Re : Reality เปลี่ยนไปโลกใหม่ด้วยโชคชะตาอเวจี

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 31,712 Views

  • 991 Comments

  • 1,839 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    31,712

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 : สิ่งที่เปลี่ยนแปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    14 มี.ค. 60




     //ไนต์//



     และในตอนนี้... ผมจะต้องฆ่ามัน

     ไม่งั้นใจของผมไปต่อไม่ได้...

     ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม... ผมจะต้องฆ่ามันโดยมันจะต้องทรมาณและดิ้นทุรนทุรายแบบผม.. มันคือตัวการที่ทำให้ผมต้องทุกทรมาณ เป็นอสูรเพียงตัวเดียวที่ถูกผมจัดไว้ในหมวดคำว่า " ศัตรู " นอกซะจากเจ้าพระราชา... เป็นเป้าหมายรองของผมที่ต้องถูกกำจัดในชีวิตนี้... และผมจะใช้วิธีเดียวกับสิ่งที่มันเคยทำ ผมจะต้องตัดแขนของมันทิ้ง...

     มันจะได้รู้ว่าความทรมาณที่ผมผ่านมาน่ะ มันเป็นยังไง!...

     " ....... " ผมค่อยเดินไปหามันในทันที... มือซ้ายของผมกำด้ามจับดาบแน่น ผมทนแทบจะไม่ไหวที่จะได้ล้างแค้น ตอนนี้ผมพร้อมซะยิ่งกว่าพร้อมที่จะสู้กับมันซะอีก.. เป้าหมายในตอนนี้อย่างเดียวของผมคือแขนของมัน ผมเองได้แต่แอบหวังในใจอยู่ว่าดาบนี้จะไม่คมซะจนเกินไปไม่งั้นเดี๋ยวแขนจะขาดในการโจมตีเดียว .. ผมจะต้องให้มันทรมาณก่อนแล้วผมค่อยฆ่า... ไม่งั้นมันจะเข้าใจในคำว่า "นรก" เหมือนผมได้ยังไง...

     กริซซซ.....

     เจ้าหมีตัวนั้นส่งเสียงออกมาพร้อมกับจ้องมายังผมด้วยตาสีแดงที่สดสว่างท่ามกลางความมืด... ผมได้แต่หวังว่ามันจะจำผมได้ ผมว่ามันต้องจำได้แน่นอน.. ก็ผมคือหนึ่งในเหยื่อของมันที่เป็นมนุษย์ แถมมันยังปล่อยให้ผมมีชีวิตรอดไปโดยตกอยู่ในขุมนรกแห่งความทรมาณทั้งเป็น... มันเป็นตัวการที่มอบความเจ็บปวดและความทรงจำที่น่าหดหู่ทั้งหลายมาให้ผม... มันเคยทำให้ผมคิดแม้กระทั่งการฆ่าตัวตาย ละทิ้งทุกอย่างรวมถึงการล้างแค้น...

     นั่นทำให้ผมเกือบไม่ได้มาอยู่ในจุดนี้แล้ว....

     จุดที่ผมจะได้เอาคืนมันด้วยตัวเองน่ะ....

     " คราวนี้...ฉันมาเพื่อจะแสดงให้เห็นว่าฉันน่ะ ไม่ใช่ "เหยื่อ" ฉันคือ "ศัตรู" ของแก... " 

     " และที่สำคัญ... "เหยื่อ" ในตอนนี้... ก็คือแกเอง " 

     ผมดีดตัวออกจากพื้นพร้อมกับง้างดาบขึ้นไปด้านบน... ผมเริ่มการโจมตีก่อนโดยไม่ปล่อยให้มันมีโอกาส... ฉวับบ!!! ผมตวีดดาบลงไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับฟันลงไปที่ลำตัวด้าาข้างของมัน... แต่ด้วยสิ่งที่คาดไม่ถึงและสิ่งมากมายที่ผมยังไม่รู้ แทนที่ดาบของผมจะเฉือนเนื้อหนังของมัน ดาบกลับไปสามารถคว้านได้สุด... มันเพียงแค่ตวัดลงไปเกือบโดนผิวหนังและสะท้อนกลับมา...

     " ...... " นี่มันคืออะไรกัน... สิ่งที่มองไม่เห็นจนสามารถทำให้ดาบของผมสะท้อนกลับมาได้... ผมก้มหลบลงไปที่พื้นอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาน อุ้งมือของเจ้าปีศาจหมีตัวนั้นเคลื่อนผ่านอากาศเหนือหัวของผมจนรู้สึกได้ถึงลมที่พัดออกมา ผมเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับตวัดขาขวาเตะไปที่ข้างลำตัวของมันอย่างแรง...

     เปรี้ยงงง!!!!!..... ร่างของเจ้าหมีตัวนั้นขยับกระเด็นออกจากที่เดิมเล็กน้อย ลูกเตะของผมใช้ได้ผล... เอาจริงๆใช้คำว่า " ได้ผล " อาจจะดูดีเกินไป เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนผมไม่ได้เตะไปที่ร่างของมันแบบเต็มตัวด้วยซ้ำ ขาของผมกระแทกไปกับสิ่งที่ล่องหนอยู่ในอากาศ... มันทำหน้าที่เหมือนกับเกราะ.. คอยป้องกันการโจมตีจากภายนอก...

     หรือว่า....

     " ....... " ผมกระโดดถอยหลังออกมาสองสามตลบ เก็บดาบเข้าไปในปลอกพร้อมกับหยิบปืนขึ้นเล็ง...
     
     " ....... " ปังงงง!!!!!!

     กระสุนของอีนิคม่าพุ่งออกจากปากกระบอกปืนด้วยความเร็วสี่มัค.. เหลือทิ้งไว้แต่ลำแสงเป็นทางยาวที่บ่งเป็นทางว่ากระสุนเคยพุ่งออกไผตามเส้นทางนี้ ผมเล็งไปที่เหนือผิวหนังของมัน... เล็งไปเหนือปล่ยขน ยิงสูงกว่านั้นอีกเพื่อทำการพิสูจน์สิ่งที่ผมคิดซึ่งมันก็เป็นจริง... กระสุนของผมแทนที่จะพุ่งเข้าไปตรงๆพร้อมกับปาดผิวหนัง มันกลับเปลี่ยนองศาในการทำมุม กระสุนพลังเวทย์สายฟ้าของผมมีทิศขึ้นผิดจากวิธีเดิม... นี่เป็นหลักฐานว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนทิศทางกระสุน...

     และนั่น...ก็คือ " อาภรณ์วายุ(Wind Clad)" 

     ถ้าหากมีสายฟ้า แสดงว่าธาตุก็มีความเป็นไปได้สูงพอตัวที่จะสามารถขับพลังเวทย์ออกจากร่างเพื่อเปลี่ยนกลายเป็นเกราะป้องกัน และจากลักษณะเด่นของแต่ละธาตุ.. สายฟ้าใช้ในการช๊อต... ดังนั้นคุณสมบัติของธาตุลม คือ การปัดเป่า.. และนั่นแหละคือสิ่งที่ผมเพิ่งพิสูจน์ลงไป อสูรตัวนี้ใช้ธาตุลมในการสร้างอาภรณ์ลมป้องกันตัวเองเป็นดั่งอากาศอีกชั้น และในขณะเดียวกัน.. เวทย์ลมที่ใช้ในการโจมตีของมันก็คือการบีบอัดลมในอากาศเพื่อสร้างเป็นกระแสลมที่มีความคมสูง... ซึ่งนั่นเองก็คมมากพอที่จะสะบั้นแขนผมขาด...

     " ........ " และคราวนี้ผมก็ได้ข้อมูลของมันมาเพิ่มแล้ว ผมเก็บอีนิคม่าลงไปในซองและดึงดาบอิกมาเหมือนเดิม.. ผมยังไม่มีแผนที่จะฆ่ามันให้ตายในทีเดียวตราบใดที่ผมยังไม่ได้ช่วงชิงพลังของมันมา... เพราะงั้น ดาบของผม.. ไนท์ ฟอลล์ จะแก้ปัญหานี้ได้...

     ฟุบบ!!!! ผมดีดตัวออกจากพื้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้ท่าอาภรณ์สายฟ้าไปในทันที... ผมปล่อยให้สายฟ้าสีแดงเคลือบไปกับดาบ ถ้าหากผมใช้ท่าอาภรณ์สายฟ้าแล้ว.. ความเร็วของผมจะเพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับความคมถ้าหากผมทำไปเคลือบอาวุธ ผมปล่อยกระแสไฟฟ้าออกไปในวงกว้างเพื่อให้เจ้าหมีรับรู้และได้รับอาการเหน็บชาและอัมพาต...  ผมเข้าประชิดไปเรื่อยพร้อมกับง้างดาบเตรียมจะฟันลงไปที่หน้าของผม...

     แต่ทว่า....

     วึ้งงงงงง!!!!! ในชั่วพริบตา...บรรยากาศรอบๆตัวผมก็รู้สึกเปลี่ยนไป.. ปีศาจหมีตัวนั้นจ้องผมไม่วางตาพร้อมกับปล่อยแรงกดดันมหาศาลจนทำให้ผมเริ่มเหงื่อไหล่และออกอาการตื่นกลัวเล็กน้อย... ถ้าหากเป็นผมเมื่อวันสองวันก่อน ผมคงต้องยืนตัวแข็งรอเป็นเหยื่อของมัน.. แต่ผมน่ะแข็งแกร่งขึ้น... ผมมีพลังในการต้านทานมากขึ้นเช่นเดียวกับ "ป้องกันความตื่นตระหนก" ที่พอจะลดอาการตื่นกลัวได้.. แต่แรงดันจากรอบๆนั้นเหมือนวันก่อนไม่มีผิด เป็นความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง... แต่ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมากอยู่ดี...

     " .....เล่นอะไรของแกน่ะ " เปรี้ยงงง!!!!! 

     ผมเตะหน้ามันทันที... หน้าของมันสะบัดไปด้านข้างอย่างรวดเร็วและกระแทกไปกับพื้นหลังจากโดนลูกเตะเคลือบ " อาภรณ์สายฟ้า" และ "เสริมพลังกาย" ที่ทวีความรุนแรงของการโจมตีทางกายภาพขึ้นเกือบเท่าตัว... 

     " ....... " แต่อย่างน้อย มันเองก็มีสกิลที่ทำให้ผมสนใจเพิ่มมาอีกอย่างแล้ว... สกิลที่ปลดปล่อยแรงกดดันนั่น... 

     กร๊อซซ....กร๊ซซ...

     " ร้องอะไรของแกน่ะ.... " เปรี้ยงงงง!!!!!

     ผมวาดขาเตะมันออกไปอีกรอบด้วยแรงที่มากกว่าเดิมเล็กน้อย... ร่างของมันที่กำลังจะลุกขึ้นก็กระเด็นออกไปในมันที ร่างปีศาจหมีลอยเหนือพื้นกว่าห้าเซนต์และลอยตกไปกระแทกพื้นที่ห่างออกไปหลายเมตร... ผมค่อยเดินตามมันอย่างสบายๆ นี่เองก็ไม่ต่างจากการทารุณกรรมสัตว์เลยด้วยซ้ำ.. แต่ผมว่าคงใช้หลักการนั้นไม่ได้... เจ้านี่คือปีศาจและผมเองก็เช่นกัน... ผมโดนผู้คนที่อาณาจักรเรียกว่าปีศาจและใส่ร้ายว่าฆ่าคน.... 

     หึ.. ไหนๆโดนมาขนาดนี้ทั้งที... ผมจะเป็นให้เองเลยแล้วกัน ปีศาจในคราบมนุษย์น่ะ!

     " ...... " ผมยืนอยู่นิ่งๆรอให้เจ้าหมีตัวนั้นค่อยๆลุกขึ้นมา ผมปลดอาภรณ์สายฟ้าและเสริมพลังกายเพราะถ้าผมพึ่งพวกมัน... ศึกล้างชะตาครั้งนี้จะน่าเบื่อซะจนเกินไป...  ไม่งั้นเดี๋ยวเจ้าปีศาจนั่นก็ตายไปก่อนผมจะได้ตัดแขนมันพอดี...
     
     " หวังว่าแกจะยังมีไม้ตายอยู่นะ...  ไอ้นั่นไง.. ที่ใช้ตัดแขนฉันน่ะ... " 

     ราวกับมันเข้าใจภาษามนุษย์ มันร้องออกมาเสียงดัง...พูดให้ถูกกว่านี้คือคำรามขู่ออกมามากว่า สายลมที่เคลือบไปทั่วร่างของมันเริ่มหมุนวนและหนาขึ้นจนผมสามารถมองเห็นเส้นเส้นๆที่กำลังพวยพุ่งไปมาอย่างไม่ระเบียบ... เกราะของมันกำลังหนาขึ้น ถ้าหากโชคร้ายกว่านี้หน่อยล่ะก็... ผมจะไม่สามารถเข้าใกล้มันได้เพราะคุณสมบัติทั่วไปของธาตุลม... ความคมกริบ ผมอาจจะได้แผลติดเนื้อติดตัวตามมา...

     แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมกลัวเลยซักนิด... ตอนนี้ผมไม่สามารถหยุดแสยะยิ้มได้....

     กร๊อววว!!!! มันคำรามพร้อมกับพุ่งเข้ามาหาผมด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม ความเร็วในระดับที่ว่าสัตว์ใหญ่ขนาดห้าเมตรไม่ควรมี.. มันเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆพร้อมกับอ้าปากกว้าง.... ยิงลูกบอลสีใสพุ่งมาทางผมอย่างรวดเร็ว....

     ฟุ่มมมม!!!! "....... "  ผมเบี่ยงหัวหลบอย่างสบายๆ ธาตุประจำตัวของมันคือธาตุลม เมื่อกี้ก็เป็นการประยุกต์ที่ดีที่จะนำลมมาโคจรรอบๆบริเวณปากแล้วปลดปล่อยออกมาเป็นกระสุนใช้ในการเจาะทลวงหรือกระแทกให้ศัตรูพัดปลิวไป... 

     " ...... " ผมยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนใดๆทั้งนั้น อย่างน้อยผมก็ให้ผมได้ตื่นเต้นกับมันก่อนที่มันจะตายเถอะ... เจ้าหมีตัวนั้นที่เห็นว่าการโจมตีของมันไม่ประสบผล มันเปลี่ยนรูปแบบพร้อมกับเข้าประชิดมากกว่าเดิม... มันง้างขาหน้าไปด้านข้าง ชักกงเล็บสีดำทมิฬที่คมกริบออกมาพร้อมกับตวัดไปยังด้านหน้า เล็งมายังจุดที่ผมยืนอยู่อย่างรวดเร็ว... 

     " ......เฮ้อ.. " ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ มีแค่ลมเล็กๆน้อยๆเท่านั้นที่กระทบมาที่หน้าของผม... การโจมตีของมันพลาด ผมหลบได้อย่างสบายๆจากการกะองศาและการคำนวนด้วยความเร็วของผม....

     นี่เป็นอะไรที่น่าเบื่อกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก.....

     " ....... " เจ้าหมีปีศาจนั่นเองก็ใช่ว่าจะยอมแพ้ มันตวัดกงเล็บอีกครั้ง...คราวนี้ผมไม่หลบ ผมส่งพลังเวทย์ไปที่เท้าและส่งต่อไปยังพื้นหิน... กระจายพลังเวทย์ออกไปเป็นอาณาเขตรัศมี 100 เมตรโดยมีผมเป็นจุดศูนย์กลาง ในระยะอาณาเขตนี้ทั้งหมด ผมสามารถแปรสภาพอะไรก็ได้...

     ครึ้กกกกก!!!!... ครึ้กกก!!!! กำแพงหินสองอันโผล่ขึ้นมาจากพื้นตรงหน้าผมพร้อมกับรับแรงกระแทกจากการโจมตีด้วยกรงเล็บของมัน... ผมมองผ่านช่องที่กำแพงเหลือไว้... มันพยายามจะใช้กงเล็บอีกครั้งแต่ผลลัพธ์ออกมาก็เหมือนเดิม... มันทำอะไรกำแพงผมไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่มีกระทั่งรอยร้าวหรือรอยปริแตก... มันหอบออกมาพร้อมกับอ้าปากกว้าง... รววบรวมเวทย์ลมของมันไปที่ปากพร้อมกับยิงกระสุนลมออกมา....

     ฟุ่มมมม!!!!! กำแพงผมยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างปกติ... ไม่มีการโคลงเคลงซักนิดเดียว ทันทีที่กระสุนกระแทก... ลมทั้งมวลก็กระจายออกสู่ด้านข้างไปในพริบตา... การใช้หินที่แข็งกว่าในการตั้งรับคือคำตอบของการป้องกันวิชาธาตุลม... 

     " ....เอาล่ะ " ผมพูดขึ้นพร้อมกับลดกำแพงที่ด้านหน้ามีแต่รอยสลักเป็นรูปกงเล็บจำนวนมากลงไปในดิน... พร้อมกับค่อยๆเดินไปหาร่างของมันที่กำลังตัวสั่นไปด้วยความกลัวอย่างเยือกเย็น...

     " หมดเวลาเล่นกันแล้ว... " 

     ตึงงง!!!!

     ร่างของหมีทรุดลงไปกับพื้นในทันที... ผมแปรสภาพพื้นบริเวณเท้าของมันให้ยุบตัวลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับทำให้มันแข็งตัวอีกครั้งทันทีที่ร่างของมันล้มลง..กลายเป็นว่าตอนนี้ผมผนึกร่างของมันให้แน่นิ่งอยู่กับพื้นไปเรียบร้อย... 

     และในที่สุดมันก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องเอาคืน....

     " ...... " ผมเดินไปหามัน...ค่อยๆเดินไปหาราวกับวันนั้นไม่มีผิด วันที่ผมคิดว่าผมจะถูกมันฆ่า...แต่มันกลับเลือกที่จะปล่อยผมทิ้งไว้และกินแขนของผมให้ดูต่อหน้าต่อตา... แต่ผมจะไม่ทำอะไรอย่างการกินแขนของมันคืนแน่นอน.. การกินเนื้อของปีศาจไม่ได้ช่วยให้ผมเกิดผลดีขึ้นเลยซักนิดเดียว... ผมทำได้แค่เพราะความอยู่รอดเท่านั้น... และที่สำคัญ ผมจะไม่ทำอะไรผิดพลาดเหมือนมัน ผมจะไม่ปล่อยให้มันรอด...

     " เอาล่ะๆ... ไหนๆ... ขอช่วงชิงทุกอย่างจากแกคืนบ้างละกัน... " ผมพูดพร้อมกับง้างดาบในมือซ้ายขึ้นไป.. ผมตวัดลงไปยังขาหน้าข้างขวาของมันอย่างรวดเร็ว... คมมีดที่ทำจากแร่ที่มีความแข็งแกร่งระดับสูงสุดกรีดเข้าไปในเนื้อและหั่นกระดูกของมันอย่างง่ายดาย... คมดาบปักลงไปพื้น ขัดกับแขนขวาที่เด้งขึ้นมาอย่างแรงพร้อมกับตกลงไปตรงหน้าของมันอย่างพอดิบพอดี...

     กร๊ออออวซซซ์!!!!!!! มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด.. แต่มีหรอที่ผมจะต้องหยุดเพียงแค่นั้น ผมกำลังคิดว่าจะทำอะไรกับแขนของมันดี.. ผมจะไม่กินแน่นอน ไม่งั้นมีความเสี่ยงค่อนข้างสูงที่ผมจะเปลี่ยนสถานะกลายเป็น "เหยื่อ" แทน.. ผมคิดอะไรไม่ออก ผมโยนมันทิ้งไปด้านหลังแบบไม่สนใยดี.. กลับมาสนใจตัวมันที่ร้องออกอยู่เท่านั้น....

     " ........หนวกหูน่า " ผมวางมือไปที่หลังของมันในทันทีพร้อมกับปล่อยกระแสไฟฟ้าลงไป... ปีศาจหมีร้องออกมาอย่างทรมาณเพราะความแรงของกระแสไฟฟ้าที่กำลังเผาและช๊อตร่างของมันจนเกรียม... ควันสีดำลอยออกมาจากร่างเช่นเดียวกับขนที่กลายเป็นสีน้ำตาลจากเดิมที่เป็นสีเงิน... ร่างของมันสงบลงไปในทันทีเช่นเดียวกับอาภรณ์ลมที่หายไป.... 

     " ....เป็นไงบ้างล่ะ ความรู้สึกของการถูกทรมาณน่ะ " ผมพูดพร้อมกับมองลงมาที่มันอย่างน่าเวทนา... มันค่อยๆเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรวบรวมเวทย์ของมันไปที่ปากราวกับจะปลดปล่อยการโจมตีสุดท้ายเพื่อที่จะฆ่าผม... แต่แค่นั้นน่ะ.. ทำอะไรผมไม่ได้...

     " ...... " ผมยืนอยู่ที่เดิมพร้อมกับเริ่มทำการ "ช่วงชิง" ขโมยมาให้หมด... ทุกอย่างที่เป็นของมัน ไม่ว่าจะเป็นค่าสถานะหรือสกิล ผมแย่งชิงออกมาจนไม่เหลือ.. ไม่เหลือแม้กระทั่งพลังเวทย์ซักหยดเดียว เหมือนกับที่มันเคยช่วงชิงแขนขวาของผมไป... และนี่คือผลตอบแทนที่ผมจะให้มัน.. ลมที่มันกำลังพยายามรวบรวมด้วยความยากลำบากหายไปในทันที... ตอนนี้ทุกอย่างนั้นมาอยู่ที่ผมแล้ว...

     " ......แกหมดประโยชน์แล้ว " ผมพูดขึ้นพร้อมกับง้างดาบขึ้น...

     " ตายซะ... " 


     ฉัวะะะ!!!!!!!
     

     ........
     ......
     .....
     ....


     " ......... " นี่ก็ผ่านมาแล้วสิบห้านาทีหลังจากที่ผมได้จัดการกับเจ้าหมีนั่น... สิ่งต่อไปที่ผมต้องเลือกได้คือ ขึ้นข้างบนหรือลงข้างล่าง ผมควรที่จะทำอะไรกันแน่ระหว่างลงไปด้านล่างเพื่อหาขุมพลังเพิ่ม หรือการเลือกที่จะออกไปจากขุมนรกนี่... แต่เดิม.. ผมต้องการที่จะออกไปที่นี่เพราะมันก็ไม่ต่างจากคุก แต่ตอนนี้น่ะมันคนละเรื่องกันแล้ว.. ผมได้ดูดซับพลังของพวกมันมามากมายจนแข็งแกร่งและฆ่าปีศาจในชั้นที่ระดับความสูงต่ำๆได้...  ผมมีพลังมากเกินพอที่จะไปใช้ชีวิตวิถีชาวบ้าน....

     แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายของผมก็ต้องการความแข็งแกร่ง... ผมต้องการที่จะรวบรวมพลังมากกว่านี้เพื่อใช้ในการล้างแค้น การฆ่าพระราชานั่นพร้อมกับถล่มมันไปทั้งอาณาจักรที่ขับไล่ผมลงมาที่นี่โดยผมเองคือผู้เคราะห์ร้าย... 

     ถ้าหากเมื่อเวลานั้นมาถึง... ผมจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิง คนแก่หรือเด็ก.. ใครที่เข้ามาขวางทาง คนเหล่านั้นคือ "ศัตรู" และชะตากรรมของพวกมันคือ "ความตาย" สิ่งเดียวกับที่พวกมันเคยพยายามจะยัดเยียดมาให้ผม...

     " ......... " สุดท้ายแล้ว... ผมก็ขอเลือกที่จะขึ้นไป... แน่นอนว่าไม่ได้เพื่อที่จะออกจากที่นี่ แต่เป็นการฆ่าล้างพวกมันทั้งหมด ผมจะเริ่มไปชั้นบนสุดใหม่และกลับลงมา ผมจะได้ได้รับพลังของมอนส์เตอร์ทุกตัวที่อยู่ที่นี่ สร้างความแข็งแกร่งให้กับตัวผมเอง... รวมถึงหาของที่สามารถใช้ในการสร้าง "แขนเทียม" 

     ตอนนี้ผมขาดแขนไปหนึ่งข้าง.... ผมเคยมีความคิดที่จะสร้างแขนเทียมขึ้นมาแต่เรื่องนี้กลับยังเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ ผมออกแบบทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว.. แขนเทียมและชิ้นส่วนรวมถึงอุปกรณ์เสริมของมัน... แต่สิ่งที่ผมขาดคือสิ่งที่ผมจะใช้เชื่อมร่างของผมกับแขน เรียกง่ายๆให้เข้าใจกันก็คือ "เส้นประสาท" .... ผมต้องการเส้นประสาทในการเชื่อม และผมยังไม่สามารถหาหรือสร้างมันขึ้นมาได้... การแปรรูปไม่สามารถทำได้ขนาดนั้น...

     และเรื่องอีกอย่างก็คือ... "ดีว่า" ผมไม่ต้องการพลังงานแสงอาทิตย์บริสุทธิ์เท่านั้นที่จะชาร์จพลังงานมันได้.. ผมเองก็เป็นเพียงแค่มนุษย์แถมดีว่าผมก็ออกแบบมาให้รับพลังได้แต่แบบนั้น... ผมไม่สามารถใช้สายฟ้าจากพลังเวทย์หรือแสงจากโกลว์สโตนได้เพราะมันคือพลังเวทย์ ไม่ใช่สายฟ้า.... ถ้าหากผมชาร์จสายฟ้าสีแดงเป็นแบตเตอรรี่.. ดีว่าจะพังในทันที... เช่นเดียวกับหน้าของผมที่อาจจะเสียตาไป.. ดีว่าเองก็เคยเกือบพลังไปแล้วในตอนนี้ผมให้วิเคราะห์วงเวทย์และพลังงานภายนอกตอนอยู่ในห้องเรียน....

     เพราะงั้นผมจะไม่เสี่ยงเรื่องอะไรแบบนี้อีก....

     " ...... " ผมเดินไปเรื่อยๆพร้อมกับขึ้นไปตามอุโมงค์มืดที่นำมาพาผมขึ้นไปอีกชั้น... หลังจากการสังหารปีศาจหมียักษ์ตัวนั้น ผมก็ได้สกิลเพิ่มมา 5 อย่างนั่นคือ " แรงกดดัน(Pressure)" "ป้องกันแรงกดดัน(Pressure Resistance)" "อาภรณ์ลม(Wind Clad)" "กระสุนลม(Air bullet)" และ "กรงเล็บวายุ(Air claw)" ระดับของผมเพิ่มเป็นระดับ 7 ค่าสถานะของผมเพิ่มขึ้นมาอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง... 

     " ...... " ผมใช้เวลาเดินไปตามทางโล่งสิบห้านาที... ระหว่างทางผมก็หาแร่เรื่อยๆ มีแร่เพิ่มมาให้หนึ่งชนิด ผมเองก็กวาดทั้งแร่แบบเก่าแบบใหม่มาทั้งหมด.. ผมได้พบแร่มิติเพิ่มอีก 2 ก้อนในการเดินทางหลังจากที่ผมสามารถจัดการคู่อริเก่าได้.. ผมเก็บทุกอย่างไว้ในแหวนมิติอยู่แล้ว.. ของทุกอย่างทุกเก็บไว้ที่นี่ไม่ว่าจะผลึกแห่งพระเจ้าทั้งสองก้อนหรือกระติกน้ำ... ผมขนพวกมันมาทั้งหมด...

     กุรุอาาาาาา~!!!!!

     ผมหันไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว.... ด้านหน้าของผมเป็นความมืดมิดจากอุโมงค์ถ้ำ ผมใช้การตรวจจับความร้อนอย่างรวดเร็วพร้อมกับปะทะเข้ากับร่างของสัตว์ประหลาดที่เหมือนเหมือนเสือดำขนาดยักษ์... มันพุ่งเข้ามาทางผมอย่างรวดเร็ว กระโจนเข้ามาพร้อมง้างเขี้ยวที่ยาวเท่าแขนของผม พุ่งเข้ามาหวังจะกัดผม....

     " ....... " ผมได้แต่แสยะยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น....คราวนี้แหละ ผมจะได้รับพลังอะไรกัน... น่าตื่นเต้นชะมัด...

     ชิ้งงงง....... ผมดึงดาบของผมออกมาจากปลอกในทันที.... ผมดีดตัวออกจากพื้นพร้อมกับพุ่งไปหามันในแนวตรง... 

     แทนที่ผมจะพุ่งเข้าไปปะทะกับมันแบบตรงตัว... ผมใช้ "เหยียบอากาศ" อย่างรวดเร็วท่ามกลางการกระโดด วงเวทย์ขนาดเล็กๆล่องหนก็ปรากฏด้านล่างฝ่าเท้า ผมใช้มันในการเป็นจุดยืนและกระโดดซ้ำไปอีกตลบ.. ตีลังกาเบี่ยงออกจากวิถีการโจมตีของปีศาจตัวนี้ทันที...

     " ..... " ผมตวัดดาบฟาดลงไปที่หลังของมันกลางอากาศ.. แล้วลงพื้นอย่างสวยงามผิดกับมันที่หน้ากระแทกลงไปเต็มๆที่พื้น ผมค่อยๆเดินไปที่ร่างของมันพร้อมกับช่วงชิงความสามารถของมันมาทันที.... 

     แต่ผลตอบรอบรอบนี้นับว่าน่าผิดหวังมากกว่าเดิม... ผมไม่สามารถความสามารถใหม่มาได้จากมันเลยซักนิด.. ค่าสถานะของผมเองก็ขึ้นเป็นแค่เลขหลักหน่วย...เรียกว่าไม่ขึ้นเลยยังดีซะกว่า... แต่ผมจะต้องเปลี่ยนแนวคิดใหม่ ผมต้องรวบรวมมาทั้งหมดไม่ว่าจะน้ยแค่ไหนก็ตาม ผมจะต้องแข็งแกร่งที่สุดและเพื่อการแก้แค้น ทุกชีวิตคือขุมพลังที่ผมจะข้ามไปไม่ได้... 

     " ...... " ผมทำการแล่เนื้อของอสูรตัวนี้ออกมา... ถลกหนังของมันออกเพื่อที่จะเก็บไว้ใช้ในการสร้างชุดใหม่เพราะเสื้อผ้าของผมเองก็หลุดลุ่ยไปหมด ไม่หลงเหลือความเป็นระเบียบแม้แต่น้อย เปื้อนทั้งคราบโคลนและเลือด... ถ้าหากว่าผมมีเวลาว่างจริงๆ.. ผมคงต้องสร้างชุดดีๆให้ตัวเองใส่เหมือนกัน.. 

     ผมอแกเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ เดินสำรวจทุกอย่างที่สำรวจได้พร้อมกับฆ่ามันทุกอย่างที่เห็น แน่นอนว่าผมต้องช่วงชิงพลังของพวกมันมาแล้ว... ผ่านไปแล้วหกชั่วโมงหลังจากนั้นมา... ผมหยิบแผ่นค่าสถานะออกมาดูอีกครั้ง...

     มีสกิลเพิ่มมาทั้งหมด 5 สกิล... " ลูกบอลเพลิง(Fire ball) " " มองไกล(Farsight)" "ป้องกันพิษ(Poison Resistance)" "โทรจิต(Telepathy)" และสุดท้าย สิ่งที่จำเป็นต่อผมมากที่สุดก็โผล่ขึ้นมาทันเวลาก่อนที่พลังงานสุดท้ายของดีว่าจะหมด.. " มองเห็นในที่มืด(Night Vision) " เพียงแค่นี้ ผมก็สามารถปรับสภาพตาเข้ากับสภาพแวดล้อมที่มืดมนได้อย่างสบายๆ... 

     " ........ " ผมนั่งพิงลงไปกับผนังพร้อมกับสร้างกำแพงขึ้นไปมาที่ด้านข้างสองด้าน สร้างกำแพงมาเสริมสี่ชั้นเพื่อทำให้มันกลายเป็นห้องชั้วคราวของผม ตอนไปผมต้องกินอาหารและต้องนอนหลับพักผ่อน... นี่ก็เกินหนึ่งวันมาแล้วที่ผมยังไม่ได้งีบหลับยกเว้นการสลบ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา... แต่เวลาอาหารน่ะ ผมเกลียดที่สุด... 

     ผมหยิบผลึกแห่งพระเจ้าออกมาจากแหวนมิติพร้อมกับฝังไปยังผนังด้านข้าง วางมือลงไปกับพื้นพร้อมกับดูดแร่เอเครี่ยนมาก้อนหนึ่ง... แปรรูปมันกลายเป็นแกลลอนน้ำขนาดใหญ่และใช้มันรองน้ำที่ค่อยๆไหลลงมาจากผลึกทันที... และสิ่งที่ผมเพิ่งลงมือสร้างไปเมื่อกี้ก็คือ แกลลอนน้ำที่แข็งที่สุดในโลก... ผมค้นหาแร่ใหม่ๆเพิ่มเติมแต่ก็ไม่มีอะไรเลย... ท่าทางว่าแร่ดีๆจะยิ่งพบได้ง่ายถ้าอยู่ลึก ผมขึ้นมาจากเดิมแล้วสองชั้น... ผมกลับไม่ค่อยได้รับอะไรใหม่ๆเลย เลเวลผมก็แค่ 10 ทั้งๆที่ผมสำรวจทุกอย่างในชั้นจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรเหลือรอดและยังไม่ถูกผมขโมยพลัง...

     ค่าสถานะทุกอย่างของผมเกินหนึ่งหมื่น... ตอนนี้ผมเรื่มรู้ตัวเองแล้วว่าผมแข็งแกร่งขนาดไหน ผมสามารถจัดการศัตรูได้ในการโจมตีเดียว... ดังนั้นเวลาผมต่อสู้ ผมจึงได้แต่พยายามหลบและช่วงชิงมาจากพวกมันโดยตรง...

     แต่ผมเอง... ก็ได้รับความรู้เพิ่มเรื่องความสามารถนี้เช่นกัน.. ที่ผมรู้เพิ่มในตอนนี้คือผมไม่สามารถช่วงชิงพลังของมันได้ถ้าห่างออกจากเป้าหมายเกิน 5 เมตร.. นี่คือระยะมากที่สุดของผม และในห้าเมตรที่ว่า จริงๆแล้วคือตาของผมกับแก่นเวทย์ของศัตรู.. สิ่งมีชีวิตจำพวกปีศาจจะมีแก่นพลังเวทย์ที่ใช้ในการหมุนเวียนและขับพลังออกมา.... นี่แหละคือจุดสำคัญ...

     " ........ " ผมกองอาหารลงไปบนถาดเหล็ก... สุดท้ายแล้วผมก็ต้องกินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้.. รอบนี้ผมลองย่างพวกมันด้วยเวทย์ไฟ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้อาการเจ็บปวดจากการกินดีขึ้นแม้แต่น้อย... ร่างกายของผมยังคงทำลายตัวเองไปเรื่อยๆ... ผมเพียงอาศัยน้ำศักดิสิทธิ์ในการดื่มเพื่อบรรเทาอาการ...

     ทำลาย ฟื้นฟู ทำลาย และฟื้นฟู... รอบนี้ผมเริ่มอาการดีกว่ารอบก่อนหน้า ร่างกายไม่ได้ส่งผลกระทบออกมารุนแรงเท่ารอบที่แล้ว อาการเจ็บปวดนั้นลดลงแต่ใช่ว่าผมจะไม่เป็นอะไร ผมกล้าบอกได้เลยว่าถ้าหากผมไม่มีน้ำนี่... ผมก็คงต้องตาย..



     และเหตุการณ์ทั้งหมดวนเวียนไปเรื่อยๆ ผมผจญภัยก้าวขึ้นสู่ด้านบนเรื่อยๆ....



     ปังง!!!! 

     " จะขอล่ะนะ... พลังของแกน่ะ... " 


     +ตรวจจับพลังเวทย์(Magic Perception)




     ฉวับบบ!!!! ฉับ! ฟวับบบ!!!!.....
     
     " อืม... จะเสียเวลาก็ตรงตัดปีกพวกแกไม่ให้บินนี่แหละ... ไม่งั้นคงจะขโมยได้ง่ายกว่านี้เยอะเลย.. " 

     " ช่วงชิง... " 

     +ก้าวพริบตา(Phantom Step)
     +ลบล้างตัวตน(Hide presence)




     ตู้มมมม!!!!!.... 

     " โอ๊ะ... พลังของแกนี่ดีกว่าที่คิดเลยนะเนี่ย เป็นธาตุไฟที่ใช้ได้เลย.. " 

     +ป้องกันทุกธาตุ(All Elements Resistance)
     +ลูกธนูเพลิง(Flaming Arrow)
     +กำแพงอัคคี(Fire wall)


     .
     .
     .

     และแล้ว..ผมก็มาถึง นี่ก็ผ่านมาแล้วถึงสามวันนับตั้งแต่ที่ผมเริ่มไต่ระดับขึ้นมาเรื่อยๆจากก้มหลุม ผมได้ขึ้นไปทั้งหดมถึงสิบสี่ชั้น ขึ้นไปเรื่อยๆดดยไม่ลืมที่จะเก็บกวาดปีศาจแต่ละตัวและช่วงชิงพลังของแต่ละตัวมาจนหมด ตอนนี้ผมได้มาถึงจุดที่ค่าพลังเวทย์ของผมห่างจากค่าสถานะอื่นๆประมาณ 2 เท่า ทำให้ผมเป็นสายเวทย์ที่เรียกว่าใช้พลังได้ตลอดเลยก็ว่าได้... ผมได้เห็นถึงความแตกต่างของพลังของผมกับปีศาจที่เริ่มห่างชั้นกันเรื่อยๆ.. แต่เดิมตอนที่ผมยังอยู่ในชั้นที่ร่วงลงไป ผมแถบจะฆ่าพวกมันในการโจมตีเดียวได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมที่กำลังขึ้นไปด้านบนและสู้กับพวกตัวที่อ่อนๆไหนจะเลเวลและค่าสถานะที่ขึ้นไปเกินหมื่น.. ผมได้แต่คอยหลบพร้อมกับช่วงชิงมันมาทีละตัวๆ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆเท่านั้น.... 

     เลเวลผมในตอนนี้คือ 19... เลเวลของผมเพิ่มมาถึง 11 ใน 3 วัน... ยิ่งไต่ขึ้นมา ยิ่งขโมยเข้าขโมยเข้า ค่าสถานะที่พวกปีศาจให้ผมนั้นก็เป็นเพียงแค่ทีละหลักหน่วย มันทำเอาผมอยากกลับไปยังชั้นเดิมหรือต่ำกว่าลงไปเลย... แต่นี่เองก็เพื่อพลังทั้งหมด ... 

     ผมจะต้องขึ้นไป... เพื่อไปเก็บกวาดขุมพลังที่ใหม่ๆ.... 
     
     " ........ " ผมถอนมือซ้ายออกมาจากพื้นหลังทำการดูดแร่ออกมาเสร็จ... กิจกรรมเก็บแร่ของผมยังดำเนินตามปกติ ได้รับแร่ชนิดใหม่ๆมา 2 ชนิดจากเดิม ผมจึงพอเดาได้ว่ายิ่งลึกยิ่งจะดี.. นี่เองก้เป็นอีกเรื่องที่ต้องการให้ผมลงไปยังจุดล่างสุด และเพื่อไขปริศนาของตัวเอง.. ว่าด้านใต้จะมีสิ่งใดรออยุ่ และ มันแข็งแกร่งขนาดไหน.. การช่วงชิงคือเป้าหมายของผม... 

     ผมเริ่มออกตัวเดินต่อไปเรื่อยๆท่ามกลางความมืด... ผมไม่จำเป็นต้องใช้ " มองเห็นในความมืด " แล้ว.. สายตาของผมเริ่มชินไปเองจนภาพชัดขึ้นมาระดับหนึ่ง ดีว่าพลังงานหมดลงเมื่อวันก่อน ร่างกายของผมจึงปรับสภาพไปตามสิ่งแวดล้อมภายนอก...  

     ปึ้งงงงงงง !!!!!! 

     " ....... " ผมหมุนตัวกลับไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว... บางอย่างได้ตกลงมาจากเพดานลงไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว... 

     แล้วมาดุกัน..ว่าคราวนี้ผมจะได้รับพลังอะไร.... 

     กรอวววววว!!!!!!!!!!!!!! 

     เสียงคำรามดังออกมาจากม่านฝุ่นที่ฟุ้งจนอบอวล.. แรมลมที่มาพร้อมกับเสียงดังกึกก้องปัดเป่าฝุานพวกนั้นออกมาจากร่างของมันทันที เผยให้เห็นร่างของสัตว์ประหลาดที่เป็นอสูรขนาดใหญ่ประมาณ 10 เมตร.. หน้าตาคล้ายคลึงกับไดโนเสาร์ มีลำคอหนาและปกคลุมด้วยเกล็ด เป็นอสูรที่เคลื่อนที่โดยใช้ขาทั้งสี่ที่เน้นน้ำหนักไปยังร่างกายซีกหน้าที่ขาใหญ่กว่า...  หางของมันยาวและสีดำทมิฬ ร่างกายสีดำปนไปกับสีน้ำตาลเทา... 

     กรอววว!!!! มันคำรามออกมาอีกครั้ง.. ลมปริมาณมหาศาลโบกพัดไปยังร่างของผมแต่มันก็ทำอะไรไม่ได้เลย... ผมเพียงแค่ยืนนิ่งๆราวกับไม่มีอะไร ทุกครั้งที่มันขยับไอสีดำที่เปล่งออกมาจากร่างของมันจะกระเพื่อม.. ไอความชั่วร้ายสีดำปนม่วงถูกปล่อยออกไปยังอากาศและค่อยๆจางลง ตั้งแต่ที่ผมลงมาที่นี่... เจ้าตัวนี้มีความมืดมากที่สุดและปล่อยกลิ่นอายของปีศาจแรงที่สุด.... 

     เจ้านี่น่าจะเป็นปีศาจระดับสูงๆที่หลงมาผิดชั้น.... 

     และนี่ทำให้ผมตื่นเต้นที่จะได้รับพลังใหม่เข้าไปอีก... 


     " ....... " ผมยืนดูท่าทีของมันไปเรื่อยๆ มันอ้าปากกว้างและในไม่ช้า... ลูกบอลสีดำสนิทก็ค่อยๆก่อเป็นรูปเป็นร่างที่ปากของมัน กลายเป็นก้อนพลังขนาดใหญ่ที่พร้อมยิงมาทางเป้าหมายหนึ่งเดียวของมันก็คือผมในตอนนี้.... 

     ฟุ่มมมมมมมม!!!!!! 

     ลูกบอลสีดำสนิทพุ่งเข้ามาทางผมอย่างรวดเร็ว ทิ้งเป้นไอความมืดไว้ด้านหลัง... แต่มันก็แค่นี้แหละ.... 

     เคร้งงงง!!!!... 

     ผมชักดาบออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับปัดมันออกไปกระแทกกับผนังห้องจนเกิดการระเบิดขนาดใหญ่ด้านหลัง.... 

     " .........น่าสนใจดีนี่ "

     " งั้นแกก็.... มาเป็นขุมพลังให้ฉันซะ! "  


     .........

     .........

     .........


     ผ่านมาอีกสิบหน้านาทีหลังจากที่ผมจัดการปิดฉากปีศาจตัวนั้นอย่างรวดเร็ว... ผมกลับไปเดินต่อสบายๆอีกครั้งตามอุโมงตามถ้ำที่กำลังจะขึ้นไปด้านบน ผมกำลังจะขึ้นไปอีกชั้น นั่นก็คือชั้นที่ 15... แต่ละชั้นเริ่มใช้เวลารวดเร็วในการจัดการเกินไป แทบค่าตอบแทนก็ยิ่งน้อยลงทุกที.. 
     
     " ........ " ครึ้กกกก!!!! 

     แต่ก่อนที่ผมจะขึ้นไป...ผมต้องพักผ่อน ตอนนี้ถึงเวลาอาหารและเวลานอนแล้วแม้ว่าผมจะไม่รู้จริงๆด้วยซ้ำว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยาม ณ โลกภายนอก ผมได้สร้างเวลาตารางชีวิตขึ้นมาเอง ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ.. สร้างผนังขึ้นมารอบๆตามทางเดิมเพื่อทำเป็นห้องพัก สร้างผนังไปกั้นสองด้านหนาๆไม่ให้ตัวอะไรเข้ามา..   ไม่ใช่ว่าป้องกันเพื่อให้มันมาฆ่าผม และ มันคือการป้องกันไม่ให้รบกวนเวลานอน... 

     " ........ " ปึกกก....  ก้อนเนื้อขนาดใหญ่ถูกวางลงไปบนถาดเหล็กที่ออกมาจากแหวนมิติ เนื้อของอสูรที่ร่างกายคลับคล้ายกับเสือดำกำลังจะถูกผมกิน.. นี่ก็เป็นอีกมื้อนึงผมยังคงกินอาการแปลกๆที่คนอื่นหรือมนุษย์ธรรมดาเขาไม่กินกัน ผมหยิบเนื้อขึ้นมา หลั่งพลังเวทย์ไปที่มือโดยไม่ลืมที่จะเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของมันให้กลายเป็นเพลิง... ผมเริ่มทำการย่างเนื้อบนฝ่ามือทันที... 

     เปลวไฟสีแดงโหมกระหน่ำขึ้นพร้อมกับย่างเข้าไปในเนื้อจนมีเสียง * ช่า... ช่า * นี่คือหนึ่งในรูปแบบไฟที่ผมมี... ผมได้พบกับปีศาจมาหลายชนิดและช่วงชิงพลังของมัน.. มีหลายตัวที่ผมเจอและพวกมันไม่ได้ใช้แค่เปลวไฟสีเดียว... ผมช่วงชิงมาจนหมด ตอนนี้ผมมีเปลวไฟสามสีคือ สีแดงส้ม นั่นก็คือไฟตามปกติ.. ต่อไปคือ สีส้มเหลือง ที่เป็นสีอ่อนกว่าอันแรก... สองอันนี้ผมยังคงหาความแตกต่างไม่ได้.. แต่อันสุดท้ายคือ เพลิงสีน้ำเงิน... ความสามารถที่แปลกออกไปของมันคือ ความเย็น.. แทนที่มันจะปล่อยความร้อนออก มีแต่ความหนาวเหน็บเท่านั้นที่จะปล่อยออกมา... 

     ผมยังคงต้องการความสามารถมากกว่านี้... ยังคงต้องการทักษะที่สามารถบ่งความสามารถของแต่ละทักษะอื่น...

     สำหรับสามวันที่ผ่านมา.. ทุกอย่างอยู่ในสภาพปกติดี ผมไม่มีปัญหาเรื่องอาวุธเช่นเดียวกับแร่หรืออาหาร ผมยังคงคอยฝัง " ผลึกแห่งพระเจ้า " ไปยังผนังห้องเพื่อกักตุนน้ำที่มีมากพอจะเลี้ยงคนหลักร้อยคนได้ในเวลาเดียวกัน... ที่ผ่านมาผมเองก็เจอผลึกนี้เพิ่ม เจอแค่ก้อนเดียวแถมขนาดเท่าหัวแม่โป้ง เรียกว่าเล็กมาเมื่อเทียบกับสองก้อนก่อนหน้าที่ผมเจอ... แร่ผมเองก็คงดูดมาเรื่อยๆ ดูดมาจนทำให้แหวนวงแรกล้นออกมาไปยังวงที่สองที่เพิ่งสร้างในวันก่อน.. ผมสร้างแหวนมิติรูปแบบเดิมที่จุได้มากกว่าเกือบหนึ่งเท่า.. และตอนนี้พอผมย้ายแร่เข้าไปใส่.. พวกมันก็แทบจะเต็มอีกแล้ว แถมยัมยังเหลือแร่มิติมากกว่า 700 กก. เพราะงั้นผมไม่มีปัญหาเรื่องของจำกัด... 

     ปึก....  เนื้อชิ้นแรกถูกย่างเสร็จและวางลงไปบนถาด ผมค่อยๆทำการย่างชิ้นต่อไปพร้อมกับส่งพลังเวทย์ไปที่เท้า ทำการแปรรูปและหาแร่ออกมาเพิ่ม ส่งมันตรงไปยังแหวนมิติรวมถึงดึงเอาโกลว์สโตนมาเพิ่มความสว่างให้กับห้อง... 

     เฮ้อ... สุดท้ายแล้ว... ผมเองก็ต้องกินเนื้อนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผมทำการค่อยๆกัดไปที่เนื้อของมันและฉีกกิน.. รสชาติของมันห่วยเหมือนเดิม ไม่ได้รสชาติดีขึ้นเลยซักนิดเดียวแม้ว่าผมจะใช้ไฟในการประกอบอาหาร.... ผมกินพวกมันจนหมดพร้อมกับดื่มน้ำศักดิสิทธิ์ตามลงไป อาการเจ็บในร่างของผมพุ่งเข้ามา... ผมเพียงแค่อดทนพร้อมกับค่อยๆหายใจเข้าออก เหงื่อมากมายผุดขึ้นตรงหน้าของผม.. ร่างกายของผมเริ่มชาและถูกกระตุ้นในเวลาเดียวกัน.. ถ้าหากเทียบกับเมื่อสามวันก่อน นี่เป็นอาการที่เบาบางมาก ตลอดแต่ละมื้อที่ผมต้องกิน.. ความเจ็บปวดจะค่อยๆลดลง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะหายไป.. ผมยังคงต้องทรมาณกับมันเหมือนเดิม ระยะเวลาในแต่ละครั้งก็สั้นลง.... เรียกว่าถ้าหากเป็นแบบนี้อีกไม่นาน ผมจะไม่เป็นอะไรอีกต่อไป

     " ...... " อาการเจ็บปวดหายไปแล้ว ผมหยิบแผ่นค่าสถานะขึ้นมาดู..ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ถึงบอกว่าเปลี่ยนก็คงไม่ได้เพราะสิ่งที่อยู่ด้านหลังชื่อของผม... จากตอนแรกที่มันจาง มันเริ่มเด่นชัดขึ้น ชัดขึ้น..เข้มขึ้นเรื่อยๆจนมาถึงวันนี้ ผมสมควรจะรู้แล้วว่ามันคืออะไร ผมเพียงแค่ไม่สามารถอ่านมันได้ออกเพราะความแตกต่างในด้านภาษา... 

     มันคืออะไร... ตอนนี้นี่เองก็เป็นหนึ่งในปริศนาที่ผมต้องหาคำตอบ... 

     " ..... " ผมล้มตัวลงไปกับผนังในทันทีพร้อมกับเริ่มที่จะนอน... วันนี้เองก็ไม่มีอะไรแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนหลังจากการรับประทานมื้อค่ำที่ตั้งขึ้นมาเองของผม 
     
     ผมค่อยๆปิดเปลือกตาลงไป...และสุดท้าย 

     ผมก็ดำดิ่งลงในห้วงนิทรา..


     ........

     ........

     ........


     " !!!!!! " 


     " นี่มัน...อะไรกัน " ผมพูดออกมาทันทีที่ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า... ผมไม่ได้แค่คิดออกมาแต่ผมพูดออกมาเลยเพราะความตกใจของผมในตอนนี้ ภาพตรงหน้าของผมเป็นสิ่งที่ไม่เคยฝันถึงว่ามันจะเป็นจริง แม้ว่าผมจะเคยแอบคิดมาบ้างก็ตาม... 

     " ........ " ผมมองไปยังภาพของตัวเองที่สะท้อนออกมาจากผลึกแห่งพระเจ้า.. ผมเพียงแค่กำลังจะนำมันมาเก็บแต่ผมกลับมาเห็นเข้าพอดี.. 

     ผมเปลี่ยนไปแล้ว... รูปลักษณ์ของผมเปลี่ยนไป... 

     จากผมสีดำสนิทของผม.. ในตอนนี้กลับกลายเป็นผมสีมีสีขาวเป็นช่วงๆหรือมีสีขาวตัดเป็นขอบ... เส้นผมแต่ละเส้นมีสองสีคือสีดำเป็นหลักแค่สีขาวที่เป้นเหมือนกรอบบางๆ จะเห็นได้เมื่อต้องสะท้อนกับแสงในมุมดีๆ.... 

     ร่างกายของผมขาวขึ้น... ขาวจนเกือบจะซีด ผมสามารถมองเห็นเส้นเลือดสีแดงได้ชัด... 

     สีของเส้นเลือดเปลี่ยนไป แทนที่มันจะสมควรเป็นเส้นเลือดสองชนิดคือหลอดเลือดแดงและดำ... มันกลับกลายเป็นสีเดียวกันนั่นคือสีแดงสว่าง เป้นหนึ่งในสีที่ผมคุ้นตาที่สุดนั่นก็คือ... สีสายฟ้าของหมาป่าสองหาง... 

     และที่สำคัญที่สุดเลย... 

     ดวงตาของผมเปลี่ยนไปแล้ว... 
     
     ดวงตาข้างซ้ายของผมกลายเป็นสีแดงเลือด มีลักษณะเป็นรอยผ่าตรงกลาง.. ให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม ดุดันและความน่าสะพรึงกลัวขัดกับตาข้างขวาของผมที่เป็นตาจักรกล "ดีว่า" ที่ถูกสร้างขึ้นจนมีเฉดสีแบบเดียวกับตาแบบเก่าของผม.. ตาสีฟ้าทะเลที่จะสะท้อนกับแสงเป็นประกาย..

และนี่ไม่ต้องพุดถึงเยอะเลย... มันเป็นดวงตาที่ผมประสบผมเจอหลายต่อหลายครั้งและไม่มีวันลืมลง..

     ดวงตาของปีศาจ...


     " !!!! "  ผมหยิบใบแสดงค่าสถานะออกมาอย่างรวดเร็ว... 

     สิ่งที่ผมไม่สามารถอ่านมันออก.... ตอนนี้ผมกับสามารถอ่านมันได้ชัดแจ๋ว... 

     ผมสามารถเข้าใจไปคำศัพท์คำนั้นทันที... 

     คำที่ผมไม่คาดฝันมากที่สุด... 

     และมันก็เขียนว่า...



     " ปีศาจ "
























==========================================================================









     ขอโทษที่มาช้านะครับบบบบ เมื่อวานอัพไปแล้วแหละแค่เนื้อหาหาย ผมเลยต้องปิดตอนพร้อมกับเขียนใหม่ตอนเช้า แต่ต่อไปอย่าเชื่อไรทืเรื่องเวลาอีกต่อไปนะครับ เมื่อวานบอกมาสี่ทุ่มโผล่มาจริงๆก้ปาไปห้าทุ่มแถมอ่านไม่ได้ด้วย555 ไรท์บอกมากี่โมงบวกเพิ่มไปซัก 2 ชมเน้อ555

ช่วยกันคอมเม้นด้วยนะครับบ เพื่อกำลังใจของไรท์^^ 

====================================================================

IMPORTANT!! 

-เนื้อเรื่องนี้นะครับ มีพล๊อตที่เกิดจาการผสมกันของนิยายแฟนตาซีหลายเรื่องมาอย่างเช่น 

1.From common job class to the strongest in the world = พระเอกกินเนื้อแล้วได้พลัง แต่ผมไม่ได้ใช้จุดนี้อย่างใด แค่ตกดันและรวยสกิลเหมือนกันเฉยๆ เป็นพล๊อตเรื่องการผจญภัยหลัก
2.to deprive a deprived person = พระเอกใช้ตาขโมยพลัง
3.blessing from the goddess and transfer to another world! no thanks!, I have special ability = พระเอกไม่ได้รับพลังเหมือนคนอื่นจนถูกขับไล่ออกจากเมืองและถูกเกลียด แต่พระเอกมีพลังที่โคตรจะพิเศษอยู่แล้ว..นี่คือสาเหตุที่ไม่ได้รับ แถมพลังยังคล้ายกับของเรื่องที่สองด้วยคือ ขโมยและให้ความสามารถได้ มองทุกอย่างเป็นเกม... 
4.Dungeon seeker = พระเอกตกดัน... แถมใช้ปืนเหมือนเรื่องแรกเลยด้วย ไรท์อ่านยังตกใจ  

-ดังนั้นเรื่องนี้จึงเกิดจากการนำมายำของไรท์เองคนเดียวนะครับ ตัวละครมาจากตัวของนิยายไรท์เอง555

========================================================================


*แก้ไขขนาดรูปภาพ 14/3/60
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #981 aacery2543 (@aacery2543) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 16:52
    ใช้คำว่าผมบ่อยเกิน
    #981
    0
  2. #840 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:37
    ปีศาจ

    เเค่คำๆนี้ทำเรารู้สึกขนลุกเลยค่ะ รู้สึกฮึกเหิมเเบบเเปลกๆ ราวกับกำลังท้าทายอะไรสักอย่างเหมือนเเม่ที่ใช้ให้กุไปล้างจานเเล้วกุไม่ล้าง ต้องเจอสกิลกดดันขั้นสูงสุดของเเม่ เเละสายตาจิกกัดขั้นเทพเจ้า เเถมด้วยวาจาศักดิ์สิทธฺิ์ระดับบรรพชนที่ืำหูชา
    #840
    1
    • #840-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      5 พฤษภาคม 2560 / 12:48
      ครับ ผมเข้าใจ feeling นั้น
      #840-1
  3. #812 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 20:39
    ต่อไปกินเนื้อพระเจ้าเลย...
    #812
    1
    • #812-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      2 พฤษภาคม 2560 / 20:40
      เล่นของสูงมากครับ5555 ติดตามต่อไปนะ^^
      #812-1
  4. #809 Nisarad Khanwamdo (@nisaradfaigo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 19:52
    ที่ไนท์กลายเป็นปีศาจเพราะกินเนื้อของปีศาจในดันเจี้ยนใช่ป่ะ
    #809
    1
    • #809-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      2 พฤษภาคม 2560 / 19:55
      ใช่แล้วครับ!^^
      #809-1
  5. #193 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 16:56
    Rip ไนท์เวอร์ชั่นคนค่ะ...กลายเป็นปีศาจไปแล้ว...

    ป.ล.ไม่ได้เข้ามาอ่าน4-5 วันแล้วค่ะ...
    #193
    1
    • #193-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      13 มีนาคม 2560 / 18:17
      ขอบคุณที่มารายงานตัวครับ555 ฝากติดตามต่อไปด้วยนะครับผม^^
      #193-1
  6. #141 02756681fjhggi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 09:58
    เพิ่งตกลงมาไม่ถึงอาทิตย์..
    #141
    0
  7. #140 onopop (@onopop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:24
    เครียดันกลับไปจัดเต็มเลย กลับไปตอนนี้โดนรุมก็ไม่น่ารอดอ่ะ ราชาแม่งโกง
    #140
    0
  8. #138 Th_S (@bestzapasongsook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:31
    พระเอกเปลี่ยนเผ่าแล้ววว
    #138
    1
    • #138-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 14:31
      ติดตามต่อไปครับ555
      #138-1
  9. #137 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:16
    เก่งขึ้นอย่างเร็ว
    #137
    0
  10. #136 Plastid-234 (@Plastid-234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:16
    สนุกมากอ่ะไรท์
    #136
    0
  11. #134 Knight_Blood (@Knight_Blood) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 10:16
    จะได้พลังปีศาจมั้ยหนิ
    #134
    1
    • #134-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 10:56
      ติดตามต่อไปครับ^^
      #134-1
  12. #133 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 09:09
    เม้น 127 ตรงมาค่ะ พระเอกอีกจักรวาลเป็นนางเอกไปแล้ว
    #133
    0
  13. #132 Chblossom123 (@Chblossom123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 09:07
    รอตอนต่อไปค่า รออลิสโผล่เหมือนกัน
    #132
    1
    • #132-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 10:57
      อดทนต่อไปครับ555
      #132-1
  14. #131 นิค&NIck (@zaxswcde1150) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:48
    อ้ออีกอย่างท่าฆ่าคนก็ชิงสกิลมาด้วยละโดยเฉพาะสกิลตราประทับทาสน่ะ และมันต้องมีซักคนที่มีสกิลเข้าใจในธาตุ และสกิลเข้าใจสกิล(คือทุกสกิลที่ได้มาจะเข้าใจหลักการหรือแก่นแท้ของมัน ซึ่งพวกมีพรสววรค์หรือหยิ่งในเรื่องนี้ต้องมีตกลงมาซักคน)
    #131
    1
    • #131-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 08:49
      ติดตามต่อไปครับบ~555
      #131-1
  15. #130 นิค&NIck (@zaxswcde1150) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:43
    ก็ดีอายุไขก็เพิ่มขึ้นด้วยอย่างนี้อยู่กับอลิสอีกนานเลย สำหรับดีว่าเดียงคงต้องหาเวลาปรับแกนพลังงานให้สามารถรับพลังอย่างอื่นมาเพิ่มได้(จะได้ไม่มีปัญหา) ส่วนพลังงานที่จะใช้เป็นนิวเคลียร์ฟิวชัน(ดาวเทียม)ในการเป็นพลังงานดาวเทียมติดอาวุธ(อ้างอิงจากแกรน) โดยทำการเชื่อมต่อดีว่า(คัดข้อมูลจากแกนกลาง)เพื่อไว้ในกรณีที่ดีว่าเสียสามารถสร้างใหม่ได้โดยข้อมูลไม่หายและยังถือเป็นการสำรองอีกด้วย เหมือนเครือข่ายเน็ตที่ให้ดีว่าช่วยในการควบคุม(ยังอยากได้ยินเสียงกวนๆมันอยู่นะ) รอรับมหาเวทย์ของแต่ละมหาดันเจียนด้วยแล้วเอาคอร์แกรนดันเจียนมาวิจัยเป็นที่อยู่แม่งเลย(ในกรณีที่กลายร่างเป็นคนได้เหมือนโรคุโกะจัง)

    ซึ่งมันต้องมีกรณีแบบนั้นเข้าซักวันจึงเตรียมการไว้
    นี้คือสิ่งที่ผมคิดได้หลังอ่านตอนนี้

    #130
    1
    • #130-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 08:49
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ555
      #130-1
  16. #129 RenaissanceAge (@RenaissanceAge) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:37
    รอครับ
    #129
    0
  17. #128 ผ่านมา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:31
    เคยอ่านอยู่หลายเรื่องเลยแฮะ เรื่องนี้ยำมารวมกันแล้วสนุกดีครับ
    #128
    0
  18. #127 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:25
    พระเอกตอนนี้อย่างโหด แต่อีกนึงกลายเป็นนางเอกไปแล้ว...
    #127
    1
    • #127-1 BlackTransmutter (@imdear) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 08:28
      ความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้555
      #127-1
  19. #126 WhiteKirito (@WhiteKirito) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:24
    กลายเป็นปีศาจจริงๆด้วย คราวนี้พีคเลย
    #126
    0
  20. #125 Moechan1567 (@Moechan1567) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:22
    ถ้าจะเก่งขนาดนี้... ตาสองสีซะด้วย
    #125
    0
  21. #124 Dommy0459 (@Dommy0459) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:10
    กลายเป็นปีศาจของจริงแล้ว
    #124
    0
  22. #121 4seas0n (@4seas0n) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 23:35
    นึกว่าวันนี้จะไม่มาแล้ว กลายเป็นปีศาจของจิงละ555 
    #121
    0