Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,708 Views

  • 991 Comments

  • 1,841 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    31,708

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 : การสร้างอาวุธ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    14 มี.ค. 60





     //ไนต์//




     และคราวนี้... ในที่สุด ผมก็สามารถสร้างอาวุธมาป้องกันตัวได้แล้ว..

     " ..... " ผมเดินไปที่มุมอีกด้านหนึ่งของห้องในทันทีพร้อมกับเริ่มทำการใช้สกิลต่างๆที่ผมได้รับมาในการจัดระเบียบแร่เป็นหมวดหมู่.. ผมแบ่งแร่ออกมาได้เป็นสามกองหลักๆซึ่งความแตกต่างของเจ้าแร่พวกนี้ก็แทบจะเป็นคนละขั้วเลยก็ได้... 

     กองที่ 1 คือ แร่ที่มีระดับที่ผมเรียกว่าดี.. ความหายากและความแข็ง การนำไปใช้ประโยชน์ต่างๆของมัน ผมจัดให้กองนี้จัดเป็นอะไรที่ห่วยแตกที่สุด ผมจะทำการแปรรูปแร่เหล่านี้มาใช้ในการสร้างพาชนะหรือวัสดุที่ไม่สำคัญและไม่ใช่อาวุธ.. ผมว่าผมคงต้องใช้ในการทำแบบจำลองกับทำหลอดแก้วไว้ดื่มน้ำ... แร่ประเภทนี้คือ แร่เหล็กทั่วๆไป แร่เหล็กมิทิออริก(Meteoric Iron) แร่เหล็กเย็น(Cold Iron) แร่คริมซ่อน(Crimson) เป็นต้น...

     กองที่ 2 คือ แร่ที่ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นอาวุธแต่ดันมีคุณสมบัติพิเศษอื่นเข้ามาแทนที่ อย่างเช่น แร่แม๊กม่า(Magma ore) คุณสมบัติของมันเมื่อแตกออกคือเปลี่ยนพื้นที่บริเวณรอบข้างให้กลายเป็นเพลิง นำความร้อนสูงและเปราะบางมาก ผมจะต้องใช้แร่นี้อย่างระมัดระวัง... แค่การนำไปใช้เบื้องต้นของมัน แค่นี้ก็มากพอที่จะย่างสดผมได้แล้ว...  แร่ชนิดอื่นเช่น โกลว์สโตน(Glowstone) เมื่อหินได้รับพลังเวทย์ มันจะเรืองแสงออกมา ยิ่งได้รับเวทย์มาก.. ยิ่งสว่าง เพราะงั้นผมจะสามารถใช้ในการทำระเบิดแสงได้.. 

     และกองที่ 3 ... กองสุดท้าย มันคือความภาคภูมิใจมากที่สุดของผม มันคือแร่ที่ผมจัดว่าดีและแข็งแกร่งที่สุด แม้ไม่มีคุณสมบัติอื่นนอกจากความแข็ง ผมก็พึงพอใจ ด้วยความหายากระดับ 10 และความแข็งระดับ 10.. นี่คือก็ไม่ต่างจาก " ผลึกแห่งพระเจ้า " มันเป็นเพียงแร่ที่หาได้จริงๆเท่านั้น... ผมมีแร่สี่ชนิดอยู่ในกองนี้... อย่างแรกคือ เอเครี่ยน(Acrian) เป็นผลึกแร่สีฟ้าอ่อน ตามมาด้วย ทีไบลท์(Teblite) ที่มีสีออกฟ้าอมเขียวอ่อน.. เป็นแร่สีมรกต ต่อไปคือ มิทริล(Mithril) แร่สีขาวออกเงินๆ... และอย่างสุดท้ายคือ แอนดาแมนไทต์(Andamantite) แร่สีดำทมิฬ...

     และนั่นคือแร่ทั้งสามกองของผม... สิ่งที่ผมต้องทำต่อไปคือการเช็คเรื่องแหวนมิติ ผมไม่รู้ว่ามันสามารถเก็บของได้มากขนาดไหน... ผมต้องการที่จะรู้เรื่องนี้ ไม่งั้นผมจะเก็บของไม่ถูก.. ถ้าหากเก็บได้มาก ผมจะได้ใช้สกิล "แยกแร่" เพื่อทำการดึงแร่ที่อยู่ละแวกนี้ออกมาให้หมด..

     " ....... " ผมใช้ทักษะ "ประเมินแร่" กับแหวนมิติทันที... มันมีปริมาตรเก็บของทั้งสิ้น 200 ลูกบาศก์เมตร.. เพราะงั้นผมต้องจัดวางขนาดของอะไรดีๆ ผมจะได้ประหยัดพื้นที่มากที่สุด..  ผมคงต้องเอาของที่ไม่มีความจำเป็นทิ้งไปให้หมด.. ที่เก็บน้ำผมจะเอามันทิ้งไปให้หมด ไอ้พวกที่ผมทำจากหินเนี่ย... เดี๋ยวผมจะทำใหม่เอา... ผมคงจะเอาให้แหวนหนึ่งวงครึ่งของผมเก็บแร่ และที่เหลือคงจะเก็บพวกของดร็อปและของใช้...

     เดี๋ยวก่อน... ถ้าผมสร้างแหวนมิติซะเองล่ะ แบบนี้ผมจะสามารถเก็บของได้อย่างไม่อั้น...

     " ....... " ผมเริ่มใช้ประเมินแร่อีกครั้งและเจาะลึกไปถึงองค์ประกอบของมัน... ในที่สุดผมก็รู้ได้ถึงต้นตอของมิตินี่.. แหวนนี้ประกอบด้วยแร่มิติ(Void ore) ขนาดเล็กมากยิ่งกว่าปลายก้อย... เรียกได้ว่าแทบจะเป็นเศษๆเล็กๆเลยก็ว่าได้ เป็นแร่ที่มีความหายยากระดับ 8 และมีความแข็งแรงระดับ 10 แสดงว่าแร่นี้ค่อนข้างหากยากเลยสินะ... คนที่มีแหวนนี่ก็น่าจะเป็นคนรวยน่ะสิ....

     " ....... " แบบนี้ก็เข้าทางผมน่ะสิ... ผมสามารถใช้ทักษะ "ค้นหาแร่" และ " แยกแร่" ได้...ดังนั้นผมคือสุดยอดนักขุดเหมือง ผมสามารถดูดแร่ออกมายังมือผมเลยด้วยซ้ำ.. นี่แหละ... นาทีพลิกชีวิต... ชีวิตผมต้องดีขึ้นแน่นอน โชคดีมากที่ผมได้รับสกิลนี้มา....

เดี๋ยว...แล้วผมได้สกิลนี้มาจากไหนกันอีกล่ะ...

     " ........ " ช่างมัน... ผมขี้เกียจคิด ผมหันหน้าไปอีกด้านทันทีพร้อมกับปิดตาลง วางมือลงไปที่ผนังหิน...

     " ค้นหาแร่... " ผมใช้ทักษะ.... พร้อมกับเพ่งสมาธิลงไป ไม่นานแร่มากมายหลายชนิดหลายร้อยก้อนก็โผล่ให้ผมเห็น มีแร่มากมายลอยโดดเด่นอยู่ท่ามกลางที่มืด... หนึ่งในผลึกหรือก้อนแร่มากมายเองก็มีสิ่งที่ผมหาอยู่ด้วย....

     ' เจอแล้ว.... ' ผมเห็นแล้ว... แร่มิติก้อนใหญ่สีขาว... แร่นี้อยู่ห่างจากผมออกไปประมาณ 300 เมตรเหนือหัวของผม... มีอีกก้อนสองก้อนด้านล่างที่ขนาดพอๆกัน... ขนาดของมันประมาณลูกบาสเก็ตบอล.. นอกจากแร่มิติ ผมมองเห็นแร่ประเภท 3 ตามที่ผมจัดไว้มากมาย... และที่สำคัญ..

     ผมจะเอามาทั้งหมด...

     " แยกแร่... " ผมใช้สกิลพร้อมกับเล็งไปที่แร่มิติก้อนแรกที่อยู่ด้านบน และในช่วงอึดใจ ก้อนแร่ก็พุ่งเข้ามาหาผมและผุดออกมาจากกำแพงข้างๆมือ...  แล้วนี่หมายถึง.. ความสำเร็จ! ทีนี้ผมจะสามารถหาแร่ที่ไม่มีใครหาได้โดยง่ายด้วยการนั่งชิลๆ.... ผมเริ่มใช้การแยกแร่ไปเรื่อยๆ... ในที่สุดหลังจากผ่านไปเกือบ 5 นาที.... ครึ่งห้องในหลุมหลบภัยของผมก็อัดแน่นไปด้วยแร่...

     และนี่แหละคือความสุขสบายที่แท้จริง.... ผมเลิกการหาแร่ทันทีพร้อมกับนำแร่มิติก้อนใหญ่มาถือในมือ... ขนาดของมันพอๆกับบาสเก็ตบอล เผลออาจจะใหญ่กว่าซะอีก ผมหยิบแร่มิติทั้งหมดที่ผมหาได้มานั่นก็คือสี่ก้อนมาวางรวมกัน... และแล้วมันก็ถึงเวลา.. ที่จะรวมแร่พวกนี้กลายเป็นก้อนเดียว..

     " ผสานแร่.. " ผมพูดออกมาและแร่ที่อยู่ด้านหน้าผมก็เปล่งแสงขึ้น มันค่อยๆจับตัวกันกับอีกสามก้อนที่เหลือ แร่ทั้งสีกำลังค่อยๆผสานตัวเองกลายเป็นก้อนเดียว... กลายเป็นเนื้อเดียวกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ตอนนี้มันกลายเป็นผลึกเหลี่ยมๆสีขาวขนาดใหญ่ในขนาดที่ว่าถ้าผมถือ.. ผมจะต้องใช้ท่าแบกไม่ก็อุ้ม และทั้งหมดนี้.... ผมจะทำมาเป็นแหวนมิติของผม!... 

     และแน่นอน... แค่เศษหินมิติยังได้ปริมาตรขนาดเกือบ 6x6x6 เลย.. เพราะงั้นถ้าผมเอาทั้งก้อนที่หนักรวมกันประมาณยี่สิบกิโลแถมใหญ่กว่าหัวผม.. พื้นที่ที่ผมเก็บของได้จะเป็นซักเท่าไหร่กันเชียว... แต่แน่นอนจะให้แบบแร่ใหญ่ขนาดนี้เดินไปเดินมาก็ไม่ไหว.. เพราะฉะนั้น..

     " แปรรูปบีบอัด... " ผมเริ่มส่งพลังเวทย์เข้าไปในทันที การลดขนาดและการบีบอัดสิ่งของเป็นอะไรที่เปลืองพลังเวทย์มาก เพราะฉะนั้นผมจะต้องใส่พลังเวทย์ปริมาณมหาศาลลงไป แถมบีบอัดเป็นอะไรที่ยากมาก... ขนาดของมันลดลงไปทีละนิดเดียว... และถ้าหากผมเสียสมาธิ แร่ก้อนนี้อาจจะหายไปเลยก็ได้..

     " กร๊อด.. " ผมกัดฟันแน่นพร้อมกับใส่พลังเวทย์เข้าไปจนหมดตัว... และการบีบอัดก็สิ้นสุดลง ในที่สุดมันก็กลายเป็นผลึกก้อนขนาดเท่าเล็บ... แลกกับการที่ผมเสียพลังเวทย์จนหมดตัวต้องมานั่งหอบพิงผนัง..  และต่อไปผมเพียงแค่ต้องทำกรอบแหวนเท่านั้น ผมจะได้สุดยอดแหวนมิติในทันที...

     และต่อไปคือการดำเนินการทั้งหมด.......


     ........

     ........

     ........

     ........

     ผ่านไปจากนั้น 6 ชม. ผมได้เตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่างแล้วก็ว่าได้... ภายในสามชั่วโมงนั้น ผมได้เริ่มทำความเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับเวทย์มนตร์ใหม่ทั้งหมด ตั้งแต่เริ่มไปยังพื้นฐานและการหัดควบคุมเวทย์ ผมสามารถควบคุมทิศทางและการไหลเวทย์ได้อย่างเป็นธรรมชาติ การควบคุมที่ดีย่อมสร้างผลลัพธ์ที่ดีตามมา... ทำให้ผมสามารถนำไปใช้กับสกิล " แปรสภาพพลังเวทย์ " ได้.... ผมสามารถขับเวทย์ออกมาให้กลายเป็นก้อนพลังและควบคุมมันได้อย่างอิสระ.... 

     " ....... " ผมเพ่งสมาธิ... พร้อมกับแผรสภาพเวทย์ของผมให้กลายเป็นสายฟ้า...

     " ....... " เปรี้ยะๆ!! เปรี้ยะ เปรี้ยะ!!...  สายฟ้าสีแดงอ่อนบ้างเข้มบ้างปรากฏขึ้นมารอบๆร่างของผม.. สายฟ้าสีแดงเป็นเส้นๆกำลังเริงระบำอยู่ตามผิวหนัง และนี่คือ " อาภรณ์สายฟ้า " เป็นทักษะที่ผมสามารถแย่งชิงมาได้จากหมาป่าสองหาง... ตอนนี้ผมสามารถเปลี่ยนพลังเวทย์ให้กลายเป็นธาตุได้ แต่ด้วยความที่ผมมีธาตุเดียว... ดังนั้นผมจึงใช้ได้แต่สายฟ้าสีแดงนี่เท่านั้น.. 

     ในด้านเวทย์มนตร์เสริมอื่นๆอย่างเช่น " เวทย์เสริมพลัง " ผมเองก็ใช้ได้ไปถึงอีกขั้นคือ " เสริมเวทย์มนตร์ " ซึ่งผมเองก็ยังไม่ได้ทดลองว่าถ้าหากใช้มันไป มันจะเป็นการเสริมค่าพลังของเวทย์ที่ผมใช้หรือเป็นการทำให้มานาลดช้าลง... อันนี้จะต้องอยู่ในการทดสอบ..

     ต่อไปคือค่าสถานะ... ค่าสถานะของผมเป็นเหมือนเดิมทุกอย่างยกเว้น พลังเวทย์ที่เพิ่มมาหลักพัน สาเหตุของการเพื่มที่ผมพอเดาได้คือการฝึกควบคุมเวทย์มนตร์จนคล่อง.. เพราะพื้นฐานเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด นอกเหนือจากนั้นไม่มีอะไรแปลกไป.. วงเล็บด้านหลังชื่อของผมเองก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ผมยังคงมองไม่ออกว่ามันคืออะไร...

     ต่อไปคือการแปรรูป... เวทย์ที่ผมภาคภูมิใจมากที่สุด มีได้ทำการแปรรูปเหล็กธรรมดาให้กลายเป็นหลอดแก้วสี่ห้าหลอดและแกลลอนจำนวนมากไว้กักเก็บน้ำศักดิ์สิทธิ์.. ตอนนี้ในแหวนมิติผมมีกระติกน้ำจนวนมากเช่นเดียวกับแกลลอนประมาณ 20 แกลลอนที่จุน้ำไว้เต็ม... ที่ตัวผมพกหลอดแก้วน้ำ 3 หลอดไว้ยามฉุกเฉินเผื่อเกิดอะไรขึ้น... 

     นอกจากนี้... สำหรับเวทย์นี้ ผมสามารถควบคุมได้อย่างเป็นธรรมชาติ ผมสามารถแปรสภาพวัตถุโดยใส่พลังเวทย์ลงไปที่พื้นผ่านเท้าได้แล้ว.. ดังนั้น ธาตุดินเองสำหรับผมก็ไม่ต่างกัน.. เรียกว่าผมสามารถควบคุมหินดินได้ราวกับมีธาตุดินในตัวเลยก็ได้...

     และมาถึงของที่ผมได้สร้างขึ้นกันบ้าง...

     นี่นิ้วชี้ข้างซ้าย.. ผมสวมแหวนวงหนึ่ง ลักษณะของแหวนถูกจัดเป็นประเภทแหวนเกลี้ยง.. ไม่มีอะไรประดับ ไม่มีอะไรตกแต่ง.. เป็นเพียงแค่แหวนสีขาวธรรมดาๆเท่านั้น.. สาเหตุก็เพราะผมเปลี่ยนใจไม่ทำเป็นแหวนที่ฝังผลึกแร่มิติ ไม่วั้นมันจะออกเหมือนแหวนหมั้นแหวนแต่งงาน.. แม้ว่าผมจะอยู่ของผมคนเดียวแต่ผมก็ยังจะแคร์.. สุดท้ายผมเลยต้องแปรรูปบีบอัดอีกครั้งและสร้างมันขึ้นมา...

     แหวนมิติที่เก็บของได้จนเรียกว่าแทบไม่อั้น.. พื้นที่ในการเก็บ 50,000 ตารางเมตร..  ยังไม่รวมความสูงของของที่มันสามารถจัดเก็บได้.. แค่ผมเองก็ใช้ไปประมาณเกือบครึ่งหมื่นตารางเมตรเพื่อจัดเก็บแร่ไปแล้ว... ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา แร่ทุกชนิดไม่ว่าจะมีค่าหรือไม่ก็ตามตอนนี้ถูกเก็บอยู่ในนี้หมดแล้ว ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจากตรงนี้.. ผมเก็บกวาดมาจนหมด.. นอกเหนือจากเขตนี้ผมเองก็ฉกแร่ดีๆมากหมดแล้ว...

     " ผลึกแห่งพระเจ้า " ผมเจอมันเพิ่มอีกหนึ่งก้อนที่ขนาดใหญ่ประมาณลูกฟุตซอล... นอกเหนือจากนั้นยังมีแร่ประเภทสามมากมายจนเรียกได้ว่าใช้เองคงไม่หมด... ไม่มีทางหมดเลยก็ว่าได้... แต่ยังก็ตาม ผมจะหาแร่ต่อเรื่อยๆอยู่ดี...

     ผมมีอุปกรณ์เสริมเล็กน้อยเก็บอยู่ในแหวน.. นั่นก็คือ ระเบิดชนิดต่างๆ... ระเบิดแสง ระเบิดเพลิง ระเบิดควัน... ผมสร้างมาหมดแล้วและเก็บไว้ในแหวนมิติเพราะผมคิดว่าคงจะไม่มีทางได้ใช้มันเร็วๆนี้...

     และต่อไปคือผลงานที่น่าภาคภูมิใจกว่าของผม...

     ความยาวลำกล้อง 32 เซนติเมตร.. สองลำกล้องบนล่าง บรรจุกระสุนได้ 12 นัด.. "อีนิคม่า(Enigma)" คือชื่อของปืนพกกระบอกนี้.. ปืนที่เกิดจาการผสานกันของแร่ระดับ 10 หลากหลายชนิด... ตัวปืนสีเงินที่จับสีขาว.. มีไฟฉายส่องและมีเลเซอร์ในการไกด์ แหล่งกำเนิดแสงทั้งสองล้วนทำมาจากโกลว์สโตนที่มากมายเหลือหลายของผม.. กระสุนที่บรรจุทำจากแร่เอเครี่ยน นี่ก็เป็นอีกแร่ที่ผมมีเยอะจนเหลือขนาดให้เวลาอย่างเดียวหนึ่งชั่วโมงในการสร้างกระสุนหลากหลายรูปแบบ... มีกระสุนหลายชนิดมากมายรับรองการยิงไม่ว่าจะเป็นกระสุนธรรมดา กระสุนหัวระเบิด หรือกระสุนเจาะเกราะที่ทำจากแร่ที่แข็งที่สุด... แต่ผมจะไม่ยิงกระสุนออกไป... ผมจะใช้การยิงพลังเวทย์ออกไปแทน และสิ่งที่ผมจะยิงออกไป..คือสายฟ้าจากอาภรณ์สายฟ้าที่ผ่านการบีบอัดด้วยทักษะ "บีบอัดพลังเวทย์(Magic Compression)" ที่ได้มาเป็นอย่างสุดท้าย...

     ต่อไป....

     ดาบสีดำทมิฬยาว 110 เซนต์.. ขอบสีขาวเงิน ฝังด้วยอัญมณีสีแดงตรงกลางใกล้ๆปลายด้ามจับ... "ไนท์ ฟอลล์(Night's Fall)" ดาบที่ทำขึ้นมาจากแร่แอนดาแมนไทต์เป็นหลัก..ใช้เป็นอาวุธในการฆ่าอสูรของผม สาเหตุที่ผมจะไม่ได้ใช้ปืนก็เพราะผมจะไม่สามารถขโมยความสามารถของพวกมันได้หากมันตายลงในการยิงเดียว... ดาบจึงต้องเป็นตัวเลือกหลัก...

     และเหตุผลอีกข้อก็คือ...

     ทริกเกอร์...

     ผมสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของวัตถุที่ผมสัมผัสได้... ดังนั้นภายใต้ห้วงเวลาที่แปรผัน ผมจะสามารถใช้ดาบและฟาดฟันได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ถ้าหากเป็นปืน... ผมไม่สามารถควบคุมกระสุนได้.. กระสุนก็จะเคลื่อนไปด้วยความเร็วปกติของมัน เพราะงั้นความเร็วของมันจะไม่เพิ่มขึ้นจากเดิม อย่างมากที่ผมจะประยุกต์ได้ก็คือการใช้ทริกเกอร์แล้วยิงยัดไปเยอะๆ... จะได้กระสุนพุ่งไปหาศัตรูมากกว่าปกติเท่านั้น..

     และนี่แหละ...ที่ทำให้ผมไม่ได้ใช่แค่ปืน...

     " ...... " ผมดึงปืนออกมาจากซองที่เหน็บอยู่ที่เอว... ใช้อาภรณ์สายฟ้า..ใช้แค่เฉพาะจุด บริเวณข้อมือไปจนถึงปืนในมือซ้ายของผมปกคลุมไปด้วยสายฟ้าสีแดงหลากเส้นมากมายที่กำลังเต้นอยู่.... ผมเริ่มทำการบีบอัดสายฟ้าเข้าไปในรูเล็กๆทันที... ปืนของผมเริ่มสั่นขึ้นเล็กน้อย...และผมจึง.. เหนี่ยวไก

     ปังง!!!!!!//ปึ้งงง!!!! เปรี้ยะๆ เปรี้ยะ!....

     เสียงจากการลั่นไกดังขึ้นตามมาด้วยเสียงพลังเวทย์กระแทกลงไปที่ผนังอย่างแรง... เหลือทิ้งไว้แต่ล่องลายของแสงสีแดงจากการเคลื่อนที่ของกระสุนและประกายสายฟ้าที่บริเวณรูลึกประมาณ 4-5 เซนต์...

     นี่แค่เป็นการบีบอัดไม่ถึงหนึ่งวินาที... เพราะฉะนั้นถ้าหากผมมีเวลาในการชาร์จนาน นี่ย่อมเป็นเพียงการโจมตีเล็กๆแน่นอน... และด้วยความเร็วกระสุน 4 มัค...หรือก็คือสี่เท่าของความเร็วเสียง.. ดังนั้นนี่เองก็ไม่ต่างจากเรลกันขนาดย่อมๆซักเท่าไหร่....

     " ....... " สมบูรณ์แบบ... 

     ผมเดินออกไปยังทางออกทันที... ทุกอย่างพร้อมแล้วสำหรับการล่า ดาบสะพายอยู่ด้านหลัง.. ปืนอยู่ในซองปืน.. น้ำศักดิ์สิทธิ์เองก็หยิบมาแล้ว...

     ถึงเวลาซักทีที่ผมจะได้ไปล้างแค้น...

     ถึงเวลาแล้วที่ผมจะได้ไปถอดแขนมันคืน....

     ........

     ........

     ........


     " ....... " ผมเดินออกมาจากหลุมนั่นนี่ก็ผ่านมาแล้วถึงสิบห้านาที.. ไม่มีตัวอะไรปรากฏเลยซักตัวเดียว ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตซักตัว ทักษะตรวจจับความร้อนของผมที่ใช้ได้ในระยะประมาณ 10 เมตร... แต่ผมกลับไปสามารถตรวจจับอะไรได้เลย... ทีเวลาที่ผมอยากจะออกล่า ดันไม่มีอะไรโผล่มา แต่พอตอนที่ผมกำลังถูกล่าหรือกำลังตกที่นั่งลำบาก.. เจ้าพวกนี้ก็ดันโผล่กันมาซะจริงๆ.. แถมมาทีมาแบบรุมแล้วยังต่อเนื่องอีก...  

     นี่มันคืออะไรกัน....

     " ....... " ผมเดินต่อไปเรื่อยๆอย่างสบายๆ ใช้สายตา Night Vision ที่เปิดโดยดีว่า... ต่อไปนี้ดีว่าจะมีไม่มีการรายงานเป็นเสียงอีกต่อไปแล้ว ผมต้องประหยัดพลังงานของมันให้ได้มากที่สุด.. แสงจากพลังเวทย์ของโกลว์สโตนไม่สามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานให้ดีว่าได้.. เพราะเรื่องตามนี้ ถ้าหากผมยังคงใช้ดีว่าแบบนี้ต่อไป... ผมจะมองเห็นเป็นภาพแบบนี้ได้อีกแค่เพียง 60 ชม. ซึ่งนั่นคงไม่เพียงพอสำหรับผมที่จะคลานออกไปจากนรกนี่ได้..

     ตึก... ตึก... ตึก...

     เสียงเดินดังขึ้นจากด้านหน้าของผม.. ผมลองขยับเข้าไปเรื่อยๆ เดินไปอย่างช้าๆพร้อมกับใช้"ตรวจจับความร้อน" ผมพบกับอสูรจนได้และเจ้านี่ก็ไม่ใช่อะไรเลยนอกจากหมาป่าสองหางฝูงหนึ่ง... มีพวกมันอยู่ทั้งหมดสี่ตัว แต่ละตัวกำลังหมกมุ่นอยู่กับการกินเนื้อของปีศาจตัวอื่น..

     แสดงว่าปกติแล้วมันเคลื่อนที่เป็นฝูงงั้นสินะ... ตัวที่ผมสู้ด้วยก็คงถูกขับไล่ออกมาไม่ก็เป็นพวกหมาป่าเดียวดาย...

     กร๊อออซซ.... กร๊อซ//เปรี้ยะ!! เปรี้ยะๆ! 

     พวกมันหันมาหาผมทันที... ผมต้องซ่อนกลิ่นของผมงั้นสินะ พวกมันถึงจะไม่รู้ตัว และแน่นอนว่าผมทำไม่ได้ ผมคงต้องไปขโมยพลังของปีศาจตัวอื่นมาเพื่อลบตัวตน และอีกอย่างผมก็คงต้องหาสกิลแบบ"มองเห็นในที่มืด"จากพวกมันเช่นกัน... ไม่งั้นผมจะอยู่ยาก..

     " ..... " พวกมันละความสนใจจากศพพร้อมกับค่อยๆหันมาหาผมทีละตัว.. พวกมันโก่งตัวขึ้นด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้ เช่นเดียวกับกระแสไฟฟ้า... ประกายไฟฟ้าเปล่งขึ้นท่ามกลางอากาศว่างเปล่า เป็นสายเป็นเส้น... สายฟ้าสีแดงสว่างจนผมมองเห็นศพด้านหลังพวกมัน..

     " หึ... " ผมเค่นเสียงหัวเราะออกมาเองหลังจากพบว่าศพที่พวกมันกำลังกินอยู่คือ ลิซาร์ดแมน 2 ตัวที่ตายอยู่ข้างๆกันและเป็นตัวที่ถูกผมฆ่า... แต่ก็นั่นแหละนะ.. สำหรับพวกมัน นี่จะเป็นอาหารมื้อสุดท้าย... และพวกมัน.. จะกลายเป็นขุมพลังให้กับผม เป็นเพียงขั้นบันไดรองรับให้ผมก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุด...

     ชิ้งงง!!!.... ผมดึงดาบออกมาจากปลอกดาบที่สะพายอยู่.. เสียงของคมดาบขูดไปกับปลอกดาบที่ทำด้วยเเร่ชนิดเดียวกัน ประกายไฟสีแดงส้มกระเด็นออกมาทันทีที่เกิดการเสียดสี... ผมค่อยๆเดินไปหาพวกมันด้วยท่าทีสบายๆ...

     " สบายใจได้... พวกแกจะยังไม่ตาย ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้รับพลัง.. " 

     ฟุบบบบ!!!!! 

     หมาป่าตัวแรกกระโจนเข้ามาหาผม... มันกระโดดขึ้นสูงมาถึงระดับเดียวกับหน้าของผม อ้าปากออกเพื่อเผยให้เห็นถึงคมเขี้ยวอันตรายของมัน.. อ้าปากกว้างราวกับต้องการที่จะเขมือบผมไปทั้งตัว... 

     " ....... " ผมยกดาบขึ้นมาบล็อคในทันที... มันใช้กรามที่ทรงพลังของมันกัดไปยังใบมีด.. กัดไปด้วยเขี้ยวแบบเดียวกับที่เคยฝังลงไปยังหัวไหล่ข้างขวาของผม... เป็นความรู้สึกที่ผมจำได้ดี.. แต่ต่อหน้ามัน ตอนนี้ผมไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ผมมีอาวุธ..ผมมีพลัง และผมพร้อมที่จะฆ่าทุกอย่างที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรู... เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะเป็นฝ่ายถูกล่า...

     เคร้งงง!!!!! 

     และสิ่งที่มันกัดลงไปนั้นเป็นคนละระดับ... นี่คือแร่ที่อยู่ในระดับความแข็งที่ 10.. ทันทีที่เขี้ยวของมันกระแทกลงไปที่ใบดาบ.. เขี้ยวซี่นั้นก็หักออกและแตกเป็นเสี่ยงๆอย่างช่วยไม่ได้... ผมตวัดดาบออกมาพร้อมกับแทงทะลุท้องของมันในทันที...

     " ....... " ผมดันมันมาใกล้ๆพร้อมกับจ้องไป... เริ่มทำการช่วงชิงทุกอย่างมาในทันที..

     ปึกก!!!.. ผมตวัดดาบลงไปที่พื้น.. ร่างของหมาป่าสองหางตัวแรกตกลงไปกระแทกอย่างรวดเร็ว.. มันตายลงแล้ว และผมเองก็ได้ทุกอย่างมาแล้ว ผมจึงอนุญาตให้มันตายได้.... 

     " ....... " ผมมองไปด้านหน้า... มองไปยังหมาป่าสามตัวที่ยังเหลืออยู่ พวกมันสามตัวโก่งตัวหนักเข้าไปอีกจนแทบเป็นสะพานโค้ง.. สายฟ้ารอบๆตัวของพวกมันก็เปล่งขึ้นมากกว่าเดิม เสียของสายฟ้าเองก็เริ่มกรีดร้องเสียงดังมากขึ้น.. กระแสไฟฟ้ากำลังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ... ถ้าหากเป็นผมเมื่อวันก่อน ผมคงต้องนอนกองลงไปกับพื้นเรียบร้อยแล้ว... ร่างกายของมนุษย์ย่อมต้องทนไม่ไหวและโดนเผาจนไหม้เกรียม...

     แต่พวกมันดันใช้ท่าเดียวกับคนที่มีทักษะเดียวกันนี่สิ....

     เปรี้ยะะ!!!! เปรี้ยะ เปรี้ยะ!! เปรี้ยะๆ!..

     ผมใช้ท่าอาภรณ์สายฟ้า... สายฟ้าสีแดงเช่นเดียวกับพวกผมโอบล้อมร่างของผม พวกมันกรีดร้องออกเป็นเสียงแหลมสูง.. สายฟ้าที่เป็นเส้นสายมีความหนากว่าของพวกมันสองถึงสามเท่า... 

     และนี่แหละ... คือ " อาภรณ์สายฟ้า " ที่ได้รับการเสริมพลังจากการฝึกควบคุมเวทย์มนตร์...

     " ........ " ผมค่อยๆเดินไปหาพวกมัน.... ตอนนี้พวกมันกำลังค่อยๆถอยไปทีละก้าวสองก้าว...  ตัวของพวกมันสั่นไปด้วยความกลัว.. พวกมันกำลังกลัวผมอย่างแน่นอน... 

     " .....ไง ไง... เอาล่ะ เข้ามาสิ " ผมพูดพร้อมกับควงดาบในมือรอ... 

     " ถ้าไม่เข้ามา... ฉันจะเริ่มขโมยแล้วนะ.. "  

     ฟุบบ!!//ฟุบบ!!! หมาป่าสองตัวกระโจนเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว ซึ่งสำหรับผม นั่นเป็นอะไรที่ช้ามาก... ผมหยิบตัวแรกอย่างรวดเร็วพร้อมกับแทงดาบไปตรงยังช่วงอกของตัวที่สอง... ดาบของผมพุ่งทะลุร่างของมันอย่างรวดเร็วตามมาด้วยเลือดที่สาดกระเด็นไปด้านหลัง...

     ฉึกกกก!!!!! " .......ช่วงชิง " ผมทำการช่วงชิงสกิลของมันในทันที... หลังจากที่การขโมยสิ้นสุด ผมตวัดดาบอย่างรวดเร็วจนร่างของมันขาดกระจุยเป็นสองส่วน... ผมหันไปด้านหลังอย่างรวดเร็วพร้อมกับตวัดดาบอีกครั้งในแนวแทยง คมดาบเฉือนผ่าร่างของหมาป่าอย่างไร้ความปราณี ร่างของมันตกลงไปที่พื้นในสภาพตัวขาดเป็นสองท่อน...

     " ...... " ดาบนี้คมเกินไปจริงๆด้วย... เเถมผมยังใช้แรงไม่ถึงครึ่งเลยแท้ๆ.. ร่างของมันกลับขาดได้ขนาดนี้... แสดงว่านี่มันหมายความยังไงกัน? ผมมีแรงมากเกินไป... ดาบผมคมเกินไป หรือว่าหมาป่าอ่อนแอเกินไป...

     สุดท้ายแล้วผมก็พลาดโอกาสที่จะช่วงชิงพลังของหมาป่าหนึ่งตัว... แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา.. ผมยังเหลืออยู่อีกตัว...

     ผมหันหลังกลับไปอีกครั้ง.. เผชิญหน้ากับหมาป่าสองหางตัวสุดท้ายที่อยู่ด้านหน้า.. ผมนำดาบของผมไปเก็บไว้ในปลอกตามเดิม...ท่าทางว่าแค่จัดการกับเจ้าหมาป่าพวกนี้.. ผมคงยังไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้อาวุธ ถ้าหากผมใช้ลงไป พวกมันจะตายโดยไร้ค่าซะเปล่าๆ...

     " ..... " ผมค่อยๆเดินไปหาหมาป่าตัวสุดท้าย อาภรณ์สายฟ้าของผมเองก็ถูกเปิดใช้งานอยู่ ร่างของผมยังคงเคลือบไปด้วยกระแสไฟฟ้าเข้มข้นสีแดง ผมเร่งพลังขึ้นไปอีกจนหมาป่าตัวนั่นทรุดลงไป... กระแสไฟฟ้าของผมอยู่ในระดับที่เหนือกว่าหมาป่าสองหางแล้ว.. เพราะงั้นถ้าเอาไปเทียบกับมนุษย์.. ผมน่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงได้อยู่แม้ผมจะไม่รู้ก็ตามว่าระดับของคนธรรมดาจะอยู่ประมาณไหน...

     " ..... " ผมก้มหน้าลงไปที่หมาป่าพร้อมกับจับมันขึ้นมา.....

     " ช่วงชิง.... " และตามมาด้วยผมดูดค่าสถานะทุกอย่างของมันมาจนหมด กระแสไฟฟ้าอ่อนๆที่ไหลตามร่างของมันเช่นเดียวกับเส้นเลือดสีแดงที่ตัดกับผิวหนังและขนสีขาวของมันค่อยๆซาลงไป... กระแสไฟฟ้าค่อยๆหายไปเช่นเดียวกับเส้นเลือดที่ค่อยๆจาง... ผมดูดมาทุกอย่างกระทั่งมันกลายเป็นหมาป่าสีขาวธรรมดาๆ.... และตอนนี้มันหมดประโยชน์แล้ว...

     ตุบบ!!!!..... 
     
     ผมโยนร่างของมันลงไปที่พื้น หยิบอีนิคม่าออกมาจากซองที่เหน็บอยู่ที่เอวซ้าย...

     " ....... " ผมเล็งไปที่มัน

     แล้วผมจึง....

     เหนี่ยวไก..

     ปังงง!!!!



     " ....... " ผมเดินกลับมาที่หน้าหลุมหลบภัยของผมพร้อมกับโยนร่างของหมาป่าสองหางไปที่พื้น... ผมห่างจากทางเข้าประมาณเกือบสิบเมตรแต่นี่คงจะเพียงพอแล้ว... ผมดึงดาบออกมาจากปลอกพร้อมกับแล่เนื้อมันออกมาเป็นส่วนๆ... มีเนื้อสะโพกและเนื้อส่วนน่อง ผมพาตัวเองกลับไปในหลุมของผมพร้อมกับกองพวกมันลงบนถาดเหล็ก.... 

     ......และแล้วก็ถึงเวลาอาหาร และด้วยทางเลือกของผมที่มีไม่มาก เพราะงั้นถ้าหากต้องการอยู่รอด ผมต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น..

     ผมเริ่มจมดิ่งลงไปกับมื้ออาหารที่ไม่รู้ว่าควรเรียกว่ามื้ออะไร การอยู่ที่นี่ก็เมืองกับการถูกจองจำ ถูกตัดขาดจากแสงสว่างและโลกภายนอก... ที่นี่มันก็คือห้วงลึก... มันคือนรกดีๆนี่เอง และผม...จะต้องรอดออกไปให้ได้...

     เพื่อเป้าหมายเดียวของผมในชีวิต... การฆ่าราชา 

     " ...... " ผมหยิบน้ำออกมาสองกระติกในทันทีที่ผมกินเสร็จ...  ระหว่างการกินไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป หลังจากนี้... อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้ แน่นอนว่าผมหมายถึงอาการประหลาดที่ไม่แตกต่างกับการทำลายตัวเองหลังการกินเนื้อปีศาจ...

     " !!!!! " ในชั่วอึดใจ... อาการแสบร้อนเข้าครอบคลุมในร่างของผม ความร้อนมากมายเคลือบไปทั่วทุกอณู กระดูกและกล้ามเนื้อของผมร้อนผ่าว ราวกับว่าร่างกายของผมกำลังเตรียมพร้อมที่จะทลายลง...

     " อ๊ากกกกก!!!! " ผมร้องออกมา... มือซ้ายของผมคว้าไปยังน้ำศักดิสิทธิ์.. ความเจ็บปวดที่ผมไม่อาจชินชาได้ ความเจ็บปวดที่ผมไม่อยากพบพานมากที่สุด.. ร่างกายของผมอยู่ก็ร้อนขึ้นหลายเท่าตามมาด้วยการทำลายตัวเอง... นิ้วมือต่างๆและข้อนิ้วเริ่มสั่นระริกและบิดไปอย่างผิดรูปร่าง.. 

     ร่างกายของผมกำลังทำลายตัวเองอีกครั้ง....

     " .....!!! " ผมคว้าไปที่กระติกน้ำและกรอกลงไปในปาก อาการของผมก็ฟื้นฟูขึ้นมาในทันที... แต่ทั้งหมดนั้น มันก็เป็นแค่ชั่วอึดใจ การทำลายตัวเองเริ่มดำเนินการต่ออีกครั้ง... ผมดิ้นไปด้วยความทรมาณจนเผลอปัดกระติกกระเด็นออกไป... 

     " ....!!!! อ๊ากกกก!!!! " ผมร้องและดิ้นออกไป... ร้องอย่างสุดเสียงพร้อมกับพยายามเหยียดแขนซ้ายสุดตัว พยายามคว้ากระติกมา...

     " ........อาาาาา!!!!! " ร่างกาย...กำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆจริงแล้ว!.... กระดูกผมร้อนผาวกว่าที่เคยเป็น ราวกับมันกำลังจะละลาย หัวใจเต้นแรงและไร้รูปแบบ หัวใจของผมเต้นอย่างรุนแรงโดยไม่มีจังหวะใดๆ... เต้นจนแทบจะทะลุออกมาจากอก....

     " ...!!!! กร๊อดดดด...." ผมกัดฟันแน่นพร้อมกับเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง เอื้อมไปจนถึงพร้อมกับกรอกลงมาในปากอย่างรวดเร็วจนเกือบหมดขวด.... ร่างกายของผมเริ่มทำการฟื้นฟู... แต่นี่ก็ยังไม่จบ.... 

     สุดท้ายแล้ว... มันก็กลายเป็นวังวนแห่งความทรมาณของผมอีกครั้ง 

     ทำลาย ฟื้นฟู... ทำลาย ฟื้นฟู.... 

     ร่างกายของผมแทบจะแตกสลายไปครั้งแล้วครั้งเล่าค่อยๆมีอาการดีขึ้น... ร่างกายของผมเริ่มฟื้นฟูอีกครั้งจากการดื่มน้ำกระติกที่หก... ผ่านไปประมาณสิบห้านาทีนับตั้งแต่ร่างกายของผมเริ่มทำลายตัวเอง... แต่สำหรับผม ช่วงเวลาเพียงเท่านั้นกลับยืดออกไป... ราวกับเป็นชั่วโมง ที่ผมต้องอดทนกัดฟันฝ่ามันมา... และในที่สุดมันก็สิ้นสุด....

     " ฮา... ฮา... " ผมหอบออกมาในทันที... มือซ้ายของผมกำไปที่อกแน่น หัวใจของผมเริ่มกลับมาเต้นตามจังหวะอีกครั้ง ร่างกายเริ่มกลับมาเป็นปกติ...

     " ..... ฮา ....ฮา " ผมโกยอากาศเข้าไปในปอดให้ได้มากที่สุดไปเท่าที่ผมสูดได้... พร้อมกับนั่งไปพิงกับกำแพงด้วยความอ่อนล้า...

     " ....... " ผมพูดพร้อมกับเช็คร่างกายตัวเองอีกครั้ง.. ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยซักนิด... ผมหยิบแผ่นแสดงค่าสถานะขึ้นมา.. เป็นอย่างที่ผมคิดไม่มีผิดสิ่งที่อยู่ด้านหลังชื่อของผมปรากฏขึ้นชัดกว่าเดิม แต่มันก็แค่ชัดขึ้น... มันไม่ได้ช่วยให้ผมพอมองออกเลยซักนิด... ผมยังคงอ่านมันไม่ออกเหมือนเดิม..... และผมเอง ก็ต้องการจะรู้เหมือนกันว่าจริงๆแล้วมันคืออะไร...

     " ....... " ผมนอนพักต่อไปอีก 15 นาที... แล้วลึกขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเดินออกไปจากที่พัก... 

     เป้าหมายของผมก็คือการจัดการกับมัน.... 

     ตราบใดที่ยังฆ่ามันไม่ได้... ผมจะยังถอยไม่ได้...

     ผมเดินออกมาเรื่อยๆทันที... คราวนี้ผมเดินตรงไปข้างหน้า เดินต่อไปอีกห้านาที ผมก็ได้พบกับกระต่ายสีขาวฝูงใหญ่..

     " ....... " ผมค่อยๆชักดาบออกมาในทันที.. คราวนี้ผมบังเอิญเจอสิ่งที่ไม่เคยสู้มาด้วย รอบนี้ผมจะประมาทไม่ได้... ผมเข้าไปในท่าเตรียมทันทีที่พวกมันเริ่มสนใจผม... ระยะห่างระหว่างผมกับตัวที่ใกล้ที่สุดคือสามเมตร.. ผมจะไม่ฆ่าพวกมันและจะแย่งชิงความสามารถของพวกมันมาแทน... 

     กระต่ายทั้งฝูงหันมาประจัญหน้ากับผม... ด้านหน้าของผมเป็นกระต่ายยักษ์ที่สูงประมาณ 1 เมตร.. ไม่กล้าเรียกได้เต็มปากว่ามันคือกระต่าย ไม่ว่าจะเป็นแววตาที่โหดร้ายของมัน ตาสีแดง รวมถังน่องขาขนาดใหญ่จนน่ากลัว.. พวกมันคือกระต่ายปีศาจชัดๆ....

     ฟุ่มมม!!!!! กระต่ายตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาทางผมอย่างรวดเร็วในระดับที่หมาป่าสองหางตามไม่ทัน.. ผมยกดาบขึ้นมาบล็อคทันที

     เคร้งงง!!!! กระต่ายตัวนั้นใช้กรงเล็บยาวที่เท้าของมันฟาดลงมาที่ผม ผมยกดาบขึ้นป้องกันพร้อมกับสะบัดดาบหนึ่งครั้ง.. ร่างของมันก็เสียสมดุลและตกลงไปที่พื้นในทันที... ผมหันไปทางซ้ายอย่างรวดเร็วตามที่สัญชาตญาณบอก.. และก็เป็นไปตามนั้น.. กระต่ายอีกตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับตวัดขามาข่วน....

     ฟุบบ!!! เท้าของมันผ่านหน้าผมไป... ผมโค้งตัวหลบทันก่อนจะกระโดดไปด้านหลังเพื่อกลับไปตั้งหลัก...

     " เจ้าพวกนี้... แข็งแกร่ง " เปรี้ยะ!! เปรี้ยะๆ!เปรี้ยะะ....

     ผมพูดขึ้นพร้อมกับใช้อาภรณ์สายฟ้าในทันที... ผมกระโดดเข้าไปกลางวงพร้อมกับใช้สายฟ้าไปเคลือบคมดาบ... ผมกวัดแกว่งดาบเพื่อเป็นการโจมตีกลับอย่างรวดเร็ว.... มีเพียงแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้นที่โดนดาบผมเข้าไป.. พวกมันยังไม่ตายเพราะผมที่ยังยั้งแรงไว้... กระต่ายนับสิบตัวกำลังกระโจนเข้ามาทางผมเรื่อยๆ ผมได้แต่ค่อยๆบล็อคการโจมตีพร้อมกับแอบช่วงชิงไปทีละตัวสองตัว....

     " ช่วงชิง.... " ฟุบบบ!!!!

     ผมพูดขึ้นพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบกรงเล็บของกระต่ายปีศาจ ส่วนแขนซ้ายของผมควบคุมดาบ กวัดแกว่งขู่พวกมันไปเรื่อยๆพร้อมกับหาจังหวะในการแทงสวนกลับ... ผมแทงดาบไปด้านหน้าทันทีที่กระต่ายตัวหนึ่งเปิดโอกาส... ผมแทงร่างของมันจนทะลุ เสียงดัง * ฉึกกก!!! * ดังขึ้น... ผมหลบการโจมตีของตัวอื่นๆพร้อมกับดึงดาบมาใกล้ๆ... ขโมยความสามารถของตัวที่กำลังจะตายนี่ทันที...

     " ...... " การฆ่าพวกมันไปเรื่อยๆ... ทีละตัวสองตัว และสุดท้ายแล้ว...ผมก็จบด้วยการฆ่าพวกมันทั้งหมด จากทั้งหมด 13 ตัว... ผมกลับสามารถช่วงชิงมาได้แค่ประมาณ 8 ตัว..  5 ตัวที่เหลือตายเพราะผมลืมที่จะออมแรงไว้ในตอนฟัน... พวกมันจึงตายในการโจมตีเดียว..

     หรือว่าผมต้องสร้างดาบใหม่จริงๆกัน... ผมถึงจะฆ่าโดยพวกมันไม่ตาย...

     ผมเช็คใบแสดงค่าสถานะ... ผมได้รับทักษะใหม่มานั่นก็คือ "ป้องกันอัมพาต(Paralysis Resistance)" "ป้องกันความตื่นตระหนก(Panic Resistance)" และท่าสุดท้าย "กระโจน(Leap)" 

     ถ้าหากมีสกิลสองอย่างแรกนั่นก็คือ " ป้องกันอัมพาต " และ " ป้องกันความตื่นตระหนก " ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกมันถึงไม่ได้รับผลกระทบจากการปล่อยกระแสไฟฟ้าไปยังบริเวณรอบๆของ " อาภรณ์สายฟ้า " และพวกมันเองก็ไม่มีความตกใจผมหรือการที่พวกเดียวกับมันตาย...  นี่ก็เพราะมันมีทักษะในการป้องกันความกลัว....

     และการเคลื่อนไหวของมัน..การกระโจนเข้ามาด้วยความเร็ว นี่เองก็เป็นท่าของพวกมัน... ต่อไปถ้ามีโอกาสผมคงต้องฝึกใช้ท่านี้เพื่อเสริมแรงกับการพุ่งตามปกติของผม.... ความเร็วน่าจะเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว..

     " ....... " 



     และหลังจากนั้น... ผมก็เดินตระเวนต่อไป...เดินต่อไปอีกประมาณสองชั่วโมง ระหว่างทางผมก็ได้สู้กับอสูรมากมาย.. ผมได้สู้กับมิโนทอร์ฝูงใหญ่ที่มีมากถึง 10 ตัว... ผมจัดการและแย่งชิงมาได้จนหมด ปะทะกับลิซาร์ดแมน.... สู้กับหมาป่าสองหางหลายฝูง... ปะทะกับปีศาจกระต่ายอีกชนิดหนึ่งที่คล้ายกับชนิดก่อนหน้า... ผมได้ช่วงชิงพลังของพวกมันมาพร้อมกับสกิลใหม่นั่นก็คือ " เหยียบอากาศ(Air walk) " 

     ตอนนี้ผมได้เลเวลอัพไปแล้วสองระดับ นั่นก็คือตอนนี้ผมอยู่เลเวล 6 ผมสามารถใช้ได้ทั้ง "กระโจน" และ "เหยียบอากาศ" ที่เป็นท่าใหม่โดยมีหลักการทำงานคือการทำให้อากาศที่อยู่ใต้แข็งตัวชั้วขณะพร้อมกับใช้มันเป็นแท่นในการเคลื่อนที่... เปรียบได้กับการสร้างวงเวทย์ล่องหนกลางอากาศเลยก็ว่าได้..

     แต่นั่น...ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องใส่ใจตอนนี้...

     กริซซซ....

     " ....... " ตึก.. ตึก... ตึก...

     " ไง.... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ " 

     .
     .

     " แขนของฉันน่ะ... อร่อยรึเปล่า... " 


     ผมพูดกับสัตว์อสูรที่อยู่ด้านหน้าที่กำลังค่อยๆเดินเข้ามาหาผม.... 

     และเจ้านี่ก็คือเจ้าหมีนั่น... เจ้าตัวที่ทำให้ผมต้องเสียแขนไป....

     " ....... " ผมชักดาบออกมาจากปลอกทันที....

     และในตอนนี้...ผมจะต้องฆ่ามัน...


     ไม่งั้นใจของผมไม่ไปต่อไม่ได้...



     เพราะฉะนั้น... 

     ถ้าหากมันไม่ตาย....

     ผมจะขอตายแทนมันเอง!


====================================================================================

ENIGMA & NIGHT'S FALL
    

       

จบตอนที่ 6 ครับผมม!!!! ฝากติดตามตอนต่อๆไปกันด้วยนะครับ^^

ช่วยกันเม้นและเสนอความเห็นมาเลยนะครับ รู้สึกตรงไหนแปลกก็ติไรท์มาได้เลย ผมจะได้นำไปพัฒนาต่อไปและมีกำลังใจในการอัพนิยายเรื่องนี้ครับบ!

*แก้ไขขนาดรูปภาพ 14/3/60
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #980 aacery2543 (@aacery2543) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 04:07
    ทำมัยไม่ทำดาบไร่คม
    #980
    0
  2. #708 น้ำแข็ง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:48
    เสียดายขนสัตว์จัง หรือนายจะกลับมาแล่หลังแก้แค้นนะ
    #708
    1
  3. #191 วาฬหัวทุย (@Ozaz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 14:07
    ดาบคิริโตะใน ALO
    #191
    1
  4. #152 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 14:31
    น...นั่นมัน!!! ดาบคิริโตะนี่นา!!!! ไนต์เป็นโอตาคุก็ไม่บอกกันเลย 55555
    #152
    1
    • #152-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 7)
      10 มีนาคม 2560 / 16:28
      ไนต์สายเงียบ555
      #152-1
  5. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 14:21
    นิยายเรื่องนี้มันคล้ายๆ กับนิยายแปลของ ญี่ปุ่นเลย ที่ชื่อเรื่องว่า
    "Arifureta shokugyou de sekai"
    เหมือนมาก อ่านๆแล้วลองไปอ่านอีกเรื่องนึ่งเทียบกันมันใช่เลยแต่แค่เปลี่ยนจากลูกแก้วพระเจ้าเป็นผลึกแร่พระเจ้าอะแล้วก็ชื่อตัวละครที่ไม่เหมื่อนกันนอกนั้นเหมือนกันหมดเรืองราวก้อแบบเดียวกันเก่งเพราะกินเนื้อสัตว์ประหลาดดูดเอาความสามารถมาให้ตัวเองพระเอกเสียแขนแล้วสร้างอาวุทประเภทปืนเหมือนกัน เราไม่ได้ว่าก๊อปนะแต่แค่มันแนวเดียวกันอีกอย่าง นิยายของญี่ปุ่นอะเจ้าของไม่แปลต่อละถ้ายังไงอยากให้ ไรต์ไปลองขอเขาแปลต่อก็ดีนะเพราะแนวเดียวกันน่าจะแปลได้แบบไหลรืน
    ขอบคุนคับ และจะรออ่านตอนต่อไปคับ
    #112
    2
    • #112-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 7)
      7 มีนาคม 2560 / 14:37
      ใช่แล้วครับ ผมอธิบายแล้วครับในข้อมูลเบื้องต้นว่ามีพล๊อตรูปแบบมาจากเรื่องนี้ครับ^^ ส่วนแนวทางการดำเนินเรื่องตอนแรกจะเหมือนๆนะครับ ถ้าติดตามไปเรื่อยๆจะไม่เหมือนทั้งหมดแน่นอนครับ555
      #112-1
  6. #111 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 09:54
    รวยกันแล้วทีนี้.. ส่วนหมีเตรียมโดนล้างบางได้เลย..
    #111
    0
  7. #110 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 08:02
    แต่ละตอนนี่ไนต์เก่งขึ้นแบบก้าวกระโดด
    #110
    0
  8. #109 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:39
    แล้วไนต์ดูเลือดเย็นขึ้นนะ555
    #109
    0
  9. #108 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:38
    ก็ว่าทำไมถึงไม่ใช่แค่ปืน ที่แท้มีข้อจำกัดเรื่องทริกเกอร์นี่เอง..
    #108
    0
  10. #107 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:29
    รวยแร่ขนาดนี้...เอาไปขายคงสร้างประเทศได้
    #107
    1
    • #107-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 7)
      7 มีนาคม 2560 / 07:30
      พระเอกสายปั้มครับ
      #107-1
  11. #106 4seas0n (@4seas0n) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 05:15
    นึกว่าสเตตัสจะเกินหมื่นละ เฮ้อ
    #106
    1
    • #106-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 7)
      7 มีนาคม 2560 / 07:28
      ใจเย็นๆนะครับ... พระเอกเพิ่งตกลงมาประมาณวันสองวันเอง555
      #106-1
  12. #100 นิค&NIck (@zaxswcde1150) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:41
    แขนนี่สร้างยังครับออฟชั่นเสริมละไม่เห็นมีบอกนี่นาหรือผมอ่านข้ามหว่า ตามจริงหน้าจะสร้างโดรนด้วยนะสำหรับสอดแนม ส่วนตานั้นจริงๆใช้ไฟฟ้าหรืออะไรครับในการเป็นพลังงานไม่ก็ต้องอัพเกรดมันหน่อยให้รองรับพลังเวทย์หรืออย่างอื่นได้และยังไม่ได้อธิบายเรื่องนี้เท่าไหร่นะ และหน้าจะรองสร้างสกิลถ่ายทอดนะจะได้เอาไว้ให้อลิสด้วยไงแถมยังเอนชานเข้าอาวุธอีก

    ตัวสเตตัสหน้าจะใส่เผ่าพันธ์ด้วยนะอย่างเช่น มนุษย์(80%) หรือโครตมนุษย์(ตบมุกเหมือนเซอิจิ::ถ้าเคยอ่านนะ)


    ส่วนอลิสต้องการแวมไพร์สายเลือดแท้โบราณ ยุคเริ่มต้น(ต้นตระกลู) หรือจะเอาเอลล์ดีละครับแน่นอนว่าสายเลือดแท้โบราณเหมือนกัน
    (เหตุผลเธอสวยสุดๆไงเทพียังอาย)แต่แนะนำแวมไพร์ดีกว่ามันดีต่อใจโดยเฉพาะฉากดูดเลือดละ แถมฟื้นฟูสูงจนเป็นอมตะเลยฆ่าไม่ตายไงแบบเลยผนึกเอาไว้ ตามด้วยผู้พิทักษ์คอยกันไว้
    #100
    2
    • #100-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 7)
      6 มีนาคม 2560 / 22:46
      5555 ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ^^ แขนยังไม่ได้สร้างนะครับ ส่วนเรื่องเผ่าพันธ์มีเหตุผลที่ผมคิดไว้รองรับอยู่แล้ว แล้วสำหรับเรื่องของนางเอกเรานะครับ..อันนี้ติดตามรอในเรื่องดีกว่า555
      #100-1
  13. #99 Cobra564 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:33
    รอตอนต่อไปครับ
    #99
    1
    • #99-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 7)
      6 มีนาคม 2560 / 22:47
      ขอบคุณที่ติดตามคร้บ^^
      #99-1
  14. #98 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:17
    ถ้าจะรวยแร่กับรวยพลังขนาดนี้... ยังไม่ค่อยอยากคิดถึงอนาคตมันเลย..
    #98
    0