meant to 'B ♡ | chanbaek

ตอนที่ 10 : meant to 'B | 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60






 

09

 

 

 



 

            “เตี้ยไม่งอนดิ

 

            “จะไม่นั่งด้วยกันก็ช่วยบอกกันก่อนได้ป่ะ

 

            ไอ้เตี้ยของคิมจงอินหันไปตอบเสียงเรียบขณะที่มือก็หยิบสัมภาระออกจากรถ ตอนนี้ก็มาถึงที่หมายแล้ว หลังจากที่เดินทางมาเกือบสิบสองชั่วโมง

 

            และบยอนแบคฮยอนก็ไม่คุยกับคิมจงอินมาเป็นเวลาเกือบสิบสองชั่วโมงแล้วเช่นกัน

 

            ใช่ เขากำลังโดนไอ้เตี้ยงอนที่ไม่ยอมไปนั่งกับมัน

 

            “ขอโทษค้าบ

 

            ดวงตาตกๆของคนตัวเล็กตะหวัดมองอีกคนอย่างงอนๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินเลี่ยงออกไปอีกทางเหมือนต้องการจะบอกเพื่อนสนิทว่าพูดแค่นี้คิดว่าจะหายงอนเหรอ

 

            จงอินได้แต่หัวเราะในลำคอ ก่อนจะส่ายศีรษะเบาๆให้กับความเด็กของเพื่อนตัวเล็ก ก่อนจะหันไปหยิบของของตัวเองบ้าง หลังจากนั้นก็เดินตามแผ่นหลังเล็กๆของแบคฮยอนที่กำลังเดินไปที่รถอีกคันเพื่อไปช่วยรุ่นพี่ขนของจำเป็นลงจากรถเพื่อเข้าไปยังสถานที่ที่ใช้ทำกิจกรรมและเป็นที่พัก

 

            เจ้าของผิวสีแทนเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังคว้ากล่องหนังสือที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองอยู่มากโข ก่อนจะไปคว้ามันมาถือเสียเอง

 

            ดีกัน

 

            คนตัวเล็กมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วหันไปคว้ากล่องใบใหม่มาถือไว้

 

            กูเคยโกรธมึงลงเหรอจงอิน

 

            “ไม่อะ เพราะกูหล่อ

 

            ปากเล็กเบ้ลงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอีกทางด้วยใบหน้าที่เริ่มเปื้อนรอยยิ้มหน่อยๆ

 

เสียงประธานกิจกรรมที่เรียกรวมน้องดาวเดือนและบอกกำหนดการยังมีมาให้ได้ยินเรื่อยๆ ในระหว่างที่ยืนรอเจ้จุ๋มคุยกับเด็กๆ สายตาก็สบเข้ากับแทฮยองที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้วแต่ที่แปลกไปก็คือไม่มีสายตาขี้เล่นเหมือนอย่างเคย แบคฮยอนส่งยิ้มบางๆแก้เก้อไปให้ ก่อนที่รุ่นน้องเดือนนิเทศฯจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างเขาที่ไม่รู้ว่ามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

และเหมือนว่าชานยอลก็กำลังจ้องแทฮยองกลับไปเช่นกัน

 

หลังจากที่เขาให้เดือนมหาลัยฯคนดังตอบไลน์แทน เขาก็ไม่ได้เห็นแจ้งเตือนจากแทฮยองอีกเลย พอจะกดเข้าไปดูว่าชานยอลตอบกลับไปว่าอะไรแชทนั้นก็หายไปเสียแล้ว พอถามกับเจ้าตัวก็ไม่ยอมบอก และเขาก็ไม่ใช่คนเซ้าซี้อะไรด้วยสิ ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

 

แทฮยองเป็นรุ่นน้องที่น่ารักคนหนึ่งหลังจากที่เขาได้คุยกันมาสองสามวัน แต่นิสัยเจ้าตัวที่ดูจะขี้ตื้อและการเข้าหาของอีกคนทำให้แบคฮยอนค่อนข้างอึดอัด ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าอีกคนเข้าหาด้วยสถานะอะไรเพราะเขารู้นี่แหละถึงได้อยากหยุดเพื่อไม่ให้มันไปไกลกว่านี้

 

บางทีเป็นแค่พี่น้องอาจจะดีกว่า 

 

เมื่อประธานกิจกรรมเริ่มพาเด็กดาวเดือนขึ้นไปยังที่พัก และสถานที่ในการทำกิจกรรมในครั้งนี้ รุ่นพี่ที่รอกันอยู่ด้านล่างก็เริ่มทยอยเดินขึ้นไป เรียวขาเล็กภายใต้กางเกงยีนส์สีซีดก้าวเรื่อยๆไปตามทางเดิน โดยที่มือเรียวทั้งสองข้างก็ช่วยเพื่อนๆพี่ขนสัมภาระขึ้นไปยังที่พักที่อยู่ด้านบนที่อยู่ไม่ไกลจากถนนด้านล่าง

           

            คนที่ตอนแรกเคยที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ตอนนี้ก็กำลังเดินอยู่ข้างๆเขาเช่นเดียวกัน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็เป็นร่างเล็กภายใต้เสื้อยืดของผู้เข้าประกวดพร้อมกับป้ายคล้องคอที่บ่งบอกว่าเธอคือดาวคณะแพทยศาสตร์ปีนี้

 

            ท่าทางหัวเราะต่อกระซิก รอยยิ้มที่เผยให้เห็นบนใบหน้าคมของรุ่นน้องตัวสูง และสายตาที่ใช้มองดาวแพทย์ฯทำเอาบยอนแบคฮยอนนึกหงุดหงิดแปลกๆ เมื่อเห็นแบบนั้นก็รีบก้าวเร็วๆไปตามทางเดินเพื่อจะได้ไม่เห็นรอยยิ้มชวนหงุดหงิดนั่น

 

            และท่าทางของเพื่อนตัวเล็กก็อยู่ในสายตาของคิมจงอินทั้งหมด ก่อนที่จะส่ายศีรษะเบาๆให้กับความซึนของเพื่อนตัวเอง

 

            เมื่อเดินมาถึงจุดหมาย นั่นก็เป็นอย่างที่เจ้จุ๋มบอก มีบ้านไม้หลังใหญ่ที่พอให้พักอาศัยอยู่หนึ่งหลัง พร้อมกับพื้นที่กว้างที่พอให้พวกเขาได้ทำกิจกรรม ถัดออกไปไม่ไกลมากก็มีโรงไม้เก่าๆที่ดูจะพอใช้งานได้ และถ้าให้เดานั่นน่าจะเป็นที่ที่เราจะใช้ทำโรงเรียนกัน


              ก่อนที่เจ้จุ๋มจะเรียกรวมน้องดาวเดือนอีกรอบเพื่อมาแนะนำตัวกับชาวบ้าน และเจ้าของพื้นที่ที่อำนวยสถานที่ในการทำกิจกรรมครั้งนี้ให้กับพวกเรา

 

            อะๆ น้องๆดาวเดือนมายืนรวมกันตรงนี้ก่อนค่ะ พี่ๆแยกออกไปยืนข้างๆก่อนนะคะ 

           

           

           

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

            เตี้ยมาช่วยกูหน่อยดิ

 

            “แป๊บๆ

 

            หลังจากที่พวกเราทำการแนะนำตัวกับเจ้าของที่พัก และชาวบ้านที่รับรู้เรื่องการมาทำกิจกรรมของพวกเราแล้ว พี่จุนมยอนก็จัดแจงที่พักให้พวกเราเพื่อแยกย้ายกันไปพักผ่อนก่อนที่จะมาเริ่มทำกิจกรรมแรกของวันนี้

 

            และก็เป็นอย่างที่เขาเดาไม่มีผิดว่าโรงไม้หลังเก่าที่ได้เห็นในตอนที่มาถึงคือสถานที่ที่เราจะมาสร้างโรงเรียนกัน และตอนนี้เขากำลังโดนคิมจงอินใช้ให้ไปช่วยมันขนกองไม้เก่าเพื่อแยกส่วนที่ยังพอทำประโยชน์ได้ออกมา

 

ส่วนคนอื่นๆรวมถึงน้องดาวเดือนก็กำลังช่วยกันยกของที่ไม่ได้ใช้ออกจากโรงไม้หลังนี้  และช่วยกันเก็บกวาดเพื่อจะทำให้เห็นพื้นที่ทั้งหมด เพื่อที่จะได้มาคำนวณกันว่าจะสร้างมันออกมาในรูปแบบไหนดี ส่วนเรื่องโครงสร้างนั้นก็คงปล่อยให้เด็กสถาปัตย์ฯเขาทำกันไป

 

มึงยกฝั่งนั้นนะแบคฮยอน แล้วนี่ถุงมือมึงไปไหนวะ

 

จงอินที่เห็นว่ามือเรียวของเพื่อนตัวเล็กไม่ได้สวมถุงมือไว้ให้ก็นึกแปลกใจ ก็ตอนที่เจ้จุ๋มแกแจกให้มันก็ได้ไปพร้อมกับเขา แบคฮยอนยิ้มบางๆ ก่อนจะเพยิดหน้าไปทางกลุ่มน้องผู้หญิงที่กำลังช่วยกันกวาดโรงไม้

 

ก็น้องเขายังไม่ได้กูก็เลยถอดให้ไป

 

จ้า หล่อสุดๆอะ

 

พูดมากว่ะ แล้วนี่จะยกไปไว้ไหน

 

กองข้างนอกอะ มันยังพอใช้ได้อยู่

 

ใบหน้าหวานขยับขึ้นลงเบาๆเป็นเชิงว่าเข้าใจ ก่อนจะช่วยจงอินยกท่อนไม้หน้าสามออกไปด้านนอก เมื่อเห็นกองไม้ที่จงอินว่าก็เดินนำไม้ในมือไปวางรวมไว้ด้วยกัน แล้วก็เดินเข้าไปขนไม้ท่อนใหม่ออกมาวางรวมกันเรื่อยๆ

 

ด้วยความที่ไม้นั้นก็ค่อนข้างมีน้ำหนัก และไม้ก็มีเสี้ยนหนามประปราย ทำให้มือเรียวของคนตัวเล็กเริ่มแดงเพราะเจ้าตัวไม่ได้สวมถุงมือ ถึงแม้จงอินบอกจะแบ่งให้หนึ่งข้าง คนแมนประจำวิศวฯก็ได้แต่ปฎิเสธ เอาแต่พูดว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว

 

มึงนี่ดื้อจังเลยวะ

 

เดี๋ยวเสร็จแล้วปะ สี่ห้าอันก็หมดแล้วเนี่ย

 

            ในมือถือไม้ท่อนใหญ่ ขาก็ก้าวเดินไปตามทาง ส่วนศีรษะก็ส่ายเบาๆให้กับความดื้อรั้นของเพื่อนตัวเล็ก ทั้งที่มือก็แดงไปหมดแล้วก็ยังดื้อไม่ยอมรับถุงมือจากเขา แบคฮยอนนี่มันน่าดุให้ร้องไห้จริงๆเลย           

 

ก่อนที่สายตาคมของคิมจงอินจะสบเข้ากับร่างสูงของเดือนมหาวิทยาลัยคนปัจจุบันที่นั่งถอนตะปูออกจากไม้เก่าๆ โดยที่ข้างกายก็มีดาวคณะแพทย์ฯอย่างน้องไอรินนั่งซับเหงื่อให้อยู่ข้างๆ

 

แหม ช่างเป็นภาพที่ชวนเลี่ยนเสียเหลือเกิน และคาดว่าอีกไม่ถึงนาทีเพื่อนวิศวฯปากหมาทั้งหลายที่นั่งอยู่ข้างๆสองคนนั้นมันต้องเอ่ยแซวขึ้นมาแน่ๆ

 

 

อ้าวๆ ยังไงกันครับน้องชานยอลน้องไอรีน

 

พี่ก็เหงื่อออกนะครับ ไม่เห็นน้องไอรีนมาเช็ดให้พี่บ้างเลย

 

สงสัยว่าเราจะไม่หล่อเท่าน้องชานยอล

 

นั่นมันก็เรื่องจริงไม่ใช่เหรอเพื่อน

 

ฮ่าๆๆๆ

 

 

 

นั่น กูว่าแล้ว

 

 

 

เสียงแซวที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆทำเอาแบคฮยอนที่กำลังยกท่อนไม้อยู่ต้องหันไปมอง ก่อนที่จะเห็นร่างสูงเจ้าของตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัยคนปัจจุบันที่กำลังยิ้มหัวเราะส่งไปให้เพื่อนร่วมคณะของเขาที่นั่งแซวอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองดาวคณะแพทย์ที่นั่งหน้าซับสีจางๆอย่างเขินอายอยู่ข้างๆชานยอลอีกที หลังจากนั้นก็ต้องสะดุ้งเพราะคิมจงอินเอ่ยเรียกชื่อเขานั่นแหละ

 

เตี้ยวางได้ยัง กูหนัก

 

อะ เออ

 

แต่ดูเหมือนว่าการวางครั้งนี้จะผิดจังหวะไปเสียหน่อย คิมจงอินวางไม้ในมือลงไปก่อนทำให้น้ำหนักของมันย้ายมาอยู่ที่แบคฮยอนคนเดียว มือเล็กก็รีบปล่อยเพราะรับน้ำหนักของท่อนไม้ไม่ไหว แต่จังหวะที่ดึงมือออกมาคล้ายว่าจะช้ากว่าความเร็วของไม้ที่หล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง

 

และไม้หน้าสามท่อนนั้นก็ตกลงบนปลายนิ้วของแบคฮยอนเต็มแรง

 

ปึก!!

 

โอ้ย!!”

 

เห้ยเตี้ย!!”

 

จงอินรีบเดินมาดูอาการของเพื่อนที่ยื่นอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที เสียงหัวเราะเริ่มเงียบลง ก่อนจะแทนด้วยเสียงของคนที่อยู่ในบริเวณนี้ที่ตะโกนถามกันมาว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ฝ่ายจงอินที่คว้ามือของแบคฮยอนมาดู คิ้วหนาบนใบหน้าคมก็เริ่มขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเล็บนิ้วชี้และนิ้วกลางของแบคฮยอนเริ่มกลายเป็นสีแดง ก่อนที่เลือดสีแดงสดจะเริ่มไหลออกมาจนมันหยดลงบนพื้นหญ้าด้านล่าง

 

เสียงดังอะไรกันจ้ะ ว้าย! ไอ้แบคไปทำอะไรมาเลือดไหลเต็มนิ้วเลยห้ะ!”

 

พอดีวางไม้ผิดจังหวะนิดหน่อยอะเจ้ ผมชักมือออกไม่ทัน

 

คาดว่าประธานกิจกรรมคงเดินออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของเด็กๆที่อยู่ข้างนอก ก่อนจะแผดเสียงสูงเมื่อเห็นว่านิ้วของรุ่นน้องคนสนิทตอนนี้เต็มไปด้วยเลือด

 

และหลังจากนั้นไม่นานมือข้างที่เต็มไปด้วยเลือดของแบคฮยอนก็โดนคว้าไปอยู่ในมือของเดือนแพทย์ฯอย่างปาร์คชานยอล ก่อนที่เจ้าของเสียงทุ้มจะหันไปถามเจ้จุ๋มที่ยืนอยู่ข้างๆกันด้วยความร้อนรน

 

พี่จุนมยอนครับเครื่องมือปฐมพยาบาลอยู่ไหนครับ?!”

 

อยู่ที่เต้นท์แรกเลยจ้ะ แต่น้องชานยอลไม่ต้องไปก็ได้นะจ้ะ เดี๋ยวพี่เรียก--”

 

ไม่รอให้ประธานกิจกรรมพูดจบ ชานยอลก็จัดการคว้ามือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของรุ่นพี่ตัวเล็กเดินไปหาเต้นท์ที่เจ้จุ๋มว่าทันที ทำเอาคนที่ยืนนิ่งเพราะความเจ็บต้องตกใจกับการกระทำของรุ่นน้องตัวสูง แต่ถึงอย่างนั้นก็เดินตามแรงฉุดของอีกคนไปเงียบๆ

 

และเมื่อมาถึงเต้นท์ปฐมพยาบาลก็พบกับรุ่นพี่ยืนกันอยู่สองสามคน และเมื่อหนึ่งในนั้นหันมาเจอแบคฮยอนที่มือเต็มไปด้วยเลือดก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับจัดหาที่นั่งให้คนตัวเล็กเพื่อที่จะจัดการทำแผลให้ แต่กลับต้องโดนรุ่นน้องตัวสูงข้างกายแบคฮยอนเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

 

เดี๋ยวผมทำแผลให้พี่แบคเองครับ

 

รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ได้แต่มองหน้ากัน หลังจากนั้นก็หันมาพยักหน้าให้เดือนแพทย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า บางทีการที่ให้เด็กแพทย์ทำแผลให้อาจจะถูกวิธีกว่าให้พวกเขาเป็นคนทำให้

 

โอเคจ้ะ เครื่องมืออยู่ในกล่องนั้นนะ พี่ฝากเราด้วยนะน้องชานยอล

 

ครับ เดี๋ยวผมดูแลเอง

 

งั้นพี่ไปช่วยงานก่อนนะ มีอะไรก็เรียกพี่นะจ้ะ

 

ชานยอลพยักหน้ายิ้มๆส่งไปให้ ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งมองนิ้วที่เต็มไปด้วยเลือดของตัวเอง ถ้าให้ปาร์คชานยอลเดาคาดว่าตอนนี้พี่แบคฮยอนคงจะเริ่มปวดแผลแล้วแหละ

 

คนตัวสูงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปล้างมือและหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่วางอยู่ในเต้นท์ หลังจากนั้นก็เดินมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกล

 

หลังจากที่พี่สองสามคนนั้นเดินออกไป พื้นที่บริเวณนี้ก็มีเพียงแค่เขากับพี่แบคฮยอนสองคน เพราะพื้นที่ที่ใช้ตั้งเต้นท์เพื่อเป็นที่พักกับโรงไม้ที่ใช้ทำกิจกรรมอยู่ห่างกันพอสมควร 


เดือนแพทย์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้ารุ่นพี่ตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้ามือเรียวข้างที่บาดเจ็บของแบคฮยอนมาดูอย่างเบามือ หลังจากนั้นก็วางมันลงบนหน้าขาของตัวเอง และหันไปจัดการกับอุปกรณ์ทำแผลข้างๆ

 

นะ นี่! เดี๋ยวทำเองก็ได้

 

เสียงใสเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน ชานยอลไม่ตอบอะไรกลับไป มือใหญ่จัดการเปิดฝาขวดแอลกอฮอล์ ก่อนจะเทมันลงบนสำลีจนก้อนสำลีสีขาวชุ่มไปด้วยน้ำสีฟ้า มือใหญ่ของเดือนแพทย์ยกนิ้วที่บาดเจ็บของรุ่นพี่ตัวเล็กขึ้นมาหมายจะเช็ดคราบเลือด และทำความสะอาดแผลเป็นขั้นตอนแรก แต่แรงยื้อจากมือเรียวของอีกคนทำเอาปาร์คชานยอลต้องละสายตาจากมือเล็กมามองใบหน้าหวานของแบคฮยอนแทน

 

พี่แบคฮยอนครับ

 

กะ ก็มันดูเหมือนจะแสบนี่!”

 

แบคฮยอนน่ะเกลียดขั้นตอนนี้ที่สุดเลย ทำมันต้องใช้แอลกอฮอล์ด้วยอะ ล้างน้ำเปล่าเฉยๆไม่ได้หรือไงกัน

 

ปาร์คชานยอลลอบถอนหายใจให้ความดื้อของบยอนแบคฮยอน ก่อนจะออกแรงบังคับมือของอีกคนให้อยู่นิ่งๆ หลังจากนั้นก็เช็ดสำลีลงไปรอบๆแผลบนนิ้วเรียวด้วยความเบามือ

 

เสียงซี๊ดปากเพราะความแสบมีมาให้ได้ยินเรื่อยๆ เดือนแพทย์เห็นแบบนั้นก็เงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ด้านบนพร้อมกับลอบยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเป่าลมเบาๆลงบนแผลคล้ายว่ามันจะช่วยบรรเทาความแสบนั้นได้

 

เมื่อรับรู้ถึงแรงลมเบาๆบนปลายนิ้ว ทำเอาแบคฮยอนที่เคยหันหน้าหนีความแสบนั้นต้องหันกลับมามองใบหน้าคมของคนที่นั่งอยู่ต่ำกว่า ก่อนจะผินหน้ากลับไปทางเดิมเมื่ออยู่ดีๆชานยอลก็เงยหน้าขึ้นมา

 

ยังดีที่เลือดมันไม่คั่ง ถ้าเกิดมันคั่งพี่ต้องปวดมากแน่ๆ

 

“…”

 

แต่ผมว่าเล็บพี่น่าจะหลุดไปแล้วแน่ๆเลือดออกขนาดนี้ ขอโทษนะครับมันอาจจะเจ็บนิดนึง แต่ผมต้องขอดูหน่อย

 

มือใหญ่จัดการยกมือเรียวของคนด้านบนให้อยู่ระดับสายตา แบคฮยอนที่มองตามการกระทำของคนตัวสูงได้แต่เม้มปากเข้าหากันแน่นเพราะกลัวว่ามันจะเจ็บ ชานยอลลองขยับเล็บบนนิ้วที่บาดเจ็บของรุ่นพี่ตัวเล็ก และมันก็เป็นอย่างที่เขาคาดเอาไว้ เล็บทั้งสองนิ้วเผยอขึ้นไม่ติดกับเนื้อหน้าเล็บเลย

 

และนั่นก็ทำเอาคนที่นั่งมองอยู่ต้องหน้าซีดไปตามๆกัน

 

มะ มันจะเป็นอะไรไหม

 

แบคฮยอนเอ่ยถามเสียงสั่น ชานยอลยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเอ่ยตอบอีกคนทั้งๆที่มือก็ยังง่วนอยู่กับการทำแผลในรุ่นพี่ตัวเล็ก

 

ไม่หรอกครับ พอมันหลุดไป เดี๋ยวมันก็ยาวขึ้นมาใหม่

 

“…”

 

แต่ก่อนที่มันจะหลุดพี่ต้องระวังไม่ให้มันไปเกี่ยวกับอะไรเข้าจนมันเปิดออก

 

แบคฮยอนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากนั้นก็ปล่อยให้รุ่นน้องทำแผลไปเรื่อยๆ เห็นตัวใหญ่ๆแบบนี้ก็มือเบาใช้ได้นะ อาจจะมีแสบๆบ้างก็ตอนใส่ยาแต่นั้นก็เป็นเรื่องปกติ

 

            และก็มาถึงขั้นตอนสุดท้ายของการทำแผล มือใหญ่จัดการพันผ้าก๊อซลงบนนิ้วทั้งสองแล้วเทปให้แน่นพอที่จะไม่ทำให้ผ้าก๊อซเคลื่อนที่ เสียงนุ่มทุ้มของรุ่นน้องเอ่ยถามตลอดว่าเจ็บไหม มันแน่นไปหรือเปล่า แบคฮยอนก็ได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธกลับไป

 

            แต่หลังจากที่พันแผลเสร็จแล้ว แทนที่ว่าที่คุณหมอจะปล่อยมือคนเจ็บให้เป็นอิสระแต่กลับจับมันไว้แน่น พร้อมกับใช้นิ้วโป้งลูบบนหลังมืออีกคนเบาๆ และแก้มกลมๆของคนแมนก็ต้องซับสี เมื่อรุ่นน้องตัวสูงเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากัน

 

            สะ เสร็จแล้วก็ปล่อยดิ--”

 

            “เจ็บมากไหมครับ…”

 

            “…”

 

            “ตอนผมเห็นเลือดบนมือพี่ทำอะไรไม่ถูกเลย

 

            นี่ขนาดทำอะไรไม่ถูกนะ ยังเข้ามาคว้ามือแล้วลากมาที่เต้นท์นี่ได้ แถมยังทำแผลให้เสร็จสรรพไม่ฟังเสียงเขาท้วงเลยสักนิด

 

            เจ็บดิถามได้ อยากลองดูไหมล่ะ

 

            “ถ้าผมโดนแล้วพี่ไม่ต้องเจ็บมันก็น่าลองนะครับ

 

            ชานยอลเงยหน้ามองใบหน้าหวานของรุ่นพี่ตัวเล็กที่เริ่มซับสีจางๆอย่างน่ารัก ส่วนคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็มองหน้าเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ แต่หลังจากที่เดือนแพทย์ส่งยิ้มหล่อกลับไปนั่นแหละรองเดือนวิศวฯถึงได้ยกธงขาว ใบหน้าน่ารักหันหนีคนตรงหน้า มือเล็กพยายามดึงหนีการกอบกุมของมือใหญ่ แต่มีหรือปาร์คชานยอลจะยอม

 

            ผมอุตส่าห์ทำแผลให้พี่ไม่ให้รางวัลผมหน่อยเหรอ

 

            แบคฮยอนเบ้ปาก ก่อนจะนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ทำให้เขาต้องมานั่งปวดนิ้วอยู่แบบนี้ หลังจากนั้นก็หันไปมองปาร์คชานยอลที่นั่งชันเข่าอยู่กับพื้น

 

            ได้ เดี๋ยวไปบอกน้องดาวแพทย์คนนั้นให้ก็แล้วกันว่าให้ดูแลนายดีๆ คอยซับเหงื่อ ป้อนข้าวป้อนน้ำตลอดกิจกรรมเลยเป็นไง

 

            เมื่อได้ยินแบบนั้นคิ้วเข้มบนใบหน้าหล่อก็ขมวดเข้าหากันเพราะความสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามอีกคนกลับไป

 

            พี่หมายถึงน้องไอรีนเหรอครับ?”

 

            จ้า น้องไอรีนไปอีก

 

            รองเดือนวิศวฯไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และนั่นก็เรียกร้อยยิ้มบนใบหน้าคมของเดือนมหาลัยคนดังได้เป็นอย่างดี ชานยอลก็ไม่ได้อยากเข้าข้างตัวเองหรอกนะ

 

            น้องไอรีนเกี่ยวอะไรกับผม?”

 

            แต่มันก็อดไม่ได้ :)

 

            “จะไปรู้นายเหรอ และก็ปล่อยมือด้วย

 

            “ถ้าพี่ไม่บอก ผมก็ไม่ปล่อย

 

            “อ่อเหรอ

 

            แบคฮยอนใช้มือข้างที่ว่างจากการกอบกุมของมือใหญ่ยกขึ้นดึงหูกางๆของคนตรงหน้า จนชานยอลต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ หลังจากนั้นก็ใช้จังหวะที่ชานยอลเผลอผลักไหล่หนาของอีกคนจนร่างใหญ่ของรุ่นน้องต้องล้มลงไปนั่งกับพื้น

 

            คนแมนประจำวิศวฯลุกขึ้นก่อนจะยักคิ้วใหญ่รุ่นน้องตัวสูงที่นั่งจับหูตัวเองอยู่บนพื้น สงสัยจะเจ็บจริงเพราะตอนที่ดึงก็ไม่ได้ออมมือเสียด้วยสิ :)

 

            “ผมเจ็บนะ

 

            “ช่วยไม่ได้ มากวนตีนกันก่อนนะน้องชานยอล

 

            “…”

 

            เดือนแพทย์ยังคงนั่งจับหูกางๆของตัวเองไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที แบคฮยอนที่เริ่มจะสงสารก็ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะยื่นมือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บไปตรงหน้าคนที่นั่งอยู่กับพื้น ชานยอลลอบยิ้มเมื่อเห็นว่าแผนที่ตัวเองเพิ่งคิดได้เมื่อสักครู่นี้เริ่มจะสำเร็จ มือใหญ่ยกขึ้นวางบนมือเล็กของแบคฮยอน ก่อนจะออกแรงลุกและทิ้งน้ำหนักทั้งหมดไปทางที่รุ่นพี่ตัวเล็กยืนอยู่

 

            เห้ย!”

 

            แบคฮยอนที่ตัวเล็กกว่าชานยอลอยู่มากโขจึงรับน้ำหนักอีกคนไม่ไหว และนั่นก็เข้าแผนของเดือนแพทย์อีกเช่นกัน มือใหญ่จัดการโอบเอวบางของรุ่นพี่ตัวเล็กตรงหน้าไว้แบบพอดิบพอดีราวกับจับวาง

 

            และแน่นอนว่าท่าทางของพวกเขาตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นอย่างไร

 

            เห้ย ปล่อยดิวะ!”

 

            “ถ้าผมรับไม่ทัน พี่ล้มไปนี่แย่เลย

 

            “นี่--”

 

            “แผลน่ะอย่าให้โดนน้ำนะครับ กินยาแก้ปวดกับแก้อักเสบ ห้ามยกของหนักด้วยนะ


            “ชาน--”

 

            “แล้วก็ดูแลตัวเองอย่าให้บาดเจ็บ 


            “...

 

            “ผมเป็นห่วงนะครับ

 

            เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยอยู่ข้างหูทำเอาใบหน้าของคนแมนเริ่มเห่อร้อน ไม่รู้ว่าชานยอลสูงเกินไปหรือว่าเขาเตี้ยกันแน่ เวลายืนใกล้กับแบบนี้ศีรษะของเขาอยู่แค่ไหล่หนาของอีกคนเท่านั้น

 

            ส่วนเรื่องรางวัลที่พี่จะให้ผมน่ะผมไม่สนใจหรอก

 

            “…”

 

            “เพราะตอนนี้ผมได้รางวัลจากพี่อยู่นี่ไงครับ

 

            “…”

 

            “แค่นี้ก็พอแล้ว…”

 

                                   

 

           

 

 

 










              หลังจากที่ทำแผลเสร็จแบคฮยอนก็ตัดสินใจไปช่วยงานเพื่อนๆต่อ แต่ไม่ว่าเขาจะเข้าไปช่วยใครก็จะโดนไล่ออกมาเสียหมด ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างคิมจงอิน

 

            มึงไปนั่งเฉยๆเลยเตี้ย เดี๋ยวก็เจ็บอีก

 

            “มือข้างนี้กูก็ว่างปะวะ?”

 

            “มึงเก็บไว้ตักข้าวกินเถอะ

 

            “คิมจงอิน!”

 

            “เอะอะ เสียงดังอะไรกันจ้ะ

 

            เจ้จุ๋มที่เดินมาดูงานเดินเข้ามาหาเพื่อนซี้ต่างไซส์ที่กำลังยืนทะเลาะกันอยู่ และเมื่อรองเดือนวิศวฯคนแมนหันไปเจอประธานกิจกรรม เจ้าตัวก็ออกปากฟ้องรุ่นพี่ทันที

 

            เจ้จุ๋มดูดิ จงอินมันไม่ยอมให้ผมช่วยงานอ่ะ

 

            “คนขี้ดื้ออะเจ้ มือเจ็บละยังจะซ่า

 

            “ก็!--”

 

            “พอๆเลยแกสองคน ฉันปวดหัวประธานกิจกรรมยกมือสองข้างขึ้นห้ามทัพ ก่อนจะหันไปหารุ่นน้องตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่วนแก ไอ้แบค ไปช่วยฉันทำกับข้าวไป

 

            “แต่เจ้--”

 

            “ห้ามเถียง ห้ามดื้อ ห้ามทำหน้าเหมือนหมานั่นด้วย

 

            ใบหน้าหวานมุ่ยลงเมื่อโดนรุ่นพี่คนสนิทดุ ดวงตาตกๆตะหวัดไปมองคิมจงอินที่กำลังยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ ก่อนที่มันจะละมือจากการเลื่อยไม้มาขยี้ผมเขาแรงๆจนมันฟูฟ่องไปหมด นั่นก็ทำให้เขาต้องเบี่ยงศีรษะหลบมือใหญ่ของคนข้างๆ

 

            ไปทำหน้าที่แม่ศรีเรือนที่ดีซะนะหนู เดี๋ยวพี่เลิกงานแล้วจะตามไปกินข้าวนะจ้ะ

 

            ไอ้--”

 

            “โอ้ยพวกแกสองคนนี่เลิกทะเลาะกันสักทีได้ไหม ไอ้แบคแกตามฉันมานี่!”

 

            ประธานกิจกรรมเดินนำออกไปก่อน เมื่อเห็นว่าพ้นสายตาเจ้จุ๋มไปแล้ว คนตัวเล็กกว่าก็เหวี่ยงหมัดใส่ท่อนแขนของเพื่อนสนิทเต็มแรง และนั่นก็ทำเอาคิมจงอินร้องออกมาด้วยความเจ็บ พออีกคนเผลอบยอนแบคฮยอนก็รีบหนีคิมจงอินโดยการวิ่งตามเจ้จุ๋มไป

 

            เมื่อเดินมาถึงสถานที่ที่ใช้ทำอาหาร เจ้จุ๋มที่เดินมาถึงก่อนก็เข้าไปดูน้องๆที่รับผิดชอบหน้าที่การทำอาหารเย็นของวันนี้ ส่วนมากจะเป็นน้องผู้หญิงเสียส่วนใหญ่ที่มาช่วยกันทำ ในขณะที่ขาเรียวกำลังจะก้าวเข้าไปช่วย สายตาก็ไปสบกับรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพยายามยกหม้อแกงใบใหญ่ ที่ในนั้นบรรจุน้ำสะอาดเกือบเต็ม และท่าทางน่าจะหนักเอาการ

 

            เมื่อเห็นแบบนั้นคนแมนประจำวิศวฯก็ไม่สามารถอยู่นิ่งได้ เดินตรงเข้าไปใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บคว้าหูหม้อข้างหนึ่งเพื่อเป็นการช่วยรุ่นน้องคนนั้น และการกระทำของแบคฮยอนก็ทำเอาคนที่ถือหม้ออยู่ต้องสะดุ้งตกใจ แต่เมื่อรุ่นน้องคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาและเห็นว่าเป็นรุ่นพี่จึงเผยยิ้มพร้อมกับเอ่ยปากขอบคุณ

 

            ขอบคุณค่ะ

 

            “ครับ จะเอาไปไหนเนี่ย

 

            “บนเตาถ่านตรงนั้นเลยพี่

 

            รุ่นพี่ตัวเล็กพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงว่าเข้าใจ ก่อนจะพาหม้อที่หนักแสนหนักไปวางลงบนเตาถ่านที่รุ่นน้องตรงหน้าบอก คนเด็กกว่าหันมายิ้มให้แล้วขอบคุณอีกครั้งพร้อมกับอวยพรให้แผลบนนิ้วนั่นหายไวๆ นั่นก็ทำเอาบยอนแบคฮยอนต้องยิ้มกลับไปพร้อมกับเอ่ยขอบคุณรุ่นน้องเช่นกัน

 

            แบคฮยอนมาชิมแกงให้เจ้หน่อย

 

            จังหวะที่แบคฮยอนกำลังจะเดินกลับไปหาเจ้จุ๋ม เจ้าตัวก็เรียกหาเขาขึ้นมาพอดี ขาเรียวเดินก้าวไปทางแคร่ไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งข้างๆประธานกิจกรรมที่กำลังชิมแกงสีสันหน้ากินในหม้อที่ตั้งอยู่ตรงหน้า

 

            “เรียกผมมาชิม หรือเรียกมานั่งมองเจ้ชิมกันแน่

 

            “ถ้าไม่ติดว่าแกเจ็บอยู่นะฉันจะเอาทัพพีในมือนี่ตีปากแกไอ้แบค

 

เสียงบ่นจากเจ้จุ๋มเรียกเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากจากคนขี้แกล้งอย่างแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี ช้อนที่บรรจุน้ำแกงถูกเลื่อนมาตรงหน้าคนตัวเล็กโดยคนที่เพิ่งบ่นไปเมื่อกี้ ก่อนที่แบคฮยอนจะใช้ปากเล็กรับรับน้ำแกงบนช้อนนั้นมา

 

เป็นไง

 

คนตัวเล็กไม่ตอบ แต่กับยกนิ้วโป้งเป็นเชิงบอกว่าเยี่ยมไปเลย แม้จะเผ็ดไปหน่อย แต่รวมๆกันแล้วมันก็อร่อยมากสำหรับคนกินเผ็ดอย่างเขา

 

สุดยอดเลยเจ้

 

ฉันว่าแล้วว่าแกต้องชอบ

 

คนตัวเล็กเผยยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กอย่างน่ารัก ก่อนจะกวาดสายตามองอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนแคร่ ดูๆแล้วน่าจะมีแต่อาหารรสจัดทั้งนั้น และนั่นก็ทำเอาแบคฮยอนต้องยิ้มกริ่มอยู่ในใจ วันนี้เขาคงเจริญอาหารอีกตามเคย

 

ก็มีแต่ของอร่อยนี่ :)

 

แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็กลายเป็นเรียบเฉย ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามประธานกิจกรรมที่นั่งเตรียมอาหารเย็นอยู่ตรงหน้า

 

เจ้..”

 

ว่า?”

 

เจ้ไม่มีอาหารจืดๆบ้างเลยเหรอ

 

เมื่อได้ยินคำถามจากรุ่นน้องตัวแสบ คิ้วเรียวบนใบหน้าของคนอายุมากกว่าก็ขมวดเข้ากันอย่างสงสัย ก่อนจะเลื่อนมือข้างที่ว่างจากการจับทัพพีตักอาหารมาวางทางลงบนหน้าผากของแบคฮยอน และนั่นก็ทำเอาอีกคนต้องเบี่ยงตัวหลบเป็นพัลวัน

 

อะไรเนี่ยเจ้

 

ก็จะเช็คดูไงว่าแกโดนไม้หน้าสามทับนิ้วจนเบลอไปหรือเปล่า หรือบางทีแกอาจจะไม่สบาย

 

แล้วมันเกี่ยวอะไรวะ

 

มาวงมาวะเดี๋ยวตีปากเจ้จุ๋มยกมือขึ้นข้างที่ใช้ทาบหน้าผากของรุ่นน้องเมื่อสักครู่ง้างขึ้นทำท่าจะตี แต่นั่นก็ไม่ได้ตีจริงๆหรอก ก็มีอย่างที่ไหนคนอย่างแกมาถามหาอาหารจืดๆ ปกติก็นู้น~เผ็ดที่สุด จัดที่สุดถึงจะเป็นแกไอ้แบค

 

กะ ก็บางทีผมอยากจะกินอาหารจืดๆบ้างไม่ได้เหรอ บางคนที่ไม่กินเผ็ดเหมือนผมก็มีปะ?”

 

คนโตกว่าเบ้หน้ามองบน ก่อนจะหันไปสนใจอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าแทน

 

บางคนที่แกว่านี่น้องชานยอลด้วยใช่ไหม?”

 

ดวงตาตกๆเบิกกว้างหลังจากที่รุ่นพี่คนสนิทเอ่ยถึงเดือนมหาลัยฯ และนั่นก็ทำเอาบยอนแบคฮยอนต้องรีบปฏิเสธออกไปเสียงดัง

 

มันไปเกี่ยวอะไรกับเด็กของเจ้อะ!”

 

เออๆ ช่างเถอะ ส่วนเรื่องอาหารจืดๆน่ะฉันเตรียมไว้แล้ว ไอ้หม้อที่แกไปช่วยน้องเวนดี้ยกนั่นฉันก็เอาไว้ทำแกงจืดนั่นแหละ นี่ว่าจะทำผัดผักเพิ่มจะกินด้วยกันไหมล่ะ

 

             คนตัวเล็กทำหน้าแขยงพร้อมกับท่าทางขนลุกขนพอง ถ้าจะให้บยอนแบคฮยอนกินผักสู้ให้เขากินข้าวกับน้ำปลาเฉยๆยังดีกว่า

 

            ก่อนที่จะได้คุยอะไรกันไปมากกว่านี้ บทสนทนาของเขากับเจ้จุ๋มก็ถูกขัดโดยคนมาใหม่

 

            แล้วก็เป็นคนเดียวกันกับบุคคลที่พวกเขาพูดถึงเมื่อสักครู่นี้ด้วยนั่นแหละ

 

            พี่จุนมยอนครับ พอดีพี่จงฮยอนให้มาตามน่ะครับ

 

            “สงสัยจะตามให้ไปดูแบบแน่เลย อ่ะไอ้แบคตักต่อด้วยเดี๋ยวเจ้มา

 

            “ใช้กันต่อแบบนี้ก็เหรอเจ้

 

            “ทำไปอย่าพูดมาก ตักแกงเสร็จแล้วก็ไปตักผัดพริกตรงนั้นด้วยฉันเตรียมจานไว้ให้ กับข้าวอันไหนที่เสร็จแล้วก็ตักแบ่งใส่จานให้หมดด้วย ยกเว้นแกงจืดไม่ต้องตักไปเจ้จุ๋มหันไปส่งงานรุ่นน้องคนสนิทที่นั่งทำหน้าหมาอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันไปพูดกับรุ่นน้องตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆส่วนน้องชานยอลเจ้ขอวานหน่อยได้ไหมจ้ะ

 

            “ครับคนตัวสูงรับคำอย่างว่าง่าย

 

            หลังจากที่ไอ้แบคตักกับข้าวหมดแล้ว เจ้วานให้น้องชานยอลนำมันไปส่งให้บ้านคุณลุงเจ้าของที่ได้ไหม เดี๋ยวให้ไอ้แบคนำไปก็ได้มันรู้ทาง เจ้เคยพามันไปเอาของด้วยกันมา

 

            “แล้วทำไมต้องผมอะเจ้

 

            “เอ๊ะ! ไอ้เด็กนี่ ทำไปไม่ต้องถามมาก ฉันไปล่ะ

 

            แบคฮยอนบึนปากงอนๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปรับทัพพีจากมือประธานกิจกรรม หลังจากที่เจ้จุ๋มเดินออกไปคนตัวเล็กก็เลื่อนหม้อใบเล็กที่เจ้จุ๋มตักค้างไว้มาตักแกงใส่หม้อต่อ

 

            เดือนมหาลัยฯที่ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็เดินมานั่งแทนที่ที่พี่จุนมยอนเคยนั่งอยู่ก่อน ซึ่งมันก็ที่ตรงหน้าพี่แบคฮยอนนั่นแหละ

 

            ชานยอลนั่งมองตามทุกการกระทำของคนตัวเล็กเงียบๆโดยที่ไม่พูดอะไร จะเรียกว่าจ้องก็ได้ เพราะว่าคนที่โดนจ้องก็เริ่มจะทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน พอตะหวัดสายตาขึ้นมอง เจ้าตัวก็ส่งยิ้มหน้าหมันไส้นั่นกลับมาอีก

 

            ว่างนักหรือไงมานั่งจ้องคนอื่นอะ

 

            และในที่สุดคนแมนประจำวิศวฯก็ทนไม่ไหวเอ่ยพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบพร้อมกับเหน็บแนมอีกคนไปด้วย แต่แทนที่คนโดนบ่นจะสำนึกผิด กลับนั่งยิ้มโชว์ลักยิ้มข้างแก้มอยู่แบบนั้น

 

            ปวดแผลบ้างไหมครับ

 

            “ยุ่งว่ะ

 

            “ไม่ได้ยุ่งนะครับ นี่เป็นห่วงล้วนๆเลย

 

            ไม่รู้ว่าทำไมแค่ทำพูดธรรมดาๆของปาร์คชานยอลถึงทำให้เลือดในร่างกายของแบคฮยอนนั้นสูบฉีดดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

            โดยเฉพาะบนใบหน้า

 

            “ถ้าว่างมากก็ไปหาอะไรทำไป

 

            “ผมก็รอเอากับข้าวไปให้คุณลุงกับพี่นี่ไง

 

            “ใครบอกว่าจะไปด้วย

 

            “เจ้จุ๋มครับ

 

            เออกูยอม

 

ชานยอลนั่งมองคนที่เถียงไม่ออก ก่อนจะลอบขำท่าทางของคนตรงหน้า เขาน่ะอยากจะเอื้อมมือไปบีบปากเล็กๆนั่นเสียจริงๆ มันน่ามันเขี้ยวเวลาเจ้าตัวขยับปากขมุบขมิบเหมือนกำลังบ่นอะไรสักอย่าง และถ้าให้ปาร์คชานยอลเดาก็ไม่พ้นบ่นเขานั่นแหละ

 

             หลังจากที่ตักกับข้าวครบทุกอย่างที่เจ้จุ๋มบอกเรียบร้อยแล้ว และแน่นอนว่าถ้าให้แบคฮยอนทำคนเดียวมันต้องเป็นอะไรที่ทุลักทุเลแน่ๆ แต่มันก็ผ่านไปด้วยดีเพราะความช่วยเหลือจากรุ่นน้องที่อยู่บริเวณนี้รวมถึงเดือนแพทย์ฯจอมกวนประสาทนั่นด้วย

 

            ตอนนี้กับข้าวถูกจัดใส่ถาดเพื่อให้สามารถถือได้ง่ายขึ้น และแน่นอนว่าปาร์คชานยอลก็รับหน้าที่ถือถาดนั้นไป ส่วนเขาที่มือสามารถใช้งานได้ข้างเดียวก็อาสาถือจานผัดผักไปแทน

 

            เส้นทางที่ค่อนข้างทุลักทุเลทำเอาแบคฮยอนเป็นห่วงคนที่เดินตามมาอยู่ไม่น้อย ถาดอาหารก็หนัก ไหนขนาดของมันที่บดบังทางเดินไปเสียหมด และนั่นก็ทำเอาคนตัวเล็กต้องหันไปมองคนด้านหลังบ่อยเพราะกลัวจะหัวคะมำพื้นไปเสียก่อน

 

            และในที่สุดเราก็เดินมาถึงบ้านคุณลุงเจ้าของสถานที่ได้อย่างปลอดภัย จัดการนำถาดอาหารเข้าไปวางในครัว ก่อนจะโค้งศีรษะรับคำขอบคุณจากคนที่เอื้อเฟ้อทั้งสถานที่ทำกิจกรรมและสถานที่พักพิง

 

            ขามาท้องฟ้ายังพอสว่างให้เห็นทาง แต่พอขากลับท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแต่ก็ไม่ได้มืดสนิทจนไม่เห็นอะไร

 

เดินออกมาจากบ้านคุณลุงได้สักพัก ชานยอลที่มองคนที่เดินนำหน้าอย่างแบคฮยอนอยู่ตลอด มองเลยไปยังนิ้วที่บาดเจ็บของอีกคน ก่อนเด็กกวนประสาทของบยอนแบคฮยอนก็เอ่ยปากถามขึ้นมาทำลายความเงียบ

 

            ตั้งแต่ที่ผมทำแผลให้ พี่ได้กินยาบ้างหรือยังครับ

 

            เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยถามขึ้นมาทำเอาคนที่เดินนำต้องหันกลับไปมองคนถาม และคำตอบที่ได้จากแบคฮยอนทำเอาคนตัวสูงต้องลอบถอนหายใจออกมาเบาๆให้กับความดื้อขออีกคน

 

            ยังอะ

 

            “พี่ต้องกินด้วยนะครับ ไม่งั้นมันจะอักเสบ

 

            “รู้แล้วน่า สั่งอยู่นั่นเป็นพ่อหรือเห้ย!”

 

            เพราะมัวแต่บ่นเลยไม่ทันได้มองท่อนไม้ท่อนใหญ่ที่ขวางทางเดินอยู่ตรงหน้า ทำให้ขาเรียวสะดุดท่อนไม้ท่อนนั้นจนหน้าแทบคะมำไปกับพื้น แต่โชคที่ได้ท่อนแขนของที่เดินตามคว้าตัวก่อนที่จะได้ล้มลงไปจริงๆ

 

            เดินระวังหน่อยสิครับ

 

            “…”

 

            “พี่นี่ชอบทำให้ผมเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย

 

            เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยบ่นคนตัวเล็ก แต่มันกลับไม่เหมือนการบ่นเลยสักนิด เมื่อคนตัวเล็กตั้งหลักได้ มือใหญ่ที่เคยคว้าเอวอีกคนไว้ก็เลื่อนมากอบกุมมือเล็กที่ไม่ได้รับบาดเจ็บไว้แน่น จนเมื่อคนโดนกระทำรู้สึกตัวก็เบิกตาโพล่งก่อนจะพยายามดึงมือตัวเองออกจากมือใหญ่ของอีกคน

 

            ปล่อยดิ๊!”

 

            “ให้ผมจับพี่ไว้แบบนี้แหละ จะได้ไม่ต้องไปเดินซุ่มซ่ามให้ผมเป็นห่วงอีก

 

            “นี่ว่าใครห้ะ?”

 

            “พี่ไง

 

            “ปาร์คชานยอล!”

 

            คนตัวสูงไม่ฟังคำท้วงอีกคนออกแรงดึงให้เริ่มเดินสักที ขืนยืนเถียงกันอยู่แบบนี้จนฟ้ามืดจะแย่เอา

 

            แต่คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะพยายามดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของปาร์คชานยอล และเมื่อเดือนแพทย์ฯเห็นแบบนั้นก็จัดการทำให้มันแน่นขึ้นโดยการสอดนิ้วทั้งห้านิ้วเข้ากับนิ้วเรียวของอีกคนเสียเลย

 

            นี่ชาน--”

 

            “อยู่เฉยๆสิครับ นี่ผมกำลังจีบพี่อยู่นะ

 

            “!!”

 

            เป็นอย่างที่ปาร์คชานยอลคิด แรงยื้อจากคนตัวเล็กกลายเป็นศูนย์หลังจากที่เขาพูดประโยคนั้นออกไป และเมื่อหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ปาร์คชานยอลก็อยากทำตามใจตัวเองโดยการเข้าไปฟัดแก้มแดงๆนั่นให้หายมันเขี้ยว

 

            อันที่จริงที่บอกว่าถ้าจับมือพี่จะได้ไม่ซุ่มซ่ามไปสะดุดนู่นสะดุดนี่มันก็เป็นแค่ข้ออ้างนั่นแหละครับ เพราะจริงๆแล้วผมก็แค่อยากจับมือพี่ก็แค่นั้นเอง

 

            “…”

 

            “ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยโรแมนติกเท่าไหร่ที่มาจับมือพี่กลางป่ากลางเขาแบบนี้…”

 

            “…”

 

แต่ผมว่าที่ไหนที่มีแค่พี่กับผมมันก็ดีไปหมดนั่นแหละ

 

            “…”

 

            “ใช่ไหมครับ…”

 

            เมื่อพูดจบใบหน้าหล่อหันมายิ้มให้คนที่ยืนนิงไม่ไหวติงเพราะอาการแปลกๆในอก แบคฮยอนไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำได้แค่ยืนนิ่งๆมองหน้ารุ่นน้องตัวสูงอยู่แบบนี้ เขาน่าจะต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่เดินหนีไป ก็สะบัดมือที่โดนชานยอลจับไว้ก็ยังดี แต่นี่เขากลับทำได้แค่ยืนนิ่ง

 

            รู้แค่ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออก หัวสมองมันว่าเปล่าไปหมด รับรู้ได้แต่หัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาเสียให้ได้

 

            ใบหน้าคมของรุ่นน้องเลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ จนทัศนียภาพของแบคฮยอนพล่าเลือน จะมาได้สติก็ตอนที่ได้ยินเสียงทุ้มของคนตรงหน้านั่นแหละ

 

            และก็เหมือนว่านั่นจะเป็นข้อผิดพลาดของว่าที่คุณหมอคนดังอย่างปาร์คชานยอลด้วยเช่นกัน

 

            “หน้าแดงใหญ่เลย

 

            “…”

 

พี่เขินเหรอครับ โอ้ย!!”

           

            “ใครจะไปเขินนายกัน ไอ้บ้าเอ้ย!”

 

            แบคฮยอนที่ได้สติก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีเตะลงไปบนหน้าแข้งของคนตรงหน้าอย่างแรง และเมื่อปาร์คชานยอลเผลอปล่อยมือเขาไปกุมหน้าแข้งของตัวเอง แบคฮยอนก็ใช้จังหวะนั้นเดินหนีออกมาก่อนที่เขาจะกลายเป็นฆาตกรฆ่าใครสักคน

 

คนตัวเล็กรีบเดินออกมาโดยไม่สนใจเสียงเรียกของคนที่ยืนกุมหน้าแข้งตัวเองอยู่ด้านหลัง และสิ่งที่ยิ่งทำให้แบคฮยอนยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปใหญ่ก็คือความเห่อร้อนบนใบหน้าที่ยังไม่หายไปสักทีนี่แหละ

 

            ปาร์คชานยอลนี่มัน

 

โว้ย!






120%

#มทบชบ


แงงง หายไปนานเลย คิดถึงมากๆเยยคับ

พอดีช่วงนั้นงานเยอะมาก มัวเครียดแต่เรื่องฝึกงานเลยไม่มีเวลาได้มาต่อ

ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ เราว่าทุกคนต้องลืมเรื่องไปหมดแล้วแน่เลย 555555

อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กในทวิตเตอร์ให้ด้วยนะคะ ว่างๆแวะมาพูดคุยกันได้น้าา

ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ จะไม่ปล่อยให้รอนานอีกแล้ว สัญญาเลยย <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

4,993 ความคิดเห็น

  1. #4934 Lee Liew Kim (@leeliew13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 02:17
    เขินแรงจริ๊งงงงงงง
    #4934
    0
  2. #4929 Moma momint (@mint-123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:51
    งื้ออออออออออแบคเขินรุนแรงจังรู้กกก5555น่าร้ากกง้าา
    #4929
    0
  3. #4622 banjakook (@bhkesornkul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 00:42
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกฟหกสววววๆๆๆไไไไ
    #4622
    0
  4. #4599 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 00:04
    นี่ชานยอลจะไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าทำให้พี่แบคหึงขนาดไหนนน
    #4599
    0
  5. #4350 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:25
    ชานยอลคนร้ายกาจจริงๆ
    #4350
    0
  6. #4132 KhunVen (@chittrawee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 17:38
    ไอรีนมาทีไรไม่ชอบทุกที เบื่อนางงงงง
    #4132
    0
  7. #4047 Ppp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 23:34
    รำชะนีอรมากค่ะ หล่อนเปนไรกะชานยอลคะถึงต้องมาคอยวอแวเนี่ยห๊าาาาาาาา

    ซับเหงื่อนี่น่าที่คนสนิท ไม่ก็แฟนปะ หล่อนเปนเหรอออออออ ก็เปล่า

    งานมีเยอะแยะก็ทำไปสิเว้ยยยยยยยย มาอ่อยผุ้ชายอยุ่ได้

    ละชานยอลก็ควรปฏิเสธนะ ไม่ใช่สมยอมเพื่อมิตรภาพจนกลายเปนภาพจำน่ะ



    เจ้าแบคนี่เขินแล้วรุนแรงนะคะแหมมมมมมมมมมมมมมมมม

    น้องชานยั่มไปยอมอ่อนข้อนะคะ เอาให้นางเก็บอาการไม่อยุ่ตัวแตกไปเลย

    เงิกปากแข็งได้แล้วเจ้าแบค ชะนีรองาบอยุ่นะเว้ยยยยยยยยย
    #4047
    0
  8. #4023 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 03:02
    งือน่ารักกกกก ชานยอลรุกพี่แบคหนักมาก เอาเลยลูกเอาให้พี่เค้ารู้ตัวเองซะที
    #4023
    0
  9. #3866 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 18:04
    ไอรีนทำไมวอแวจังคะ หมอชานก็ยอมให้เขามาวอแวอ่อ??? /มองบนเบอ8
    #3866
    0
  10. #3669 ไคโด้ (@sirikutt1818) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 10:15
    เตาะไปเตาะมาแบบนี้ ลูกดกนะคร้าบบ
    #3669
    0
  11. #2975 Janttw (@tookta1a) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 19:39
    น่ารักมากกกกกฮือ
    #2975
    0
  12. #2962 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 11:27
    ไอรีนนี่คือชอบชานยอลหรอ หรือยังไง
    #2962
    0
  13. #2802 pxxmch (@paiminnnn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 15:59
    เจ้าแบคคนแมนนนนนน หน้าแดงใหญ่เลยยน
    #2802
    0
  14. #2786 bebeeme (@thiphathai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 23:00
    พี่แบคแมนนะเว่ยย~
    #2786
    0
  15. #2772 aimo (@aimorn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 19:08
    โอยยยยยยยยย~~ เสียสมาธิจนเจ็บตัวเลยแบคเอ้ยระวังหน่อยสิลูกก ชานยอลนี้ยังไง ทำให้เขินอยู่ได้รำคาญละนะ หยิ5555555 .////.
    #2772
    0
  16. #2582 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 11:08
    มีความหึงความหวง น่ารักกกก
    #2582
    0
  17. #2399 WimonratChaisri (@WimonratChaisri) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:42
    รอนานมากเกือบลืมเรื่องไปแล้วแต่ว่ากลับมาแบบน่ารักสุดๆอ่ะงื้อออชอบบบหนีไปไหนไม่พ้นล้าววว
    #2399
    0
  18. #2398 ร้อนใน (@rednoeytuarlek) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 18:41
    รอเลยอ่ะะะะ น่ารักม๊ากกกกกกก อ่านไปฟินไปปปปป
    #2398
    0
  19. #2397 Babe04 (@Babe04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 16:53
    น่ารักกก จีบพี่คนแมนรองเดือนวิศวะให้ได้นาาา
    #2397
    0
  20. #2396 ningmhunoi (@ningmhunoi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 15:20
    โง้ย เขินมาก
    #2396
    0
  21. #2395 28102524 (@28102524) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 21:31
    น่ารักไปอี๊กกก
    #2395
    0
  22. #2394 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 12:42
    ปาร์คชานยอลนี่มัน !.. น่ารัก 5555555555
    #2394
    0
  23. #2393 SoraluckEarnBpk (@SoraluckEarnBpk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 01:31
    ป๋าแบคโมงโหกลบเกลือนอ่า555///ชอบอ่าไรท์ อ่ะจ้าน้องไอรีนด้วย ผมนี้นึกหน้าป๋าแบคออกเลยว่สจะทำหน้ายังไง55555
    #2393
    0
  24. #2391 คุนบยอน (@oohsaiihun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 12:33
    เลารอไรท์อยุ่น๊าาา^^
    #2391
    0
  25. #2389 chanbaekjan (@chanbaekky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 10:44
    น้องชานยอลชอบหยอดตลอดเลย ฮื่อ เขินแทน! คนแมนๆก็เขินจนแจ้มแดงตลอดเวลา งือ ฮ่าๆ คนแมนหึงด้วยนา ระวังจา เจ้าที่แรงทั้งสองจา
    #2389
    0