Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,715 Views

  • 991 Comments

  • 1,839 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    31

    Overall
    31,715

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 20 : ฉากหลังที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 เม.ย. 60



     //ไนต์// 





     " งั้นพวกนายก็เป็นศัตรูกับฉันแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะสอนให้รู้เอง..ว่าคนที่เป็นศัตรูกับฉัน มันจะมีชะตากรรมเป็นยังไง.. " ผมพูดออกไปพร้อมกับมองทุกอย่างด้วยสายตาเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้นยกเว้นมุมปากที่แอบกระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว... พวกทหารเหล่านั้นแทนที่จะเข้ามาโจมตีด้วยท่าทางเก่งกล้าเหมือนไม่กี่วินาทีต่างก็ค่อยๆลดเท้ากลับไปคนละก้าวสองก้าว.... ใบหน้ายังคงดูหวาดกลัวทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ทำอะไร...

     " อลิส.... จากนี้ไปเธอจะต้องสู้... " ผมพูดขึ้น มือซ้ายกำลังค่อยๆลดละอีนิคม่าลงไปที่ละนิดๆแต่ยังไม่ละสายตาจากเหล่าทหารที่ดูจะรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นที่เห็นผมค่อยๆละมือจากสิ่งของที่พรากชีวิตคนได้ในพริบตา พวกเขาส่งสัญญาณหากันและค่อยๆเขยิบมาทีละนิด.. ทหารที่อยู่ด้านหน้าผมเองก็เริ่มที่จะลงมือโดยการตะโกนฝ่าความกลัว ตวัดดาบลงมาหาผม...

     เคร้งงงงงงง!!!!!!... 

     " !!!!! " 

     " ....อ่อนแอ " เปรี้ยงงงงง!!!! ทันทีที่ผมติชมเสร็จ..ผมตวัดขาและเตะเข้าไปที่ท้องของเขาตรงๆ ราวกับทุกอย่างและเวลาเชื่องช้าลงโดยที่ผมไม่ได้เปิดทริกเกอร์.. จังหวะที่ลูกเตะปะทะเข้าไปกับท้อง เสียงกระดูกมากมายเริ่มดังขึ้นอย่างแปลกๆ กระดูกบริเวณรอบๆนั่นตั้งแต่ซี่โครงจนลงไปถึงเชิงกราน ทุกอย่างเสียหายไปทั้งหมด ร่างของเขาถูกส่งกระเด็น.. ลอยเข้าไปปะทะกับผนังกิลด์และทะลุออกไป ลมมหาศาลเองก็พลั่งพรูออกมาจนกระจกหลายๆบานแตกออกอย่างไม่มีชิ้นดี... ส่วนทหารคนนั้นก็ตายสนิท 

     " จากนี้ไป.. เธอจะต้องได้รับการทดสอบแรกจากฉัน " ผมพูดกับอลิสและเก็บอีนิคม่าที่ก่อนหน้านี้ใช้บล็อคคมดาบลงไปในซองปืน ค่อยๆยกแขนซ้ายขึ้นและหยิบไปที่ดาบเล่มสีมรกตออกมา...

     " การทดสอบ..? " 

     " ใช่แล้ว.. ตอนนี้เธอยังไม่ทำอะไร ช่วยรอเฉยๆไปซักแปป " ผมพูดขึ้นและค่อยๆเดินไปหาทหารคนที่อยู่ใกล้ที่สุดคนแรกที่กำลังสั่นด้วยความกลัวอย่างใจเย็น ตอนนี้ไม่มีใครเลยที่คิดจะต่อกรกับผม.. พวกเขาล้วนยืนตัวแข็งเกร็งกันหมด ปล่อยให้หยดเหงื่อมากมายหยดลงมาและกัดฟันกันแน่น ผมเดินไปหาทหารรายนั้นอย่างเนิบนาบแล้วก็...

     ฉึกกกกก!!!!.... " อ๊ออกก!!!!... " ดาบทะลุผ่านช่องท้องเขาไปอย่างไร้เมตตา ผมค่อยดึงดาบออก..ปล่อยให้ร่างของชายคนนั้นค่อยๆล้มตึงลงไปกระแทกพื้น เลือดสีแดงเข้มมากมายไหลรินออกมาจนเป็นแอ่ง เสียงหายใจกำลังชะลอลงเรื่อยๆ..เขาหายใจอย่างลำบาก แต่ยังไงก็ตาม.. เขายังไม่ตาย และนี่คือวัตถประสงค์ที่แท้จริงของผม ทำให้ปางตาย..หลังจากนั้นก็ช่วงชิงทุกอย่างมา ตอนนี้เขาก็ไม่ใช่อะไรนอกจากเด็กที่ตัวโตคนนึงเท่านั้น...

     " ...... " ผมค่อยๆเดินไปยังเป้าหมายต่อไปเรื่อยๆ เดินไปหาที่สอง เขาตัวสั่นระริกแต่ยังอยากมีชีวิตรอด.. ผมเอี้ยวตัวหลบคมดาบจากเขาเล็กน้อยอย่างไม่มีอะไรพร้อมกับตวัดดาบของผมผ่าท้องไปตามแนวนอน.. แค่นี้ร่างของทหารรายที่สองก็คว่ำลงไปนอนรอความตายกับพื้นแล้ว... 

     " แก.... ว้ากกกกกกก!!!!!!!! " 

     " ...หึ " เสียงหัวเราะถูกเค่นออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย มองไปยังเหล่าทหารเกือบสิบคนที่พุ่งเข้ามาเพื่อจะสู้ชีวิตตอในขณะที่บางคนเริ่มจะค่อยๆแอบเดินหนีออกไปที่ประตูหน้า ผมใส่พลังเวทย์ลงไปที่พื้น แปรสภาพโลหะด้านใต้ที่อยู่ใกล้ๆเอามาผสานกัน ก่อให้มันเป็นรูปร่าง ดันมันออกมาจากพื้นขึ้นไปมาขวางทางออก ทั้งประตูและหน้าต่างทุกบาน เหลือเพียงแค่แสงสว่างจากหน้าต่างตรงช่วงหลังคาเท่านั้นที่ยังคงสาดส่องลงมา.. และด้วยความที่มีแสงน้อย นั่นจะทำให้ดวงตาของผมโดดเด่นเป็นพิเศษ..

     " ฮว้าาาาากกกก!!!! " พวกทหารพึ่งเข้ามาโจมตี ผมยืนอยู่กลางวง..นี่มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย ผมค่อยๆเริ่มใช้ทักษะ [คมมีดวายุ] สายลมรอบๆตัวผมก็ก่อนตัวกันจนกลายเป็นรูปแบบใบมีดตามใจนึกของผม มันค่อยๆกลายเป็นรูปดาวกระจายสี่แฉกที่มีด้านนึงยาวออกไปเป็นคมดาบ พวกมันกว่ายี่สิบอันก่อตัวขึ้นในพริบตา สีขาวจนมองเห็นจางๆได้ด้วยตาเปล่า หมุนคว้างอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าโจมตีเป้าหมาย...

     ฉวับบบ!!! ฉัวะ!// ฉวะ!!!! ฟวั่บบบ!!!! ฟั่บ!// ฉึกกกก!!!!!!! 

     " อ๊ากกกกกกก!!!!// อาาาาาาาา!!!!!!!! " เสียงกรีดร้องอย่างทรมาณตามมาโดยไม่ขาดสาย เหล่าทหารผู้แกร่งกล้าทุกนายรอบๆผมล้มลงไปกองกับพื้นในพริบตา เกราะเหล็กต่างๆล้วนแตกย่อยยับอย่างไม่มีชิ้นดี บาดแผลทางยาวลึกมากมายปรากฏให้เห็น บางคนสูญเสียอวัยวะไปอย่างเช่น แขนและขา บางคนก็ร่างกายส่วนบนล่างแทบจะขาดออกจากกัน.. ตัวแหว่งจนน่ากลัว... แต่ก็ดันมีคนนึงก็ยังเหลือรอดปลอดภัย เขาค่อยๆคลานหนีผมอย่างช้าๆ ตายังคงจ้องมาที่ผมไม่กระพริบพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่กำลังเอ่อล้น ค่อยๆถอยไปจนติดผนังด้วยร่างกายที่สั่นกลัว... 

     " ...... " ผมมองเขาอย่างสมเพชก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปหาทหารที่เหลืออยู่ตามห้อง จังหวะที่เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากที่รู้ว่าตัวเองรอด ชีวิตของเขาก็ถึงจุดสิ้นสุดอีกครั้งด้วยคมดาบเล่มหนึ่งที่อยู่ๆพุ่งออกมาจากพื้น ปักทะลุท้องของเขาจนฝังไปกับผนัง.. ไม่มีความเมตตาใดๆสมควรมอบให้กับคนที่เป็นศัตรู ผมค่อยๆเดินไปต่อก่อนจะเริ่มจัดการไปทีละคนสองคน... และสุดท้าย ทหารทุกนายก็ได้ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยอาการเจ็บปวดบางตายสาหัส แต่ละคนพร้อมที่จะตายลงทุกเวลา... การเตรียมการของผมเป็นอันสิ้นสุด...

     " ...... " ผมค่อยๆเดินกลับไปหาอลิสในขณะที่กำลังใช้ทักษะ [เทเลคิเนซิส(Telekinesis)] ควบคุมร่างของทหารปางตาย เฉียดตายกว่าสามสิบนายลอยตามผมมาติดๆและร่วงลงไปที่พื้นพร้อมๆกัน พวกเขาพยายามจะคลานหนีต่อแต่ก็ไม่เป็นผล ด้วยร่างกายที่พร้อมจะเสื่อมสลายลงไปในทุกวินาทีบวกกับเรี่ยวแรงหรือพลังต่างๆที่ผมช่วงชิงมาแล้ว... พวกเขาไปไหนไม่ได้...

     " นี่คือบททดสอบแรก... " 

     " ....บท- ทดสอบ? " 

     " สิ่งที่เธอต้องทำก็คือ.. ฆ่าพวกมันให้หมด.. " 

     " ...!!! " ทันทีที่ผมกล่าวจบ อลิสเองก็ถึงกับผงะกลับไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ สายตาเธอลดลงจากตาผมก่อนจะมองไปยังเหล่าทหารที่เกือบตาย ในขณะเดียวกัน เหล่าทหารเหล่านั้นเองก็กำลังส่งสายตาน่าสงสารอย่างเต็มที่.. ความรู้สึกอย่างเดียวของผมในตอนนี้ก็คือ น่าสมเพชและน่าเวทนา... ไร้ค่าซะจนไม่อยากให้เหลือไว้บนโลกนี้... พวกมันมาถึงจุดจบของชีวิตมันแล้วและ... พวกมันจะไม่ได้รอดออกไป...

     " ฆ่า.. พวกมันซะ "

     " ...... " อลิสนิ่งไปก่อนที่ทั้งร่างจะสั่นเกร็งเล็กน้อย มือขวาของเธอค่อยๆเอื้อมไปแตะที่ปลอกดาบสั้นที่ผมให้ไปที่เอวอย่างช้าๆและสั่นระริก ผมกำลังบังคับให้เธอพรากชีวิตคนธรรมดาคนแรกไป.. " ต้อง..ต้องทำจริงๆงั้นหรอ.. " 

     " ใช่... อย่าให้ความเมตตากับศัตรู นี่คือสิ่งที่ฉันเรียนรู้มาจากโชคชะตานี้.. พวกเขาในตอนแรกยังไงก็คิดที่จะมาจัดการทำร้ายเธออยู่แล้ว ตอนนี้เธอสามารถอ้างกับตัวเองได้ด้วยซ้ำว่าจริงๆน่ะ.. ตอนนี้เธอกำลังป้องกันตัวอยู่ เพียงแค่ปกป้องชีวิตตัวเองที่เป็นผู้บริสุทธิ์จากการถูกทำร้าย... เพราะงั้นแค่นี้ก็ไม่มีปัญหา เธอจะสามารถจัดการพวกนี้ได้อย่างสบายใจ... " ผมพูดออกไปและค่อยๆเก็บดาบลงไปในปลอกดาบด้านหลัง เช่นเดียวกัน.. เท้าของผมก็กระทืบลงไปที่ทหารคนหนึ่งที่กำลังจะคลานหนี.... 

     " ถ้าเธอเป็นพวกหลอกตัวเอง.. จะคิดอะไรแบบนั้นไปฉันก็ไม่สนตราบใดที่เธอจะทำตามที่ฉันสั่ง... แต่ที่ฉันบอกเธอให้ทำน่ะ จริงๆก็เพราะ พวกนี้เป็นศัตรู เป็นคนที่เข้ามาขวางทาง พวกมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่.. เธอควรเป็นคนลงมือก่อนด้วยซ้ำเพื่อที่จะตัดรากเหง้าของอันตรายทิ้งไป เพราะในโลกนี้น่ะ... ฉันเชื่ออยู่เพียงแค่ว่า... " 

     " ฆ่า..ก่อนที่จะถูกฆ่า และจงเป็นเหยื่อที่เหนือกว่าผู้ล่า

     " นี่แหละคือวิธีการมีชีวิตอยู่ที่แท้จริง.. เพราะงั้นนั่นึอสิ่งที่เธอต้องทำมันในตอนนี้ ฆ่าพวกมันซะก่อนที่มันจะได้ฆ่าเธอ.. จงขึ้นไปอยู่เหนือกว่าพวกมัน อย่าให้มันทำอะไรกับเธอได้ อย่ากลายเป็นเธอคนก่อนที่อ่อนแอ.. อย่ากลายเป็นเหยื่อ.. อย่ากลายเป็นคนที่ต้องเสียตลอด ก้าวขึ้นมา.. เป็นเหมือนฉัน แข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่เธอจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเอง อยู่อย่างแข็งแกร่งและไม่ตกลงไปเป็นเหยื่อของใคร " 

     " ....วิธีนี้น่ะ ดีจริงๆแล้วงั้นหรอ.. " 

     " อา.. แล้วในสถานะทาสที่มีฉันเป็นเจ้านาย เรื่องแบบนี้อาจเกิดขึ้นได้บ่อย เพราะงั้น..ยอมตัดใจจากมุมมองโลกที่สดใสนั่นซะ เปลี่ยนรูปแบบ เปลี่ยนตัวเองใหม่ทั้งหมด หลังจากนี้เราจะเผชิญอะไรที่โหดร้ายยิ่งกว่านี้... " ผมพูดออกไปพร้อมกับหลับตาลง ลดละการจ้องเธอเพื่อเป็นการกดดันเกินไปจนกลายเป็นการบังคับ อลิสหายตัวสั่นไปในทันทีก่อนจะค่อยๆดึงดาบสั้นสีขาวนิลออกมา... ทหารที่กำลังคาดหวังไว้ในตอนแรกก็เบิกตาโพล่งขึ้นด้วยความตกใจและสิ้นหวัง ปากพยายามจะแหกร้องเพื่อขอชีวิต อ้อนวอน.. แต่นั่นก็สายไปแล้ว...

     " ...เพื่อที่จะตอบแทนคนที่ช่วยชีวิตของฉัน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ.. ฉันก็ยอม " อลิสพูดขึ้นเสียงเรียบพร้อมกับค่อยๆเดินมาหาผมที่กำลังแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย... 

     " เพราะฉะนั้นต่อให้มือจะต้องเปื้อนเลือด ต่อให้ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง.. ฉันก็ยอม- ยอมที่จะทำเพื่อจะได้ไม่เป็นฝ่ายที่เสียอยู่ตลอด เพื่อที่จะไม่ถูกทำร้าย ฉันต้องแข็งแกร่ง... " ผมพยักหน้าส่งกลับไปให้เมื่อเห็นว่าเธอมาถูกทาง อลิสยิ้มตอบกลับมาตามปกติให้เล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาทหารคนแรกที่กำลังลนลานด้วยความกลัว เธอค่อยเดินไปหาทีละนิดๆ แต่ละย่างก้าวของอลิสในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากยมทูตที่กำลังจะไปตามเก็บดวงวิญญาณ ประตูนรกน่ะ ถูกเปิดออกมาแล้ว...

     " อยะ... อย่า.. ได- ได้โปรด....  อย่าฆะ ฆะ ฆะ.. ฆ่าฉัน.. " เสียงแหบพร่าถูกเปล่งออกมาจากทหารนายนั้นที่กำลังไขว่คว้ามือไปตามอากาศอย่างไม่คิดชีวิต กำลังอ้อนวอนสุดตัวเพื่อที่จะได้รอชีวิตต่อไป ความรู้สึกสมเพชของผมยังไม่หายไปแม้แต่นิดเดียว แต่ในขณะเดียวกัน ผมเองก็กำลังภูมิใจในตัวของคนของผมมากกว่าที่ได้เติบโตจนยอมรับสิ่งที่สมควรทำได้แล้ว แม้ว่าการกระทำที่ว่ามันจะเลวร้ายและผิดมหันต์แค่ไหนก็ตาม... ผมต้องสอนให้เธอรู้ ต้องทำให้เธอก้าวข้ามให้ได้ ไม่งั้น..เธอก็จะไม่ต่างจากเดิม... ตอนนี้เธอก็ลงเรือลำเดียวกับผมแล้ว ในอนาคต การพรากชีวิตคนทั้งผู้หญิง คนแก่ เด็ก..หรือคนบริสุทธิ์ของผมอาจเกิดขึ้น... อนาคตมันจะเลวร้ายยิ่งไปกว่านี้ เพราะงั้น..นี่จึงเป็นสิ่งที่จำเป็น..

     " ขอโทษทีล่ะ.. แต่ตอนนี้ฉันคงไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก.. " 

     " ...!!!! " 
     
     " สำหรับคนที่เป็นศัตรู คนที่คิดจะฆ่าไนต์และฉัน... เพื่อที่จะไม่ถูกฆ่า ฉันต้องเป็นคนฆ่า..." 

     " ย่ะ... อย่า..!!! " 

     " ...ช่วยตายไปด้วย.. " 

     ฉึกกกกกก!!!!!!!.....


     ...
     ...
     ...


     " ..... " และแล้วหลังจากเรื่องที่กิลด์ออคัสแห่งนั้นประมาณสองชั่วโมง มันจบลงด้วยการที่อลิสจัดการฆ่าพวกทหารทั้งหมดตรงนั้นโดยไม่มีใครรอดชีวิตไปได้ซักคนเดียว นักผจญภัยที่อยู่ในกิลด์เองก็ได้แต่เพียงแค่ยืนดูเงียบๆจนเรื่องจบโดยผมเองก็ได้ออกคำสั่งเสริมไปด้วยว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรือให้ข้อมูลอะไรที่ผมเกี่ยวกับผมและอลิส ไม่งั้นผมจะไปตามฆ่าถคงที่.. และเท่าที่ดู พวกเขาทุกคนไม่มีใครปฏิเสธหรือคิดทรยศ ไม่มีการเหวาะแว้งอะไรจนเรื่องเงียบลง เรื่องจะแดงอีกทีก็ตอนที่ศพมากมายเหล่านั้นถูกพบและมีคนกล้าหาญแจ้งความเท่านั้น...

     ผมกับอลิสได้กลับมาที่โรงแรม ทุกอย่างไม่มีอะไรผิดปกติยกเว้นเจ้าตัวที่เงียบตลอดทาง ไม่พูดอะไร..ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่สำหรับการฆ่าเองครั้งแรก แถมฆ่าในสภาพที่อีกฝ่ายไม่มีทางต่อกร ดังนั้นนี่หมายถึงมันจะมีเคสของการทำร้ายผู้ที่อ่อนแอ ทำร้ายคนไร้ทางสู้... นี่อาจจะยากหน่อยกว่าจะคุ้นชินกับเรื่องแบบนี้แต่มันก็ต้องใช้เวลา... เธอเลเวลอัพไปยังเลเวล 12 ค่าสถานะแต่ละอย่างขึ้นไปเป็นหนึ่งพันสองร้ายนิดๆ พลังเวทย์พุ่งไปที่สองพัน... แค่นี้ก็ระดับค่าแต่ละอย่างประมาณครึ่งนึงของพวกองครักษ์ของราชาแล้ว.. ยกเว้นไอ้นักดาบที่เก่งที่สุด..

     แต่ยังไงก็ตาม..ค่าสถานะกับฝีมือมันแตกต่างกัน ต่อไปผมต้องสอนพื้นฐานการใช้อาวุธและการต่อสู้ เพื่อที่เธอจะได้ดึงเอาประสิทธิภาพของค่าสถานะเหล่านั้นออกมาให้ได้มากที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่ามีฝีมือแค่ไหนเพราะผมยังไม่เห็นการต่อสู้จริงๆซักนิด.. แล้วไหนจะเรื่องที่เธอต้องการจะมาหาคนที่คุณลุงของเธอรู้จักอีก.. เขาอยู่ที่เมืองนี้... เพราะงั้นผมต้องเคลียร์ประเด็นนี้เข้าไปด้วย..

     " เธอ.. เป็นยังไงมั่ง " ผมถามออกไปพร้อมลอบมองไปด้วย เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ คันธนูอยู่บนตัก... สีหน้าเองก็ดีขึ้นมาจากเดิมบ้าง ผมถามออกไปเพราะตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา ผมไม่ได้คุยอะไรด้วยเลย..มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้น...

     " ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง " อลิสตอบกลับมาและก้มหัวให้ผมพลางฝืนยิ้ม ท่าทางจะยังไม่ได้ดีจนเพอร์เฟคปกติ เพราะงั้นผมคงต้องให้เวลาอีกหน่อย ผมพยักหน้ากลับไปก่อนจะเฉตาไปอีกด้าน มองลงผ่านหน้าต่างไปดูเหล่าทหารมากมายที่กำลังโหวกเหวกโวยวายกันใหญ่หน้าโรงแรม ไม่.. พูดให้ถูกคือกระจายกันทั่วเลบต่างหาก แต่ละคนกำลังคุยกับชาวบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกซะจากการหาข้อมูล... ถ้าหากที่นี่โดนค้น นั่นหมายถึงผมกับอลิสต้องออกเดินทางต่อ เพราะฉะนั้นในทางที่ดี.. ผมชิงลงมือตัดหน้าด้วยการเช็คเอ้าท์ออกไปตอนนี้เลยน่าจะดีกว่า ผมจะได้ไปเคลียร์ๆการหาคนรู้จักของลุงเธอให้จบ จากนั้นเดี๋ยวค่อยว่ากัน... 

     " ...3 .....6 ...7 ...11 " ผมนับออกมาเป็นตัวเลขในขณะที่ใช้ [นัยน์ตาปีศาจ] มองหาพลังเวทย์ มีเพียงแค่จังหวะที่ผมใช้ทักษะกับมันเท่านั้น เวทย์ภาพลวงตาของผมที่ตาถึงจะคลายไปชั่วนึง ซึ่งนั่นจะทำให้ผมมีดวงตาสีแดงข้างนึง ผมเลิกใช้งานสกิลอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับเข้ามาในห้องตามปกติ ด้านล่างมีทหารรวม 11 ที่อยู่รอบๆโรงแรม มีเพียงสามคนอยู่บริเวณห้องโถง ที่เหลือกระจายกันเป็นเดี่ยวหรือคู่ นอกโรงแรม....  ถ้าหากจะลงไป ยังไงผมก็ต้องฝ่าอย่างน้อยก็สามคน... 

     " อลิส.. " 

     " ....?? " เธอหันกลับมามองผมทันทีที่ผมเรียก ละสายตาออกจากคันธนูเล่มนั้นและมองผมด้วยความสงสัย

     " ถึงเวลาขยับแล้ว ต่อไปเราจะไปหาคนที่คุณลุงของเธอรู้จักกัน " ผมพูดออกไปพร้อมกับลอบมองเธอที่ดูตกใจไปเล็กน้อยไปด้วย ดวงตาสีฟ้าสวยเปล่งประกายออกมาเล็กน้อยผิดกับเสี้ยงวินาทีก่อนที่ยังหมองคล้ำอยู่ เธอมองมาที่ผมและเงียบเพื่อรอฟังอย่างตั้งใจ แต่หลังจากที่ผมพูดประโยคท่อนที่เหลือออกไป แววตาเปล่งประกายนั่นก็ถูกแทนที่ด้วยความเศร้าอีกครั้ง " เพราะฉะนั้น เราต้องไปที่ไหน... " 

     " ฉันไม่รู้... " เธอตอบออกมาพร้อมกับก้มหน้าลง บีบมือไปที่เสื้อคลุมของเธอจนยับ... " คุณลุงแค่บอกมาว่าให้มาที่เมืองนี้เท่านั้น ฉันไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย.. รู้เพียงแค่นั้นจริงๆ... เขาบอกเพียงแค่ว่าจะมีคนที่ช่วยฉันได้ บอกทิศของเมืองมากับฉัน..นี่คือทั้งหมดที่ฉันรู้จริงๆ.. " 

     " ช่วยไม่ได้ล่ะนะ... " ผมพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินไปหาเธอ หยิบของกลมๆออกมาอย่างนึงจากแหวนมิติ ซึ่งนั่นมันก็ไม่ใช่อะไรเลยนอกซะจาก 'เข็มทิศเทวา' ของที่ได้มาจากกล่องสมบัติในดันเจี้ยน เป็นอุปกรณ์ที่สามารถชี้หาทิศทางและสถานที่ทุกอย่างได้ ยื่นมือส่งไปให้เธอ อลิสรับมันไปด้วยความงุนงงพร้อมกับพลิกไปมาเพื่อดู.... 

     " ใช่นี่ซะ มันจะหาตำแหน่งของสถานที่ที่เธอต้องการจะไปได้แม้ว่าเธอจะไม่รู้ก็ตาม เป็นเข็มทิศเท่านั้นแหละ.. " ผมพูดต่อพร้อมกับยกแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มแก้คอแห้ง ครั้งแรกกับน้ำธรรมดาหลังจากออกจากนรก...

     " ใช้? " 

     " อา.. แต่ฉันเองก็ยังไม่เคยใช้มันจริงๆเหมือนกัน ที่เธอต้องทำคือการลองนึกเรื่องเกี่ยวกับคุณลุงของเธอ นึกไปถึงสถานที่ปริศนานั่น เข็มทิศมันจะชี้ไปในทิศทางตรงนั้นเอง " 

     " อื้ม.. เข้าใจแล้วล่ะ " อลิสตอบกลับมาพร้อมกับค่อยๆหลับตาลง เวลาผ่านไปอีกไม่ถึงสิบวินาที อยู่เข็มทิศก็เรืองแสงสีออกขาวๆเหลืองๆออกมาเล็กน้อย ตัวเข็มเริ่มหมุนอย่างรวดเร็วและขยับไปมา อลิสลืมตาขึ้นและมองไปที่มันเช่ยเดียวกับผมที่เริ่มให้ความสนใจ เข็มหมุนไปซักครู่นึงก่อนจะหยุดลง ชี้ทางไปยังทิศที่หน้าต่างของโรงแรม ตัวเลขบอกระยะเริ่มค่อยๆขยับจนปรากฏออกมาสองหลักเป็นเลขในภาษาของที่นี่.. ผมและอลิสลุกออกมาและตรงไปที่หน้าต่างบานนั้นทันที ทอดสายตาไปยาวๆตามระยะที่ได้รู้มา....

     " ที่นั่น! ต้องเป็นที่นั่นแน่ๆ!....  " อลิสพูดด้วยสีหน้าเบิกบานพร้อมกับชี้ไปที่หอคอยแห่งหนึ่งใกล้ๆกับอาคารสูงๆและโบสถ์ ใบหน้านั่นเริ่มที่จะแจ่มใสอีกครั้งแต่ว่าสำหรับผมน่ะ... ไม่เลย.... 

     ' ดีว่า... ซูมที ' ผมคิดสั่งดีว่าขึ้นในใจ ตอนนี้ผมคิดเพียงแค่อย่างเดียวว่าเรื่องที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นต้องไม่เป็นความจริง ภาพของดีว่าที่ซูมเข้าไปพร้อมๆกับทักษะ [มองไกล] ช่วยให้ผมสามารถมองเห็นรายละเอียดของสถานที่ตรงนั่นได้อย่างละเอียด ผมค่อยๆสอดส่องไปตามหอคอยจนมองเห็นกระทั่งผิวของหินที่ใช้สร้าง มันไม่ใช่หอคอยอย่างที่คิดด้วยซ้ำ.. ภายนอกมันอาจจะดูดีแต่ด้านในน่ะ ไม่ใช่เลย ผมม่องผ่านรั้วเหล็กที่ใช้เป็นหน้าต่างจนมองเข้าไปเห็นห้องสีจืดๆผนังเละๆ..... 

     " ..... " ไม่น่า... ไม่หรอก... มันต้องไม่ใช่สิ 

     " ไนต์!... ไนต์-... ไนต์..คะ? " 

     " ..... " ผมเริ่มสังเกตรอบๆหอคอยนั้นอย่างรวดเร็ว มองไปยังอาคารรอบๆซึ่งผมเองก็รู้แล้วว่ามันคือสถานที่ที่เกี่ยวกับการเมือง มันเป็นที่อยู่ของพวกทหารและอัศวินมากมาย แถวๆนั้นไม่มีใครที่ไหนที่เป็นชาวบ้านหลุดลอดผ่านสายตามาให้ผมเห็นเลยซักคนเดียว มีแต่พวกทหารต่างๆที่กำลังเฝ้ายามหรือสังสรรค์ไม่ก็ฝึกฝนกัน... ตรงนั้นมันคือดงทหาร และไอ้หอคอยข้างๆมันน่ะ.. มันก็ไม่ใช่อะไรเลยนอกซะจาก 'คุก' .... 

     " มาสเตอร์?.... นาย-ท่าน..?? " 

     " ..... " นี่มันเริ่มจะเข้าไปหาเรื่องที่ผมคิดมากที่สุดแล้วเลยไม่ใช่รึไง.. ถ้าเรื่องนั้น ถ้าเรื่องที่ผมคิดมันถูกล่ะก็.. งานนี้แย่แน่ ผมน่ะไม่อะไรหรอก แต่อลิสนี่สิที่จะได้รับผลกระทบตรงๆ แต่ยังไง ผมก็ยังจะพูดเรื่องนี้ออกไปไม่ได้ ตอนนี้..ยังไม่ใช่ตอนนี้ ผมต้องถามเธอเพื่อรวบรวมข้อมูลให้มากกว่านี้อีก 

     " อลิส... เธอบอกว่าคุณลุงของเธอเป็นคนบอกให้เธอไปที่ที่ว่านี่สินะ " ผมพูดออกไปตรงๆพร้อมกับหันไปสบตาเธอ สีหน้าดีใจในตอนแรกกลายเป็นสีหน้ากังวลในพริบตาทันทีที่เธอเห็นสีหน้าเครียดของผม ใช่แล้ว...ตอนนี้ผมเครียดมาก.. ผมต้องพยายามทำทุกอย่างให้สิ่งที่ผมคิดมันไม่มีทางเป็นความจริง..

     " อื้ม... คุณลุงเป็นคนบอกมาว่าเขาอยู่ในเมืองนี้ แต่ไม่ได้บอกสถานที่แบบเจาะจง " 

     " เขาพูดกับเธอตอนไหน.. ช่วยเล่าเรื่อง ..แบบละเอียดให้ที.. " ผมพูดออกไป อลิสค่อยๆเขยิบตัวออกไปเล็กน้อยและก้มหน้าลงไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง อาจจะดูบังคับไปหน่อยแต่ข้อมูลนี้มันจำเป็นจริงๆ

     " อืม... เข้าใจแล้วล่ะ ตอนที่คุณลุงบอกกับฉันน่ะ มันเป็นเรื่องก่อนที่จะมีทหารบุกเข้ามา คุณลุงบอกกับฉันให้รีบหนีออกจากบ้านแล้วชี้ทิศให้ บอกให้มาที่เมืองนี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเพราะอีกไม่นานทหารจะมา คนที่บอดเรื่องทหารจะบุกมาคือคุณป้า หลังจากนั้นฉันก็จำใจต้องหนีออกไป หนีไปตามทางที่ท่านบอกมาเรื่อยๆจนต้องขึ้นเขา มีทหารกลุ่มนึงกำลังค่อยๆเดินหน้ามาที่บ้านจริงๆ... แล้วหลังจากนั้น.. ฉันก็วิ่งหนีแล้วก็เร่ร่อนไปเรื่อยๆ.. " 

     " ....เข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณมาก " ผมตอบกลับอลิสไป เธอมองมาที่ผมด้วยความงุนงงแต่ภายในดวงตานั้น ความสับสนและความกังวลยังคงไม่หายไป ผมในตอนนี้คงดูแปลกๆไปไม่มากก็น้อยเลย... คิ้วของผมขมวดจนแทบจะเข้ามาติดกันเรื่อยๆ มือของผมเริ่มกำมารวมกันเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว...

     " ไนต์... ทำไมหรอ.. " อลิสถามผมด้วยความเป็นห่วง...จะบอกว่าผมไม่เป็นอะไรก็คงไม่ได้... ตอนนี้มีแต่ผมที่ต้องใช้วิธีการสุดท้าย...

     " ขอโทษนะ... " 

     " ....??? " 

     " ช่วยหลับไปซักพัก.. " ผมพูดขึ้นและใช้ทักษะ [หลับไหล] กับอลิส เธอปิดตาลงไปทันทีพร้อมกับเอนล้มมาด้านหน้า ผมรับร่างบางของเธอไว้ก่อนจะอุ้มขึ้นและเดินไปวางไว้บนเตียงอย่างเสร็จสรรพ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆออกมาและเผลอจ้องไปที่ใบหน้าเนียนเข้าไปเล็กน้อย ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว... ต่อจากนี้ผมก็ไม่รู้แล้วว่าถ้าหากเธอรู้ความจริง ใบหน้านี้จะเปลี่ยนไปเป็นใบหน้าไร้ชีวิตหรือสิ้นหวังขนาดไหน เธอจะต้องเสียใจหรือท้อแท้ซะอีกกี่ครั้ง..... ผมต้องหาความจริงต่อไป ผมต้องหาหลักฐาน อย่างน้อย... แค่ชิ้นเดียวก็ยังดี ขอเพียงแค่มันทำให้ผมลังเล... ทำให้ผมคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่ผมคิด... เพราะฉะนั้น ด้วยเหตุนี้.. ผมจึงต้อง..

     " ....'อ่านความทรงจำ' " 


     .
     .
     .


     " งืม.... " เสียงเล็กๆดังออกมาจากเตียงขนาดคิงไซส์ ผมที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างมาเกือบชั่วโมงก็หันไปหาด้วยความสนใจทันที ผมค่อยๆเอียงคอไปมองอีกฝ่ายที่กำลังค่อยๆลุกขึ้นด้วยความงุนงง เธอขยี้ตาสองสามทีและมองไปรอบๆห้องก่อนที่จะหยุดสายตาที่ผมที่กำลังมองเธออยู่ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก.. ผมกำลังพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้..

     " ไนต์... เมื่อกี้นาย..ทำอะไรงั้นหรอ?... " เธอลุกขึ้นยืนก่อนจะค่อยๆเดินมาหาผมด้วยสีหน้ากังวล ผมได้แต่หลบสายตานั้นก่อนจะเลี่ยงคำตอบจากเรื่องเมื่อกี้ เตรียมที่จะพูดบางอย่างกับเธอ..หวังว่าเธอคงจะไม่ผิดหวังขนาดนั้น แม้ผมจะเห็นมาเองก็ตามว่าเธอตั้งใจจะทำตามคำขอสุดท้ายของผู้มีพระคุณขนาดไหน แต่ผมก็คง.. ต้องทำลายมันทิ้ง

     " อลิส... เราจะไม่ไปที่นั่น... " ผมพูดขึ้นพร้อมกับเฉหน้ากลับไปมองโต๊ะ หางตาก็แอบลอบมองไปที่อีกฝ่ายที่เบิกตาโพล่งด้วยความตกใจ เธอเริ่มตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาเริ่มเอ่อคลอมาทีละนิดเพราะความเสียใจที่ปะปนเข้าไปกับความผิดหวัง... นี่...ทำให้ผมรู้สึกผิดกว่าเดิมเล็กน้อย จากผม..ผมที่เป็นคนเสนอและหาวิธีให้เธอทำอย่างที่ต้องการ แต่มันกลับเป็นผมเอง...ที่ทำลายทุกอย่าง มันเป็นเพียงแค่การให้ความหวังแล้วก็จากไปเท่านั้น... ตอนนี้ผมเองก็กำลังหงุดหงิดกับตัวเองเหมือนกัน... ถ้าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้

     " ทะ...ทำไมกันล่ะ... " เธอก้มหน้าลงพร้อมกับถามเสียงสั่น... 

     " ฉัน...บอกเหตุผลไม่ได้... " 

     " ...... " 

     " แต่อย่างน้อย.. เราก็ยังไม่ไปกันตอนนี้ เราจะต้องไปที่ที่นึงก่อน ที่นั่น..ไม่ใช่สถานที่ที่เธอต้องไป ....ไม่ว่ายังไงก็ตาม " 

     " ...... " 

     " แล้วซักวันนึง... หลังจากที่เธอไปกับฉันก่อน... ฉันสัญญา ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง ถ้าเธอต้องการ... " 

     " อืม... ถ้านายพูดแบบนั้น ฉันเองก็..ตกลง.. " อลิสตอบกลับมา เธอยังคงก้มหน้าอยู่โดยไม่คิดเงยจนผมแอบลอบไปเห็นหยดน้ำใสๆที่ร่วงลงไปที่พื้น.. และนั่น..ทำให้ผมรู้สึกขมขื่น จากการใช้ช่วงเวลาที่เธอหลับไปเกือบหนึ่งชั่วโมง นั่นคือช่วงเวลาที่ทำให้ผมได้ค้นทุกอย่างและเรื่องราวต่างๆในความทรงจำของเธอ ทุกอย่างที่เธอเล่ามา...ไม่มีเรื่องไหนเลยที่ไม่โกหก ผมเห็นมาแล้วทุกอย่างจริงๆ.. เห็นตัวเธอที่ต้องอยู่อย่างทรมาณ เห็นความตายของคนสนิทและสุดท้ายคือการพลัดพรากจากครอบครัว... และผมก็ได้สรุปเรื่องออกมาทุกอย่าง เรื่องของสถานที่แห่งนั้นและคุณลุง.... 

     และทำไม... ทำไมถึงต้องมาที่นี่ มายังเมืองนี้...
     
     อย่างที่ผมพูดไปในตอนแรก.. หอคอยที่ว่านั่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา จริงๆแล้วมันไม่ใช่สถานที่ทั่วๆไปของเมือง พวกคนที่เข้ามาอยู่ใหม่ๆโดยเฉพาะคนที่เร่ร่อนมาเป็นปีอย่างอลิสนั่นไม่มีทางรู้อย่างแน่นอน... ในนั้น.. คือคุกของนักโทษที่ถูกกักกันดูแลโดยโรงทหารและอัศวินที่อยู่ข้างๆ... มันคือสถานที่สำหรับขุมขังไม่ก็เตรียมรอส่งนักโทษไปที่อื่น.... แล้วทำไม.. ทำไมเข็มทิศถึงชี้ไปทางนั้น ทำไมถึงชี้ไปหาห้องขังที่จองจำอสิรภาพและเต็มไปด้วยความทรมาณ

     นี่จะมีความเป็นไปได้อยู่ 2 กรณีคือ อย่างแรก... คนที่คุณลุงของเธอต้องการจะให้ไปหาเป็นนักโทษ ผมอาจจะสรุปเรื่องนี้ไม่ได้แน่ชัดก็จริงเพราะตอนแรกยังไม่มีหลักฐานอื่นมายืนยัน ผมจึงตัดแบบที่สองไปและเชื่อแบบแรก... คนที่ต้องไปหาผมคิดว่าเขาก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาไม่ใช่ฆาตกรอะไรใดๆ ถ้าหากคุณลุงของเธอที่ถูกทหารจับได้แล้วโดนรีดความจริง ในฐานะคนรู้จักกัน..มีโอกาสค่อนข้างสูงที่พวกญาติจะโดนจับในฐานะผู้ต้องหาหรือผู้ต้องสงสัยได้ คดีที่ก่อเรื่องไว้นั่นก็ไม่ใช่อะไรเลยนอกซะจาก.... 'การให้ที่อยู่กับฮาล์ฟเอลฟ์' พวกเขาจึงมีคดีและถูกจับเข้าไปในคุก... ผิดกับที่คุณลุงคิดเรื่องที่คนนอกจะไม่มาเกี่ยว ..ซึ่งนั่นคือแบบแรก... 

     แบบแรก..ความเป็นไปได้แรกคือสิ่งที่ผมต้องตัดทิ้งไปในพริบตาหลังจากได้เจอความคิดที่สอง ผมพยายามจะเชื่อและมองโลกในแง่ดีมาตลอดว่าจริงๆแล้วมันต้องเป็นแบบแรกให้ได้ เพราะแบบที่สองน่ะคือ... คนที่อลิสต้องไปหาจริงๆน่ะ คือ ทหาร...

     สถานที่แบบนั้นย่อมต้องแบ่งได้เป็นแบบนี้จริงๆ.. มันจะไปมีใครอีกที่อยู่นอกซะจาก 'นักโทษ' กับ 'เจ้าหน้าที่' ผมจึงต้องไปกับความเป็นไปได้ที่สอง..นั่นคือ 'เจ้าหน้าที่' แล้วทำไม...ทำไมกัน ทำไมอลิสต้องไปหาทหารทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าตนเป็นที่รักเกียจของพวกเขาแค่ไหน จะบอกว่ามีคนที่มองข้ามเรื่องนี้ไป..ความเป็นไปได้นั้นก็มีน้อยมากถึงมากที่สุดจนเรียกว่าเป็นไปไม่ได้ได้ ไม่มีทาง..ที่ทหานคนหนึ่งจะยอมฝ่าฝืนความเชื่อของทหารและประชาชนส่วนมาก... ถ้าหากเขาไม่แบ่งแยกเผ่าพันธุ์ เป็นเขาเองที่จะตกที่นั่งลำบาก... ถ้าบอกว่าเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก เป็นพวกสนับสนุนอยู่ในเวลาที่เหมาะสม..นี่เองก็มีความเป็นไปได้ ผมจึงพยายามเชื่อแบบนี้จนกระทั่ง... ผมต้องตัดสินใจ ที่จะ.. เปิดดูความทรงจำของเธอ...

     และผมเองก็ไม่ได้ภาคภูมิใจอะไรเลยที่ผมรู้ความจริง ในตอนที่ผมใช้ [อ่านความทรงจำ] ผมได้เข้าไปอยู่ในอดีตของเธอ เป็นเพียงดั่งวิญญาณที่ไม่มีใครมองเห็น ผมได้แต่คอยติดตามอลิสมาตั้งแต่เด็กยันโต คอยไปยังสถานที่แงะเหตุการณ์ต่างๆที่เธอจำได้ ผมได้ดูมาทุกอย่าง เห็นคุณป้าของเธอที่รีบเข้ามาบอกว่ามีทหารกำลังจะมาทางนี้ บทสนทนาของเธอกับคุณลุงเรื่องที่จะหาทางช่วยอลิสยังไง จนกระทั่ง.... 

     แววตาของคุณลุง... แววตาของเขาเปลี่ยนไป... 

     เขาเสนอความคิดขึ้นเรื่องที่อลิสต้องรีบหนีออกไปจากที่นั่น เสนอความคิดชั่วๆนี่ขึ้นโดยมีสาเหตุจริงๆก็คือ ใช้อลิสเป็นนกต่อ.. ทำให้ตัวเองเป็นคนรอด..

     พวกเขาต้องแข่งกับเวลาที่กลุ่มทหารกำลังมา...เขาเลือกที่จะให้อลิสออกไปจากบ้านหลังนี้ ถ้าหากมองเผินจากผิวนอก นี่อาจจะเป็นการตัดสินใจของวีรบุรุษเพื่อที่จะทำให้คนที่ตนรักรอดออกไป ส่วนตัวเองจะรับบทเป็นผู้เสียสละ เป็นคนทีายอมเสียทุกอย่างไปเพื่อให้คนรักรอด บอกกับอลิสไปว่าสถานที่ที่ต้องไปว่าคือเมืองนี้ นี่ก็เพื่อ...เมื่อตอนที่ทหารมาถึง เขาจะได้ชี้ทางว่าอลิสหนีไปทางไหน เรื่องจะได้จบๆและเขาจะได้เป็นคนที่รอด...

     และนั่นคือแผนการที่แท้จริง อลิสสมควรที่จะถูกจับไปประหารตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเพียงแค่การไล่ล่าเป็นอันล้มเหลวเพราะความโชคดี.. แต่ยังไงก็ตาม ในการเดินหมากเมื่อกี้ เขาก็ได้ลงแผนสำรองไว้เรียบร้อยแล้วโดยบอกให้อลิสตรงเข้าเมือง.. ตรงไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนรังเกียจ ที่ๆเรียกได้เลยว่ามันคือ 'นรก' สำหรับผู้นอกรีต... เขาไม่ได้มีญาติหรือคนรู้จักอะไรทั้งนั้น สถานที่ที่เขาต้องการให้เธอไปจริงๆ...

     คือ คุก 

     คือ ลานประหาร....

     พูดง่ายๆ...สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนั้นก็คือ ความตาย ความตายของอลิส... พวกเขารู้จักกันมาถึงจะค่อนข้างนานและผูกผัน แต่ยังไงก็ตาม..อลิสไม่ใช่หลานหรือลูกแท้ๆ พวกเขารับไปเลี้ยงเพราะความสงสารแต่สุดท้ายวันๆนั้นก็มาถึง วันที่ต้องยอมสละเธอเพื่อให้คนรักจริงๆและครอบครัวรอด และสุดท้าย เขาก็เป็นคนวางแผนทั้งหมด.. 

     แผนที่จะให้อลิสมุ่งเข้าไปหาความตาย... 

     และนี่..คือความจริงทั้งหมด... แม้ผมจะไม่รู้ก็ตามว่าทั้งสองคนจะมีชะตากรรมแบบไหนต่อหรือเป็นตายร้ายดียังไง.. นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมรู้ได้เลย รู้เพียงแค่ความเป็นไปได้ในกรณีที่ดีที่สุดและเลวร้ายที่สุดเท่านั้น... 

     และที่แน่ๆ....


     มีแค่เรื่องนี้เท่านั้น....

     ที่ผมยังบอกกับเธอไม่ได้.....






=================================================================================

     จบครับ...จบลงกับความจริงและฉากหลังของทุกอย่าง เพื่อครอบครัวแล้ว..เพื่อคนรัก และตามหลักความจริง..นี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุด นี่เป็นสิ่งที่ยอมเสียได้.. นี่แหละครับ ความจริงกับเบื้องหลังของอลิสที่ตัวเธอยังไม่รับรู้... ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นว่าจะรู้ตอนไหน... ไนต์เองก็เริ่มชักนำอลิสไปในทางตัวเองแล้ว นั่นก็เพื่ออนาคตของเธอล้วนๆ ไนต์จึงจำเป็นต้องทำ... 

     ตอนต่อไป... " ตอนที่ 21 : โบราณสถานแห่งแรก " อย่าลืมติดตามกันต่อนะครับ

     อย่าลืมเม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยนะครับ^^ ผมจะได้ดีใจมากๆ555 (ตอนนี้ผมกำลังอินกับเรื่องตัวเองอยู่ กำลังทำตัวสดใสให้มากที่สุด ขออภัยกับอารมณ์แบบนี้ไรท์ด้วยนะ555 กำลังอินเลย)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #599 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:42
    ปกติ...ชมจะเข้ามาอ่านตัดแต่อัพเสร็จใหม่ๆ....แต่...วันนี้ที่เข้ามาอ่านช้าก็คือ...มันไม่แจ้งเตือน แย่ๆ
    #599
    1
  2. #597 5432112345 (@5432112345) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 09:41
    ลุงเขาทำดีแล้วล่ะ ยังดีที่ไม่จับมัดและส่งให้ทหารเลย

    ลุงก็เหมือนกามเทพที่ชี้ทางอลิสไปหาผัว
    #597
    1
  3. #595 orzro (@orzro) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 11:23
    อลิสโดนข่มขืนยัง ตอบหน่อย มันคาใจ
    #595
    1
  4. #594 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 09:12
    เอามันขึ้นเป็นบุคคลอันดับสองรองจากราชาที่ต้องฆ่าเลยนะไนต์
    #594
    1
  5. #593 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 09:11
    ลุงเตรียมตายได้เลย
    #593
    0
  6. #592 guest5522 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 09:10
    ขอบคุณครับ
    #592
    0
  7. #591 ผ่านมา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 11:01
    ขอบคุณครับ
    #591
    0
  8. #590 Guest (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 09:44
    ขอบคุณครับ ลุงเตรียมตายๆไปเหอะ นึกว่าจะเป็นคนดี ที่ไหนได้.. เลวเฉย(แม้จริงๆจะทำเพื่อครอบครัวก็เถอะ) ไนต์ฉลาดอยู่ละเพราะงั้นมันต้องเลวแน่นอน ฆ่าแม่ง!
    #590
    1
  9. #589 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 08:19
    งานนี้มีน้ำโห... ลุง-ตายแน่5555
    #589
    0
  10. #588 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 08:12
    ขอบคุณครับ ไนต์นี่ดึงอลิสเข้าด้านมืดละ ให้ฆ่าคนไม่รู้จักที่ใกล้ตาย..เถื่อนดี
    #588
    0
  11. #587 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 08:11
    ถล่มมันเลยยย
    #587
    0
  12. #586 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 08:08
    เล่นๆลุงนั่นเลยไนต์ ล้างแค้น
    #586
    0
  13. #585 Oppai (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 07:57
    พระเอกดำมืดมาก เอานางเอกไปร่วมขบวนการอีก แต่ก็ดี จะเก่งๆไปตบเกรียนเป็นเพื่อนพระเอก
    #585
    0
  14. #584 D4Rk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 07:55
    เล่นแม่งเลยไนต์ ฆ่าลุงมันเลย
    #584
    0
  15. วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:08
    ไอสัส หลอกองิสให้ไปตายสิน่ะ ไนต์ถล่มแม่มเลย
    #581
    0
  16. #580 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:48
    เอ่อ.....ก็ยังงงอยู่ดีว่าทำไมถึงไม่บอกอลิส ถ้าอยากให้อลิสจดจำว่าฆ่าก่อนที่จะถูกฆ่า เป็นเหยื่อที่แกร่งกว่าผู้ล่า ก็น่าจะบอกๆไปนะ เหมือนมีบททดสอบเป็นเลเวลให้ไรงี้ เลเวล 1 ก็ฆ่าทหารที่ไม่รู้จัก เลเวล 2 ให้รู้สันดานชั่วของคนที่อลิสเคารพรักไรงี้ อลิสจะได้ไม่โลกสวยมากนัก 55555
    ปล.คนอื่นอ่านเเล้วเครียด รู้สึกดาร์ก อินี่นั่งงง 555555
    #580
    1
  17. #579 วศินทร์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:40
    ไนต์คือแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด





    เดี๋ยว...หรือว่าจะเป็นความมืดที่ดำกว่าในความมืด..
    #579
    0
  18. #578 RenaissanceAge (@RenaissanceAge) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:25
    ขอบคุณครับ
    #578
    1
  19. #577 1ive (@1ive) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:11
    ละครน้ำเน่าอ่ะ ชะตายิ่งกว่าพระเอก
    #577
    2
  20. #576 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:04
    อลิสน่าสงสาร T T
    #576
    0
  21. #574 asdasdasdadsa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:52
    JOIN ME TO THE DARKSIDE!
    #574
    1
  22. #572 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:48
    เรื่องเล็กๆก็เอามาหักมุมขนาดนี้... ต่อไปผมระแวงสุดแล้วๆนะ...
    #572
    0
  23. #571 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:47
    สงสารอลิสT T ดราม่ามาก...โดนคนอื่นไล่ตลอดเลย
    #571
    0
  24. #569 Tentzz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:32
    ขอบคุณครับ สนุกมาก อ่านจนเครียด..
    #569
    1
    • #569-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 21)
      13 เมษายน 2560 / 22:05
      เครียดเลยหรอ.. ไรท์อ่านเองเครียดเองเหมือนกัน
      #569-1
  25. #568 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:31
    ดาร์ก!! ไม่ยากจะเชื่อว่าจะเอาตรงนี้มาดาร์กด้วย!!!
    #568
    1
    • #568-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 21)
      13 เมษายน 2560 / 22:04
      ระดับไหนละครับ//ไม่ใช่ละ555
      #568-1