Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,723 Views

  • 991 Comments

  • 1,839 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    39

    Overall
    31,723

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 : ขุมนรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    2 มี.ค. 60



     //ไนต์//




     " แก.... " 

     " ตายซะ.... " 

     พระราชาพูดขึ้นก่อนจะพลิกผามือคว่ำลง...

     " !!!!!! " ร่างของผมที่ควบคุมไม่ได้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ผมในเดิมทีก็ไม่สามารถขยับอะไรได้อยู่แล้วแถมในตอนนี้.. ร่างของผมกำลังขยับไปเอง..ขยับไปนอกเหนืออำนาจจิตใจของผมพร้อมกับพุ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว..

     ร่างของผม...กำลังพุ่งตรงลงไปสู่ความมืดมิดนิรันทร์ด้านล่าง..

     ตกลงไปยังหลุมขนาดยักษ์ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด...

     ฟุ่มมม!!! ฟุ่มมม!!!!

     ร่างของผมเคลื่อนผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว.. ลมแรงตีกลับมาที่หน้าของผมอย่างปัดป้องไม่ได้ ผมกำลังร่วงลงไปเรื่อยๆ.. เรื่อยๆ... และเริ่มตกลงไปเกือบจะถึงบริเวณปากหลุม... 

     " ...!! " ผมพุ่งผ่านปากหลุมลงมาอย่างรวดเร็ว.. ใช้สายตาที่ยังพร่ามัวของผมพยายามมองภาพรอบๆ.. ด้านข้างของปากหลุมจะมีบันไดขนาดใหญ่.. ลงไปเรื่อยๆไปด้านล่างจนสิ้นสุดที่ชั้นๆหนึ่งที่ห่างจากปากหลุมไม่มากนัก.. ตามแต่ละชั้น.. ผนังของหลุมจะมีรูขนาดใหญ่ราวกับเป็นทางเข้า...

     และนั่นคือทั้งหมดที่ผมะจะมองเห็นผ่านการดิ่งพสุธา.. ผมยังคงตรงมาเรื่อยๆก่อนจะเริ่มตรงไปถึงจุดที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บริเวณรอบๆเริ่มมืดลงเรื่อย.. บันไดต่างๆที่ใช้เพื่อเป็นทางลงไปยังแต่ละชั้นหายไปแต่ก่อนหน้ามาซักวิสองวินาทีแล้ว.. นี่มันหมายความว่า.. 

     ผมกำลังตรงดิ่งไปสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ลึกกว่าที่คนทั่วๆไปไปกัน!!

     "....กร๊อดดด... " ผมเปล่งเสียงออกมาพร้อมกับกัดฟันแน่น.. ผมยังไม่สามารถควบคุมได้พร้อมกับลงไปลึกจนมองไม่เห็นอะไรใดๆ.. แต่ทว่า.. ทันใดนั้น..

     ฟุ่มม!!! ฟุ่ม! ฟุ่มม!! ฟุ่มมม!!!!

     วงเวทย์สีขาวจำนวนมากผุดขึ้นกลางอากาศ.. วงเวทย์ขนาดเล็กและใหญ่หลายวงวางต่อกันไปในระดับเดียวกัน.. วางกลางอากาศ หากว่าคนเราสามารถยืนบนวงเวทย์ได้.. นี่ก็ไม่ต่างจากพื้นดีๆซักเท่าไหร่เลย...

     แต่ในชั่วอึดใจ... ร่างของผมก็กระแทกเข้ากับวงเวทย์อันหนึ่งอย่างแรง..

     ตู้มมมม!!!! เพล้งง!! เพล้ง เพล้งง!!!

     " อ๊ากกก!!!! " ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด.. ผมพุ่งตกลงไปด้วยความเร็ว.. เร็วขนาดที่วงเวทย์ที่ดูหนาแน่นที่วางไว้ตอนแรกเมื่อได้พบกับผมถึงกับรับแรงไม่ไหวและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ.. เหลือทิ้งไว้แต่เศษวงเวทย์ที่สะท้อนกับแสงและเปล่งสีขาวราวกับกระจกที่แตกออก...

     " .....!!!! ... อั่กกก!! " เลือดปริมาณมากถูกกระอักออกมาจากปาก... ผมยังคงตรงไปยังด้านล่างเรื่อยๆ..และความเร็ว... ก็ยังไม่ลดละ..

     ฟุ่มมมม!!! ฟุ่มม!! ฟุ่มม!!!

     ผมพุ่งลงต่อไปอย่างไร้จุดจบ.. ทุกอย่างมืดจนผมมองไม่เห็น.. มีแค่เสียงลมเท่านั้นที่ผมได้ยิน.. ตอนนี้ผมบาดเจ็บเกินไป.. เกินกว่าจะประคับประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้ได้... ถ้าหากผมต้องตกลงไปล่ะก็.. ความตาย.. นั่นคือสิ่งเดียวที่เปิดประตูรอรับผม..

     " ..... " 

     ผมจะต้องตายจริงๆงั้นหรอ... 

     " ...... " ฟิ้วว!! ฟรุม ฟรุ่มม!!

     ถ้าผมตายไปล่ะ.. แล้วเจ้าพวกนั้น พวกอาณาจักร เจ้าพระราชา.. มันจะเป็นยังไง.. 

     " ...... " ฟรุ่ม! ฟิ้ววว!! 

     เพราะฉะนั้นผมจะยังตายไม่ได้.... ผมจะ... ล้างแค้น!!!

     " ดีว่า... ขอ Night Vision!!! " ผมฮึดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเค่นเสียงออกไปในทันที.. และในไม่กี่วินาทีต่อมา.. ภาพสีดำมืดในวิสัยทัศน์ก็เปลี่ยนไปกลายเป็นภาพสีเขียวเข้มและอ่อนที่แปรไปตามความเข้มข้นของแสง...

     ผมมองตรงไปด้านหน้าทันที... มองไปยังก้นบึ้งของหลุมยักษ์แห่งนี้.. ยิ่งผมลงไปลึก.. ผมเองก็ยิ่งมองเห็น จุดสิ้นสุดของหลุมยักษ์นี่..

     " !!!!! " เห็นแล้ว! ... ผมมองเห็นแล้ว ในอีกไม่กี่สิบวินาที.. ผมจะพุ่งตรงดิ่งไปยังพื้นดินทันที.. บริเวณนั้นมีขนาดเท่าปากหลุม เป็นพื้นที่ที่มองไกลๆแล้วนับว่าเรียบ ไม่มีสิ่งแปลกปลอมอะไรใดๆ...

     แต่นี่ก็เป็นสิ่งเดียวที่ผมพอทำได้... และผมย่อมจะทำได้มากกว่านี้หากผมสามารถขยับตัวได้...

     และทันใดนั้น...

     " !!!!! " ผมเบิกตาโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ.. อยู่ร่างกายของผมก็เริ่มที่จะสามารถขยับได้อีกครั้ง อาณาเขตในการควบคุมพลังของพระราชานั่นคงสิ้นสุดแล้ว!! 

     ผมเริ่มออกแรงพร้อมกับฝืนร่างกายของผม.. ผมลองขยับแขนและขาอย่างรวดเร็ว.. แม้กระดูกแขนทั้งสองของผมจะหักเช่นเดียวกับซี่โครงบางซี่ที่ร้าวและแตก.. มันยังพอที่จะขยับได้อยู่... 

     แต่อย่างไรก็ตาม..แม้ว่าจะไม่มีพลังจิตของราชาที่คอยเพิ่มความเร็ว.. ร่างของผมเองก็ยังพุ่งลงมาอย่างไม่ลดละ ความเร็วเท่าเดิมแต่มีอัตราการเพิ่มน้อยลงเท่านั้น.. และในอีกไม่กี่วินาที...

     ผมจะกระแทกลงไปกันพื้น....

     " TRIGGER!! " 

     ผมเค่นเสียงออกมาอย่างรวดเร็ว.. ผมเปิดใช้งานทริกเกอร์ส่งผลให้เวลาและสิ่งรอบๆตัวช้าลงไป.. วิสัยทัศน์ของผมเปลี่ยนไปอีกครั้ง.. จากภาพสีเขียวเพราะ Night Vision กลับกลายเป็นภาพสีขาวดำ.. ผมมองเห็นรอบๆข้างได้อย่างชัดแจ๋ว.. แม้ว่าจริงๆแล้วใต้หลุมนี้จะมืดมนไปหมดแต่แค่สีเล็กน้อยที่ตัดกันและเพื่อการมองเห็น.. ทริกเกอร์ได้ตัดออกมาเป็นสองสีหลักๆให้ผมมองเห็น...

     ฟุ่มมมมม!!! 

     ร่างของผมเคลื่อนที่ช้าลงจากความเร็วเดิมประมาณครึ่งนึง.. แต่ยังไงก็ตาม...

     ผมเอง...ก็ต้องตรงดิ่งไปที่พื้น....

     ....
     ..
     ..
     .

     ตู้มม!!!!!


     ร่างของผมกระแทกลงไปกับพื้นอย่างแรง... และสติของผม..

     ก็ดับวูบไปอีกครั้ง....

     ..........

     .......
     .....

     .....
     ....
     ...
     ..
     .
     .

     " ....... " ผมค่อยลืมตาขึ้น... พร้อมกับค่อยพยุงตัวเองและพยายามลุกขึ้นมานั่งอย่างยากลำบาก.. ผมกระอักเลือดออกมาปริมาณหนึ่งลงไปที่พื้น..ขับเลือดเสียออกจากร่างกายพร้อมกับล้มลงไปนอนอีกครั้ง... 

     " บ้า..ชะมัด... ไม่มีแรงเลย " ผมบ่นขึ้นคนเดียวท่ามกลางความมืดมิด.. ทุกอย่างเป็นสีดำไปหมด ผมมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืด.. ตาข้างขวาของผมหรือดีว่า.. ไม่มีการตอบสนอง มันไม่ทำงาน.. นี่เองก็เป็นระบบหนึ่งที่ผมสร้าง.. หากประสิทธิภาพของร่างผมต่ำลงไปจนน้อยกว่า 5 เปอร์เซ็นต์ ดีว่าจะถูกปิดใช้งานอย่างอัตโนมัติเพื่อลดการทำงานของเส้นประสาทและสมอง..

     อย่างน้อย..นี่ก็ทำให้ผมสามารถคงสติได้นานขึ้น...

     ผมพยายามมองไปรอบๆ.. แต่ผมเองก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี.. เช็คสภาพร่างกายผ่านความรู้สึกที่ยังเหลืออยู่ สภาพผมในตอนนี้เรียกว่าแทบจะตายแล้วน่าจะเหมาะกว่าซะอีก...

     แขนซ้ายและแขนขวาหัก... กระดูกซี่โครงบางซี่หัก หลายซี่ร้าวจนเกือบแตก.. 

     ที่อาการช้ำในหลายๆจุด.. เรียกว่าเกือบทั้งหลังเลยก็ว่าได้.. 

     ปวดไปทั้งตัว... การขยับกล้ามเนื้อเองก็ยากลำบาก...

     นี่คืออาการเกือบทั้งหมดของผม.. ยังไม่นับพวกที่มีแผลยาวเป็นทางหรือหัวที่แตกจนเลือดไหลนองมางแทบจะเข้าตา..

     " ....... " ผมได้แต่นอนนิ่ง...ไม่ไหวติงใดๆ นี่คือผลจากการต่อสู้กับทหารทั่วไปและทหารองครักษ์รวมถึงกระแทกพื้นสองรอบอย่างแรง.. รวมถึงการฝืนใช้ทริกเกอร์ขนาดหนัก.. นี่ทำให้ผมต้องตกอยู่ในสภาพนี้..

     ทริกเกอร์..คือความสามารถพิเศษของผม ความสามารถที่ผมไม่รู้ว่าผมได้มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เป็นความสามารถที่าผมใช้แล้วตาจะเปลี่ยนไปเป็นสีแดง.. เวลารอบๆตัวของผมจะไหลเวียนช้าลง.. สิ่งของที่ผมสัมผัสเท่านั้นที่ผมจะทำให้มันมีการเคลื่อนไหวแหกกฎเหนืกาลเวลาได้.. นี่แหละคือความสามารถพิเศษของผม.. แต่ในทางกลับกัน..

     มีข้อดีย่อมต้องมีข้อเสีย...

     ถ้าหากผมฝืนใช้มันมากเกินไป.. ใช้มันหนักขึ้น.. ร่างกายของผมย่อมได้รับผลตอบแทนของพลังคือความเจ็บปวดมหาศาลที่แล่นเข้ามา.. อาการปวดหัวอย่างหนักหน่วงเช่นเดียวกับอาการเจ็บที่ร่างกาย.. ถ้าหากผมใช้แบบปกติ ผมจะไม่มีอาการขนาดนี้.. แต่ผมฝืนใช้มันมากแถมยังหน่วงเวลาไว้มากที่สุดด้วย..

     แค่นี้ผมก็นับว่าผมรอดมาอย่างปาฏิหาริย์แล้ว...

     " ...... " ไม่มีเสียงอะไรดังขึ้นท่ามกลางความมืดแม้แต่นิดเดียว... ผมเริ่มปล่อยให้สมองผมคิดต่อทันที.. คิดไปถึงเรื่องราวทั้งหมด...

     ทำไมผมถึงไม่ได้พลังวิเศษ... คำถามแรกผุดขึ้นมาในหัวของผม ที่คืดสิ่งแรกที่ผมไม่เข้าใจ.. คนอื่น นักเรียนทั้งห้อง 23 คน.. ทั้งหมดล้วนได้รับพลังมาทั้งสิ้นยกเว้นแต่ผม ผมคนเดียว..คนสุดท้าย... 

     หรือว่า... เพราะพรที่ให้ได้มีจำกัด?.. มันมีจำกัดแค่ 23 อย่างงั้นหรอ.. ทำให้ผมที่เป็นคนที่ 24 ไม่ได้รับ.. 

     หรือว่า... ลูกแก้วจะเป็นคนเลือกทุกอย่าง.. ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมลูกแก้วถึงเลือกทุกคนยกเว้นผมล่ะ.. หรือว่าผมแตกต่างจากคนอื่น มันเลือกจากอะไร.. นิสัย บุคคลิก? ไม่มีทางที่ของแบบนั้นจะเป็นไปได้.. คนในห้องที่เงียบๆคิดเยอะอย่างผมมีเยอะแยะไป.. แต่ผมจะต่างออกมาหน่อยตรงที่ผมไม่มีเพื่อนและสันโดษ...

     สถานะผู้กล้าต้องมีเพื่อนพ้องงั้นหรอ... ต้องมีพรรคพวกถึงจะปลดเงื่อนไข?.. 

     ไร้สาระ... จะมีใครมาคอยนึกถึงคุณธรรมอะไรแบบนี้กันล่ะ.. เป้าหมายเดียวคือการจัดการเทพแห่งการทำลายล้าง เพราะงั้น..จะสนใจพรรคพวกไปทำไมกัน ยอมให้คนคนนึงเก่งกว่าคนอื่นแล้วไปจัดการยังดีกว่ามีตัวแถมมาถ่วงแข้งถ่วงขาซะอีก.. นี่ไม่ใช่การ์ตูนแต่มันคือชีวิตจริง พวกที่พูดถึงมิตรภาพ พวกพ้องและครอบครัวน่ะมันก็แค่ไร้สาระ.. คิดหรอว่าพลังมิตรภาพจะสามารถจัดการได้ทุกอย่าง..

     ไร้สาระ... เพราะงั้นข้อนี้ตัดทิ้งไป... 

     ข้อแรกของผมมีความเป็นไปได้มากที่สุด.. เป็นไปได้ว่าพรของพระเจ้าจะมีแค่ 23 บท..

     แต่....

     ทำไมเขาถึงต้องเรียกผมว่าขยะล่ะ.. ถ้าหากมีแค่ 23 บท..อย่างน้อยเขาก็ต้องเข้าใจและต้องยอมรับผมในมนุษย์คนนึงสิ แต่นี่เรียกผมว่าขยะแถมยังให้ทหารกุมตัวผมด้วย... นี่มันหมายความว่ายังไงกันล่ะ... แสดงว่าพร..มีมากกว่านั้น..

     สรุปผมไม่ได้พรเพราะเหตุผลอื่น.. แล้วเหตุผลนั้นคืออะไร? หรือว่าเพราะผมมีพลังอยู่แล้ว.. ผมมี "ทริกเกอร์" ซึ่งเป็นพลังที่ผู้คนทั่วๆไปไม่มี.. เพราะผมมีพลังอยู่แล้วงั้นหรอ..ผมถึงรับพลังเพิ่มไม่ได้...

     เหตุผลข้อนี้เป็นไปได้สูงมาก..

     " ......... " 

     ผมเองก็ยังคงนอนแน่นิ่งต่อไปพร้อมกับมองขึ้นไปยังแสงสว่างที่อยู่ห่างไกลออกไป.. มันเป็นเพียงแค่รูเล็กๆเทียบกับความมืดรอบๆ.. จากความสูงที่ผมตกลงมา..อย่างน้อยผมก็ต้องร่วงลงมาจากปากหลุมเกือบ 2 กิโลเมตร... ซึ่งนั่นเป็นขั้นต่ำ...

     ข้ามเรื่องนั้นไปก่อนเลย....

     ตอนนี้ปริศนาอะไรต่างๆผมต้องพลิกมันเก็บไปก่อน... 

     อย่างน้อยตอนนี้...ผมก็ต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้... หาทางที่จะมีชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้.. หลุมมรณะที่ได้ชื่อว่าเป็นดันเจี้ยนนี่...

     " ........ " ผมจะมีชีวิตรอดได้ยังไง.. ไม่มีแม้กระทั่งแสงสว่างที่ส่องมาถึง.. นี่มันก็ไม่ต่างจากโลกมืดหรือโลกใต้พิภพดีๆนี่เอง.. อาหารและน้ำ.. สิ่งมี่มนุษย์ขาดไม่ได้.. ที่นี่มันจะมีของแบบนั้นรึเปล่าผมยังไม่รู้เลย.. แถมอากาศบริเวณที่ก็เบาบาง.. ยิ่งลึกผมยิ่งไม่อยากจะคิด...

     เรื่องอาหาร..ผมเองก็คิดเผื่อไว้แล้ว ถ้าหากผมจำเป็นจริงๆ.. ผมคงต้องกินเนื้อพวกปีศาจเป็นอาหาร...

     ตึก... ตึก... ตึก... 
     
     เสียงก้าวย่างดังขึ้น... ผมที่ได้ยินเลิกคิดเรื่องตัวเองและการเอาตัวรอดทันที... 

     ' ไม่ผิดแน่.... มีบางอย่าง.. ' ตึก.. ตึก.. ตึก..

     ' กำลังมาที่นี่... ' 

     ผมคิดในใจพร้อมกับพยายามลุกขึ้น.. ผมลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก..ทันทีที่ผมยืนขึ้น ขาของผมก็อ่อนแรง.. ผมได้แต่ยืนโซเซๆและยืนตัวเบี้ยวๆ...

     ตึก... ตึก...

     ' ตัวอะไรกัน.... '  ผมคิดขึ้นในใจพร้อมกับสังเกตบริเวณรอบๆข้าง.. เสียงมาจากตรงหน้าของผมและมันก็กำลังดังขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังเข้ามาใกล้ผมเรื่อย.. ผมมองไปรอบๆทันที.. สายตาผมยังปรับไม่ชัดในความมืด.. ผมเพียงมองออกเป็นภาพสลัวๆเท่านั้น...

     ' มืด... ' ตึก... ตึก...

     เสียงก้าวเท้าหยุดลง... เสียงนั้นหายไป.. ผมได้แต่พยายามเพ่งเล็งสมาธิไปได้หน้า.. อย่างน้อยศัตรูของผมก็ต้องอยู่ข้างหน้าแน่นอน..แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า.. มันจะมาจากทางไหนแค่นั้น... 

     " ..... " ผมไม่มีอาวุธติดตัวเลยซักชิ้น... ผมมีเพียงแค่เสื้อนอกของชุดนักเรียนสีดำที่ขาดๆแหว่ง.. มีเสื้อเชิ้ตขาวหนึ่งตัวและกางเกงนักเรียนหนึ่งตัว.. ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้นจริงๆ... สิ่งเดียวที่ใช้ต่อสู้ได้คือขาสองข้างที่อ่อนแรงของผม.. แขนผมตัดทิ้งไปตอนนี้เลยก็ยังได้.. ผมแทบจะขยับมันไม่ได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้แขนสองข้างผมกำลังห้อยลง..กระดูกหักทั้งคู่...

     เหลือแต่ขาแล้ว...งานนี้...

     " ....... "  ผมค่อยๆหันไปมารอบๆ... คอยสังเกตว่าศัตรูตัวนี้มันจะมาจากทางไหน.. แต่ก็.. และแล้ว...

     กร๊าซซซซ!!!!!!!!!

     " !!!!! " เสียงดังขึ้นจากทางขวาของผมในระยะประชิด.. ผมหันไปด้านขวาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวาดขาขวาเตะเสยไปยังใบหน้าของศัตรูโดยที่ผมยังดูไม่ออกว่าจริงๆแล้วมันคือตัวอะไร... 

     " .....แฮ่ก.. แฮ่ก " ผมหอบออกมา... เมื่อกี้อีกนิดเดียว.. อีกแค่นิดเดียวผมก็จะตาย.. ตายอย่างแน่นอน..  ผมเตะหน้าเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นออกไปจนมันกระเด็นไปด้านหลัง.. กระแทกลงไปกับพื้นแล้วก็ลุกขึ้นมา....

     " หมาป่า... หมาป่าสองหาง?.. " ผมพูดขึ้น... เจ้าสัตว์ตรงหน้าผมคืดหมาป่าสองหาง.. ผมมองเห็นมันเพราะทันทีที่มันลุกขึ้นมา.. ประกายสายฟ้าสีแดงก็เคลือบไปทั่วร่างของมัน... สายฟ้าสีแดงหลายเส้นหุ้มผิวหนังของมันราวกับเป็นเกราะ... นี่คือศัตรูตัวแรกของผมในหลุมนี่..

     " ...... " ผมยืนนิ่งๆ... ง้างขาไปด้านหลังพร้อมกับสปริงตัวออกจากพื้นทันทีจนเกิดเป็นเสียง *ฟุบบบ* กระโดดลงไปด้านหน้าหมาป่า...พร้อมกับตวัดขาเตะขึ้นด้านบน...เตะเสยปลายคางของมันเป็นรอบที่สอง..

     เปรี้ยงง!!!

     ร่างของหมาป่าลอยสูงจากพื้นเล็กน้อย.. ผมหมุนตัวอีกครั้งพร้อมกับตวัดขาเตะในแนวนอน.. เตะไปยังช่วงลำตัวของมันในจนเกิดเป็นเสียงดัง *เปรี้ยง!* อีกครั้ง.. ร่างของหมาป่ากระเด็นห่างจากผมออกไปสองเมตรพร้อมกับกระแทกไปยังพื้นหินแข็งจนเกิดเสียงดัง *ตุบ* 

     " แฮ่ก... แฮ่กก.. " 

     มันลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น... มันดูไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย.. สายฟ้าที่หุ้มไปทั่วร่างกายของมันคงช่วยอย่างมากในการลดแรงกระแทก..ไม่งั้นป่านนี้มันก็คงต้องมีอาการเจ็บบ้างล่ะ... 

     จริงอยู่ที่มีตรรกะหนึ่งที่บอกว่า..ยิ่งลงมาในดันเจี้ยน ยิ่งลึก..สิ่งที่พบจะยิ่งยากและยิ่งมีค่า... อสูรที่เจอจะยิ่งโหดร้าย..และท่าทางว่า.. มันจะเป็นเรื่องจริงสินะ.. ดูจากเจ้าตัวตรงหน้าผมได้เลย...

     " แฮ่ก แฮ่ก... " ผมหอบออกมา... ผมแสดงให้เห็นด้านที่อ่อนแออยู่... มันไม่รอจังหวะได้เปรียบ มันกระโจนออกจากพื้นที่มันอยู่อย่างรวดเร็วพร้อมกับอ้าปากกว้าง..เผยให้เห็นถึงเขี้ยวมากมายที่แหลมคมภายในปาก... พุ่งตรงมายังผม..

     " .....TRIGGER!!! " 

     หมับบบ!!!!!.... กร๊อดดดด.. กร๊อด.. หืดดด...!!

     ผมใช้แขนสองขเางที่หักอยู่รับการโจมตีของมันทันที... แขนทั้งสองข้างของผมจับมันไปที่คอ..ดันไม่ไห้เขี้ยวแหลมของมันมาเฉาะผม.. ผมจับคอมันแน่นพร้อมกับพยายามพลักกลับ.. รอบนี้ทริกเกอร์แทบจะไม่มีประโยชน์เลย.. มันทำให้เวลาช้าลงไปแค่นิดเดียว.. น้อยเกินไป... 

     " ...กรอดด... " ผมเค่นเสียงออกมาอย่างยากลำบากราวกับกำลังแข่งกับเจ้าหมาป่าที่กำลังเค่นเสียงออกมาและปล่อยลมหายใจที่เย็นยะเยือกออกมาใส่หน้าผมด้วย.. ตอนนี้ผมกำลังเป็นฝ่ายตั้งรับ.. ผมล้มไปนอนโดยมีเจ้าหมาป่าบ้าที่กดทับลงมาอยู่.. สายฟ้าสีแดงของมันเองก็กำลังเปล่งออก...

     เปรี้ยะๆ! เปริ้ยะ!!

     สายฟ้าสีแดงหลายเส้นเล็กบ้างหนาบ้างกระจายอยู่ทั้วตัวเจ้าหมาป่า... ผมที่กำลังจับไปที่ร่างของมันรับรู้ได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่รุนแรง.. รุนแรงจนทำให้ตัวของผมเริ่มชาและเรี่ยวแรงค่อยๆหายไป.... 

     " หนอย.... " ผมกัดฟันแน่น...ใช้แรงเฮืกสุดท้ายในการดันปากขแงเจ้าหมาป่านี่กลับ...แต่ด้วยกล้ามเนื้อของผมที่ชาไปหมด แขนที่หัก... สวรรค์ก็ไม่ได้เข้าข้างทุกคนเสมอไป...

     ฉึกกก!!!!!

     " อ๊ากกกก!!!!!! " ผมคำรามออกมาจนเกิดเป็นเสียงดังลั่น.. ทริกเกอร์ที่เปิดอยู่ในตอนแรกก็ถูกปิดลงทันที.. ภาพกลับมาเป็นสีดำสนิทอีกครั้ง เห็นเพียงแค่สายฟ้าหมาป่าสีแดง.. มันกัดเข้ามาที่หัวไหล่ข้างขวาของผม.. เขี้ยวของมันบดลงไปกับเนื้อและกระดูก... 

     " อ๊ากกกก!!!! " ผมคำรามลั่นไปด้วยความเจ็บปวด.. กระดูกหัวไหล่ของผมแตกจนเกิดเป็นเสียงดัง *เป้าะ!!* เลือดจำนวนมากเปรอะไปทั่วปากและฟันของมัน.. เลือดเริ่มไหลนองพื้นพร้อมกับสาดกระเด็นออกมา...

     " ย้าาาากกกก!!!!! " 

     เปรี้ยงง!!!!

     ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายใช้ข้างขาเตะไปที่ท้องของมันทันที.. มันปล่อยแขนผมจากการกัดและกระตุกตัวเพียงแค่เล็กน้อยก่อนที่จะฝังหน้าของมันไปที่ไหล่ของผมอีกรอบ..

     ฉึกกกก!!!
     
     " อ๊ากกก!!!! " ... ผมได้แต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น.. มันฝังเขี้ยวของมันลงไปที่จุดเดิม..บริเวณไหล่ของมันพร้อมกับออกแรงกัดแน่น..

     " กร๊อดดดดด....!!!!! " ผมจ้องมันเขม็งพร้อมกับใช้แขนซ้ายข้างเดียวในการพยุงร่างของเจ้านี้ออก...ใช้แรงสุดท้ายพยายามดันมันออกสุดชีวิต..

     " ย้ากกก!!!! " ผมเค่นเสียงออกมา..แขนซ้ายของผมค่อยๆดันหน้าของมันออกไปได้สำเร็จ..ราวกับว่าร่างกายของหมาป่าเบาลง..แรงกัดของมันก็น้อยลงเรื่อยๆ..และสุดท้าย..สายฟ้าที่หุ้มร่างของทันก็ค่อยๆหายไป... เหลือเพียงแค่ความมืดอีกครั้ง..

     เปรี้ยงงง!!!!!

     ผมใช้ขาซ้ายเตะร่างของมันออกไปในทันที... เหมือนกับพลังของผมเพิ่มขึ้น ร่างของมันกระเด็นไปด้านหลังพร้อมกับลอยกลับไปกระแทกกับพื้น.. ผมที่สายตาเริ่มชินกับความมืดพอจะเห็นร่างของมัน.. แม้จะแค่เลือนลาง.. แต่ผมเองก็ยังเห็นมันอยู่!

     " !!!! " ผมลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับพุ่งตรงไปยังร่างของมันที่กำลังจะลุก... ผมเตะมันซ้ำไปในทันทีจนเกิดเสียงดัง * เปรี้ยงงง!!!.* ร่างของมันลอยออกไปด้านข้างพร้อมกับขูดไปกับพื้น... ผมดีดตัวออกจากพื้นตามพร้อมกับกระโดดหมุนตัวและตอกขาลงไปที่หน้าของมัน..

     เปรี้ยงง!!! 

     ผมตอกส้นเท้าลงไปเต็มหน้า... เลือดไหลออกมาจากปากของมันและหน้าของมันเองก็จมยุบลงไปที่พื้นจนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ..ลึกลงไปจากพื้นแค่ประมาณเซนต์สองเซนต์... แต่แค่นี้.. ร่างของมันก็ไม่มีการขยับหรือเคลื่อนไหวอะไรอีกเลย...

     " แฮ่ก... แฮ่ก... " ผมหอบออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย.. ผมล้มลงไปในทันที.. 

     " แฮ่ก... แฮ่ก... " 

     ตอนนี้ผมทำอะไม่ได้แล้วแน่นอน... ด้วยสภาพแบบนี้ อาการแบบนี้.. นอกจากแขวขวาของผมที่หักไปแล้ว.. ตอนนี้มันมีของแถมคือแผลขนาดใหญ่ที่เป็นรูเหวอะหวะติดมาซะด้วย.. ตอนนี้แขนซ้ายผมยังพอฝืนตัวเองได้...แต่แขนขวานี่ผมไม่สามารถขยับได้เลยจริงๆ... 

     ผมนอนลงกับพื้นหินแข็งอย่างช่วยไม่ได้... พยายามกอบโกยอากาศเข้ามาให้ได้มากที่สุด.. ด้วยอากาศที่เบาบางว่าผืนดินข้างบน.. ผมหายใจเข้าออกอย่างแรงเพื่อให้มีการหมุนเวียนแก๊สที่เพียงพอและเป็นระบบ...

     " ......แฮ่ก.. แฮ่ก " 

     " ...... " 

     ต่อไปผมจะต้องเอาชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ให้รอด... ถ้าหากว่าผมยังต้องการที่จะมีชีวิตอยู่.. 

     ผมจะต้องขึ้นไปด้านบน.. ขึ้นไปพบกับโลกภายนอกอีกครั้ง..  

     " ....... " แต่ผมจะเอาตัวรอดได้ยังไง... ด้วยสภาพแบบนี้ ร่างกายแบบนี้.. โอกาสรอดออกไปที่นี่ของผมนับว่าน้อยมาก.. ด้านบนเป็นปากหลุมที่ก่อนหน้านั้น..ต้องผ่านวงเวทย์มากมายนั่นไปก่อน... วงเวทย์เหล่านั้นขนาดคนโง่ก็ยังรู้เลยว่ามีไว้เพื่อกันไม่ให้อสูรที่อยู่ด้านล่างขึ้นไปด้านบน... ส่วนทางลงที่เป็นบนไดนั่นก็มีไว้เพื่อเป็นการล่าในแต่ละชั้นแต่ละชั้น... 

     และถ้าเป็นอย่างที่ผมคิด... แต่ละชั้นย่อมต้องมีทางไปหากันและย่อมต้องออกไปสู่โลกภายนอกได้...

     ดังนั้น...ถ้าผมต้องการออกไปจากที่นี่ ผมจะต้องหาทางขึ้น.. ขั้นไปยังชั้นบนและสุดท้าย ผมก็จะได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง.. นี่คืดวิธีการกลับขึ้นไปที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน... แม้ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าการเข้าออกดันเจี้ยนจะมีผลต่อวงเวทย์ที่คั่นตรงกลางรึเปล่า..

     ในกรณีร้ายสุด... วงเวทย์ตรงนั้นจะทำหน้าที่เป็นเยื่อเลือกผ่าน.. การทำงานของมันคือน่าจะไม่ให้ปีศาจขึ้นไปและอีกข้อคือ.. บันได... บันไดนั้นทำหน้าที่เหมือนทางลงไปแต่ละชั้นจากปากหลุม.. แต่ทว่า... การขึ้นไปชั้นสูงๆที่มีบันได.. ผมต้องผ่านเจ้าวงเวทย์นี่ซะก่อน.. ถ้าในกรณีร้ายแรง.. มันจะไม่ให้ผมผ่านขึ้นเพราะผมอยู่ต่ำกว่าระดับที่มันถูกวางไว้..

     ซึ่งนี่...ผมเองก็ยังไม่รู้...


     แต่ที่แน่ๆ... ผมต้องรักษาอาการบาดเจ็บ.. หาอาหารประทังชีวิต..  ไม่งั้นผมจะไปไม่ถึงวันที่ผมจะต้องขึ้นไปแน่นอน..

     ในดันเจี้ยนมีอสูรอยู่มากมาย... อันตรายและความตายสามารถเรียกว่ากำลังร่ายล้อมเลยก็ได้... ดังนั้น ผมจะต้องทำตัวให้แข็งแกร่งขึ้น ในอนาคตผมอาจจะไม่ได้โชคดีเหมือนการสู้กับเจ้าหมาป่าสองหางนี่... ยังดีที่ผมเจอกับมันแค่ตัวเดียวแถมอยู่ๆเรี่ยวแรงและพลังของมันก็หายไป...

ไม่งั้นผมคงต้องตายไปแล้ว.....

     " ....... " ผมค่อยใช้แขนซ้ายยันตัวให้ลุกขึ้นจากพื้น..พร้อมกับเริ่มเดินออกไปในทันที... ผมในตอนนี้คงได้แต่ลองเดินไปมั่วๆเท่านั้น...

     ตึก..(ตึก..)  ตึก...(ตึก..) ตึก.... (ตึก..)

     " .....( ตึก...)

     " ...... " ผมหยุดเดินในทันที... ท่าทางว่าผมจะไม่ได้เดินคนเดียวในความมืด.. ทุกครั้งที่ผมก้าวขา..จะมีเสียงก้าวตามมาตลอดกระทั่งเมื่อกี้ที่ผมหยุดเดิน เสียงการลงเท้าก็คงดำเนินไปต่อ.. อย่างนี้...เดาได้ไม่อยากเลย มีอะไรบางอย่างกำลังตามผมมาอยู่...

     " .... " ผมหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว เสียงเท้าของมันยังคงดังขึ้นดังขึ้น... ดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเข้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ....

     ' กรอดด... คราวนี้ตัวอะไรอีกฟะ?!... ' ผมกัดฟันแน่นพร้อมกับสถบออกมาในใจ... เสียงเท้าก็ยังคงไม่หยุดหย่อน.. ผมค่อยๆเดินถอยหลังไปทีละก้าวสองก้าว มือข้างซ้ายของผมกุมหัวไหล่ข้างขวาที่โชกไปด้วยเลือดและดูพร้อมที่จะหลุดจากบ่าทุกเวลา...

     ตึง... ตึง... ตึงง!!!!

     " ....!!!!." 

     ร่างของสัตว์ประหลาดยักษ์ตรงหน้าเผยร่างของมันที่แท้จริงมาให้ผมเห็น.ฝ ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่ประมาณ 5 เมตรหนังและขนหนาสีขาว.. ขัดกับแววตาประกายสีแดงเลือดสดที่มีลายเป็นขีดๆเดียวสีดำผ่าตรงกลางคล้ายตาแมว... มันคือตาของปีศาจ!!! 

     " ..... " ร่างของผมไม่ขยับเลยซักนิดแถมยังสั่นออกไปเองด้วยความกลัว.. อยู่ๆความกลัวที่ผมไม่เคยพบมาก่อนก็แล่นเข้ามา.. ตาสีแดงสดของมันที่เป็นประกายกำลังจ้องมาอย่างผมอย่างอาฆาต.... ผมได้แค่ค่อยๆเดินถอยหลัง.. ทีละก้าวสองก้าวด้วยขาที่เริ่มสั่น...

     " ....แฮก.. แฮ่ก... " ผมค่อยๆก้าวออกมา..หายใจออกอย่างยากเย็น..  เจ้าตัวนี้ปล่อยรังสีอาฆาตออกมาได้รุนแรงเกินไป... ผมรู้สึกได้อย่างเดียวว่า..

ผมกำลังจะตาย.....

     " แฮก.. แฮก.. " ผมค่อยเดินถอยไปเรื่อยๆ.. แทนที่ระยะห่างของผมและเจ้าสัตว์ประหลาดคล้ายหมีนี่จะค่อยๆห่างขึ้น ระยะกลับสั้นลงไปเรื่อย.. มันเพียงแค่ก้าวตามมาแค่ก้าวสองก้าว.. ตอนนี้ผมกับมันห่างกันไม่ถึง 10 เมตรด้วยซ้ำ....

     " ........ "  มันขยับอุ้งมือที่ปกคลุมไปด้วยขน..ยกเว้นแต่เล็บที่ยาวออกมาเกือบเมตร.. มันง้างอุ้งมือของมันก่อนที่จะตวัดลงไปที่อากาศด้านหน้าของมัน..


     ฟุ่มมมม!!!!!


     ลมแรงมหาศาลสะบัดไปมา.... ก่อนที่จะ...


     ฟวับ!!!!!


     ลมแรงพัดผ่านหน้าของผมไปอย่างรวดเร็วและตามมาด้วยเสียงคล้ายเสียงที่เกิดจากการฟาดฟันของมีคม...


     " !!!!!!!!! "


     ตุบ....


     และผมรู้สึกตัวอีกที...


     แขนข้างขวาของผมก็หายไปแล้ว...








====================================================================================================


จบลงไปแล้วนะครับกับตอนที่สองง!!!!  พระเอกเราแขนขาดกะนเลยทีเดียว!!! จะรอดไม่รอด จะตายไม่ตายยังไงติดตามตอนหน้ากันด้วยนะคร้าบ!!^^

โปรโมทนิยายครับบ!!! 

ชื่อ: Alter Reality ฝ่าวิกฤตพิชิตโลกดัดแปลง
หมวด : เกมออนไลน์ 
แนว : ออนไลน์ แฟนตาซี เกม สะท้อนสังคม รักคอมเมดี้ 
เรื่องย่อ : พระเอกคนเดิมถูกบังคับให้เล่นเกมพร้อมๆกับคู่หมั้น... 
ตัวละคร : ตัวละครเดิมๆนะครับ สองเรื่องนี้แค่จักรวาลคู่ขนานกันเฉยๆ.. ปริศนาของทั้งสองเรื่องคืออันเดียวกันและข้อมูลทุกอย่างเชื่อมกันครับ!

ใครมีอะไรสงสัยหรืองงเนื้อหาสามารถติดตามเรื่องนี้ได้เลยครับ บางปมอาจจะมีการแก้ไปแล้ว555 ถ้ายังไม่มีก็ต้องรอต่อไป


ช่วยกันคอมเม้นต์ด้วยนะครับบ!!! เพื่อเป็นกำลังใจของไรท์ในการแต่งเรื่องนี้ต่อ ^^





*แก้ไขคำผิดและย่อหน้า 2/3/60









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #702 น้ำแข็ง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:17
    สนุกดีค่ะ พระเอกนี่ตายยากยิ่งกว่าแมลงสาบอีก 555

    แต่อยากเสนออะไรนิดนึง คนเราถ้าดิ้นรนปางตายขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่มือกับเท้าหรอกนะคะ คนเราจะทำทุกวิถีทางให้ตัวเองรอด แม้แต่ฟันก็ใช้เป็นอาวุธได้ เวลาคนเรากัดน่ะ งับจมเขี้ยวกัดไม่ปล่อยยิ่งกว่าสุนัขอีกค่ะ (รอยฟันนี่ชัดมาก 55 //เคยเห็นตอนช่วยงานที่ห้องพยาบาลสมัยเรียนค่ะ)
    #702
    3
    • #702-2 Mercury01 (@Mercury01) (จากตอนที่ 3)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:18
      ชอบครับ ตายยากยิ่งกว่าแมลงสาบ 555
      #702-2
    • #702-3 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      2 พฤษภาคม 2560 / 10:19
      มาลองไล่ๆกัน โดนซ้อมเตะออกจากปราสาท ร่วงลงไปไกล 3กม. ตกลงไปในดันโคตรมหาลึก... โดนหมากัด แถมแขนขาด..
      #702-3
  2. #583 CG.Com (@0931047050) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 07:44
    ฮาจิเมะ
    #583
    1
  3. #582 Zanena143 (@ployza005) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:14
    ว่าแล้วแขนต้องขาด555
    #582
    1
  4. #575 Azuz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:55
    ตัวอักษรใหญ่หน่อยได้ไม้
    #575
    1
    • #575-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      13 เมษายน 2560 / 22:08
      ผมแนะนำให้กดเพิ่มขนาดนะครับ^^
      #575-1
  5. #341 คุณลุงกล้ามโต (@doty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 18:00
    อึดอย่างงี้กับอลิสจะอึดปล่าวครับ
    #341
    1
  6. #103 4seas0n (@4seas0n) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 03:29
    แมลงสาป
    #103
    1
    • #103-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      7 มีนาคม 2560 / 07:27
      อึดเป็นหลัก555
      #103-1
  7. #61 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:04
    สงสัยอย่างเดียว...คือ..เรื่องนี้อลิสจะมาไหม555+
    #61
    1
    • #61-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      3 มีนาคม 2560 / 21:06
      มาแน่นอนครับ555 จะให้ทิ้งคุณคู่หมั้นอีกจักรวาลนึงได้ไงล่ะ^^
      #61-1
  8. #38 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:18
    ตายยากตายเย็นมากแต่ก็ดีละ แต่งงทำไมพลังของหมาป่าสองหางหาย เรื่องนี้เกี่ยวกับ-ไนต์อีกชัวร์
    #38
    1
    • #38-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:52
      ติดตามต่อไปครับ555
      #38-1
  9. #37 RenaissanceAge (@RenaissanceAge) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:55
    รอตอนต่อไปครับ
    #37
    0
  10. #31 k.Kris (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:51
    เอาเป็นไซบอร์คเลยครับ@_@
    #31
    1
    • #31-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:54
      กลายเป็นเจนอสพอดี5555
      #31-1
  11. #30 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:51
    เอ้าๆๆๆ แขนขาดแล้ว
    #30
    0
  12. #28 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:34
    #ตอบเม้น 27:ใช่ค่ะ แฟรี่เทลชัวร์
    ส่วนเรื่องไนต์เอาเป็นซาสึเกะเลยค่ะ ขอเท่ๆ^^
    #28
    1
    • #28-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:53
      ถ้าเนตรวงแหวนก็ขอเป็นทริกเกอร์ไม่ก็ดีว่าแทนได้มั้ยครับ555
      #28-1
  13. #27 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:40
    ลืมเม้น.. แล้วมีท่อนนึงไนต์แอบด่า แฟนี่เทลป่าวเนี่ย เห็นพูดถึงพลังมิตรภาพ..ภาพกิลด์นี่ลอยเข้ามาในหัวเลย
    #27
    0
  14. #26 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:40
    ไนต์นี่มันถึกดีจริงๆ..รอดมาได้ยังไงโดนขนาดนั้น.. นี่ก็โคตรโกงแล้วที่มีทริกเกอร์ถ้าได้พลังอีกไม่รู้จะเป็นยังไง...
    #26
    1
  15. #24 นิค&NIck (@zaxswcde1150) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:14
    แขนอาดามันเทียมผสมโฮริฮารูก้อนทรงพลังกำลังมาไหนๆก็ไหนๆเปลียนแม่ง2ข้างเลยแล้วกัน(เปลียนแขนขว้าเสร็จตัดแขนซ้ายออกและเปลียนเหมือนแขนขว้ายังนึกดูว่าจะเปลียนตาอีกไหม)

    วิทยาการของแกได้เวลานำมาใช้แล้วเผลอๆใช้เวทย์ของในเกมส์ได้นี่ใช่เลยนะนี่
    #24
    2
    • #24-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:15
      ของจริงมากครับ555
      #24-1
    • #24-2 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:15
      ไนต์คนจริงมาก555
      #24-2
  16. #23 00000 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:54
    สนุกดีครับรอตอนใหม่นะ
    #23
    1
    • #23-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:58
      ขอบคุณครับบ^^
      #23-1
  17. #22 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:51
    เนื้อเรื่องอย่างดาร์ก ผิดกับเรื่องเก่ามาก..ก่อนหน้านี้ไปอ่าน alter มานึกว่าคนเขียนคนละคน
    #22
    1
    • #22-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:58
      จะนับว่าเป็นคำชมแล้วกันนะครับ555
      #22-1
  18. #21 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:50
    เอาแล้วๆ... ไนต์แขนขาด
    #21
    1
    • #21-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 3)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:57
      เอาแล้วไงๆ
      #21-1