Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,706 Views

  • 991 Comments

  • 1,841 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22

    Overall
    31,706

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 22 : การฝึกสอนเล็กน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 เม.ย. 60



     //ไนต์// 






     " ..... " ผมเดินลงมาตามบันไดไปเรื่อยๆ เดินวนเป็นวงกลมและกำลังลงไปที่ต่ำลง ต่ำลง.. ด้านข้างของผมในตอนนี้เป็นผนังสีดำที่มองเห็นเป็นสีออกส้มๆเพราะแสงของไฟจากคมไฟที่ติดๆอยู่อย่างเรียกรายลงมาเป็นแนว นั่นเป็นแหล่งกำเนิดแสงที่ทำให้ผมมองเห็นทาง แต่เอาจริงๆ มันก็ไม่ขนาดนั้น [นัยน์ตาปีศาจ] ของผมมันก็ช่วยให้มองเห็นในที่มืดอยู่แล้ว แต่ว่า-- นี่ไม่ใช่ปัญหา ยิ่งผมเดินลึกลงมาเรื่อยๆ มันก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆ เริ่มเก่าลงกว่าเดิม ผมเห็นรากไม้มากมายที่เจาะทะลุอิฐปปูนจนขึ้นมาเป็นตอๆหรือวางพาดไปมาตามผนัง ต้นไม้บางชนิดถึงกับโตในดันเจี้ยนนี้.... 
     
     " ...... " ผมหยุดฝีเท้าลงก่อนจะเริ่มสำรวจรอบๆใหม่หลังจากยิ่งลึกมาก็ยิ่งเละเทะ ตามผนังมีรอยขูดของของแหลมคมจนเป็นรอยลึกมากมาย คราบเลือดเก่าๆหนาๆสีแดงเข้มจนเกือบดำก็สาดกระจายไปทั่วรอบๆ ทั้งบันใดแคบๆนี้มีกระทั่งของแบบนี้ได้ยังไง.. นั่นคือสิ่งที่ผมต้องลองหาคำตอบ ผมลองใช้ดีว่าแสกนพื้นที่เล็กน้อย ตรวจเลือดเหล่านั้น---- มันคือเลือดที่แห้งมากว่าสองวัน แค่สองวันเองงั้นหรอ... แสดงว่าก่อนผมจะมาที่นี่ มันมีคนมาก่อน...

     แต่ถ้าหากดูจากรอยแล้ว... มันก็น่าจะอย่างน้อยหลายปีกว่าจะได้รอยแบบนั้นมา สองเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไม่พร้อมกันงั้นหรอ ผมเดินลงไปต่อเรื่อยๆและในที่สุด ข้อสงสัยของผมก็กระจ่างขึ้นเมื่อผมเจอศพคนใหม่ๆที่โชกไปด้วยเลือด มีกันสามคนที่สภาพศพเละจนดูไม่ได้ ศพถูกฉีกเป็นชิ้นๆด้วยการฟันอย่างแรง ตามตัวมีรูเหวอะหวะจากการกัด... นี่เป็นฝีมือของปีศาจ 

     " ไนต์--- ดูนั่น! " เสียงดังขึ้นด้านหลังของผม ผมหันไปหาเธอเล็กน้อยก่อนจะมองไปตามนิ้วของเธอที่ชี้ไปบันไดอักซีกด้านล่างที่ผมยังเดินไปไม่ถึง ตรงนั้นมีศพคนมากมายกว่าสิบคนกองเต็มบันได แต่นี่--- เป็นศพเก่าๆ เก่าจนเป็นโครงกระดูกไร้ชีวิต จากเท่าที่ดู พวกมันน่าจะเกิดขึ้นพร้อมๆกับรอยข่วนบนผนังเก่าๆตามที่ผมคิดไว้.. ผมค่อยๆเดินไปหามันและพิสูจน์ศพ 

     " ...... " อืม--- มันเก่าเท่ากับรอยข่วนจริงๆจากการคำนวนตามมวลกระดูก ผมมองไปด้านล่างบันไดที่เป็นทางเดินต่อไป แต่มันกลับมืดสนิท ไม่มีแสงอะไรเลย.. ดำมืด และทันใดนั้น เสียงย่างก้าวมากมายก็ค่อยๆดังขึ้น ผมหันไปมองทางต้นเสียงอย่างรวดเร็วก่อนจะพบกับนัยน์ตาสีแดงสว่างที่เรืองแสงในความมืดนับสิบคู่ที่กำลังเดินๆตามมากันมาตามบันไดแคบในมืดมิด...

     " จัดการมันเลยอลิส... " 

     " อื้ม! " อลิสตอบกลับมาและยกคันธนูขึ้น หยิบลูกศรห้าดอกออกมา เหน็บไปกันคันธนูและยิงออกไป ลูกศรพุ่งผ่านคอผมไปแบบแทบเกือบประชิด พุ่งไปด้วยความเร็วสูงจนผมเหลือบเห็นลูกกระแทกหลายวงที่พุ่งออกมาจากหัวลูกศร... มันพุ่งแหวกอากาศอย่างรวดเร็วและปักเข้าไปที่ปีศาจเหล่านั้น 

     ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!!!!--- ฉึก!! 

     " ...อืม ยิงเบี้ยวไปหน่อย ฆ่ามันได้แต่ยังไม่ถูกจุดตาย... " ผมพูดกับอลิสก่อนจะเดินไปด้านหน้าและชักดาบอิกมาจากด้านหลัง ควงมันเล็กน้อยพร้อมกับเรื่องสวิงดาบรอพวกมันกระโจนเข้ามา มีประมาณห้าตัวที่ตายแล้วจากฝีมืออลิสจนตกบันไดหายไปสองตัว อีกสามเป็นศพ.. พวกมันยังคงไม่เผยร่างที่แท้จริงๆออกมาและหลบซ่อนอยู่ในเงามืด ผมตัดสินใจที่จะให้อลิสลองยิงใหม่อีกครั้ง---- " อลิส.. จัดการพวกมันให้หมดเลย " 

     " เข้าใจแล้ว! " ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้วว!!!------ ฉึก! ฉึก! ฉึก!!!!...

     " อืม.. ดีขึ้น คราวนี่เธอลองเคลือบเวทย์แสงไปกับลูกศรซะ... " 

     " เค---ลือบ??? " อลิสตอบคำถามกลับมาด้วยความงุนงงแทน นี่อย่าบอกนะว่าเธอทำไม่เป็น เธอ--- ไม่ ผมจะไปว่าขนาดนั้นไม่ได้เพราะผมก็ต้องเข้าใจอยู่ว่าไม่ได้รับการสอนมาอย่างดี แต่อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย หลั่งเวทย์ออกมาโดยไม่ร่าย ให้มันหลั่งไหลออกมาจากร่างโดยธรรมชาติน่ะ หรือว่าสำหรับโลกนี้มันแปลกกัน---- ที่ผมทำแบบนี้ก็เพราะผมเอาเซนส์มนุษย์'โลก' มาใช้แล้วก็เอาความรู้จากเกมมาประยุกต์..... 

     " เธอควบคุมเวทย์ได้อย่างอิสระรึเปล่า? " ผมถามกลับไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาน้อยๆ แต่ในจังหวะที่ผมแอบหลับตาลง เงาดำๆด้านหน้าผมมากมายก็กระโดดออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นร่างอสูรที่คลับคล้ายกับหมาป่ามากมายที่กระโจนเข้ามาใส่ ผมเอามือกุมขมับก่อนจะตวัดแขนซ้าย กวัดแกว่งดาบไปมาเพื่อฉีกร่างของพวกมันเป็นชิ้นๆ ขโมยความสามารถมา... และผมก็ได้ [คำราม]----- เป็นทักษะที่ผมไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร..

     " ขอโทษ---- ไม่... " 

     " แล้วเวลาเธอร่ายเวทย์ปกติเธอทำยังไง? " 

     " ก็ท่องบทร่ายตามปกติ---- จริงสิ! นายน่ะไม่ต้องท่องเลยนี่นา " อลิสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจหลังจากที่ทำท่านึกไปไม่กี่วินาที ผมได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย สรุปว่าเธอเพิ่งรู้สินะว่าผมทำแบบนี้ได้ทั้งๆที่ผมไม่เคยพูดและใช้เวทย์ไปหลายรอบเมื่อวาน ผมจะให้อภัยละกัน.. อย่างน้อยหน้าช็อคของเธอเมื่อกี้ก็ไม่เท่าตอนที่ผมแอบเห็นตอนผมเร่งเครื่องมอไซต์ครั้งแรก... " ไม่แปลกใจที่นายเก่งขนาดนั้น---- " 

     " ...... " ขอบคุณที่ยังเคารพผมและเติมประโยคด้านหลังมาให้ตาม.. ผมตวัดดาบไปตามแนวแทยง ผ่าร่างของหมาป่าตรงหน้าแล้วหมุนตัวเพือตวัดขาเตะ ส่งพวกมันกระเด็นไปกระแทกตัวด้านหลังๆจนเสียขบวน ล้มลงเป็นโดมิโน่.... " แล้วเวลาร่ายเวทย์ปกติ--- มันร่ายกันยังไง? " 

     " ก็--- จากที่ฉันเคยเห็นมา พวกเขาก็ต้องร่ายบทสวดก่อนเป็นปกติอยู่แล้ว ฉันเคยได้ยินด้วยว่าพวกนักผจญภัยระดับทองขาวจะร่ายแค่ชื่อเวทย์ แต่ว่านายกลับไม่ต้องทำอะไรเลยเนี่ยนะ? " ผมพยักหน้ากลับไปน้อยๆในขณะที่พยายามต่อกรฝูงหมาป่าที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างไม่หมดจด พวกมันปีนบันไดมาเรื่อยๆอย่างไม่ขาดสาย นี่ขนาดผมเตะหลายๆตัวส่งลงไปข้างล่างแล้วนะ... 

     " เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ไหนเธอลองใช้เวทย์โจมตีธาตุแสงซักบทมาโจมตีด้านนี้สิ " 

     " แต่ฉันยังใช้ไม่คล่อง--- " 

     " ไม่เป็นไรหรอก---- " ผมพูดตอบกลับไปก่อนจะตวัดขาซ้ายขึ้น กวาดร่างของหมาป่าที่อยู่ด้านหน้าแถวสองแถวแรกกระเด็น พวกมันลอยขึ้นเหนือพื้นจนบางตัวไปแตะบันไดด้านบน บางตัวก็กระแทกผนังจนร้าว ตายในทันทีและส่วนมาก.. พวกมันก็ตกลงไปข้างล่าง หายไปในความมืดมิด " ----ใช้มาเลย ฉันไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว ค่าสถานะพลังเวทย์ของเธอฆ่าฉันไม่ได้ " 

     " ก็ได้! " อลิสตอบกลับมาอย่างฝืนใจก่อนจะยกมือข้างซ้ายที่ไม่ได้ถืออะไรอยู่มาระดับอก ยืดแขนออกไปตรงๆและเริ่มร่ายบท... " ผู้เป็นเทพและบิดาแห่งแสงทั้งปวง โปรดลอบมองข้าผู้ต้องการพลัง ขอลืมพลังของท่าม... บันดาลพลังแห่งแสงที่ใช้ในการโจมตีศัตรู ระบำดาบขาว! " อลิสร่ายเวทย์เสียงดัง เรื่มท่องบทสวด--- ลำแสงสีขาวสว่างก็ปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเธอที้ผายมาทางนี้ แสงสว่างเหล่านั้นค่อยๆแยกออกจากมือและเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นคมมีดแสงสามสี่อัน พวกมันหมุนคว้างอย่างรวดเร็วและพุ่งมาทางผม... 

     ฟุ่มม!!! ฟุ่มม!!!!! ใบมีดแสงคมกริบพุ่งผ่านหน้าผมไป มันปะทะเข้าไปกับหมาป่าตัวหนึ่ง ใบมีดนั้นผ่าร่างของอสูรจนเละและระเบิดออกมาเป็นระเบิดแสงวงกว้างที่ใช้ในการปัดเป่าความมืดจนหมด หมาป่ากว่ายี่สิบตัวที่อยู่ในรัศมีระเบิด 5 เมตร สลายหายไป... แต่ทว่า----- ใบมีดหนึ่งกลับพุ่งเข้ามาทางผม และปักเข้ามาเต็มๆหลัง... 

     " ไนต์!!! " 

     วึ้งงงงงงงงงงงง!!!!!!!...... 

     " ไนต์! เป็นอะไรรึเปล่---!!!! " 

     " โอ่ยๆ... ใจเย็นๆก่อน--- ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าฉันไม่เป็นอะไรเพราะพลังของเธอหรอก " ผมตอบออกไปและถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ผมกำลังจะบอกเธอต่อไปเลยว่าเมื่อกี้ไม่เป็นไรซักนิด ไม่แสบไม่คัน สรุปตอนนี่ผมเองก็เชื่อแล้วจริงๆว่าเธอยังใช้เวทย์ไม่คล่องและควบคุมไม่ได้ การจะใช้พลังก็ต้องร่ายเวทย์มาเป็นบทๆ ตอนนี้ผมเห็นมาตรฐานของคนบนโลกนี้ละ---- ต่ำดี,ผมชอบ...  

     " อย่าน้อยฉันก็รู้แล้วล่ะ--- เธอยังควบคุมมันตามใจนึกไม่ได้ เธอมีค่าสถานะเวทย์เยอะแต่กลับดึงศักยภาพไม่ออกเพราะพื้นฐานการควบคุมเวทย์มนตร์ยังไม่ดีพอ... แล้วตอนนี้ เวทย์แสงของเธอเองก็มีแค่คุณสมบัติเดียวคือ 'ชำระล้าง' .. เพราะงั้นงานนี้ฉันน่าจะเป็นคนสอนเธออีกยาว " ผมหันหน้ากลับไปคุยกับเธอในขณะที่มือขวาของผมกำลังสู้กับพวกหมาป่าหลายร้อยตัวที่เข้ามาอย่างไม่หมดจด ดวงตาแห่งการช่วงชิงก็กำลังทำงานอยู่....  ผมให้ดีว่าตอนนี้ควบคุมแขนขวา แต่ไปๆมาๆ--- ผมว่าคึยกันแบบนี้มันดูตลก เพราะงั้นช่วยไม่ได้ ผมก็เลย----- 

     เปร้ง!!!! ฟู่วววว!!!!!------- ปึ้ง!!! 

     " !!!!!! " 

     " โอ่ยๆ---- " ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!..... " โอ่ย--- อลิส... อย่าเพิ่งตกใจไป เธอในตอนนี้ต้องเรียกสติของตัวเองกลับมาโดยด่วนแล้วฟังฉันสอนคร่าวๆก่อน.. " ผมพูดอย่างเอือมๆกับอลิสที่ทำหน้าช็อคจนวิญญาณแทบออกจากร่างไปแล้ว ถ้าหากถามว่าทำไม.. ผมก็คงต้องตอบไปด้ววจวามสัตย์จริงว่าเมื่อกี้--- ผมออกคำสั่งกับดีว่าให้สลัดแขนขวาออก ดีว่าเลยควบคุมแขนขวา ดึงมันออกจากล็อคและเอามันไปตั้งที่พื้นโดยเปลี่ยนแขนให้กลายเป็นป้อมปืน ยิงกระสุนที่อัดแน่นไปด้วยเวทย์แสงใส่หมาป่าที่กำลังพุ่งเข้ามา..... 

     " . . . . " ปังๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!....------- วื้งงงงงง...... ซู่มมมมมมม!!!!!!!!! อลิสในตอนนี้ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าจะกู่กลับรึเปล่า.. เธอตาค้างโตไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ป้อมปืนที่เคยเป็นแขนขวาก็กำลังปฏิบัติหน้าที่ดีเยี่ยม มันมี 15 ลำกล้อง ยิงออกมาเป็นมินิกัน--- 14 อันล้อมรอบท่อใหญ่ตรงกลางอันนึงที่ใช้ชาร์จยิงกระสุนปืนใหญ่ออกมา เห็นแบบนี้จริงๆก็เปลี่ยนรูปแบบได้อีกเยอะ... กระสุนทั้งหมดมาจากแร่ที่ผมใส่เวทย์ลงไป ก้อนมันประมาณลูกบาศก์แต่ก็ใช้ได้ต่อเนื่องประมาณสองชั่วโมง ถ้าจะยิงรัวแบบนี้.... แต่เรื่องนี้คงต้องละไว้ก่อน---- ผมต้องไปดึงสติอีกคนนึงก่อน..

     " โอ่ยๆ.... " ผมเดินเข้าไปหาก่อนจะอลิสที่ค้างอยู่แล้วเอามือไปเคาะๆผมดำๆนั่นทีนึง เธอนึงจะไก้สติก่อนจะถอยหลังไปยืนกุมหัว.. ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเช็คว่าเธอกลับมาปกติรึยัง..

     " นั่นมัน---- แขนของนาย.. ไม่ใช่หรอ " 

     " เคยเป็น.. ตอนนี้ไม่ใช่ แล้วก็.. จะเป็นอีก... " ผมตอบกลับไปพร้อมกับถอยหายใจออกท่ามกลางเสียงกระสุนที่ยังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง... ถ้าถามว่าผมสร้างมันมาได้ยังไง ผมก็คงตอบได้แค่เอาความรู้จากเกมมาใช้ ที่โลก- ผมหมายถึงที่ๆผมจากมา มันอาจจะทำไม่ได้ แต่ที่นี่คือที่ๆเหมือนกับโลกในเกมผมที่สุด เพราะฉะนั้น มันจะไม่มีปัญหา.. ทุกอย่างมีครบและมีเวทย์มนตร์

     " นาย--- เป็นมนุษย์จริงๆใช่มั้ย แล้วแขนนายทำไมถึง--- " 

     " อา... " ครึ่งนึงน่ะนะ..... " แล้วนั่นก็ไม่ใช่ชุดของฉัน มันเป็นแขนของฉันที่สร้างมาจริงๆเพราะฉันเคยเสียแขนไป.. " ผมพูดความจริงออกไปก่อนที่จะกระแอ่มขึ้นเพื่อเรียกสติของทั้งผมเองและเธอให้กลับเข้าเรื่อง... " คราวนี่เธอต้องมาฟังฉันแล้ว.. เราจะว่ากันเรื่องเวทย์มนตร์ของเธอในตอนนี้ " 

     " อื้ม! เข้าใจแล้ว " อลิสตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกักและเงียบลงเพื่อรอผมพูด..

     " อย่างแรกในตอนนี้ เรื่องพื้นฐานของเธอที่ยังทำไม่ได้คือเธอยังควบคุมมันไม่เป็น ซึ่งอย่างที่ว่านั่นแหละ.. พื้นฐานน่ะมันจะทำให้เธอเอาไปต่อยอดท่าของเธอเองได้ พอเธอควบคุมไม่ดี สุดท้าย.. มันก็จะเป็นเหมือนเมื่อกี้คือคนที่โดนโจมตีเข้าไปด้วยก็คือฉัน--- " ผมพูดออกไป และอลิสเองก็เตรียมที่จะเปิดปากพูดขอโทษใหม่ ผมที่รู้ทันก็พูดขัดเธอก่อนทันที... " ----แต่ฉันไม่เป็นอะไร ฉันรู้ว่าเธอควบคุมไม่ได้ ไม่มีบาดแผลอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องห่วง " 

     " ขอโทษจริงๆค่ะ! แต่--- จริงๆด้วย ไม่มีบาดแผลเลย.. " อลิสตอบกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำเสียงอย่างเป็นทางการที่ปะปนมาด้วยความสำนึกผิด ตอบกลับผมที่กำลังผายมือออกด้านข้างเล็กน้อยเพื่อให้เห็นว่าสบายดี ไม่มีกระทั่งเสื้อผ้าที่ขาด... สาเหตุน่ะหรอ--- มันเบาเกินไปไงล่ะ 

     " อา.. แล้วอีกเรื่อง ว่ากันด้วยเรื่องของเวทย์แสง ตอนนี้ที่เธอใช้น่ะ มันมีคุณสมบัติเดียว.. " 

     " คุณสมบัติ? " 

     " อืม--- คุณสมบัติเดียวของเวทย์แสงของเธอคือ 'ชำระล้าง' อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้า มันจะทำได้แค่ปัดเป่าธาตุมืดและทำความเสียหายให้มันธาตุอื่นเล็กน้อย เพราะงั้นนี่หมายความว่าเธอจะใช้แสงได้กับแค่พวกปีศาจอย่างเดียว เวลาสู้กับคน เธอต้องใช้น้ำแข็งของเธอ " ผมพูดพร้อมกับเช็คความสามารถของเธอไปด้วย " แล้วคราวนี้... ถ้าเธอเริ่มชำนาญเมื่อไหร่ เวทย์แสงมันก็จะเอามาประยุกต์ได้อย่างเช่น... คุณสมบัติในการ 'ระเบิด' "....

     " ระเบิด? " 

     " ดูนั่น... " ผมพูดออกไปและชี้ไปที่ป้อมปืนที่กำลังทำงานอยู่ ในตอนนี้มันกำลังยิงกระสุนแสงธรรมดาที่ไม่มีอะไรผิดแปลก แค่กระสุนสีขาวสว่างที่เวลาโดนเป้าหมายจะทำให้พวกตรงข้ามสลายหายไป ไม่เหลือกระทั่งเศษเสี้ยว.. ผมให้เธอมองต่อไปเรื่อยๆ

     " แต่พอคราวนี้... ถ้าฉันใส่คุณสมบัติที่สองลงไป " ผมพูดขึ้น ดีว่ารับคำสั่งอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนรูปแบบการยิงกระสุน มันเริ่มทำการบีบอัดเวทย์แสงให้แน่นขึ้น เริ่มทำการควบแน่นจนมีพลังงานมหาศาลอยู่ด้านใน แทนที่จะยิงออกไป มันกลับต้องใช้เวลาเล็กน้อยในการชาร์จพลังเพื่อให้มีการบีบอัดดีพอ มันจะยิงช้ากว่าปกติประมาณ 2 วินาที แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าปืนจะต้องดับ มันมีถึง 15 ลำกล้องเพราะงั้นมันก็จะมีจังหวะของมันในการยิงให้ต่อเนื่อง เสียงดัง *วึง..วึง..* ดังออกมาเล็ดน้อยก่อนที่กระสุนนัดหนึ่งจะถูกยิงออกไป..

     ปัง!!!!!.... กระสุนขาวสว่างที่ต่างจากเดิมในด้านคุณสมบัติถูกยิงออกไปตรงๆ มันเจาะทะลวงร่างของหมาป่าทุกตัวที่ขวางทางมันและระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้าเช่นเดียวกับควันที่ออกมา บึ้มมม!!!.... และนี่มันจะแตกต่างกับคุณสมบัติเดียวเพราะมันจะมีการระเบิดเข้ามาเสริม นี่จังทำให้มีแรงผลักรุนแรงถูกส่งออกมาจากจุดกำเนิดเช่นเดียวกับความร้อนน้อยๆที่ตามมา.... ผมยืนดูกระสุนนับสิบนัดระเบิดต่อไปอย่างไม่มีอะไรในทางแคบๆ มันไม่มีปัญหาเพราะผมสั่งดีว่าให้ปรับพลังงานน้อยที่สุดไว้แล้ว....

     " และนั่นก็คือคุณสมบัติ 'การระเบิด' และถ้าเธอจะประยุกต์ได้อีก---- เธอก็จะได้ 'ความร้อน' ... " ผมพูดออกไป สั่งให้ดีว่าปรับพลังและแผงการใช้พลังงานใหม่ มันควบแน่นมากกว่าเดิม ชาร์จนานกว่าเดิมเล็กน้อยและยิงออกไป แทนที่มันจะเป็นกระสุนสีขาวเหมือนปกติ รอบนี้มันกลับมีสีออกแดงๆส้มๆเล็กน้อยปะปนอยู่ จะมีเยอะก็ส่วนปลายที่ร้อนกว่าเพื่อน กระสุนพุ่งทะลุร่างของหมาป่ากว่าสิบตัวอย่างไม่ยากเย็นและทะลวงต่อไปเรื่อยๆจนปะทะเข้ากับผนัง...

     ซ่าาาาา ...... และนั่น.. ด้วยความร้อนมหาศาล มันหลอมกำแพงจนกลายเป็นรูกลมขอบไหม้.. ลึกลงไปในกำแพงกว่า 5 เซนต์และทำให้ผนังรอบๆร้อนผ่าว... นี่แค่นัดเดียวของมัน และพลังงานต่ำสุด--- และยังยิงจากท่อธรรมดา ไม่ได้ยิงจากท่อใหญ่.... 

     " ...... " ผมปรับดีว่าให้ไปยิงกระสุนตามปกติ ก่อนจะหันไปหาอลิสที่ค้างแข็งไปเป็นรอบที่เท้าไหร่แล้วก็ไม่รู้... ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆก่อนจะเคาะหัวเธอไปน้อยๆหนึ่งทีเรียกสติกลับมา ฉากเดิมๆก็ปรากฏอีกครั้ง เธอได้แต่บ่นอุบอิบแล้วก็เอามือกุมหัวตัวเอง... 

     " เห็นรึยัง.. นี่แหละคุณสมบัติที่เธอจะใช้ได้ในอนาคตถ้าเชี่ยวชาญ นี่มันก็เป็นการแยกใช้ซะด้วย ยังไม่ได้ใช้รวมกันเลยซักนิดเดียว ถ้าเธอเก่งไปกว่านั้น.. เธอก็จะสามารถเอาคุณสมบัติสามอย่างมารวมกัน แล้วนั่นมันจะเป็น--- อาวุธทำลายล้าง... "  

     " ..... " 

     " แล้วมาเรื่องที่สาม สิ่งที่เธอยังผิดพลาดอยู่คือการยิง ตอนนี้เธอยังยิงเบี้ยวไม่ถูกจุดตาย แต่ด้วยค่าสถานะเธอ-- ปีศาจอ่อนๆนี่จะตายก็ไม่แปลก แต่พอๆปหลังๆ สิ่งที่เลวร้ายกว่านี้จะรอเธออยู่อีกเยอะ... เพราะงั้นเธอต้องแก้ไขจุดนี้ " 

     " นาย--- เป็น ใครกันแน่เนี่ย... " 

     " ฉันเป็นเหมือนเธอนั่นแหละ แค่อาจจะพิเศษกว่านิดหน่อยเพราะฉันรู้จักประยุกต์และพลิกแพลงล่ะนะ.... " ผมตอบกลับอลิสที่ติดอ่างกลับไป หมาป่าเองก็ดูท่าจะลดลงมาเยอะแล้ว ผมก็ช่วงชิงที่ผ่านๆมาจนหมดแล้วนั่นแหละ... ตอนนี้คงต้องพอกับตอนนี้แล้ว--- ผมเลิกคิดเรื่องไร้สาระออกไป เตรียมที่จะเก็บป้อมปืนมาเหมือนเก่า ผมสั่งดีว่าและยกแขนขวาเล็กน้อย ป้อมปืนที่ตั้งอยู่ก็เริ่มขยับและพุ่งออกมาประกบเข้าที่แขน...

     กึก! วืดดดด!!! วื้ด!วื่ด!!!... ครืดดด...วืด----- ปึก!.. ฟู่ว!!!!!....

     แขนผมกลับมาติดเป็นปกติ พวกชิ้นส่วนต่างๆก็ทำการเชื่อมกันเองตามอัตโนมัติ ปรับไปปรับมาจนกลายเป็นแขนเหล็กของผมเหมือนเดิม ปล่อยไอน้ำออกมาเมื่อจัดการล็อคชิ้นส่วนจนเชื่อมและสำเร็จการเปลี่ยนรูปร่าง.... ทุกอย่างแน่นอนว่าอยู่ภายใต้สายตาของอลิสที่ทำตัวไม่ถูก.. เอาจริงๆก็คงสักพักนึงแล้วแหละนะ.... ผมเอามือกุมหน้าผากเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเปิดบทสนทนาอีกครั้ง

     " ยิงธนูใส่พวกมันเร็วเข้า... " ผมออกคำสั่งไป เธอพยักหน้ากลับอย่างลนลาน ขึงลูกศร ง้างมันออกไปเตรียมที่จะยิง... ผมที่ลืมบอกเรื่องสำคัญไปก็พูดขึ้นเพื่อออกคำสั่งเพิ่มเสริมลงไป... " ยิงให้สุดแรง---- เข้าใจมั้ย " 

     " อื้ม! " อลิสรับคำสั่งก่อนที่จะยิงปล่อยมือออก ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วจนผมเห็นคลื่นกระแทกออกมาเช่นเดียวกับลมที่รุนแรงมากซัดเข้ามาที่หน้าผม ไม่แปลกใจเท่าไหร่สำหรับค่าสถานะเท่านั้น.. ผมเพ่งสายตาไปที่ลูกธนูลูกนั้น โฟกัสไปที่มันเพื่อทำการสังเกตและนั่น--- จากที่ผมมองมา มันอาจจะพุ่งไปเร็วมากก็จริงแต่มันก็ยังไม่ดีพอ... ไม่.. ถ้าเธอใช้ความเร็วเท่านั้นล่ะก็--- ไม่ดี.. อีกอย่างเมื่อกี้เอ็นธนูเองก็ขาดผึง มันสะบัดไปฟาดแขนของเธอแรงจนเป็นรอยแดนที่มือ ส่วนศัตรูไม่มีปัญหา... พวกมันในระยะตายหมด ตอนนี้หมาป่าหมดฝูงเรียบร้อยแล้ว..

     " เธอมีทางเลือกอยู่สองอย่าง... " 

     " ....?? " 

     " อย่างแรกคือยิงเบากว่านี้ ไม่ก็อย่างที่สอง ยิงให้แรงกว่านี้อีก... " 

     " ถ้ายิงเบากว่านี้ก็ได้อยู่หรอก แต่ว่านี่ก็สุดแรง เอ็นก็ขาดแล้ว--- ต้องแรงกว่านี้อีกหรอ? " อลิสถามกลับมาพร้อมกับสะบัดมือเล็กน้อยเพราะรอยแดงจนช้ำเลือด ผมได้ข้อพิสูจน์อีกอย่างนึงแล้ว.. ค่าสถานะที่ใช้ได้จริงจะขึ้นอยู่กับสถานการณ์ เมื่อกี้เธอปล่อยตัวตามปกติในด้านการป้องกัน เพราะฉะนั้นการป้องกันเธอก็เหมือนคนธรรมดาๆ...รู้สึกเจ็บตามปกติ---- ระบบแบบเดียวกับเกมของผมไม่มีผิดเพี้ยน..

     " อา ยื่นมือมา---- " ผมพูดขึ้นและก็แบมือเพื่อขอมือกับเธอ อลิสลังเลที่จะยื่นมาจนผมเลือกที่จะดึงมันเข้ามาหาเองแล้วรักษาให้... 

     " ขอบคุณ.. ฉันเองก็มีเวทย์รักษา---- " 

     " ถ้าคิดว่าฉันจะเป็นเจ้านายที่ไม่สนใจคนของตัวเองล่ะก็ เข้าใจผิดไปเยอะเลยล่ะ.. นอกจากตัวฉันแล้วก็คนของฉัน ฉันไม่สนคนนอกที่ไหนทั้งนั้น เพราะงั้นก็ไม่ต้องถอนมือตัวเองออกแลเวให้ฉันรักษาเธอได้แล้ว... " ผมพูดออกไปและร่ายเวทย์รักษาไปที่มือเธอจนมันหายดี รอยๆแดงๆไม่พึงประสงค์ค่อยๆจางลงไปเลือดที่ยังคงซิบๆอยู่ก็หายไปจนมือกลับมาขาวเนียนเหมือนเดิม... 

     " ขอบคุณ.. " เธอพึมพำออกมาเล็กน้อยในขณะที่ก้มหน้าหงุด แค่นี้ก็หมดหน้าที่ของผมแล้ว ผมปล่อยมือออกก่อนที่จะเอาธนูของเธอมาซ่อมให้เป็นเหมือนใหม่ ใส่เอ็นแบบเดิมลงไป ไม่ว่ายังไง-- ความคิดที่จะอัพเกรดของในเธอก็ยังไม่มีทางเกิดขึ้นจนกว่าเธอจะเก่งขึ้นจริงๆด้วยอุปกรณ์ธรรมดา ผมส่งธนูให้อลิส เธอรับมันไปในมือเหมือนเดิม... 

     " นี่ฉันพูดไปแบบนั้นน่ะ เพราะว่าเมื่อกี้เธอยิงออกไปได้เหมาะสมจนฉันไม่ค่อยต้องการเท่าไหร่น่ะ.. " 

     " เหมาะสม? " 

     " อา.. ลูกศรเมื่อกี้มันเร็ว เร็วน่ะมันก็ดีแค่ช่วงที่มันเคลื่อนที่อย่างอิสระแล้วไม่มีความเร่งน่ะ มันเป็นความเร็วคงที่ที่ดันไปเท่ากับความเร็วเสียงพอดี เพราะงั้นเวลาปลายลูกศรเคลื่อน อากาศในบริเวณนั้นมันจะกดทับกันมากที่สุด นั่นจะทำให้ลูกศรทั้งดอดเกิดการสั่นโคลงและเสียหาย---- โอ่ย.. นี่เธอยังตามฉันอยู่รึเปล่าน่ะอลิส... โอ่ยๆ... " ผมจำต้องเบรคไปในทันทีหลังจากรู้ตัวอีกที อลิสก็หน้านิ่งไปเรียบร้อยแล้ว... ดวงตาของเธอมีความว่างเปล่าอย่างไร้ที่สิ้นสุดที่ผมมองเห็นเข้าไป.. ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพยายามเรียบเรียงคำพูดอีกครั้ง การอธิบายรอบที่แล้วคงจะไม่ดีเกินไป

     " โทษที.. อธิบายง่ายๆกว่านี้ก็คงหมายถึงยิงให้แรงขึ้นไม่ก็ลดแรงลงนั่นแหละ " และสุดท้าย ผมก็ต้องจบลงด้วยคำสั่งในตอนแรกอย่างช่วยไม่ได้เพราะการอธิบายด้วยกฎฟิสิกส์กับโลกนี้มันไม่เวิร์ค พวกเขาใช้แต่เวทย์มนตร์ที่บันดาลความต้องการ ซึ่งเวทย์มนตร์บางครั้งก็แหกกฎฟิสิกส์เพราะในอากาศมีสิ่งที่เรียกว่า 'โมเลกุลเวทย์' เวทย์มนตร์ในสภาพแวดล้อมที่กระจายตัวอยู่ทั่ว ผมมองมันให้กลายเป็นเหมือนโมเลกุล.. ซึ่งไอ้พวกนี้มันแหกกฎได้เพราะคนเราสามารถควบคุมมันได้โดยตรง นั่นแหละคือเหตุผล...

     " เข้าใจ---- แล้วล่ะ------ " โอ่ยๆ... ถ้าจะตะกุกตะกักขนาดนี้... 

     " งั้นเราก็ไปต่อกันได้แล้ว พวกเราต้องพิชิตที่นี่แล้วหลังจากนั้น ฉันจะสอนเธอทุกอย่างที่เธอขาดไป " 

     " อื้ม.. ขอบคุณ " อลิสตอบกลับมาก่อนจะเดินตามผมที่ก้าวนำหน้าไปเล็กน้อย ผมเดินลงบันไดต่อไปเรื่อยๆและซากหมาป่าเองก็มีบางส่วนที่ยังกองอยู่กับพื้น ร่างของพวกมันหายไปเป็นแค่ซีกหรือสองซีกเพราะชำระล้างไม่หมด อาจจะโดนเฉี่ยวๆไม่ก็โดนแสงจากตัวข้างๆ ผมเดินข้ามๆพวกมันมาเรื่อยๆและลงไปลึกเข้าไปในเงามืด เปิดใช้ [มองเห็นในที่มืด] ภาพที่มองของผมก็ชัดเจนขึ้นแม้มันจะมีความขาวดำก็เถอะ แต่นี่มันก็ดีกว่าการมองไม่เห็นไม่ก็ใช้ [นัยน์ตาปีศาจ] เพราะไม่งั้น ตาซ้ายของผมจะเปลี่ยนเป็นสีแดง--- โอกาสที่เธอจะรู้เรื่องก็มีมากขึ้น

     " อลิส เธอมองเห็นภาพในถ้ำรึเปล่า.. " ผมถามออกไปก่อนจะหันหลังกลับไปเพื่อรับคำตอบ แต่ที่ผมเห็นคืออลิสที่กำลังเดินแบบงงๆเอียงๆด้านข้างอยู่ พยายามเดินมาหาผมแล้วดูสับสนด้วย เยี่ยม.. แค่นี้ผมก็รู้แล้วว่าคำตอบที่ได้คืออะไร ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปิดแสงที่ชุดขึ้น แสงสีขาวสว่างก็เปล่งออกมาตามลายทางยาวของชุด ในที่สุดผมก็ได้ใช้มันซักที.. ต้องขอบคุณในความเก้อของอลิสงั้นสินะ.. 

     " เข้าใจแล้วๆ---- เธอเดินตามแสงมาละกัน พยายามให้ตาปรับจนชินกับความมืดเร็วๆล่ะ " 

     " อื้ม ขอโทษ... " อลิสตอบออกมาเสียงหงุดก่อนจะเดินตามผมมาได้ เฮ้อ.. ให้มันได้แบบนี้แหละ นักธนูเป็นอาชีพที่ต้องพึ่งสายตาที่เฉียบคม แต่ก็นะ.. บางครั้งมันก็มีการผิดพลาดทางเทคนิคอย่างการมองหาอีกฝ่ายไม่เห็น ไหนๆก็ไหนแล้ว.. มันคงถึงเวลาที่จะเพิ่มบทเรียน คราวนี้แหละ--- อลิสจะต้องฝึกหนักแน่นอน การอยู่ในที่แบบนี้จะแก้ไขข้อผิดพลาดทั้งหมดของเธอ

     " ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเราจะอยู่ที่กันนานแค่ไหน ฉันไม่รู้ว่ามันมีกี่ชั้น--- เพราะงั้นเธอก็อย่างน้อย.. พยายามเลเวลอัพให้ได้มากที่สุด จะได้เก่งขึ้นเพราะยิ่งลงลึกไปกว่านี้ ศัตรูมันย่อมต้องโหดร้ายกว่านี้แน่นอน และ---- " 

     " ----!!!! " 

     " จากนี้ไปเธอจะต้องคุ้นชินกับความมืดให้ได้ เธอจะต้องยิงธนูให้โดนเป้า และเข้าจุดตายทั้งๆที่มองไม่เห็นแบบนี้นี่แหละ " ผมที่ดับไฟลงไปแล้วหันหลังไปมองอลิสที่กำลังกระวนกระวายเล็กน้อย กลับมามองไม่เห็นเหมือนเดิม.. ผมลอบมองไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ใช้ [รับสัมผัสปีศาจ] และ [รับกลิ่นไอมาร] ในการตรวจสอบพื้นที่ ด้านหน้าผมมันเหมือนกับในดันเจี้ยนนั้นไม่มีผิด รอบๆเองก็มีไอมารที่ส่งกลิ่นโฉ่กว่า---- 

     นี่หมายความว่า.. ผมจะต้องลุยสถานที่คล้ายๆดันเจี้ยนนั้นจนครบสิบที่ และสิ่งที่ผมได้ก็คือ.. พลังมหาศาล ผมจะได้พลังมาและนั่นจะช่วยให้ผมต่อกรกับเทพแห่งการทำลายล้างได้ ซึ่งนี่.. พวกมันทั้งหมดที่อยู่รอบๆนี้จะกลายเป็นขุมพลังให้กับผม 

     " มืด---- " 

     " พยายามทำสายตาให้ชินซะ แล้วในอีกห้าวินาที เรามีแขก... " ผมพูดขึ้นกับอลิสในขณะที่ยังมองไปได้หน้าอยู่ นับถอยหลังในใจเล่นๆเป็น 4 3 2..1 สุดท้าย อสูรตัวหนึ่งที่รูปร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้น ลิซาร์ดแมนกว่าสิบตัวถือดาบใหญ่เหล็กเหมือนเดิม เดินตรงมาตรงนี้เป็นโขยง... ด้านหลังของพวกมันเองก็มีมิโนทอร์ที่ติดๆมาสองสามตัว เสือดำตัวใหญ่หนึ่งตัว---- 

     " ....!!!! " อลิสดีดตัวกลับไปในขณะที่เดินอยู่อย่างรวดเร็ว สาเหตุเองก็ง่ายๆเลย เพราะพื้นที่เธอเฟยียบเกิดการสั่นคลอนขึ้นเล็กน้อย ในชั่วอึดใจหลังจากที่เธอถอยออก วัตถุกลมสีขาวก็ค่อยๆออกมาจากดิน พวกมันดันตัวเองออกมา เผยให้เห็นร่างของโครงกระดูกอัศวินเกือบสิบตัวที่กำลังล้อมพื้นที่ ผมได้แต่แอบยิ้มนิดๆ ไม่ใช่ว่าพวกนี้จะเก่งขึ้นเลย.. หน้าเดิมๆทั้งนั้น มันก็คงถึงเวลาย้อนความหลังกันหน่อย

     " เธอพอมองเห็นศัตรูรึเปล่า... " 

     " อื้ม.. " 

     " อย่างแรก ง่ายๆเลยคือ หาตำแหน่งของอีกฝ่ายด้วยส่วนที่มองเห็นอย่างเช่น ตาสีแเดงฝนความมืดนั่น.. โจมตีเข้าไประหว่างกลางไม่ก็เอาให้เข้าตาเพื่อทำให้มันเสียทัศนวิสัย พอรู้ขนาดตัว เธอก็ไปกะเองอีกทีว่าต้องปิดฉากตรงไหน... " 

     " อื้ม! " 

     " และข่าวร้ายนิดหน่อยสำหรับนักธนูฝึกหัด พวกโครงกระดูกมันไม่มีเนื้อหนังให้ลูกธนูปัก.. เพราะงั้นวิธีจัดการจะเป็นวิธีไหนก็ได้ จะยิงเพื่อเป่ากระดูกให้หลุดออกจากกันหรือจะทำลายมันทิ้งไปเลยก็ได้ นี่อาจจะยากหน่อยแต่เธอโชคดี--- ที่มีค่าสถานะช่วยไว้.. " ผมหยิบดาบสั้นออกจากปลอกที่เหน็บอยู่ในเอวใต้ผ้าคลุม ควงมันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาฝูงลิซาร์ดแมนตรงหน้า


     " นี่จะเป็นการสอนบทแรก----- " 

     " -------ฆ่าพวกมันให้หมด "




=================================================================================



(ใจเย็นๆ...ยังเก่งน่าๆ อนาคตไกลอยู่)


     ตอนสั้นไปนิดนึงนะครับตอนนี้ ขออภัยจริงๆT T แต่... เอาเถอะ! มาว่ากันเรื่องตอนนี่กัน! ใครว่าแขนเติมน้ำได้โหดไม่พอนะครับ ตอนนี้จัดให้แล้วครับ ความสามารถของแขนไนต์ มันยังทำอะไรได้อีกเยอะเลย! ตอนนี้มันก็แค่ป้อมปืนธรรมดาๆที่มีหลายแบบหลายโหมด! ความสามารถอื่นรอต่อไปครับ! ได้ข้อสรุปนะครับ สำหรับรีดด์คนนึงที่เคยบอกว่ามันคือ "ป้อมปราการ" ----ถูกต้อง! 

     ตอนนี้ผมแอบสงสารอลิสนะ ใจจริงเลย.. ตอนที่แล้วก็ช็อคไปละ ตอนนี้เจอคนถอดแขนโชว์ เห็นความแตกต่างของพลังด้วย---- มันจะเป็นยังไงถ้าสองคนนี้คุยกันแบบเปิดอก(ใจเย็น---- ผมหมายถึงพูดความจริงทุกอย่าง โดยเฉพาะไนต์)อลิสจะช็อคอีกขนาดไหนถ้ารู้ตัวเลขค่าสถานะของมัน.... น่าสนๆ 

     ปล.เหมือนเรื่องนี้จะไม่เคยแปะรูปไนต์ อลิส เลยเนอะ(ไม่นับตอนที่แล้ว) แปะๆมาเลยละกัน ดูแค่หน้าตานะครับ ชุด ของ อุปกรณ์อะไรได้ใช้ความมโนทั้งหมดที่มีสร้างมันขึ้นในหัวเองเลย

--------ไนต์(ต้นฉบับ:ชิบะ ทัตสึยะ) 

     



--------อลิส(ต้นฉบับ:ยูกิโนะชิตะ ยูกิโนะ)

     




     *เรื่องนี้ดำเนินเรื่องเร็วบ้างช้าบ้างนะครับ อันไหนไม่จำเป็นจะตัดๆใหม่หมด มีความเป็นไปได้ว่านิยายจะจบภายใน 60-100 ตอน (มั้ง) 

________________________________________________________________________________________________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #853 NaPeejung (@NaPeejung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:55
    โอ้ยยย...แรงอีกโอ้ยยยย... ///ยิงธนูให้เเรงขึ้นครับ
    #853
    1
  2. #844 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 15:38
    เราเข้าใจนะคำว่าโอ่ย น่ะ

    #มันประมาณว่า เอือมๆ เป็นอาการคล้ายๆรู้สึกเพลียจิต หรือประมาณไงดี อธิบายไม่ถูก เช่น "โอ่ยๆ..เธอน่ะเป็นไงบ้าง"

    เหมือนเรียกให้รู้สึกตัวละมั้ง
    #วุ้ย อธิบายไม่ถูก
    #844
    1
    • #844-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      5 พฤษภาคม 2560 / 16:01
      มันคือคำว่า 'Oi" ครับ มันคือคำอุทานในภาษาญี่ปุ่นที่แปลได้ว่า "เฮ้ย... " แต่จริงๆมันออกเสียงว่า " อ้อย " ซึ่งมันตลกมาก.. ผมเลยต้องเปลี่ยนการเขียนนิดหน่อยน่ะ5555
      #844-1
  3. #672 5432112345 (@5432112345) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 06:02
    "โอ่ย" คืออะไร มันเดินเหยียบขี้หรือไง
    #672
    1
  4. #653 J.luis (@pvpnspleng) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 22:10
    นั่นมันเทพทัต
    #653
    1
  5. #650 ชิโนบุ คุง (@0619188562) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 20:48
    ผมเป็นเกย์.. เเต่นี่ผมเป็นเรื่องเเรกที่หลงรักผู้หญิง555555. คือเเบบนางฮาเเบบเอ๋อๆ 555รักเลย
    #650
    1
  6. #649 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:47
    อาจจะอ่านเงาไปซักพักนะคะ
    #649
    1
    • #649-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 14:57
      เสียใจนะเนี่ย แต่ก็--- ครับ..
      #649-1
  7. #648 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:46
    ไรท์จะอ่านเห็ยมั้ยเนี้ย ระบบมันแปลกๆ ดูคอมมเม้นแบบดีๆไม่ได้

    -อยากเห็นฉากดูดเลือดอ่ะไรท์ ไหนๆก็มีทักษะที่ขโมยมาทั้งที555
    #648
    0
  8. #647 guest5522 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:25
    สนุกครับ รอตามตอนต่อไปนะ
    #647
    0
  9. #646 Win (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:24
    สนุกครับ
    #646
    0
  10. #645 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 08:53
    เป็นใครเจอแบบนั้นก็ไปไม่เป็นแหละ. คนบ้าอะไรถอดแขนโชว์ชาวบ้าน...
    .
    .
    .
    ตอนนี้รีดแอพมีปัญหา. รีดกดเข้าไปตรงคอมเม้นเพิ่มเติม แทนที่จะเป็นเม้น ของตอน กลับเป็นเม้นรวม(ที่เราเม้นตรงข้อมูลเบื้องต้น) ไม่มั่นใจว่าเม้นนี้จะโผล่ที่ไหน...เพราะฉะนั้นรีดอาจจะอ่านเงาอีกยาวๆเลยนะคะ...
    #645
    1
  11. #644 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 08:25
    ไนต์จะสอนโหดมั้ยหนิ
    #644
    0
  12. #643 RenaissanceAge (@RenaissanceAge) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 06:33
    ขอบคุณครับ
    #643
    0
  13. #642 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 06:32
    นี่ยังเป็นแขนอยู่ใช่มั้ยเนี่ย ขออลิสโหดๆเลยนะครับๆรท์ จะได้ตบเกรียน(?)ตามไนต์ ยังไงก็ไม่มีทางโหดเท่าไนต์อยู่ละ555
    #642
    0
  14. #641 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 22:33
    อยากให้ถึงตอนบอกค่าสถานะละ
    #641
    1
    • #641-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 06:34
      อีกซักพักนะครับ555
      #641-1
  15. #640 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 22:32
    หนทางที่อลิสจะเก่งเทพดั่งเติมทรูนั้นอีกไกล~~~~~
    ปล.อีกกี่ตอนเหรอคะที่เทพทัต เอ้ย! เทพไนต์จะเจออดีตเพื่อนร่วมห้องคะ?
    #640
    1
    • #640-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 06:36
      อีกค่อนข้างนานเลยครับ^^ เอาจริงๆก็คงซักสิบตอนมั้ง เนื้อเรื่องผมจะข้ามเวลาๆบางส่วน คงเป็นประมาณนั้นครับถ้าผมหาอะไรมายืดให้ยาวขึ้นไม่ได้(เรื่องนี้ผมพล๊อตน้อยจริงๆ)
      #640-1
  16. #638 Crown (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:42
    ขอบคุณครับ
    #638
    1
    • #638-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 06:36
      ขอบคุณที่ติดตามครับ^^
      #638-1
  17. #637 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:21
    ขอบคุณครีบ
    #637
    0
  18. #636 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:21
    รอดูอลิสช็อคตอนรู้ค้าสถานะไนต์ครับ
    #636
    1
    • #636-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 06:36
      โห รอฉากนี้เลยอ่ะดิ
      #636-1
  19. #635 D4Rk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 20:44
    สงสารอลิสดีมั้ยเนี่ย แต่ละอย่างของไนต์มันปกติที่ไหน..
    #635
    1
    • #635-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 06:37
      ไม่เคยปกติ... อย่างน้อยก็ยังมีดาบนะครับ555
      #635-1
  20. #634 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 19:37
    อลิสช็อครัวๆ
    #634
    0
  21. #633 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 19:37
    เอาฟิสิกส์มาอธิบาย... สอนคนที่แทบไม่มีใครดูแลอ่ะนะ ไนต์..เก่งมากๆ
    #633
    1
    • #633-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2560 / 06:38
      จริงๆฉากนั้นอยากอ้างอิงไป "ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นครู" ของ Alter ครับ แค่ไม่พูดเพราะเดี๋ยวขัดดับบุคคลิกไนต์คนนี้
      #633-1
  22. #632 แขก....คนนึง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 19:27
    เอาแขนไประเบิดโลกเลยเถอะพี่555
    #632
    0
  23. #631 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 19:18
    แขนเอ็งนี่เป็นได้ทุกอย่างเลยรึไง
    #631
    0
  24. #630 Guest (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 19:09
    อย่างกับไอรอนแมน... แขนเอ็งนี่..
    #630
    0
  25. #629 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 18:53
    ผิดพลาดครับ ลืมแก้อาชีพอลิส จะทำการเผยแพร่ใหม่ในอีกสองวิครับ
    #629
    0