Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,713 Views

  • 991 Comments

  • 1,839 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    29

    Overall
    31,713

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 27 : จุดมุ่งหมายต่อไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 พ.ค. 60




     //ไนต์// 





     " ..... " 

     วึงงงง..... 

     เสียงต่ำๆดังออกมาจากด้านหน้า ท่ามกลางความเงียบในห้อง เว้นซะก็แต่เสียงหายใจเข้าออกเป็นจังหวะของบุคคลสองชีวิต แสงสีทองสว่างจ้าปรากฏขึ้นใกล้ๆมือ ออร่าและผงสีเหลืองสวยมากมายลอยอยู่กลางอากาศในสภาพพลังเวท พวกมันอยู่เป็นก้อนพลังงาน---- เตรียมรอคำสั่งเพื่อว่าจะให้ทำอะไร สมาธิค่อยๆถูกรวบรวมในหัว สมองเริ่มจินตนาการภาพ เหล่าเวทก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป พวกมันค่อยๆขยับไปมาทีละน้อย รวมและแยกจากกันเพื่อก่อตัวเองเป็นรูปร่าง ในเวลาอีกไม่ถึงห้าวินาที ทันทีที่มันหยุดขยับ ปรับตัวเองจนเสถียร แสงก็ค่อยๆจงหายไป เหลือเพียงแค่ดาบเล่มคมมากมายกลางอากาศที่กำลังลอยอยู่...

     " ..... " ผมยกยิ้มออกบริเวณมุมปากเล็กน้อย ค่อยๆใช้สมองและจิตในการควบคุมการเคลื่อนไหว สั่งให้ดาบเหล่านั้นลอยมาหาตัวช้าๆ ดาบนับสิบก็ลอยมากองอยู่ข้างๆตัว วางลงไปพื้นหินเรียบ-- ไม่ผิดหรอก 'พื้นหิน' นั่นเป็นสิ่งที่อธิบายถูกแล้ว ...หลังจากที่เหตุการณ์ปะทะกับเวทรังสรรค์จบลงไป เวลาก็ล่วงเลยจนผ่านมาประมาณเกือบหนึ่งวันที่อลิสยังคงไม่ฟื้น ผมจึงไม่ปล่อยเวลาให้ว่างเปล่า ใช้ทักษะ [ดูดแร่] เลาะผนัง พื้นและเพดานที่ทำจาก 'โลหะเทวะ' จนหมด ได้ของมาตุนไว้ในตัวเพิ่มทั้งที่ของเก่าเองก็เหลือเยอะแยะมากมาย ใช้เวลาครึ่งวันในการทำพาวเวอร์สูทเพิ่มห้าตัว ซ่อมแขนขวาที่บูดเบี้ยว จนกระทั่งเวลาผ่านมาถึงตอนนี้ ในที่สุดผมก็ได้ลองสัมผัส 'เวทแห่งยุคสมัยของพระเจ้า' อย่างแรก.. 'เวทแห่งการรังสรรค์' 

     ทุกอย่างที่ผ่านมานั้น ทุกสิ่งที่เป็นของผมล้วนเกิดมาจากการ [แปรรูป] ใช้วัตถุจริงเพื่อแปรสภาพไปเป็นสิ่งที่ต้องการ แต่ทั้งนี้พอผมได้สัมผัสเวทนี้ ผมกลับตัดสินใจไม่ออกว่าทั้งสองอย่างนี้สิ่งใดที่ดีกว่า ถ้าจะให้เจาะลึก มันก็คงที่ดูตั้งแต่กระบวนการทำงานของเวทที่ใช้กลไกคนละแบบ---- เริ่มจากการ [แปรรูป] การแปรสภาพวัตถุนั้นเราต้องมีอุปกรณ์วัตถุดิบตายตัว ถ้าหากขาด มันจะไม่สมบูรณ์.. ถ้าเกิน มันก็จะเหลือ เพราะแบบนั้นถ้าหากใช้มัน สิ่งที่ถูกสร้างออกมา มันจะเป็น 'วัตถุ' ของจริง--- เป็นสสารชนิดหนึ่งที่เกิดมาจากอะตอมและโมเลกุลต้นฉบับ นี่คือข้อดีข้อแรกเพราะเราจะได้ของจริงที่สมบูรณ์ -----แต่ถ้าหากมาดูที่ข้อเสีย อย่างที่รู้กันว่าข้อเสียแรกคือจะเกี่ยวกับวัตถุดิบ แต่ข้อเสียที่สองคือกลไกสำคัญยิ่งกว่าที่เรียกว่า 'วิธีสร้าง' 

     'วิธีสร้าง' กระบวนการสร้างสิ่งที่ต้องการ นี่แหละคือสิ่งที่ยากที่สุด ผมไม่สามารถสร้างปืนขึ้นมาหากไม่รู้ว่าด้านในปืนนั้นมีการทำงานยังไง กระสุนถูกยิงออกไปได้ยังไง ควบคุมแรงดันกระสุนยังไง---- ถ้าหากผมไม่รู้เรื่องพวกนี้ การแปรสภาพเพื่อสร้างอุปกรณ์ซับซ้อน---มันจะกลายเป็นแค่ความฝัน ไร้ประโยชน์และใช้ไม่ได้จริงในพริบตา แต่นั่นก็เหมือนกับโชคเข้าข้างคนโชคร้ายอย่างผมคนนี้ ผมฉลาดมากพอที่จะสร้างมันขึ้นมาได้จากศูนย์ จากเหล็กธรรมดา-- แปรสภาพทำอุปกรณ์แต่ละชิ้นจนประกอบกันมาได้

     นี่คือเหตุผลที่ผมสละเวลาสองอาทิตย์ในการคิดค้นชุดเก็บพลังงานและมอเตอร์ไซต์ 'ดูลาฮาน' ----มันเป็นภาระหนักหนามากที่จะทำอะไรโดยไม่มีเทคโนโลยีซักชิ้น มันเหมือนกับการเริ่มสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ ทั้งเครื่องยนตร์และเตาอุปกรณ์แปรพลังงาน -----แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ผมได้ครอบครองเวทแห่งการรังสรรค์ที่มีทักษะ [สร้าง] และ [ลบล้าง]

     การใช้ [สร้าง] นั้นมันคนละแบบ ถ้าหากการ [แปรรูป] คือการสร้างจากของจริง การ [สร้าง] ก็คือการสร้างจากเวท สิ่งที่ได้มาล้วนจะทำมาจากเวทร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีมีอะไรมาผสม เพราะฉะนั้นมันจะดีกว่าตรงที่ไม่ต้องเสียของ พลังเวทผมก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ความแข็งแรงก็จะขึ้นอยู่กับการจับตัวกันของโมเลกุลเวทที่ใส่ลงไป ยึงบีบอัดมากเท่าไหร่ ความแข็งก็ยิ่งต้องใช้เวทมาก แต่ใช่ว่าบีบอัดมันจะได้ไปถุงขนาดนั้น อีกอย่างเวทนี้ทำงานไม่ได้ดีกับ [ยกเลิกเวทย์มนตร์] เพราะถ้าทั้งสองอย่างสัมผัสกัน... มันจะไม่เหลืออะไรเลย หายไปทั้งคู่----

     ตอนนี้สามารถตัดทางเลือกเรื่องที่จะทำอาวุธไปได้เลย ผมยังไงก็จะใช้พลังในการตัดเส้นเวทและสลายร่างของศัตรูอยู่แล้ว--- การนำไปใช้ประโยชน์ก็จะเหลือเพียงแค่อุปกรณ์ไม่จำเป็นกับขีบปนาวุธที่ใช้สนับสนุนการโจมตี---- สร้างพวกนี้ขึ้นมากลางอากาศแล้วยิง 

     และในบางที ผมอาจจะทำอะไรซักอย่างกับมัน ----ลองเอา [แปรรูป] มาผสมกับ [สร้าง] ผมก็แค่สร้างส่วนประกอบมาเป็นแบบจำลองก็ได้ หลังจากนั้นจะได้ใช้ [แปรรูป] ต่อเพื่อเปลี่ยนองค์ประกอบ เอาโลหะหรือวัตถุจริงใส่ลงไปแทนเพราะเวท [สร้าง] เพียงแค่นึก สิ่งที่เราต้องการมันก็เป็นจริงแล้ว---- เป็นเวทย์มนตร์ที่แสนสะดวกและเหมาะกับผมผู้รู้ถึงวิทยาการทางวิทยาศาสตร์แท้จริงมากกว่าใคร 

     " ....... " สายตาทอดมองไปที่ดาบนับสิบๆที่วางกองกันบนพื้น รายละเอียด รูปร่างของแต่ละอันเป็นไปตามที่ผมคิด ยิ่งลองใช้ยิ่งเห็นคุณค่า ผมแสยะยิ้มออกมา ณ มุมปากด้วยความปลื้มปิติ ลองใช้เวทที่สองที่แถมมา---- [ลบล้าง] ร่ายมันออกไป ในชั่วพริบตาที่เวทมนตร์ทำงาน ดาบกองนั้นก็หายไปเป็นแสงสีทองที่ทิ้งออร่าที่าจางลงไปเรื่อยๆ [ลบล้าง]... เวทที่ใช้ในการทำลายเวทย์มนตร์ด้วยกันได้ แต่ทว่าผมคงต้องลองอะไรอีกหน่อย.. ผมวางมือเปล่าไปที่พื้นราบ สร้างดาบโลหะจากการแปรรูป ลองร่าย [ลบล้าง] ใส่ไปอีกครั้ง ดาบนี้ก็ไม่ต่างกับเล่มก่อนๆ มันหายไปเป็นผงทองตามแบบฉบับ....

     " อืม---- " ผมพอเข้าใจแล้ว ขอพิสูจน์ข้อต่อไปทันที รอบนี้ผมลองหาปีศาจตัวนึงในระแวกใกล้ๆ ..มองผ่านแบบแสกนโดยใช้ [นัยน์ตาปีศาจ] ใช้ทักษะในการทำลายร่างของมันแต่ทว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมนิ่งไปซักพักก่อนจะลองใหม่อีกรอบ ลองแล้วลองอีกแต่ก็ไม่ได้ผล ผมจิ๊ปากเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบเอ็กซ์ติงชั่น และเหนี่ยวไกไปที่เป้าหมายด้วย [ยกเลิกเวทมนตร์] ฉบับบีบอัดพิเศษ ร่างของปีศาจตนนั้นก็หายไป---- 

     " เฮ้อ... ไม่ได้ผลสินะ " ผมพูดกับตัวเองหลังจากที่ระบายความเครียดที่มีออกตัว สรุปได้อีกอย่างว่า [ลบล้าง] ไม่สามารถใช้กับสิ่งมีชีวิตได้ ต่างกับ [ยกเลิกเวทย์มนตร์] ที่ใช้ไม่ได้กับสิ่งไม่มีชีวิต งานนี้ผมต้องนำมาประยุกต์ด้วยความรู้ทั้งหมดที่มี สร้างปืนขึ้นมาใหม่โดยให้ส่วนบรรจุกระสุนทั้งหมดทำมาจากสิ่งมีชีวิตงั้นหรอ ผมต้องทำแบบนี้เพื่อที่บรรจุกระสุน [ลบล้าง] เรื่องนี้คงเป็นไปไม่ได้ ต้องหาวิธีอื่นที่ดีกว่าอย่างเช่น----- การเอาทั้งสองอันมาผสมกัน เริ่มจากยิงกระสุนยกเลิกออกไป ใช้ [ควบคุมระยะไกล] เพื่อสร้าง [ลบล้าง] ด้านนอกไม่ก็เอามาผสมกันผ่านวิธีการหน่วงแบบพิเศษ.. คงจำเป็นต้องใช้วิธีนั้นจริงๆ เริ่มจากใช้ยกเลิกเป็นขอบ เก็บลบล้างด้านในจังหวะยิง หลังจากนั้นผมจะสลับใน-นอก จะเอามาผสมกัน สถานการณ์จะเป็นตัวกำหนด

     ' เพราะฉะนั้น ' ปืนกระบอกเดิมถูกง้างขึ้นอีกรอบ เล็งไปที่ผนัง หน่วง [ลบล้าง] ไว้ภายใน ด้านนอกเคลือบไปด้วย [ยกเลิกเวทนมนตร์] ชาร์จเล็กน้อยและยิงออกไป กระสุนสีขาวสลับทองสวยงามพุ่งตรงไปด้วยความเร็วสูง ออร่าเป็นผุ่นฝงร่วงรวย แสงสีสว่างทิ้งไว้เป็นทางตามวิถีการเคลื่อนที่ ...กระสุนความเร็วเจ็ดมัคพุ่งปะทะผนัง เจาะทะลุและฆ่าเป้าหมายจนหายไป ไม่เหลือกระทั่งเศษซากหรือเลือกซักหยด---- 

     " . . . " ตกอยู่ในสภาวะตะลึง ผมได้ทักษะที่อันตรายที่สุดมาแล้ว.. กระสุนนั้นใช้ [ลบล้าง] ในการทำลายสิ่งกีดขวาง ใช้ [ยกเลิกเวทมนตร์] ในการทำลายสิ่งมีชีวิต นี่หมายความว่าผมจะสามารถฆ่าได้แม้กระทั่งเหล่าสิ่งไม่มีชีวิตที่มีจิตใจจากการถูกตราตรึง ทำลาย ทลายทุกสิ่งได้โดยไม่ยาก เนื่องจากทั้งนี้ ถ้าผมไม่ได้ใช้ [ลบล้าง] สิ่งที่กระสุนปกติทำ มันจะแค่พุ่งทะลุวัตถุและเข้าไปที่เป้าหมาย ทำลายเส้นเวทและเวทย์มนตร์ทุกหยดจนร่างหายไป สิ่งที่ขาดไปมันก็เป็นแค่การทำลายล้างแบบ 'ชะล้าง' หรือ 'ลบทิ้ง' หรือ 'แนบเนียน' คราวนี้ปัญหาเหล่านั้นจะไม่ใช่ปัญหาอีก

     คราวนี้ผมคงต้องเรียกทักษะเฉพาะนี้ว่า...
     
     [ เบิร์ส ]

     " ...... " จบไปแล้วหนึ่งอย่างที่เอามาประยุกต์ได้ ส่วนเวทอื่นๆอย่าง [กินเวท] ก็คงต้องลองไปใช้จริงด้านนอก ถ้าจะทดสอบตอนนี้คงได้การลองกับเวทตัวเอง ว่าแล้วผมก็ค่อยๆยกฝ่ามือขึ้นมา ปลดปล่อยเพลิงร้อนระอุและลองดูดมันเข้าปาก--- ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่สำเร็จ ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วเลยว่าผมใช้กับเวทตัวเองไม่ได้ แต่วิธีทดสอบเพิ่มมันก็มีอยู่ ให้อลิสซัดเวท.. ผมจะได้ลอง------ 

     " ...... " ลองหันไปหาบุคคลที่ถูกพาดพิง ยังหมดสติอยู่--- ค่าสถานะมีการเจริญเติบโตที่ดีขึ้น ทุกอย่างเพิ่มขึ้นมาประมาณสองพันยกเว้นเวทที่เพิ่มมาสี่พัน มันจะดีมากหากค่าสถานะมากสุดก็เพิ่มขึ้นตาม... เฮ้อ ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยและเริ่มฝึกทักษะจาก [เวทแห่งการรังสรรค์] ต่อด้วยความพยายาม สร้างอาวุธอะไรที่กะใช้ยิงรอไปเรื่อยๆ ทำธนูและดาบของอีกคนใหม่เป็นของที่ดีขึ้น คันธนูทำจากแร่เกรดสูง กระสุนก็ทำปลายให้แหลม เอาวัสดุที่ดีขึ้นมาใช้ กระบวนการสร้างอาวุธมาหมายหลายร้อยชิ้นก็ถูกดำเนินการ แหวนมิติวงใหม่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเก็บของจากการฝึก -----แต่ทั้งนี้ผมก็ยังคงไม่มีปัญหาเรื่องแร่ แหวนเกือบสิบวงรอบนี้ถูกสร้างในคราเดียว เก็บลงไปรวมในที่ว่างกลไกแขนขวา 

     และเวลาก็ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง จากคนที่ใช้ [เวทแห่งการรังสรรค์] ไม่เป็น ผมก็ได้เข้าสู่สถานะที่เรียกได้ว่า 'ปรมาจารย์' ..การสร้างสิ่งของตอนนี้ก็ไม่ต่างจากการแปรสภาพ มันง่ายกว่าด้วยซ้ำ อาวุธทั้งหมดที่มีถูกแบ่งเป็นสองชุด คือ 1.อาวุธจากเวท และ 2.อาวุธจากวัตถุดิบ แค่นี้ก็เป็นอันเสร็จสำหรับการเตรียมตัวพร้อมในการลุยดันเจี้ยนแหล่งต่อไป ...ผมค่อยๆบิดตัวไปมาเพราะความเมื่อยล้า ได้ยินเสียงพึมพำจากบนเตียง----

     " ...... " ลุกขึ้นยืนเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น อลิสที่หมดสติไปเกือบสิบชั่วโมงก็ตื่นขึ้น ค่อยๆขยับตัวไปทีละน้อย มือขาวค่อยๆเลื่อนไปขยี้ตา ทันทีที่ดวงตาคู่ฟ้าได้กลับมามองดูโลก เธอก็ตกใจไปเล็กน้อยและหันขวับมองรอบๆด้วยความตื่นตระหนก 

     " ไง ฟื้นแล้วหรอ " 

     " ------ฉัน ยังไม่ตายหรอ " อลิสถามออกมาพร้อมกับมองดูฝ่ามือตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยและค่อยๆเดินไปหา อลิสเปิดปากเพื่อถามต่อ " นาย---จัดการหมอนั่นไปได้แล้วหรอ " 

     " อา---- จบเรื่องทุกอย่างหมดแล้ว " ผมตอบกลับไปและไปนั่งบนปลายเตียง เล่าเรื่องแบบคร่าวๆให้เธอฟังว่าหลังจากนนั้รเกิดอะไรขึ้นบ้าง อย่างน้อยมันก็แค่ 'คร่าวๆ' ..ไม่มีการหลุดปากเรื่องการแปลงร่างเป็นปีศาจออกไป สรุปความสามารถและค่าสถานะที่เธอได้เพิ่มมาและทดลองใช้ให้ดูเล็กน้อยเพื่อสร้างพื้นฐานที่ดี อีกฝ่ายได้แต่พยักหน้าหงึกหงักเออออตาม ลุกออกมาจากเตียงและลองเดิน-------- ก่อนจะพบกับตัวเองที่เปลี่ยนไป

     " นาย.. ทำไมฉันถึงมาอยู่ในชุดนี้... " หน้าแดงผ่าว..ถามออกมาเสียงเบาราวพึมพำ ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยและตอบกลับไปด้วยสีหน้าปกติ

     " ฉันรักษาอาการเจ็บทั้งหมด รวมถึงเช็ดตัว--เปลี่ยนชุดให้ด้วย ไม่งั้นเธอคงจะเน่า.. " ตอบกลับไปเสียงเอือม 

     " ขอบคุณ.... " 

     " อา.... " ผมละสายตาจากอีกฝ่ายที่หน้าแดง กลับไปทำกิจกรรมอย่างการฝึกปรับปรุงประยุกต์เวทเพิ่ม เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ.. การเตรียมการเสร็จสิ้น ผมสอนอลิสเรื่องจากใช้เวทที่ได้มาใหม่เบื้องต้นจนอีกฝ่ายทำได้ การเรียนรู้ของเธอไวมาก เพียงแค่ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็สร้างได้แม้จะไม่มีพื้นฐานและควบคุมเวทย์มนตร์ยังไม่คล่อง การตัดสินใจจึงได้สรุปความมาว่าผมอยู่ในห้องนั้นต่อไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ขัดเกลาความสามารถของฮาล์ฟเอลฟ์คนนี้ให้ได้มากที่สุด ------เพื่ออนาคตไม่แน่นอนที่ต้องเผชิญ น้ำแข็งมากมายปกคลุมไปทั่วท้องห้องโถงกว้าง จนมาถึงทุกวันนี้---- หลังจากที่ผ่านไปเจ็ดวัน มันก็ยังคงอยู่ ลานกว้างที่ใช้เป็นสนามที่ทดสอบถูกปรับเปลี่ยนเป็นสนามฝึก อลิสปลดล็อคทักษะที่ใช้ไม่ได้มาร่วมสองอย่างในธาตุน้ำแข็ง หนึ่งอย่างในธาตุแสง ควบคุมเวทได้อย่างอิสระแม้จะไม่เชี่ยวชาญเพราะขาดประสบการณ์ ไม่ต้องร่ายบทสวด.. ค่าสถานะอยู่ในจุดสูงสุดของผู้กล้า------  แค่นี้ก็เพียงพอ

     " ...... " 

     " ...... " ผมกับอลิสเดินต่อออกมาเรื่อยๆ ค่อยๆหาทางลัดเลาะขึ้นด้านบน ตลอดเวลากว่าสี่ชั่วโมงที่เดินๆกันมา สิ่งที่เจอนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเลยนอกซะจากซากปรักหักพัง ผนังล้ม เพดานถล่ม พื้นแยกแตก เรียกว่าขากลับมีเส้นทางคนละเรื่องกับตอนแรกเลยก็ว่าได้ การทำลายล้างของร่างปีศาจนั้นมีเยอะเกินไป ผมต้องหาวิธีในการควบคุมร่างแบบสมบูรณ์จริงๆให้ได้----- รอบนี้โบราณสถานแห่งนี้คงสภาพไม่ต่างจากมหาดันเจี้ยนดิน คงต้องรอดูต่อไปอีกทีว่าสภาพจากภายนอกมันเหลืออะไร 

     เดินต่อมาเรื่อยๆจนกระทั่งพาตัวเองออกมาได้ ค่อยๆยกมือออกมาบังแดดจากแสงอาทิตย์สว่างจ้า ไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้มาประมาณสองอาทิตย์ และมุ่งหน้าต่อไปยังจุดหมายต่อไป ที่ๆจำเป็นต้องพาอีกคนไป เพื่อที่จะตัดสินปัญหาในอดีตให้หมดจด อาณาจักรนี้จะได้ไม่ถูกผมแตะต้องมาอีกจนกว่าจะถึงยามใกล้ล่มของมัน ....'ดูลาฮาน' ถูกหยิบออกมาจากแหวนมิติ ผมขึ้นคร่อมมันที่เบาะหน้า อีกคนซ้อนท้ายและบึ่งตรงไป

     เป้าหมายคือ 'บ้านของคุณลุง' ----ลุงแก่คนนึงที่เป็นคนอุ้มชูดูแลอลิส แม้ว่าเขาจะคิดร้ายในภายหลังกับเธอ ผมตรงไปที่นั่น เคลียร์ประเด็นให้มันรู้แล้วรู้รอด เรื่องราวนี้จะได้จบๆลงซักที.... มอเตอร์ไซต์พลังเวทถูกขับต่อเนื่องมาเกือบหนึ่งชั่วโมง พุ่งเข้าไปถึงโซนเขตทุ่งหญ้ากว้างที่เส้นทางบังเอิญซ้อนทับกับมหาดันเจี้ยนแหล่งที่สอง บ้านหลังไม่ใหญ่มากอยู่บายเบื้องหน้า สภาพมันไม่ได้ดูดีนัก---- ยิ่งใกล้ รายละเอียดก็ยิ่งปรากฏ ตัวบ้านผุพัง หลังคาชำรุด มอสและหญ้ารก ตัวบ้านเห็นได้ชัดเจนเลยว่าขาดการดูแล 

     " ....... " มีความเป็นไปได้สองอย่างที่คิด---- มีทั้งดี และมีทั้งร้าย มันจะเป็นอย่างไหนก็ขึ้นอยู่กับการตรวจสอบแล้ว ผมขับเข้าประชิดไปเรื่อยๆและจอดข้างบ้าน พวกผมลงจากรถและค่อยๆเดินวนเพื่อที่จะเข้าทางประตู สายตาไล่ตรวจสอบบ้านซ่อมซ่อนี่ ด้านนอกไม่มีอะไรผิดแปลกยกเว้นความเก่า แต่พอผมเดินนำไปถึงประตูหน้า-----

     " อลิส.. ตอนที่เธอออกมาจากที่นี่ จากนั้นมานี่นานเท่าไหร่แล้ว---- " ผมถามออกไป มือขวาถูกยกขึ้นมากันคนที่อยู่ด้านหลังได้ขึ้นมาแซงหน้า

     " หนึ่งปี.... " เธอตอบออกมาเสียงกังวล ผมถอนหายใจออกไปเล็กน้อยก่อนจะเปิดทางให้ อลิสเดินเข้าประตูไปก่อนและหยุดชะงักลง คนที่ยืนอยู่ด้านนอกอย่างผมก็ได้แต่เงียบ มองข้ามไหล่เล็กๆนั่นตามเข้าไป---- สิ่งเดียวที่ผมเห็นคือความเละเทะ ไม่มีอะไรเลยตกอยู่ในสภาพดี ข้าวของทุกอย่างกระจัดกระจายเต็มพื้น คราบฝุ่นมีเกาะแกะทั่วจนหนาเป็นเซนต์---- แต่ที่สำคัญกว่า

     คือโครงกระดูกของบุคคลสองร่างที่กองระเนระนาดบนพื้น ไม่มีเนื้อหรือเศษเลือดติด โดนย่อยสลายหายไปจนหมด---- ศพเสียชีวิตอย่างน้อยก็หกเดือน ไม่สิ.. หนึ่งปี กระดูกทุกชิ้นล้วนขาวโพลนไม่นับฝุ่นเกาะ แต่ละแยกออกจากกันไปแล้ว ไม่มีแม้กระทั่งคราบเลือด---- พวกมันถูกย่อยสลายไปจนหมด นี่หมายความว่าศพเสียชีวิตหลังจากที่อลิสหนีออกมา ถ้าให้ผมเดา--- พวกเขาตายหลังจากนั้นเลย

     " ..... " อลิสนิ่งไป ก้มหน้าต่ำแต่ไม่มีกระทั่งการสะอื้น ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เดินเข้าไปตามและลองเช็คๆสภาพโครงกระดูกเพิ่มเติม ----พวกมันไม่มีข้อนิ้ว ทั้งเท้าและมือ เศษฝุ่นบังตาเศษกระดูกที่อยู่ตามพื้นจนเนียนหาแทบไม่เจอ สายตาค่อยๆลองไล่ดูและเช็คจำนวน เทียบมันกับเหล่าข้อนิ้วที่ขาด มันก็พอดี พวกเขาทั้งสองคนถูกทรมาณ--- อย่างน้อยก็คงเค้นหาที่อยู่ของคนด้านหลัง แต่สุดท้ายมันก็จบด้วยการที่สองคนนี้ถูกฆ่าตามคดีและความผิด กระดูกหลังคอมีรอยดาบฟัน ถูกประหารชีวิตด้วยการฟันต้นคอ

     " ..... " เหตุการณ์ทั้งหมดตรงกับความเป็นไปได้ตามที่ผมคิด ถ้าผมไม่เจอใคร นี่จะหมายถึงเขาหนีทันไม่ก็โดนจับไปฆ่าหรืออะไรก็ตามแต่ต่อ ในกรณีที่สองที่พวกเขาอยู่ที่นี่ ถ้าไม่สบายดี,ก็กลายเป็นศพไปแล้ว และมันก็เป็นอย่างที่ผมคิด เนื้อเรื่องค่อยๆถูกบรรยายออกมาเป็นลำดับเหตุการณ์โดยละเอียดเพื่อตอบโจทย์ทั้งหมด 

     " โอ่ย---- เธอเป็นยังไงบ้าง " 

     " ฉัน---- ยังสบายดี " อลิสตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงมืดมน ไร้ชีวิต หน้าตายังปกติอยู่แต่ในใจเหมือนคนที่ตายไปแล้ว--- ผมถอนหายใจออกมา ปฏิกิริยาแบบนี้เองก็ไม่ใช่อย่างที่เดาไว้ นึกซะอีกว่าจะร้องไห้ฟูมฟายแต่ที่ไหนได้--- ดันนิ่งซะแทน " นายเล่าให้ฟังหน่อย เรื่องที่นายจะบอก " 

     " ก็ได้ อาจจะทำใจยากหน่อยแต่รับฟังไปก็ดี นี่มันเรื่องของตัวเธอเอง " ผมตอบกลับไปและลุกขึ้นยืน หันไปสู้หน้ากับอีกฝ่ายที่มองมาด้วยแววตาจริงจังและจึงเริ่มเล่าความจริงทั้งหมด เรื่องที่ผู้ปกครองทั้งสองคนที่พยายามคิดจะหลอกใช้เธอเป็นตัวล่อทหาร ทำตัวเองให้รอด แต่สถานการณ์กลับพลิกผัน เป็นอีกฝ่ายซะเองที่ถูกเค้นความจริง ในที่นี้อาจไม่รู้ก็จริงว่าทำไมถึงตาย คดีของพวกเขาคือหลอกทหารหรือไม่ยอมบอกตำแหน่งอลิส ตายเพราะทางเลือกที่แทบไม่มีทางออกและคิดผิดแต่แรก เล่าให้ฟังไปทุกอย่างจนหมด----- เป้าหมายของพวกเขา สถานที่ที่ต้องการให้เธอไป----- เล่าไปจนหมด

     " ....... " ผมปิดปากเงียบเพื่อรอดูอีกฝ่ายว่าจะมีอาการอะไรยังไง เธอนิ่ง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเดินออกไปนอกบ้าน ผมได้แต่ลองเดินๆตามไปเพื่อดูเชิง

     " พวกเขาคิดที่จะฆ่าฉันก็จริง แต่ยังไงก่อนหน้านั้น เขาก็คือผู้มีพระคุณ---- " 

     " ..... " 

     " ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าฉันก็ตาม นั่นทำให้ฉันรู้สึกไม่ดี แต่ยังไงพวกเขาก็ได้จากไปแล้ว.. ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากอโหสิให้ไป ตายเพราะคนของอาณาจักร นั่นคือสิ่งเดียวที่มันยังคาใจ---- ยังคาใจของฉันอยู่ " 

     " ....... " 

     " พวกเขาคิดที่จะฆ่าฉัน แถมยังฆ่าคนเหล่านี้ไปด้วย เพราะแบบนั้น---- " 

     " เธอโกรธแค้นอาณาจักร---- เธอเกลียดพวกมันงั้นสินะ " 

     " ..... " อลิสนิ่งเงียบไปก่อนจะพยักหน้าตอบกลับมา แววตาเปลี่ยนไปจากสิ้นหวังเป็นไฟที่มีประกายความแค้น บรรยากาศที่ส่งออกมาจากตัวเปลี่ยนไป จากเดิมที่จะสงบนิ่ง ธรรมดา ตอนนี้กลับมีความดุดันและแผ่ออร่าความหนาวเหน็บแบบสุดทรวง ไอเย็นเล็กน้อยค่อยๆพุ่งออกมาทั้งๆที่ผมไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังเวทจากบุคคล ต้นไม้ใบหญ้ารอบๆที่ปลิว พลิ้วไหวไปตามสายลมก็หยุดชะงัก เกล็ดน้ำแข็งสีขาวฟ้าเริ่มเกาะแกะ แช่แข็งจนนิ่ง----- น้ำแข็งและไอความหนาวเริ่มแผ่ซ่านไปรอบๆตัวไป มากขึ้นเรื่อบๆ ไกลขึ้นเรื่อยๆ และเย็นลงเรื่อยๆ รัศมีกว่า 30 เมตรของผม---- ทั้งหญ้า ดอกไม้นานาชนิดรวมไปถึงตัวบ้าน ทั้งหมดถูกแช่แข็ง...

     " ดี... งั้นซักวันนึง---- เราจะได้ชำระแค้น " ผมตอบกลับไป รอยยิ้มที่มุมปากที่ถูกยกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว....

     " นายต่อกรกับอาณาจักรได้อยู่แล้วฉันรู้ดี แต่ว่านี่มันเป็นเรื่องของฉันกับพวกเขาไม่ใช่หรอ " เสียงเย็นๆเถียงกลับมาจากด้านข้าง ผมได้แต่เค่นเสียงหัวเราะออกไปเบาๆ ส่ายหน้าปฏิเสธเธอเล็กน้อย จังหวะที่ผมคิดจะตอบกลับไป ภาพในอดีตก็เล่นงานสวนกลับมาแทน ภาพที่ผมถูกโยนลงไปในดันเจี้ยนเพราะความเกลียดชังจากเหล่าประชาชน มันกลับมาเพื่อย้อนคืนความทรงจำ---- ผมหัวเราะเสียงดังออกมาโดยไม่รู้ตัว คิดไปคิดมา มันก็เป็นเรื่องตลกจริงๆกับชะตาชีวิตของวิญญาณดวงนี้------ 

     " โอ่ย... ฉันเองก็มีความแค้นกับอาณาจักรเหมือนกับเธอนั่นแหละ " ผมเลิกหัวเราะก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นปกติ 

     " .... " 

     " ฉันแค่กำลังรอเวลาอยู่ รอวันที่อาณาจักรกำลังจะล่มสลายเพื่อที่จะได้กลับไปกระทืบซ้ำลงไปให้จมดิน " กำหมัดเบาๆ รอยยิ้มชั่วร้ายและรังสีฆ่าฟันก็พุ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่ายังไง-- ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมจะไม่มีทางลงมือกับอาณาจักรยามนี้ ความเชื่อเรื่อง 'คนล้มต้องซ้ำ' มันค้ำคอเกินไป ตอนแรกก็คิดแผนต่างๆว่าอาจจะให้ข้อเสนอช่วยเหลือและพังมันลง ให้ความหวังและทำลายให้ราบ แต่สุดท้ายพอผมได้กลั่นกรองดีๆ---- แผนเดิมนั้นดีกว่า

     สาเหตุมันก็ง่ายๆเลย สิ่งที่สำคัญต่ออาณาจักรคือ 'ผู้กล้า' เหล่าเพื่อนนักเรียนจากต่างโลก---- ถึงแม้ว่าอาณาจักรนี้จะขายไปแล้ว แต่ถ้าพระราชาไม่โง่ พวกเราจะเหลือสัญญาไว้ให้ผู้กล้ากลับไปช่วยในยามสงคราม ยามยากเข็ญ ถ้าหากเพ่งเล็งไปที่จุดนี้----- มันจะเป็นการฆ่านกสองตัวในตายในการปาหินเดียว ผู้กล้าที่ต่างก็กระจัดกระจายกันไป ไม่รู้ว่ารวมหรือแยกกันอยู่ที่อาณาจักรไหน พวกเขาจะกลับถิ่นฐานเดิมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

     นี่จะเป็นโอกาสที่ผมจะฆ่าพวกมันทั้งหมดในทีเดียว..... เพราะแบบนั้น ถึงแม้จะต้องอดทน ผมก็จะรอวันนั้น... วันแห่งการปิดม่านประวัติศาสตร์แผ่นดิน วันแห่งการฆาตกรรมหมู่เพื่อนนักเรียน จริงอยู่ที่ตอนนี้พวกมันไม่ได้อยู่ในเป้าหมายฆ่าแยบเจาะจง ผมจะปล่อยให้มันตายหรือไม่ก็ได้ แต่ถ้าผมบุกไปวันที่พวกมันรวมตัวกัน ความเห็นก็ย่อมต่างกันอยู่แล้ว---- ผู้กล้าจะยืนหยัดปกป้องเมืองในขณะที่ผมจะเป็นปีศาจ นี่จะทำให้ผมได้ฆ่าพวกตัวเกะกะที่เป็นของแถม..

     " ......นายเองก็คิดจะเอาคืนงั้นหรอ " 

     " อา.... ไม่ต่างกับเธอหรอก สนใจจะมาร่วมทางด้วยกันมั้ยล่ะ " ผมพูดและหันไปหาอีกฝ่าย 

     " ตกลง.... " เธอตอบกลับและพยักหน้ามาให้ ผมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามธรรมชาติ

     " งั้นเราก็ไปจากที่นี่กันเถอะ เรายังมีให้ลุยกันอีกยาว---- ฝังอดีตและความทรงจำไว้ให้หมด เหลือไว้เพียงแค่ความโกรธชัง เคียดแค้นต่ออาณาจักรก็พอ " ผมพูดพร้อมกับควบคุม 'ดูลาฮาน' ให้ลอยมาตรงนี้ อลิสพยักหน้าตกลง ยิ้มตอบกลับมาอย่างว่าง่าย---- นิ้วเรียวขยับไปมาก่อนที่ทั้งบ้านน้ำจะตกไปอยู่ในอาพันธ์น้ำแข็งโดยสมบูรณ์ ฝังลงไปในผลึกน้ำแข็งก้อนโตที่เชิดชูตระหง่าน กดมันลงไปในดิน... ฝังทั้งร่างของผู้มีพระคุณทั้งสองและสถานที่ตนเคยเรียกว่า 'บ้าน' ลงสู่ผืนธรณี....

     " ฉันพร้อมแล้วล่ะ " 

     " อา---- รอคำนี้อยู่เลย " ผมตอบกลับไปและขึ้นไปนั่งเบาะหน้าของมอเตอร์ไซต์สีดำสนิทที่สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นสีส้มสวยงาม พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังตกลงไปจากขอบฟ้า บรรยากาศสวยงามท่ามกลางทุ่งหญ้าล้อมด้วยหุบเขา ผมจับจ้องมันไปพักนึงก่อนจะรู้สึกน้ำหนักที่กดลงไปที่เบาะหลัง เรียกสติตัวเองกลับมา เรื่องราวมันยังไม่จบ มันกำลังจะเริ่มต่างหาก---- นี่เองก็เป็นเพียงแค่ปฐมบทเท่านั้น 

     เทพทำลายล้างที่จะตื่นขึ้นในอีกหนึ่งปีให้หลัง----

     หนึ่งในสิบสอง สิ่งที่แม้แต่อลิสที่ประกอบอยู่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร-----

     ความฝันแปลกประหลาดที่เคยมาหลอกหลอน------

     อนาคตของผม... เช่นเดียวกับโลกใบนี้------

     ตราบใดที่ทุกอย่างยังไม่สิ้นสุด... 

     เรื่องราวของผมคนนี้ มันจะยังไม่จบ...




     ......

     ......

     ......




     วึ๊งงงงงงงงง!!!!!  .....ครืดดดดดด!!!!-------

     เสียงเครื่องยนตร์ดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงเศษฝุ่นมากมาย ทั้งหินดินทรายที่ถูกซัดพัดลอย ผมตีโค้งและเบรคทันทีที่เพิ่งรู้ตัวว่าเกือบดิ่งลงไปหน้าผากสูงชัน ด้านหน้าเป็นทะเลกว้างใหญ่ไพศาลที่มองไปได้ไกลสุดลูกหูลูกตา ด้านล่างนี้เป็นน้ำสีเขียวมรกตใสสะอาด ขัดกับผิวน้ำลึกน้ำเงินเข้มด้านล่างที่ดูไม่รู้เลยว่าจะอยู่ใต้ผืนดินขนาดไหน นี่คือผลของการเดินทางกว่าสี่วันเต็ม ตลอดที่ผ่านมาผมก็วิ่งเส้นตรงไปหามหาดันเจี้ยนที่สอง ตอนนี้คงจะออกจากเขตของอาณาจักรทราเซี่ยมมาแล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน------ 

     " ........ " ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจน้อยๆ มันไม่ใช่แค่ทะเลที่โดดเด่น---- แต่สิ่งที่ยิ่งกว่านั้นคือต้นไม้ใหญ่ขนาดมโหฬารที่อยู่ใกล้ๆแผ่นดินไกล ด้านนึงของมันติดกับแผ่นดินสีเขียวขจี แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น.. ต้นไม้ที่ว่าต้องเป็นหนึ่งในมหาดันเจี้ยนอย่างไม่ต้องสงสัย ระยะห่างออกไปประมาณเกือบร้อยกิโลเมตร ต้นไม้นั่นก็มีขนาดใหญ่จนกินพื้นที่ไป 1/5 ของวิสัยทัศน์......

     " นั่นคือ--- มหาดันเจี้ยนต่อไปงั้นหรอ " อลิสขยับตัวลงจากดูลาฮาน ยืนข้างๆผมและทอดสายตาไปยาวๆ เอามือข้างหนึ่งป้องไว้กันแสงจากดวงอาทิตย์

     " จากทิศทางของเข็มทิศ---- ระยะประมาณนี้ แบบนี้ไม่ผิดแน่นอน " ผมตอบกลับไปและหันมองจักรยานยนตร์ด้านหลังที่กำลังร้อนผ่าว ใช้มานานติดต่อกันจนสมควรแก่เวลาที่จะให้มันพักซักหน่อย อาจจะกินเวลาไปกว่าชั่วโมงแร่ก็คงไม่มีปัญหา ระยะแค่ร้อยกิโล ถ้าบึ่งด้วยความเร็วสูงสุดที่ไปได้ ไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงแล้ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยถ้าจะให้พูดจริงๆ-----

     " ..... " ผมพักเครื่องยนตร์ไว้ นำมันไปจอดข้างต้นไม้ ทันทีที่หันหลังกลับไป เสียงของอลิสก็เรียกขึ้นมาซะก่อน

     " ไนต์----- ดูนั่น มัน----มันกำลังจะมาแล้ว " 

     " ...... " ผมงงไปเล็กน้อยกับคำพูดของอลิส มองตรงไปยังภาพตรงหน้าด้วยความงุนงงว่าเธอมองเห็นอะไร ไม่เห็นมีอะไรปกติเลยซักนิด-- แต่ทันใดนั้น ยังไม่ทันได้เค่นเสียงออกไปค้าน แท่งเสาหินขนาดเล็กมากมายก็พุ่งออกสูง ผมเบิกตาโพล่งขึ้นกว้าง ด้วยเพราะระยะทาง มันเลยมีขนาดเล็ก แต่ถ้าหากเข้าไปถึงที่เกิดเหตุ ต้นเสาแต่ละเสาจะมีขนาดใหญ่มากอย่างแน่นอน----- แต่เพียงแค่นั้นมันยังไม่จบ..

     ฟรุ่ม.. ฟรุ่ม//ฟรุ่ม ----ตู้ม..ตู้ม.. ตู้ม//ตู้ม...

     " . . . . " ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา อยู่ๆฝนดาวตกกล่มเล็กๆก็พุ่งจากฟากฟ้า ตกลงไปยังพื้นดังกล่าวจนได้ยินเสียงระเบิดแว่วหู และภายหลังในอีกไม่กี่วินาที ป่ารอบๆบริเวณตรงนั้นก็เปลี่ยนสี จากสีเขียวเข้มปนอ่อนเขียวขจี อุดมสมบูรณ์ มันกลายเป็นสีแดงส้มสวยงามราวกับฤดูกาลได้เปลี่ยนจากหน้าร้อนไปเป็นใบไม้ผลิ....

     " . . . . " นี่คือสิ่งที่ [เนตรทิพย์] มองเห็นงั้นสินะ.... แล้วมันคืออะไรกัน

     พลังมหาศาลนั่น....

     ระดับพลังมันมากกว่าผู้กล้า....





=================================================================================


ค่าสถานะครับ! (เห็นอะไรใหม่ป่าว! ใบ้ให้ว่าอยู่ล่างๆ) เลขเยอะพอมั้ยครับ?555
________________________________________________________________________________________________________
     จบไปอีกตอนแล้วนะครับ!!! เลิกรากับอดีตและไปมุ่งกับการล้างแค้นกัน ตอนนี้ก็แค่รอเวลาต่อไปเรื่อยๆเท่านั้น 1.รอเทพตื่น 2.รอเอาคืน เนื้อเรื่องก็เป็นแบบนี้แหละครับ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรหลักๆที่เยอะเกินไป จะว่าไปพลังสองสามอย่างตอนท้ายคืออะไรกันนะ? ติดตามกันต่อไปครับ!
________________________________________________________________________________________________________

     ระบาย ตามหัวข้อครับ ไรท์เองก็มีความเครียดที่ฝังอยู่ตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม มีหัวข้ออยู่ 3 หัวข้อหลักๆครับ! จะอ่านไม่อ่านแลเวแต่รีดด์เลยเพราะมันคือการระบายจริงๆ ไม่สำคัญและเนื้อเรื่องยังไงก็ไม่มีผลอยู่แล้ว------

     1.เนื้อเรื่อง
     - มีบางคนไม่สิ..หลายๆคนต้องเริ่มบ่นว่าเบื่อแล้วแน่นอนครับ เนื้อหาไม่มีความตื่นตาตื่นใจเหมือนตอนแรกๆ ซึ่ง! ผมมีอะไรจะบอกเลยคือผมเล่นตามฉบับ Arifureta ครับ เน้นเครียดและกดดันในช่วงแรกจนผ่อนคลายลงมาในภายหลัง อารมณ์มันก็ต้องสลับกันไปไม่เหมือนกับแฟนตาซีเกิดใหม่ช่วงนี้ที่ชีวิตแฮปปี้ เครียดตอนหลัง---- ของผมจะไม่มีเฮฮาแน่นอน ไม่มีรั่ว ไม่มีตลกอะไรเลย นั่นแหละคือตรงที่ผมจะต่างกับ Arifureta (คนที่เคยอ่านเรื่องนี้จะพอรู้นะครับ ว่าฮะจิเมะบางครั้งก็เล่นๆยกเว้นเวลาเกิดอะไรกับสาวๆมัน นิสัยมันก็เป็นพวกจูนิเบียวเงียบ,ตลกนิดๆบางครั้ง,หลงๆลืมนิดหน่อย,เกรียนนิดๆ) กลับมากันก่อน โฟกัสที่เรื่องนี้บ้างครับ.. ตอนนี้มันอยู่ที้จุดน่าเบื่อหรือเนื้อเรื่องธรรมดาๆ อารมณ์ชิลๆที่ยังไม่มีเหตุการณ์พีคๆจยเกินไป(มั้ง? (แต่เห็นแบบนี้ผมพยายามทำให้ค้างๆแล้วนะ)) ก็คงไม่มี---- ไม่! มีอีกเรื่องนี่เนาะ ถ้าถามว่าทำไมเรื่องยังไม่จบอีก เก่งกว่าเทพแล้วทำไมไม่ฟัดให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ยืดเนื้อเรื่องทำไม ขอตอบเลยนะครับว่าผมไม่ได้แต่งเล่นๆ พยายามทำนิยายให้จริงจัง ให้มันเป็นโลกนั้นจริงๆไม่ใช่แค่สิบตอน ฟัดกันเพิ่มอีกสองสามตอนจบ--- เนื้อเรื่องก็จะเป็นตามพล๊อตที่วาง เหตุการณ์ที่ถูก Fix ไว้จะตามมาเองครับ เทพจะมีเวลาตื่นของมันเอง ใจเย็นๆนะครับ ผู้กล้าเอ็นเดี๋ยวก็ได้โดนดีตามความน่าหมั่นไส้เองแหละ

     - ตอนจบมีสองแบบครับ เดี๋ยวผมจะบอกเองว่าตรงไหนจบ ถ้าคนจะไปต่อก็จะมีตอนต่อไป^^ ซึ่งจบสุดท้ายท้ายสุดจะมีแยกไปสองแบบอีกนะครับ=)

     2.การบรรยาย
     -ไม่มีอะไรมากครับ ไรท์แค่พยายามให้รีดด์ที่อ่านคิดเหมือนพระเอก สมมติเลยว่าตัวเองกำลังดำเนินเรื่องเป็นลูกไก้ในกำมือผม พยายามให้คิดเยอะและคิดขัดกันบ่อยๆครับ เช่น [ ระยะห่างออกไปประมาณ 2 กม. ไม่สิ--- พูดให้ถูกคือประมาณ 1.8 เพื่อความถูกต้อง] ประมาณนี้นะครับ ไม่ก็แบบ [ เดี๋ยว.. นี่มันไม่ใช่แล้ว มันเป็นไปไม่ได้ แต่-- เดี๋ยวก่อน--- ถ้าหากเรามองกลับกัน วิธีนี้จริงๆมันก็ได้ ] นี่ก็เพื่อให้รีดด์สวมบทบาทกระทั่งความคิดครับผม;)

     3.นางเอก
     - ประเด็นร้อนแน่นอน! เรื่องนี้มีนางเอกครับ! มีคนเดียวจริงๆ! คนอื่นก็ตัวแถมตัวประกอบตัวใช้แล้วทิ้งแน่นอน มองโลกในแง่ดีครับ อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ไม่มีฮาเร็ม อย่าให้พระเอกเราต้องเฉาตายเลย ให้มันมีความสุขอะไรบ้างเถอะ อย่าง ฮะจิเมะยังมียูเอะกับแก๊งค์เมียที่จัดหมดทุกคน แต่งหมด พระเอกเราขอคนเดียวเองน้า555 อลิสเป็นตัวละครสำคัญและมีตัวแปรที่ดีให้เรื่องนี้เดินเลยก็ว่าได้ครับ ไม่งั้นตอนนี้เราก็มาไม่ถึงตอนนี้หรอก เรื่องอาจจะจบ(?)ไปแล้วก็ได้

     -ความรักทำให้คนเราทั้งแข็งแกร่งและอ่อนแอครับ ไรท์ใช้หลักนี้แต่ไม่ได้ยึดมั่นเรื่องพลังมิตรภาพแต่อย่างใด เดี๋ยวโดนLC จากกิลด์ที่สงสัยว่าภูติแม่งมีหางรึเปล่า... เรื่องนี้พกมาแค่พลังพระเอกกับความเทพเวอร์ๆพอครับ....


     *เพราะงั้นถ้าเนื้อเรื่องความสนุกดร็อปหรือยืดยาว ไม่ถูกใจรีดด์ ผมก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษครับ พล๊อตเรื่องและทุกอย่างถูกวางลงตัวหมดแล้ว ผมอาจจะดูเลวถ้าพูดแบบนี้ "รีดด์จะไม่มีทางมาเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ความเห็นของรีดด์จะไม่มีทางเปลี่ยนพล๊อตได้" แต่ผมต้องพูดจริงๆครับ ผมไม่มีทางเปลี่ยนหรือเบนจากเส้นหลักแน่นอน เหตุการณ์ไหนที่สำคัญ/จำเป็น มันจะยังอยู่ อาจเอ่คำแนะนำหรือเนื้อเรื่องเสริมจากคอมเม้นมาประยุกต์เท่านั้น ไรท์ไม่อาจตอบรับความต้องการของทุกคนได้ครับ...

     *พวกนี้แหละครับที่ทำผมเครียดจนหัวบวม555 โดยเฉพาะหนึ่งกับสาม ผมจริงจังมาเลยนะเนี่ย

     ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านครับ=)
________________________________________________________________________________________________________

     อย่าลืมเม้นกันนะครับ เป็นกำลังใจให้กับไรท์หน่อย;) ติชมได้ตามสะดวกนะครับ เพื่อผมจะได้เอาไปพัฒนานิยายให้ดีอีก เดี๋ยวผมหาวิธีจัดการข้อผิดพลาด+เครียดเอง5555 เปิดอกพูดนะครับ^^

      *แก้คำผิดและรีไรท์เล็กน้อยครับ 2/5/60

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #955 KimmykungKim (@KimmykungKim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 17:27
    [เบิร์ส] นั่นมันท่าเทพทัตชัดๆ
    ใช่เลย ตอนแรกสุดกับตอนยิงเรือ
    ตู้มเดียวหายหมด ทะเลยังเป็นหลุม
    555
    #955
    1
    • #955-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      19 พฤษภาคม 2560 / 20:04
      ใช่แล้วครับผม ไนต์ลอกเลียนท่ามา=D
      #955-1
  2. #954 Beconnet (@Beconnet) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 13:35
    ผมจะไม่เม้นอะไรทั้งนั้นครับ
    #954
    1
    • #954-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      19 พฤษภาคม 2560 / 20:04
      ขอบคุณที่เม้นว่าจะไม่เม้นครับ//กราบ

      WE SALUTE TO THIS GENIUS
      #954-1
  3. #856 NaPeejung (@NaPeejung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 17:44
    ระดับพลังนั้นมะ...มะ..มะ...มันคือ.... คาคาล๊อท!!!!
    #856
    2
    • #856-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      7 พฤษภาคม 2560 / 18:03
      มันมากกว่าเก้าพัน!!!!!!!
      #856-1
    • #856-2 Rwby Rose (@ninpongpichan) (จากตอนที่ 28)
      17 พฤษภาคม 2560 / 22:22
      โคตะระแก่เลย555 ( *-*)
      #856-2
  4. #817 Nisarad Khanwamdo (@nisaradfaigo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 10:23
    สกิลเยอะเกิ้น เวลาต่อสู้จริงก็คงใช้ในสิ่งที่ตัวเองถนัดมากกว่าจะใช้สะเปะสะปะมันซะทุกอย่าง แต่ก็เป็นสีสันดี เห็นไรท์เหนื่อยกับการจำสกิลแล้วรีดมีความสุข(ไม่ใช่ละ ล้อเล่นๆ)
    #817
    1
  5. #813 sg3872657 (@sg3872657) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    เหนื่อยไหมครักกับการจดจำสกิลของพระเอก55555
    #813
    1
    • #813-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 22:00
      เหนื่อยมากครับ! มากถึงมากที่สุด! เวลาคิดพล๊อตให้มันท้าทายนี่คือยากมาก5555 พระเอกมักจะมีวิธีแก้ทางตลอดเลย ต้องขอบคุณ EXCEL ไม่งั้นคงไม่มีแผ่นค่าสถานะมาขนาดนี้/กราบ
      #813-1
  6. #808 guest5522 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 19:16
    รอครับ
    #808
    1
    • #808-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 19:28
      ขอบคุณครับ=)
      #808-1
  7. #806 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 17:00
    ไนต์เคยใช้ทักษะทั้งหมดมั้ยครับ...
    #806
    1
    • #806-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 18:23
      ไม่ครับ เอาจริงๆเรียกว่าเคยก็คงได้เพราะเรื่องนี้ตัดฉากไปเยอะ ส่วนใหญ่มันจะใช้ปืนกับบู๊ะด้วยดาบครับ เวทใช้น้อยเพราะเดี๋ยวอดขโมย
      #806-1
  8. #805 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 16:34
    สู้ๆค่ะไรท์ รอตอนใหม่นะ ขอบคุณที่ยังทิ้งอะไรค้างๆให้อยู่TvT
    #805
    1
    • #805-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 18:23
      ขอบคุณครับ=D
      #805-1
  9. #804 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 14:25
    อลิสอนุญาตให้ล้างอาณาจักรแล้ว เชิญเลยไนต์..
    #804
    1
    • #804-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 18:24
      เรียบร้อยแน่นอน
      #804-1
  10. #802 Toki_kung (@Toki_kung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 11:30
    สกิลเครื่องหมายคำถามอันใหม่? มันเป็นของตอนร่างปีศาจปะ?
    #802
    1
  11. #801 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:35
    สู้ๆครับไรท์
    #801
    1
    • #801-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:43
      ขอบคุณครับ=D
      #801-1
  12. #800 ZyuuRyuu (@ZyuuRyuu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:15
    ขอบคุณครับ
    #800
    1
    • #800-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:20
      ขอบคุณที่ติดตามครับบบ^^
      #800-1
  13. #799 D4RK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 09:43
    ขอบคุณครับ
    #799
    1
    • #799-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 09:54
      ขอบคุณครับ;)
      #799-1
  14. #798 027e788829rhu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 08:39
    ขอบคุณครับ ยังติดตามอยู่ดีแหละ เข้าใจว่าเรื่องมันตื่นเต้นไปแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาเพลาๆ
    #798
    1
    • #798-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 08:40
      ขอบคุณที่เข้าใจครับ หาพล๊อตตื่นเต้นมาวางมันยากมากเลยนะ ใครจะสู้พระเอกได้อีกล่ะT T
      #798-1
  15. #797 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 07:45
    ผมชอบแบบนี้แหละครับ ในฐานะที่ตามอ่าน Arifureta มาก่อน เรื่องนี้นับว่ายังค่อนข้างคงความเครียดไว้มากกว่า เรื่องนั้นพอออกจากดันได้ก็ไม่มีอะไรแล้วแถมเป็นฮาเร็มอีก(รำคาญชิอา)
    #797
    1
    • #797-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      2 พฤษภาคม 2560 / 08:40
      กำ ผมแค่รำคาญชิอาตอนแรกๆนะ ตอนหลังๆพอฮะจิเมะยอมผมก็โอเคร
      #797-1
  16. #796 James H. (@meenion) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:01
    สู้ๆนะไรท์ ไม่ต้องคิดมากหรอกฮะ มันเป็นนิยายของไรท์ สนุกเหมือนเดิมแล้วสำหรับรีท พระเอกสกิลเยอะจริงๆ ไรท์ขยันทำค่าสถานะ+สกิลจริงๆยาวมากๆ@_@ รอออออออออออออ~~~\\(?w?^^^)//ไรท์สู้ๆ?2
    #796
    1
  17. #795 Landoflaf (@landoflaf) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:47
    สู้ๆครับ รอตอนต่อไปสุดใจขาดดิ้น
    #795
    1
  18. #794 วาฬหัวทุย (@Ozaz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:04
    จำชื่อทักษะไม่ได้@_@
    #794
    1
  19. #793 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    ระบายยาวเหยียดเชียว.. เรื่องนางเอกผมไม่มีปัญหาเพราะชินกับ Alter ด้วยแหละ ตามสะดวกไรท์เลย
    #793
    1
    • #793-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 22:48
      ขอบคุณครับบ=)
      #793-1
  20. #792 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:42
    เวทอักษร เพิ่มเข้ามา ทักษะใหม่จากการปลด [???] ไปอันนึงแล้วได้อันใหม่มาแทนหรอครับ งงๆ
    #792
    1
    • #792-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 22:48
      ใช่แล้วครับ เข้าใจถูก^^
      #792-1
  21. #791 วศินทร์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:24
    เอาเป็นว่าไนต์โหดละกัน... เขาไปเป็นเทพละ พวกเรารีด์เดอร์ไม่ริอาจเข้าใจความสามารถเทพ..
    #791
    1
    • #791-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 22:28
      นั่นเป็นถึงสาวกเทพทัตเลยนะครับ..
      #791-1
  22. #790 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    ไรท์จ๋า...เราพยายามจำสกิลพระเอกแล้วนะ แต่จำไม่ได้อ่ะ เยอะเกิน... T^T
    ปล.เรายังไงก็ได้แหละเรื่องความยืดของเนื้อเรื่องหรือเนื้อหา แค่ไรท์บอกว่า " มีนางเอกคนเดียว ที่เหลือตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง"(ทิ้งที่ว่าคือฆ่าหรือเปล่า? -..-) เราก็แสนแฮปปี้แล้วค่ะ เดี๋ยวนี้เจอแต่ฮาเร็ม เล่นเอาเราเบื่อนิยายไปพักใหญ่ๆเลย มีเรื่องของไรท์นี่แหละมาดามใจเรา(?) 5555
    #790
    1
    • #790-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 22:20
      เดี๋ยวรู้ครับ ติดตามต่อไป55555 ไรท์ยิ่งถนัดเอาตัวละครใช้แล้วทิ้งซะด้วย...
      #790-1
  23. #789 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    ทำไมมันขาดความดาร์ค!~ T^T ทำไมอลิสยังมีชีวี ทำไมความดาร์คมันไม่ส่งออกมามันกลายเป็นนิยายรื่นๆปกติที่ใช้คำว่าแค้นอย่างพร่ำเพื่อ แงๆ~ จะรอดูต่อไปครับ T^T
    #789
    1
    • #789-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 22:01
      ตอนท้ายครับ ผมสัญญา... มีแน่นอนครับ^^ ตอนนี้ไม่มีใครฟัดกับพระเอกได้เลยง่ะ ต่อให้อลิสทรยศจริง โดนยิงหัวก็ตายละ
      #789-1
  24. #788 Aki_Akihiko (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:56
    รีดด์งง story ตอนที่ไนต์บรรยายเกี่ยวกับ[รังสรรค์]และ[ลบล้าง] มากค่ะ(สงสัยรีดด์เริ่มง่วงแล้ว...)

    รู้สึกว่าช่วงTalk จะยาวเป็นพิเศษ...รีดด์เริ่มลายตาแล้วค่ะ @-@
    #788
    2
    • #788-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 22:02
      55555 โทษทีครับ.. ทักษะแต่ละอย่างมีคุณสมบัติแตกต่างกันครับ
      [รังสรรค์] แยกออกเป็น [สร้าง](สร้างวัตุจากพลังเวทเพียวๆ) และ [ลบล้าง](ทำลายวัตถุ)
      #788-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  25. #787 ios3B (@ios3B) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:41
    ตอนที่ โอ่ว--- นี่หมายถึงยังไงครับ
    #787
    2
    • #787-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 21:47
      หืม?? มีด้วยหรอครับ??? จะลองไปเช็คให้ เดี๋ยวมาให้คำตอบครับ
      #787-1
    • #787-2 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 28)
      1 พฤษภาคม 2560 / 21:50
      หมายถึง "โอ่ย---" รึเปล่าครับ??? ถ้า "โอ่ย(Oi)" มันคือคำอุทานประมาณ "เฮ้/เฮ้ย" ในภาษาญี่ปุ่นครับ แต่จริงๆมันจะออกเสียงประมาณ "อ่อย/อ้อย" ผมเลยไม่กล้าพิมพ์ตรงๆ เลยเขียนแบบนี้แทนครับ;)
      #787-2