้หญิงโคตรท้วมคนหนึ่งที่ใส่ชุดหรูหรามากมายขัดกับหุ่นของตัวเอง... ผิวหนังเองก็เหี่ยวและหย่อน ดูมีอายุจนสมควรจะลงไปอยู่ในโลง ใบหน้าขาวขัดการร่างกายส่วนอื่นที่เป็นผิวสีแทน.. เรียกได้ว่าเต็มไปด้วยเครื่องสำอาง 

     ผมของสาบานเลยก็ได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันน่ากลัวกว่าสัตว์ประหลาดที่ไหนซะอีก.. ผมเองมองแล้วยังต้องหลอนเช่นเดียวกับอลิสด้านข้างที่นิ่งไปแล้ว..

     " มาซื้อเสื้อผ้า... " ผมพูดออกไปให้ไวที่สุดหลังจากที่กลับมาสุขุมเหมือนเดิมทั้งๆที่ใจยังสั่นอยู่ด้วยความกลัวนิดๆ อีกฝ่ายหันมามองผมด้วยสายตารุนแรงและแสกนผมด้วยสายตาคู่นั้น ผมได้แต่ทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้พร้อมกับกระแอ่มหนึ่งทีเพื่อให้เขากลับมาสนใจหัวข้ออีกครั้ง..

     " เบ้าหน้า 100 จมูก 100 ปาก 100 ตา 100 ใบหน้า 100~... น่าเสียดายจริงๆนะหนุ่มหล่อ เธอไม่น่าเกิดมาพร้อมกับผมสีดำแบบนั้นเลย.. ว่าไงจ๊ะ~.. ต้องการจะซื้อเสื้อผ้าอะไร ฉันจะแนะนำให้อย่างดีเลย.. ฉันไม่รังเกียจสีผมของเธอหรอกนะ~~ ฉันตัดสินลูกค้าจากหน้าตาเท่านั้น.. " หญิงชราคนนั้นพูดเสียงหวานกับผมพร้อมกับให้คะแนนแต่ละอย่างจากเบ้าหน้า.. สำหรับนั่น.. ผมบอกได้อย่างเดียวว่าผมรู้สึกหนาวซู่และขนลุก นับว่าเป็นโชคดีที่เหมือนจะได้เต็มทุกอย่างและเจ้าของร้านไม่ได้รังเกียจผม ท่าทางว่าเธอจะตัดสินคนจากหน้าตามากกว่าเผ่าพันธุ์ แต่นั่นก็คลายปัญหาเรื่องต่อไปให้ผมได้ดี..

     " ฉันจะมาซื้อของให้กับเธอคนนี้ เพราะงั้นจากนี้ก็ขอฝากจัดการด้วย.. " 

" หื้มม??.. ไหนจ๊ะ~ ถอดผ้าคลุมออกมาซิ้ พี่สาวจะได้จัดชุดให้ถูก.. " เธอพูดกับอลิสที่ยังตัวแข็งทื่อ จากการคาดการณ์ของผมมันมาจากสองสาเหตุคือ     อย่างแรก ไม่อยากให้เจ้าของร้านเห็นผมสีดำ เพราะเรื่องนี้มันค่อนข้างมีอิทธิพลกับผู้หญิง สาเหตุคือผู้ชายเป็นแม่มดไม่ได้ แล้วเรื่องต่อไป เหตุผลที่สองคือ..กลัวในรูปลักษณ์ของสัตว์ประหลาดตรงหน้า... 

     " อลิส.. เอาฮู้ดลงเถอะ.. " ผมพูดออกไป ในใจจริงของผมก็กลัวป้าคนนี้เหมือนกัน อายุห่างกันแทบจะครึ่งศตวรรษและแทนตัวเองว่าพี่สาว..ไหนจะน้ำเสียงหวานเยิ้มๆเหมือนน้ำตาลบูดนั่น.. ผมเองก็บรรยายไปขนลุกไป...

     " แต่ว่า.. " 

     " เอาเถอะน่า.. " 

     " อื้ม.. " อลิสตอบออกมาพร้อมกับยอมที่จะเอาฮู้ดลง เผยให้เห็นถึงหน้าตาที่สะสวยและเพอร์เฟคไปทุกระเบียบนิ้ว ยกเว้นผมสีดำที่ขัดกับทุกอย่างที่คนที่นี่ยอมรับ เจ้าของร้านคนนั้นที่เห็นถึงกับผงะไปพร้อมกับยืนนิ่ง จ้องไปที่อลิสไม่วางตา อลิสที่เป็นฝ่ายถูกคุกคามก็ได้แต่พยายามเบือนหน้าหนีพร้อมกับถอยก้าวออกมาเล็กน้อย... ผมเองก็เตรียมที่จะหยิบอีนิคม่าแล้วถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น.. แต่ทว่า..

     " ช่าง.. ช่างเป็นเด็กสาวที่น่ารักอะไรอย่างนี้~~~  การที่เธอมาที่นี่ทำให้พี่สาวดีใจมากเลย ผมสีดำนั่นก็เข้ากับหน้ามาก สวยไปซะหมดจนทำให้พี่นึกไปถึงตอนที่พี่สาวยังเป็นวัยรุ่นเลยน้าา~ แหมๆ... พี่สาวจะบริการให้อย่างดีเลย มาหาพี่สิจ๊ะ~ " 

     " ..... " ผิดคาดกว่าที่ผมคิด ไม่มีปัญหาอะไรอย่างโชคช่วย แต่ผมเองก็ยังไม่ลดมือออกจากอีนิคมาที่เอว ผมต้องแน่ใจให้ได้ก่อนว่าเธอคนนี้กำลังประทุษร้ายรึเปล่า.. ผมยังไม่เชื่อใครอย่างแท้จริงนอกซะจากตัวเองในตอนนี้ ผมหันหน้าไปหาอลิสก่อนจะหยักหน้าให้ทันที ผมจะคอยระวังอะไรให้..

     " ฉันจะรออยู่ตรงนี้ เรื่องเงินไม่มีปัญหา.. ตัวไหนที่ใส่ได้แล้วเธอโอเคก็ซื้อมาให้หมดเลย " ผมพูดออกไปพร้อมกับนั่งลงไปบนเก้าอี้นั่งรอ สายตาก็กวาดไปรอบๆแต่มันก็ไม่มีอะไรมากมายนอกจากเสื้อผ้าธรรมดาๆอย่างเดียว ไม่ใช่เกราะเลยซักตัว..ที่นี่คงเป็นแค่ร้านเสื้อผ้าจริงๆ...

     " อู้วว~ เข้าใจแล้วจ๊ะ เตรียมเงินมาพอมั้ยเนี่ย สวยขนาดพี่สาวสมัยก่อนแบบนี้ ระวังจ่ายไม่หมดนะจ๊ะ~ " 
     
     " ..... " โอ่ยๆ.. จะอะไรก็ช่าง ได้โปรดรีบจัดการให้จบเถอะ ผมหลอน.. อีกเรื่องนึงคือเลิกแทนตัวเองว่าพี่สาวแล้วก็โม้ตังเองได้แล้ว.. ผมเองก็ยังไม่อยากจะจินตนาการภาพเลยว่าเธอในสมัยสาวๆเป็นยังไง... 

     หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เดินออกไปพร้อมกับตรงไปยังตู้และราวเสื้อผ้ามหาศาล พวกเขาเริ่มคุยกันโดยยายเจ้าของร้านพูดด้วยน้ำเสียงชัดแจ๋วและอารมณ์ดี ผิดกับอลิสที่ตอบทุกคำถามอย่างเกร็งๆ... ที่ร้านไม่มีใครอื่นเลยยกเว้นอีกสองคนที่ผมเห็นตรงหน้า ร้านนี้เองก็หรูแถมยังของเยอะ มีความเป็นไปได้มากถึงมากที่สุดว่า เจ้าของเป็นคนคัดลูกค้าออกหมดไม่งั้นร้านนี้ก็รับแต่พวกมีระดับ.... 

     " ..... " จะว่าไป..ป่านนี้เองทางด้านทหารกับพวกรักษาความปลอดภัยก็คงมีเรื่องแล้ว นักโทษคุมขังหายไปเพราะงั้นในช่วงวันนี้อาจจะเห็นพวกทหารเดินไปมามากกว่าปกติ ผมละความสนใจจากเรื่องนี้ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ มันเป็นหนังสือเก่าแก่ที่ผมเอามาจากห้องผนึกแวมไพร์ในดันเจี้ยน ผมอ่านไม่ออก... อ่านไม่ออกเพราะมันเป็นภาษาโบราณ แต่ผมจะอ่านมันให้ออกและเริ่มทำการแปลหนังสือกว่าสี่สิบเล่มนี้ให้หมด...

     " ดีว่า... เตรียมแกะอักษร " วืด... วืดด... ครืดดดดด.... เสียงดังออกมาจากดวงตาข้างขวาของผม ดีว่าเริ่มทำการปฏิบัติการณ์ ผมค่อยๆเริ่มทำการแสกนไปตั้งแต่หน้าปก ดวงตาของผมปรับโหมดเป็นโหมดค้นหา ตัวอักษรลวดลายแปลกๆนี่ซึมลงไปก็เด่นขึ้นแทนที่จะจางเหมือนแต่ก่อน ด้วยโหมดนี้มันจะทำให้ผมเห็นรายละเอียดต่างๆชัดขึ้น... ผมเริ่มทำการเปิดหนังสือไปทีละหน้า ทีละหน้า... เปิดไปให้หมดเพื่อให้ดีว่าทำการวิเคราะห์ความหมายและการใช้ตัวอักษรแต่ละตัว.. ผมเปิดหน้ากระดาษไปเรื่อยๆจนกระทั่งเสียงของเจ้าของร้านดังขึ้นมาเรียกผม..

     " หนุ่มหล่อ~ ไหนลองเช็คแฟนของเธอสิว่าสวยขนาดไหน " 

     " ..... " ผมละสายตาออกจากหนังสือก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียง ผมตาค้างในทันที อลิสออกมาพร้อมกับชุดแรกที่เป็นชุดสีดำ ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมยาวที่เปิดตั้งแต่ช่วงอกลงไป เผยให้เห็นถึงเสื้อหนังสีดำและกระโปรงหนังสีน้ำตาลที่มีกางเกงขาสั้นอยู่ด้านในอีกชั้น... อืม.. เพอร์เฟค ไม่โป๊ ไม่โชว์เกินไปแถมไม่รัดติ้ว.. ผมตาค้างไปอย่างสมบูรณ์ แต่เดิมเธอเป็นคนที่สวยอยู่แล้ว กระทั่งในชุดเก่าๆเละๆก็ตาม แต่พอได้ใส่ชุดดีๆหน่อยล่ะก็.. เรียกได้เลยว่าละสายตาไม่ได้... 

     ' บอสครับ.... ระดับการเต้นของหัวใจสูงกว่าปกติ... ' 

     " ..... " เสียงดีว่าดังขึ้นในหัวในระหว่างที่มันกำลังทำการวิเคราะห์ เรียกสติผมกลับมาในทันที.. ผมค่อยๆกระพริบตาถี่และกระแอ่มออกมา " อืม..เหมาะมากเลยล่ะ.. " 

     " ขะ..ขอบคุณนะ.. " อลิสตอบกลับมาพร้อมกับเบือนหน้าสีชมพูอ่อนหนีเล็กน้อย ผมละสายตาออกจาเธอทันทีหลังจากที่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอจ้องออกไปนานเกินไป.. ผมหันไปหาเจ้าของร้านทันทีเพื่อเตรียมที่จะบอกว่าผมจะซื้อชุดนี้ กลายเป็นว่าพอผมหันไป ผมก็พบกับความสิ้นหวัง.. ทำไมทั้งสองคนแตกต่างกันอย่างนี้.. อารมณ์มันเหมือนกับการที่ได้กินของหวานมากๆแล้วไปกินของที่หวานธรรมดา เมื่อกี้ผมเห็นนางฟ้ามาแล้ว..แล้วตอนนี้ ผมก็เจอเข้ากับสัตว์ประหลาดน่าเกลียด...

     " ...ซื้อชุดนี้ เรื่องเงินไม่มีปัญหา ซื้อมาให้เยอะๆเลยทีเดียว เลือกแบบไม่ต้องเกรงใจ.. " 

     " แต่- " 

     " นี่เป็นคำสั่ง.. " ผมตอบกลับอย่างรวดเร็ว ขัดกับอลิสที่กำลังจะประท้วงขึ้น.. เธอเงียบลงไปในทันทีและก้มหน้าหงุด

     " เข้าใจแล้วค่าา~~ งั้นเรื่องนี้ปล่อยให้พี่สาวจัดการเอง~ " 

     " ..... " และแล้วทั้งสองคนก็เดินออกไปอีกครั้ง เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ผมคนเดียวที่จำใจต้องกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่ออย่างช่วยไม่ได้...แล้วเจ้าดีว่า.. ให้ตายเถอะ ผมไม่นึกมาก่อนเลยว่ามันจะเตือนผมกระทั่งเรื่องแบบนี้... 

     ' บอสครับ.. พลิกหน้าให้หน่อยครับ... ' 

     " ..... " เสียงดีว่าดังขึ้น ผมเพียงแค่พลิกหน้ากระดาษตามที่มันบอกทันทีหลังจากแสกนคู่หน้านี้เสร็จ ผมทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ทำการลองอ่านๆมั่วๆไปแบบเละเทะและให้ดีว่าคอยแสกนจนกระทั่งผมเปิดครบทุกหน้า หวังว่าเพียงแค่นี้ก็คงมีข้อมูลเพียงพอที่จะทำให้ผมเข้าใจภาษาแล้ว ดีว่าเริ่มทำการเอาข้อมูลต่างๆมารวมกัน กำลังค่อยๆเทียบประโยคข้อความมาเป็นตัวภาษาอังกฤษ ซึ่งส่วนนี้จะค่อนข้างใช้เวลา ผมคอยให้มันมำไปเรื่อยๆพร้อมกับพลิกหนังสือเล่มอื่นระหว่างรอ เปิดหนังสือเล่มที่สองที่เป็นข้อมูลกับตัวเขียนทั้งเล่ม... 

     ทยอยเปิดไปเรื่อยๆก่อนที่ผมจะสามารถจัดหนังสือออกมาได้สองแบบนั่นก็คือ 'หนังสือข้อมูล' และ 'หนังสือเวทย์' หนังสือแบบแรกจะมีข้อมูลล้วนในขณะที่แบบที่สองจะเป็นมีภาพประกอบพร้อมกับคำอธิบายยาวเหยียด ภาพประกอบที่ว่าก็จะเป็นรูปวงเวทย์ หรือ ภาพอธิบายขั้นตอนการใช้... ผมได้รู้ความจริงอีกอย่างคือหนังสือแต่ละเล่มจะไม่ใช้ทุกหน้า บางเล่มก็ใช้ไปแค่ 10 แผ่น ที่เหลือเป็นกระดาษธรรมดา นี่ก็คงทำเพื่อแยกหัวข้อ.... ผมเปิดมันผ่านๆไปเรื่อยๆจนกระทั่งเวลาก็ค่อยๆล่วงเลยไป...

     .
     .

     " 354,700 โกลด์ค่ะ~~ ขอบัตรนักผจญภัยด้วยจ๊ะ หนุ่มหล่อ~.. " 

     " ...... " 

     " ขอบคุณจ๊ะ.. อย่าลืมพาคุณแฟนมาอีกน้า~ คราวหน้าจะหาชุดดีๆกว่านี้เตรียมไว้เยอะๆเลย " เจ้าของร้านตอบออกมาด้วยความยิ้มแย้มแล้วไหนจะบอกอีกว่ายังจะให้ผมมาที่นี่เพื่อทำการแต่งเติมให้อลิสอีก... อืม ผมรับบัตรนักผจญภัยกลับมาและเก็บมันลงไปที่แขนเหมือนเดิม แค่นี้ผมก็หมดไปสามแสนกว่าแล้ว... ผมหมายถึง.. สามแสนกว่า.. เกิดมาผมไม่เคยซื้อเสื้อผ้าทีนึงแพงขนาดนี้ด้วยซ้ำ...

     " ..... " ผมหันไปมองคนข้างๆที่ตอนนี้แต่งกายดีแล้วเรียบร้อย เธอสวมชุดแรกเลยที่ถามความเห็นกับผม ผมไม่มีปัญหาอะไรกับชุดนี้และคิดแค่ว่ามันเหมาะมาก เธอได้แต่นิ่งเงียบพร้อมกับก้มหน้าลงราวกับคนสำนึกผิด.. เป็นตัวเธอเองที่ทำให้ผมต้องเสียเงินมหาศาลขนาดนี้... เหอะ ใช่ว่าขนหน้าแข้งผมจะร่วง มันไม่มีวันร่วงและจะไม่มีทาง ผมไม่มีทางจนอย่างแน่นอน.. เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ผมดันลืมตัวตอบตามจริงไปซะหมดทำให้ผมต้องซื้อเสื้อผ้าเป็นร้อยชุดขนาดนี้ นี่เป็น...ความผิดของผมเอง.... 

     " ไปกันเถอะ " 

     " อื้ม... " 

     ผมผลักประตูร้านออกมาทันทีและเดินออกไปที่ถนน อลิสตอนนี้เองก็เอาฮู้ดเล็กๆมาคุมหัวเรียบร้อยแถมรวมผมไปเก็บด้านหลัง เหลือเพียงแค่เศษผมสีดำน้อยๆที่หน้าผากที่ไม่มีปัญหาอะไรเพราะเงาจากฮู้ดจะช่วยทำให้คนอื่นที่มองมาคิดไปเองว่ามันคือผมสีเข้ม... เรื่องมันเกิดขึ้นหลังจากที่ผมนั่งไปเรื่อยๆตลอด 3 ชั่วโมง ในช่วงสองชั่วโมงแรกเป็นอะไรที่ผมโดนถามความเห็นโดยเจ้าของร้านบ่อยมาก ผมก็ตอบรับไปซะหมด... ช่วงหลังๆเพื่อความรวดเร็ว ผมจึงเอามันให้หมด ดูแค่ชุด.. พอเห็นว่าชุดไหนดูดีกับเหมาะสมผมก็กวาดซื้อ....

     นั่นแหละ คือที่มาของเงินสามแสนที่ผมเพิ่งเสียไป... แต่ในช่วงเวลาสามชั่วโมงนั้น ผมได้ปลดล็อคสกิลใหม่มานิดๆหน่อยๆ นั่นก็คือ [เข้าใจภาษาโบราณ] ได้มันมาจากการใช้ดีว่าแปลจนเข้าใจ กลายเป็นภาษาที่หกของผม.. ผมจึงได้ทักษะมา ตอนนี้ผมสามารถเขียนและเข้าใจได้ อ่านไม่ออกเพราะไม่รู้การออกเสียง คำว่า "เข้าใจ" ใน [เข้าใจภาษาโบราณ] ไม่ได้ครอบคลุมไปถึงคำว่า "อ่าน"  ซึ่งนี่ก็ทำผมผิดหวังเล็กน้อย...

     และด้วยความที่ผมอ่านได้แล้ว ผมจึงเริ่มตะลุยหนังสือแต่ละเล่ม เกือบสิบเล่มจะเป็น "หนังสือเวทย์" ผมได้ทักษะใหม่มา 4 อย่าง.. สองอย่างที่นับว่าใช้ได้มากที่สุดก็คือ [ตรวจจับชีพจร] และ [จดจำแม่นยำ] ทั้งสองนี้เป็นทักษะที่ได้มาจากการเข้าใจตอนอ่านตำรา สกิลจำของผมนั้นจะมีประโยชน์มาก มันจะทำให้ผมจดจำทุกรายละเอียดได้อย่างแม่นยำและไม่มีทางลืม... 

     เพราะงั้นตลอดสามชั่วโมงนี้.. ผมมีแต่ได้กับได้...

     " ...... " ผมเดินต่อมาเรื่อยๆ คราวนี้ก็ต้องไปที่กิลด์เพื่อทำบัตรนักผจญภัย.. จะว่าไป ผมให้อลิสเรียนเวทย์ดีกว่า เธอใช้เป็นเพียงแค่สองธาตุหลักคือน้ำแข็งและแสง มีธาตุละสามท่าและเปิดใช้ได้แค่ท่าเดียว อีกสองอันถูกล็อคไว้อยู่.. เพราะงั้นผมแค่ต้องสอนเกี่ยวกับการเข้าใจแก่นของสองธาตุนี้ซักหน่อย แล้วค่อยให้เรียนเวทย์ต่อจากผม เอาจริงๆ... สองธาตุอาจจะใช้คำว่า 'แค่' ไม่ได้ จากที่ผม [วิเคราะห์] แต่ละคนไปทั่ว.. พวกเขาเองก็มีคนละธาตุยกเว้นพวกเลเวลเกินซักสี่สิบเป็นต้นไป หลังจากนี้จะเริ่มมีธาตุที่สอง..

     แล้วตอนนี้เธอเลเวล 3 ค่าสถานะสามร้อยกว่าๆ... มีสองธาตุ นับว่าใช้ได้มากๆ... 

     " เธอเป็นนักธนูใช่มั้ย.. " 

     " อื้ม " เธอตอบคำถามผมกลับเสียงใส

     " ต่อไปก็คงเป็นเรื่องอาวุธ.. " ผมพูดขึ้นและหยุดเดิน หันกลับไปหาอลิสที่เดินตามมาทันที เธอมองผมด้วยความงุนงง..สายตาเธอลอบมองมาที่ผมที่กำลังเอามือไปแตะที่แหวนมิติ ผมหยิบดาบสั้นสีเงินเล่มนึงออกมาพร้อมกับส่งให้เธอ ทำเอางงไปกว่าเดิมจากการที่ผมถามไปว่าเธอเป็นนักธนูใช่มั้ย แต่ผมกลับส่งอาวุธประชิดอย่างดาบสั้นไปให้.... มันคือดาบที่ทำจากเหล็กความแข็งระดับ 5 ดาบสีเงิน..มีการแกะสลักเล็กน้อย เธอก็รับมันไปทันที...

     " ส่วนธนูกับลูกดอกก็รับนี่ไป.. " ผมหยิบคันธนูธรรมดาคันหนึ่งออกมาพร้อมกับถุงใส่ลูกธนูที่อัดแน่นไปด้วยลูกดอกเหล็กปลายแหลมปกติจำนวน 120 ดอก... ผมเพียงแค่ให้ของธรรมดาๆไปเพราะถ้าหากผมให้ของดีๆไปตอนนี้ เธอเองก็จะพึงพิงแต่อุปกรณ์ ความสามารถก็จะไม่พัฒนา เพราะงั้นสิ่งที่ผมต้องการจะทดสอบจริงๆคือการต่อสู้...

     " ขอบคุณ... แต่ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนนายยังไงดี.. " อลิสก้มหัวขอบคุณพร้อมกับรับทุกอย่างไปถือไว้..

     " อืม.. เรื่องตอบแทนก็แค่ไม่ทรยศฉันแล้วก็คอยฟังฉัน แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ.. " 

     " อื้ม.. " อลิสตอบกลับมาพร้อมกับเริ่มสวมอุปกรณ์ใหม่ๆที่ผมเพิ่งให้ไป เหน็บดาบสั้นไว้ที่เอวขวา พาดซองธนูไว้ที่เอวด้านหลัง..ลูกธนูไม่เอียงหรือตกนั่นก็มาจากซองแบบพิเศษที่ผมทำขึ้นมาเอง มันจะมีตัวล็อคเล็กๆเหน็บไว้กันหล่น ในสามอย่างที่ผมให้ไป.. มันเป็นอะไรที่หรูที่สุดแล้ว และส่วนของธนู เธอนำมันไปเหน็บไว้ด้านหลัง... อาวุธของทางนั้นก็คงไม่มีปัญหา ครบมือเรียบร้อยแล้ว...

     " ยังขาดตกอะไรรึเปล่า?... " 

     " ไม่แล้วล่ะ.. ขอบคุณในความเมตตาของนายจริงๆ " 

     " อา ไม่เป็นไรหรอก " ผมตอบกลับไปพร้อมกับหันกลับไปเดินต่อจนไปถึงกิลด์ที่เดิมที่ผมไปมา กิลด์ออคัสที่เป็นเพียงแค่กิลด์สังกัดย่อยๆ ผมเดินตรงเข้าไปพร้อมกับพลักประตูหน้าไปตามปกติ ทุกคนที่อยู่ในนั้นมองผมด้วยความตกใจพร้อมกับก้มหน้าหงุด จากเสียงที่กำลังดังเพราะฉลองกันอยู่ก็เงียบลงไปจนสงัด พวกเขาตัวสั่นระริก... ผมค่อยๆกวาดสายตามองไปมา กิลด์เองก็อยู่ในช่องซ่อมแซม กระจกยังติดใหม่ไม่ครบ พวกสมาชิกบางคนก็ยังมีรอยช้ำนิดๆจากการล้มคว่ำหรือกระแทกอะไรไปในคราวที่แล้วเพราะแรงกดดันของผม... 

     " ..... " ผมเดินตรงไปอย่างไม่สนใจอะไร ตรงไปที่เค้าท์เตอร์ที่มีพนักงานคนเดิมนั่งตัวสั่นอยู่ ทุกคนกำลังพยายามหลบตาของหลังจากที่รู้ว่าผมเป็นใครเพราะชุดๆเดิม แรงกดดันที่ปล่อยออกมาตามธรรมชาติและที่สำคัญ พวกเขาเริ่มกลัวเพราะรอบนี้ผมไม่ใส่ฮู้ด... 

     " มาทำบัตรนักผจญภัย... " ผมพูดขึ้นและวางมือลงไปบนเค้าท์เตอร์จนเกิดเสียงดัง *ปึก* เรียกสติของพนักงานคนนั้นกลับมาในทันที

     " เอ๋?!.. แต่ว่าคราวที่แล้วก็- " 

     " รอบนี้ไม่ใช่ของฉัน.. " ผมพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่อลิสที่เดินมาข้างๆผมอย่างรู้งาน 

     " ขะ- เข้าใจแล้วค่ะ! ขอใบแสดงค่าสถานะด้วยค่ะ " 

     " พอดีเธอทำมันหายไปแล้วน่ะ ขอใบแสดงค่าสถานะด้วยเลยก็แล้วกัน " 

     " เข้าใจแล้วค่ะ.. " เธอตอบกลับมาพร้อมกับส่งใบแสดงค่าสถานะไปให้อลิส เธอรับมันกระดาษแข็งนั้นไว้ จากความว่างเปล่า มันกลายเป็นกระดาษที่มีตัวอักษรสลักไว้มากมายในทันที เธอลองตรวจเช็คมันก่อนจะเบือนหน้าหนีมาหาผม เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตากล้าๆกลัวๆ... ผมเข้าใจความรู้สึกนี้ดีเพราะผมเองก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรเขียนไว้ว่า 'ฮาล์ฟเอลฟ์' ด้านหลังชื่อ... และนี่ก็คงเป็นปัญหาต่อไป 

     " ขอบคุณค่ะ... หา-?! " พนักงานคนนั้นปล่อยเสียงอุทานออกมาในทันทีที่ได้ลองอ่านข้อมูลคร่าวๆ... 

     " หรือว่า เธอก็คือ-?! " กึก!!!... คำพูดของเธอขาดหายไปในพริบตาที่โลหะสีนิลเข้าไปจ่อที่หน้าผากด้วยความเร็วที่มองเห็นจนเป็นภาพติดตา อีนิคม่าถูกจ่อเข้าไปตรงๆที่หน้าผากของเธอ เสียงกลไกของปืนเองก็ดังขึ้น กระสุนนัดหนึ่งพร้อมที่จะถูกดันเข้าไปในปากกระบอก...

     กึก กึก.... กลไกส่งเสียงขึ้นอีกครั้งและเงียบลงไป เหลือเพียงแค่ความเงียบ...

     " ลองพูดออกไปดูสิ.. หัวของเธอได้ปลิวแน่... " 

     " ตะ! แต่ว่า.. เธอคนนี้เป็น-!!! " 

     ปังงงงงงง!!!!!!!!! 

     ตึง!.... ร่างของพนักงานคนนั้นหงายหลังลงไปจากเก้าอี้พร้อมกับรูขนาดใหญ่กลางศีรษะ ผมลั่นไกออกไป... ส่งเธอคนนั้นไปเยี่ยมยมบาล เลือดสีแดงสดสาดกระจายไปทั่ว ด้านหลังเค้าท์เตอร์ เสียงกรี้ดและเสียงโวยวายมากมายดังขึ้นตามมาในพริบตา อลิสที่ยืนอยู่ข้างๆผมก็ถึงกับผงะถอยออกไป และเอามือปิดปากไปด้วยความตกใจ สรุปวันนี้ผมก็สร้างเรื่องจนได้.. แต่ใครสนกันล่ะ... ในเมื่อผมเตือนแล้วว่าอย่าพูดต่อ... 

     ปังงงงงงง!!!!!! 

     " เงียบซะ... " 

     " ...... " ทุกคนเงียบกริบลงไปอีกครั้ง ผมยิงกระสุนจริงขึ้นเพดานไป ยิงขู่จนทุกคนต่างก็กลัว ผมทำการเติมกระสุนแล้วจึงเก็บมันลงไปในซองปืนด้านซ้าย ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้ยพร้อมกับมองไปหาพนักงานคนอื่นที่อยู่ใกล้ๆ...

     " เธอคนนั้นน่ะ.. มารับหน้าที่ต่อจากพนักงานคนเมื่อกี้ซะ.. " 

     " ค่ะ!!.. " พนักงานคนใหม่ตอบรับผมอย่างรวดเร็ว " ช่วยกรุณามาตรงนี้ด้วยค่ะ! " 

     " ...... " ผมเดินออกไปหาพนักงานที่ลนลานอยู่คนนั้นพร้อมกับยื่นใบแสดงค่าสถานะของอลิสส่งไปให้กับมือ ไม่ลืมที่จะบอกให้เหยียบเรื่องนี้ไว้ เธอคนนั้นเองก็เข้าใจง่ายกว่าคนแรก ไม่พูดไม่จาเลยซักแอะเดียวและทำบัตรนักผจญภัยของอลิสให้จนเสร็จ ผมให้เงินติดลงไปในนั้นแสนโกลด์ โอนตรงๆจากบัตรผมไปให้... อลิสเป็นนักผจญภัยเต็มตัวโดยได้เป็นนักผจญภัยระดับน้ำเงินจากค่าสถานะที่ขัดกับเลเวล แค่นี้ก็เป็นอันจบ...

     " นี่บัตรกับใบแสดงค่าสถานะของเธอ.. " ผมยื่นบัตรทั้งสองส่งกลับไปให้เธอ เธอก้มหัวขอบคุณก่อนจะรับมันไว้ ผมเองก็ไม่ลืมที่จะหันไปเน้นย้ำกับพนักงานคนนั้นอีกรอบเรื่องที่ห้ามพูดถึงเรื่องของอลิสอีกไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม... เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็วด้วยความกลัว แค่นี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เรื่องการฆ่ากันที่นี่คงไม่ผิดกฎหมายมาก เดิมทีการทะเลาะและการทำร้ายร่างกายก็มีไปทั่วอยู่แล้ว เพราะงั้นก็จะไม่น่ามีอะไร 

     นี่ก็แค่ตามที่ผมคิด... 

     " งั้นเราก็กลับกันเถอะ... " 

     " อื้ม.. " อลิสตอบกลับมา แต่ทว่า..ทันใดนั้น...

     เปรี้ยงงง!!!!!! 

     " ตอนนี้นักโทษฮาล์ฟเอลฟ์ที่มีผมสีดำหนีออกมาจากการคุมขัง มีใครเห็นคนแปลกหน้าอะไรบ้างมั้ย???!!!! " 

     " ..... " ผมมองทอดสายตาไปยังทหารหลายนายที่เดินเสียงดังเข้ามาในโถงกิลด์หลังจากเพิ่งเรียกความสนใจจากทุกคนด้วยการถีบประตูออกจนกระเด็น พวกเขาถามหานักโทษที่ว่าที่ก็ไม่ใช่ใครเลยนอกซะจากคนข้างๆผมตอนนี้ที่กำลังยืนตัวเกร็งอยู่... ผมไม่เคยนึกมาก่อนเหมือนกันว่าสถานการณ์มันจะเหมาะเหม็งขนาดนี้.... 

     " แล้วนั่นอะไรน่ะ!!! รอยเลือดงั้นหรอ?! อย่าบอกนะว่ามีคดีอีกแล้วน่ะ?!! " 

     " ...... " ทุกคนตกอยู่ในความเงียบทันทีพร้อมกับมองมาที่ผมกัน.. พวกเขากำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจว่าจะบอกหรือจะไม่บอก แล้วท่าทางว่าผมจะไม่โดนคดีเดียว ผมจะโดนพร้อมกันถึงสองคดีเพราะมันสามารถเชื่อมจุดได้อย่างลงตัวกับการก่อเหตุ มันสรุปได้ง่ายๆเลยว่า.. ผมฆ่าพนักงานคนนั้นเพื่อที่จะปกป้องตัวตนของฮาล์ฟเอลฟ์ที่ว่า... 

     " โอ่ย! พูดกันไม่เป็นรึไงฟะ?! นักผจญภัยเป็นอะไรกันไปหมด?! ไอ้พวกที่กำลังปกปิดใบหน้าน่ะ! แสดงตัวออกมาซะแล้วเราจะถือว่าให้ความร่วมมือ! พวกเราจะทำการค้นหานักโทษ! ส่วนใครเป็นคนร้ายก็แสดงตัวออกมาซะ!!!... " ทันทีที่ผู้เป็นหัวหน้าหน่วยออกสั่ง ทหารกว่าสามสิบนายก็เข้ามาในกิลด์ทั้งหมดก็จะเริ่มทำการปิดล้อมทางออก สมาชิกกิลด์เองก็เริ่มที่จะยอมเปิดเผยตัวตนแต่โดยดี พวกที่มีเสื้อผ้าปิดหน้า พวกเขาก็ถอดมันออก เหลือเพียงก็แต่ผมกับอลิสที่ยังยืนอยู่ตามปกติ....

     " โอ่ย! นายน่ะ ทำไมผมสีแบบนั้น?!!! นายเป็นใคร?! " ทหารนายหนึ่งที่สังเกตเห็นผมของผม เขาเองก็ชี้หน้ามาที่ผมอย่างรวดเร็ว

     " ...นักผจญภัย " 

     " ทำไมถึงมีผมสีนั้น! สีดำก็ไม่ใช่สีขาวก็ไม่เชิง! มันหมายความว่ายังไง?!.. " 

     " ..นั่นสินะ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้... " 

     " โอ่ย! ไร้สาระโว้ย! แล้วไอ้คนข้างๆน่ะ ถลกฮู้ดลงมา!!!! " ทหารคนนั้นเปลี่ยนเป้าหมายจากผมก็จะเบี่ยงไปสนใจอลิสที่ยังลงไปถอดฮู้ดแทน เขาเริ่มตวาดเสียงดังพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนแทบจะมายืนต่อหน้าผม... 

     " .... " 

     " ถอดดด!!!!! ฉันบอกให้ถอด!!! " 

     " ..... " ผมยืนมองต่อไป อลิสยังคงยืนกรานแน่นที่ยังไม่ยอมถอด...

     " งั้นก็คงต้องบังคับกันหน่อยล่-! " 

     พวกมันนนน!!!!!!!.....

     " ...... " ทหารนายนั้นเงียบลงไปในทีพร้อมกับชักมือที่เตรียมจะพุ่งเข้าไปจับอลิสกลับ เสียงตะโกนดังออกมาจากกลุ่มนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งกลางกิลด์ที่ชี้มาทางผมกับอลิสและตะโกนเสียงดัง 

     ไอ้ฆาตกรที่ฆ่าพนักงานมันคือผู้ชายผมสีดำนั่น!!!! ส่วนผู้หญิงคนนั้นเป็นฮาล์ฟเอลฟ์แน่นอน!!!! 

     " ว่าไงนะ?!!! " 

     ครับ!!! ไม่ผิดแน่! เพราะงั้นจับมันเลยครับ!!!! มันแข็งแกร่งมาก!!! เพราะงั้นถ้าพวกเราช่วยกันพวกเราอาจจะจัดการเขาได้!! 

     " ..... " 
     
     ได้โปรด!! ช่วยพวกเราด้วยครับ!! ฆ่าพวกมันเลย!! ได้โปรดจัดการ- ปังงงงงงงงงง!!!!!! 

     " !!!// !!!//!!!!!// !!!!// !!!!// !!!! " 

     ตึง!...... 

     " ..... " ผมยืนนิ่งพร้อมกับมองร่างของชายผู้กล้าหาญคนนั้นที่ล้มลงไปกับพื้น ล้มลงไปนอนจมกองเลือดสีแดงที่อาบไปทั่วพื้นจนปลายเป็นแอ่งขนาดย่อมๆ ชีวิตของเขาถึงจุดดับสูญไปแล้ว.. สรุปวันนี้ผมก็ได้ฆ่าไปสองคนจนได้... 

     " แก!!!!  แกทำอะไรลงไป?!!!! แล้วนั่น! ไอ้ที่อยู่ในมือมันคืออะไรกัน?!!!! " ทหารคนนั้นค่อยๆถอยออกไปด้วยความกลัว เบิกตาโตกว้างและชี้ไปที่มือซ้ายของผม ตอนนี้ผมกำลังยืนนิ่งปกติโดยแขนข้างซ้ายยกขึ้นจนเลยมุมฉากกับพื้น อีนิคม่าในมือของผมกำลังร้อนผ่าว... ลำแสงสีแดงสว่างที่พุ่งออกไปเป็นทางจากปากกระบอกปืนกำลังค่อยๆจางหายไปเช่นเดียวกับสายฟ้าสีแดงและควันสีเท่าที่เกิดขึ้นจากความร้อน...

     เปรี้ยะ!! เปรี้ยะ! เปรี้ยะๆ!!! 

     " ..... " ผมยืนนิ่ง ยังคงไม่ลดละปืนนี้ลงไป สายตาทอดมองไปยังทั่วทั้งกิลด์ที่ตกอยู่ในอารมณ์เดียวกัน นั่นก็คือควาทหวาดกลัว แต่ละคนต่างจ้องมาที่ผมตาไม่กระพริบ หลายๆคนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ๆลงคอด้วยความฝืด...

     " แก!!! แกเป็นใครกันแน่?!!!... ยอมมอบตัวแต่โดยดีแล้วส่งฮาล์ฟเอลฟ์คนนั้นมาซะ!!!!! " ทหารรายนั้นกลับมาใจกล้าตวาดกับผมอีกรอบ...ผมเพียงได้แต่แสยะยิ้มในความมุทะลุนี้... 

     " ยอมแพ้ซะ!! ยอมให้จับซะดีๆ!!!!! " 

     " ถึงกับขู่ขนาดนี้เลยงั้นหรอ.. " 

     " ไม่งั้น โทษของแกคือความตาย!!!!! " นายทหารคนนั้นตวาดออกมาพร้อมกับดึงดาบออก เอามันมาจ่อที่ลำคอของผมในทันที

     " ..... " 

     ชวิ้งง!!!// ชิ้ง!// ชิ้งง!! ฉวิ้ง!//วิ้งงง!!! //ชิ้งงง!!!! 

     " ...... " ทหารมากหน้าหลายตาเริ่มชัดอาวุธออกมาตามในทันที ผมกลายเป็นนักโทษเตรียมเข้าห้องขังของเหล่าทหารพวกนี้โดยสมบูรณ์ ะวกเขาแต่ละคนเริ่มค่อยๆเขยิบมาใกล้ๆกันพร้อมกับเอาปลายดาบชี้มาที่หน้าผม...

     " โห้... พูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย... " 

     " .... " 

     " พวกแก.. อยากที่จะเป็นศัตรูกับฉันงั้นสินะ... " 

     " หุบปาก! เงียบปากแล้วยอมแพ้ไปซะ!!!!! " 


     " งั้นพวกนายก็เป็นศัตรูกับฉันแล้ว... เพราะฉะนั้น ฉันจะสอนให้รู้เอง... " 


     " .....!!!!!! " 




     " ว่าคนที่เป็นศัตรูกับฉันน่ะ... มันจะมีชะตากรรมเป็นยังไง.. " 







=================================================================================

     จบไปอีกตอนแล้วครับบบ!!!! ตอนนี้หมดเงินไปสามแสนกว่าในการซื้อเสื้อผ้าครับ! พระเอกเรารวยอยู่ละ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก!! พระเอกเรายังคงดาร์กอยู่ระดับนึงเลยนะครับบบ ใจดีกับแค่คนๆเดียวนะ^^ ตอนต่อไปเตรียมดูอลิสจัดการได้เลย ไนต์ไม่ฉายเดี่ยวคนเดียวแน่นอน!!!... 

     ตอนนี้ทิ้งปมไว้ด้วยครับ! ทิ้งไว้แต่ต้นเรื่องเลย นั่นคืออะไรกัน?!! แขนขาด?!! คนตาย?! แล้วใครตาย?!! 

     อยากรู้ก็ติดตามกันต่อไปนะครับ5555 อย่าลืมช่วยกันเม้นด้วยนะ^^ ไรท์จะได้มีกำลังใจ55555


     *ตอนนี้ featuring.DIVA กับบทพูดสุดคลาสิคจาก AlterR ครับผม555555

________________________________________________________________________________________________________

      เสริม เผยตารางและการอัพของไรท์ เพื่อแจ้งให้ทราบทั่วๆกันครับ! มาเริ่มกันก่อนที่ผมน่าจะเคยบอกไปในเรื่องไหนซักเรื่องแล้วก็ตามคอมเม้นท์นะครับ ว่าผมอยู่ม.ปลายและเป็นนักเรียนนึง ตอนนี้มันอยู่ในช่วงปิดเทอม แต่ไรท์ดันมีเรียนพิเศษเต็มวันคือ วันอังคาร พฤหัส และศุกร์ นี่คือวันที่ผมไม่มีทางอัพให้แน่นอนครับ... เรื่องต่อไป ผมเป็นนักดนตรีด้วยครับ เพราะงั้นผมจะมีการซ้อมกีต่าร์ตลอดเวลา ผมเลยต้องแบ่งเวลาจนมันได้ออกมาในสภาพนี้แหละT T ผมพยายามเต็มที่แล้วนะครับ.... 

     ขอโทษและขอบคุณสำหรับรับฟังปัญหาของไรท์ด้วยครับ 

________________________________________________________________________________________________________

     ปล. มาช่วยกันเสนอ "ตอนจบของแต่ละตอน" กันได้นะครับ อย่างที่รู้กันว่าไรท์จะเว้นที่เยอะเป็นพิเศษแล้วก็จะไม่บรรยายเพิ่ม จะเป็นคำพูดที่พยายามทำให้มันเท่ที่สุดไม่ก็ค้่างคาที่สุด เพราะงั้นก็มาลองเสนอแชร์ไอเดียด้วยก็ได้นะ=D


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #843 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:57
    โห อย่างเท่

    นึกภาพพระเอกทำหน้านิ่งพูดอย่างนั้นเเละยกปืนขึ้น

    #คูลลลลลลอ่าาาาา
    #843
    1
    • #843-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      5 พฤษภาคม 2560 / 15:03
      อออออออ..... ไรท์ต้องเปิดกลับไปอ่านว่ามันคือฉากไหนเลยทีเดียว555 ขอโทษที่ตอบช้าครับ กำลังวาดรูป poster เล่นๆอยู่:P
      #843-1
  2. #567 wani@15303 (@15303neenee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:08
    ชอบ!! สนุกจังเลยครับ!
    #567
    1
    • #567-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      13 เมษายน 2560 / 08:53
      ขอบคุณครับบบ^^
      #567-1
  3. #562 Panita0591 (@Panita0591) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:13
    ทำให้อยาก.แล้วก็จากไป โอ้ยๆ เรื่องฝันอ้ะแขนขาดไม่ดีต่อใจคนอ่านเลย รอดูๆ ว่าจะเป็นยังไงต่อ
    #562
    1
    • #562-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      12 เมษายน 2560 / 17:08
      ขอบคุณที่ติดตามครับ^^
      #562-1
  4. #558 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 15:52
    มีการทิ้งปม... ชิบหายละไง
    #558
    0
  5. #557 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 14:55
    งานนี้น่าจะมีคนตายอย่างต่ำเกิน 5 ศพแน่ๆ
    #557
    0
  6. #555 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:45
    "บอสครับ...อัตราการเต้นของหัวใจสูงกว่ามาตรฐาน" มาอีกละประโยคนี้....

    ไนต์ได้กลายเป็นอาชญากรเต็มตัว พ่วงด้วยภรรยา(?) ที่เป็นนักโทษแหกคุก
    #555
    1
  7. #553 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:19
    เราจะไม่คาดเดาว่าในฝันหมายความว่าไง เดี๋ยวไรท์หักมุม 55555
    ไนต์เอ๋ย...เจ้าจงดาร์กต่อไป(ใจดีกับเมียคนเดียวพอ) ใครมาขวางก็ฆ่าๆไปเหอะ จะได้ไปเติมทรูให้เมียสักที 5555
    #553
    1
  8. #552 RenaissanceAge (@RenaissanceAge) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:39
    ขอบคุณครับ
    #552
    0
  9. #551 027e788829rhu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:38
    ขอบคุณครับ ยังคงเชื่อว่าไรท์จะไม่หมดมุก มันต้องหักมุมอีกชัวร์
    #551
    1
    • #551-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:44
      เดี๋ยวรู้กันในอนาคตครับ^^
      #551-1
  10. #550 Guest (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:25
    ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก 300000 กับเสื้อผ้า จิ๊บๆ
    #550
    1
    • #550-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:45
      รวยๆอยู่ละ คิดไรเยอะแยะ555
      #550-1
  11. #549 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 08:22
    ได้กลิ่นแปลกๆ...
    #549
    1
  12. #548 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:48
    ขอบคุณสำหรับตอนแล้วก็บทพูดดีว่าด้วยค่ะ มีความดีว่ามากมาย
    #548
    1
    • #548-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:45
      แน่นอนครับ^^
      #548-1
  13. #547 D4Rk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:47
    จะหักมุมมั้ยเนี่ย ระแวงนะไรท์
    #547
    1
    • #547-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:45
      ติดตามต่อไปครับ^^
      #547-1
  14. #546 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:46
    เริ่มมีอะไรแปลกๆกับฝันไนต์ละ กลัวอย่างเดียวคือไรท์จะหักมุม..
    #546
    0
  15. #545 วศินทร์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:44
    พระเอกยังดาร์กอยู่แฮะ555 ฆ่าไปสองศพแบบชิลๆ
    #545
    0
  16. #544 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:36
    ขอบคุณครับ ไม่ต้องรีบมากก็ได้
    #544
    1
    • #544-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:46
      ขอบคุณที่เข้าใจครับ ได้ข่าวว่าเป็นคนมาเร่งผมตลอด..
      #544-1
  17. #543 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:34
    อะไรก็ได้อย่าหักมุมแบบอลิสตายก็พอ
    #543
    1
    • #543-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:46
      555 ติดตามต่อไปนะ^^
      #543-1
  18. #541 1ive (@1ive) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:34
    จบแบบดูดสกิลเทพมาหมดแล้วตั้งตัวเองเป็นจอมมาร555
    #541
    1
    • #541-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      10 เมษายน 2560 / 10:48
      เดี๋ยวรู้กันครับ5555
      #541-1
  19. #540 ฟหกด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:43
    ขอบคุณครับ
    #540
    0
  20. #539 PES (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:35
    งานนี้ต้องมีคนตาย... สัมผัสได้
    #539
    0
  21. #538 PES (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:34
    งานนี้ต้องมีคนตาย... สัมผัสได้
    #538
    1
  22. #536 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:15
    เห็นเนื้อหากันมั้ยครับ ตอนนี้ผมเมามากๆ 
    1.ในเว็ปเขียนของผมมันเป็นแค่แบบร่างที่ยังไม่จบ
    2.ในเว็ปมันอัพเวอร์ชั่นสมบูรณ์
    3.ในแอปเมื่อกี้มันเป็น เจ้าสาวแสนดี อะไรก็ไม่รู้ พอผมกดเข้าตอนใหม่มันก็เป็นข้อมูลเบื้องต้น
    4.ตอนนี้พอผมรอรีในแอปใหม่ กลายเป้นตอนใหม่ไม่มีเนื้อหา... 

    ..... ใครก็ได้ช่วยผมที
    #536
    1
    • #536-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
      9 เมษายน 2560 / 22:29
      ตอนนี้รี browser ไปมาจนตอนใหม่ผมหายไปแล้วครับ... ไม่มีสิ่งที่เรียกได้ว่า "แบบร่าง" เลยด้วยซ้ำ...
      #536-1
  23. #534 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:09
    อัพแล้วนะครับ ขอโทษที่มาช้าและมีข้อผิดพลาดทางเทคนิค(?)นิดหน่อยT T
    #534
    0