meant to 'B ♡ | chanbaek

ตอนที่ 17 : meant to 'B | 15.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    25 ก.ย. 60

 

 


 

 

 

 

 

15.2

 

 

 

 

 

 

 

 

            บรรยากาศสนุกสนานด้านหน้าเวทีเพิ่มสีสันให้มหาวิทยาลัยที่เคยเงียบเหงา และปราศจากงานรื่นเริงมาร่วมสามเดือน นักศึกษาจากหลายคณะวิชามารวมตัวกันอยู่ที่หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย มาเชียร์คณะของตนเองบ้าง หรือมารอดูว่าใครกันที่จะได้ครองตำแหน่งดาวเดือนของมหาวิทยาลัยประจำปีนี้

 

            แทนที่บยอนแบคฮยอนจะได้ออกไปร่วมสนุกและดูเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างคิมจงอินที่ด้านหน้าของเวที แต่เหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อเจ้จุ๋มมอบหมายหน้าที่ในการดูแลเดือนมหาวิทยาลัยปีก่อนจนกว่าจะขึ้นเวที ไม่รู้ว่าประธานกิจกรรมกลัวปาร์คชานยอลจะหนีกลับบ้านหรืออย่างไร แต่สิ่งที่ทำให้แบคฮยอนหงุดหงิดใจอยู่ตอนนี้ก็คือ การดูแลคนดังของมหาวิทยาลัยมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย

 

            แค่ยืนเฝ้าและซับเหงื่อตามคำบัญชาของประธานกิจกรรมน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่เหมือนว่าวันนี้แบคฮยอนต้องผันตัวมาเป็นตากล้องเพิ่มด้วยนี่สิ

 

            น่าหงุดหงิดชะมัด

 

            “จะถ่ายแล้วนะครับ หนึ่ง สอง สาม

 

            เสียงกดชัตเตอร์มีมาให้ได้ยินหลังจากสิ้นเสียงนับของคนที่ยืนอยู่หลังกล้อง

 

            ไม่รู้ว่านี่เป็นแฟนคลับของปาร์คชานยอลคนที่เท่าไหร่แล้ว แต่ที่รู้ๆก็คือทุกคนที่มาขอถ่ายรูปกับชานยอลต้องหันมาไหว้วานให้เขาช่วยทำหน้าที่เป็นตากล้องอยู่ร่ำไป

 

            และรอยยิ้มของคนตัวสูงที่ส่งผ่านเลนส์กล้องมานั่นมันน่าหมั่นไส้ที่สุด

 

            ขอบคุณนะคะหญิงสาวเจ้าของกล้องมิลเลอร์เลสสีขาวหันมาขอบคุณตากล้องจำเป็นอย่างแบคฮยอน ก่อนจะหันไปคลี่ยิ้มหวานให้คนหล่อภายใต้สูทสีดำสนิทที่ตนเพิ่งถ่ายรูปคู่ด้วยไปเมื่อสักครู่นี้ วันนี้พี่ชานยอลหล่อจังเลยค่ะ

 

            “อ่า ขอบคุณนะครับ

 

            “ค่ะ วันนี้สู้ๆนะคะ หนูจะคอยเชียร์พี่ชานยอลอยู่หน้าเวทีเลยค่ะ

 

            “ครับ ฝากด้วยนะ

 

            ว่าจบก็คลี่ยิ้มหล่อ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวภายใต้เดรสสีหวานซับสีจางๆอย่างเขินอาย ก่อนที่เธอจะขอตัวไปหน้าเวทีเพราะเพื่อนมาตามแล้ว และปาร์คชานยอลโบกมือลาเบาๆ พร้อมกับโบกให้กลุ่มเพื่อนๆของเธอด้วย

 

แบคฮยอนน่ะแอบได้ยินเสียงกรี๊ดเบาๆจากเด็กกลุ่มนั้นด้วยแหละ

 

ปาร์คชานยอลนี่มัน

 

 

ทำไมทำหน้าแบบนั่นหล่ะครับ

 

เสียงนุ่มทุ้มที่ดังอยู่ข้างใบหูเรียกสติของแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี ก่อนแบคฮยอนจะรีบเบี่ยงตัวหนีคนที่อยู่ข้างๆ เพราะกลัวว่าคนเจ้าเล่ห์จะทำอะไรรุ่มร่ามกับตนอีก

 

ในห้องสโมฯนั่นก็ทีนึงแล้ว

 

 

 

คิดอะไรลามกอยู่ใช่ไหมครับ ถึงได้หน้าแดงแบบนี้

 

มือใหญ่ยกขึ้นบีบจมูกรั้นๆของคนน่ารักตรงหน้า ไม่รู้ว่าคุณพ่อและคุณแม่ของพี่แบคฮยอนปั้นเจ้าตัวมาอย่างไรถึงได้น่ารักขนาดนี้ องค์ประกอบทุกอย่างบนใบหน้าหวานดูเล็ก กะทัดรัด และมันน่ารักมากเมื่อทุกอย่างมันรวมตัวออกมาเป็นพี่แบคฮยอน

 

ถึงแม้นิสัย ความรุนแรง และความแมนจะขัดกับหน้าตาของเจ้าตัวอยู่มากโข แต่โดยรวมมันกลับดูน่ารักมากในสายตาของชานยอลอยู่ดี

 

            นายน่ะสิลามก

 

            เสียงหัวเราะในลำคอของอีกคนทำเอาแบคฮยอนหงุดหงิดได้ไม่ยาก อยากจะเหวี่ยงหมัดใส่ชานยอลจนกว่าอาการร้อนๆบนใบหน้าจะหายไป แต่ก็กลัวว่าเจ้จุ๋มจะฆ่าเขาเสียก่อน ข้อหาที่ไปทำร้ายเดือนมหาลัยฯคนดังขวัญใจเด็กเกือบทั้งมหาวิทยาลัย

 

            แล้วพี่เป็นอะไรครับ เห็นทำหน้าเครียดมาตั้งแต่เริ่มถ่ายรูปให้ผมแล้ว

 

            “เปล่า…”

 

            “เหรอครับ นึกว่าหึงผมซะอีก

 

            “ใครจะไปหึงคนอย่างนายกัน

 

            แบคฮยอนตอบเสียงรอดไรฟัน และนั่นก็เป็นเหตุของรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าหล่อของชานยอลได้เป็นอย่างดี ก่อนที่คนตัวสูงกว่ายกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูขาวอย่างที่ชอบทำ

 

            “เสียดายจัง…”

 

“…”

 

แต่ผมอยากให้พี่หึงผมนะครับ

 

            “…”

 

            “ผมชอบง้อ

 

            หลังจากนั้นก็มีเสียง อัก จากคนข้างๆมาให้ได้ยินเบาๆ แบคฮยอนจัดการกระทุ้งข้อศอกใส่หน้าท้องของเด็กเจ้าเล่ห์ที่ชอบหาคำพูดคำจาเรียกเลือดขึ้นมาบนหน้าเขาได้อยู่เรื่อย

 

            ไม่ใช่เพราะโกรธหรอกนะ และก็คงไม่ต้องให้อธิบายใช่ไหมว่ามันคืออะไร

 

            แทนที่จะสะทกสะท้าน แต่คนโดนกระทำกลับยืนยิ้มหน้าบานต่างจากอีกคนที่ยืนหน้ามุ่ยพลางแก้มขึ้นสี ใบหน้าหวานสะบัดหนีเสียงหัวเราะกวนประสาทจากปาร์คชานยอล

 

            ทำไมยืนหน้ามุ่ยแบบนั้นละครับพี่แบคฮยอน

 

            เสียงของผู้มาใหม่เรียกความสนใจจากแบคฮยอนและชานยอลได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากที่เริ่มคลี่ยิ้มกว้างให้คนมาใหม่ทำเอาเดือนมหาวิทยาลัยคิ้วกระตุก ไหนจะท่าทางดีใจราวกับลูกหมาเจอเจ้าของนั่นอีก

 

            แทยง!”

 

            “ครับผมเอง ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นอะ

 

            “ไม่ให้ดีใจได้ไง ตั้งแต่วันที่จงแดพาไปร้านพี่ลู่คราวนั้นก็ไม่ได้เจอกันเลย

 

            “คิดถึงผมอะดิ

 

            “เพื่อนเล่นเหรอ

 

            แบคฮยอนยิ้มตาหยีนั่นยิ่งทำคนที่ยืนอยู่ข้างๆเริ่มหายใจไม่เป็นปกติ นี่พี่แบคฮยอนกำลังเอาคืนเขาใช่ไหม บางทีรุ่นพี่ตัวเล็กคนนี้อาจจะยังไม่รู้ว่าปาร์คชานยอลน่ะ

 

ขี้หึง

 

อีกคนที่ยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวยังส่งยิ้มไปให้รุ่นน้องต่างคณะที่รู้จักผ่านคิมจงแด แบคฮยอนไม่รู้ว่าจงแดไปรู้จักเด็กคณะสถาปัตย์ฯคนนี้ได้อย่างไร แต่เมื่อคิมจงแดพามากินเหล้าด้วยกันเขาก็คิดว่าน่าจะสนิทกับเพื่อนของเขาอยู่มากพอสมควร

 

แต่เมื่อมีโอกาสได้คุยกัน น้องเขาก็ค่อนข้างเข้ากับคนง่าย และก็คุยสนุกพอสมควร เพื่อนทั้งกลุ่มของเขาก็สนิทกับแทยงไปโดยปริยาย

 

และนั่นก็รวมถึงแบคฮยอนด้วยเช่นกัน

 

แล้วนี่มาทำไรอะ ถ่ายรูปเหรอ

 

แบคฮยอนมองกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่ที่ถูกแขวนอยู่บนลำคอของรุ่นน้องตรงหน้าจึงเอ่ยถามขึ้นมา และคำตอบที่ได้จากแทยงก็ทำเอาแบคฮยอนต้องร้องอ่อออกมาเบาๆ

 

ครับ เจ้จุ๋มใช้ให้มาเก็บบรรยากาศในงานอะ พี่ถ่ายรูปมะผมถ่ายให้

 

            พูดจบแทยงก็ยกกล้องขึ้นหมายจะถ่ายรูปให้รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่กลับโดนเสียงทุ้มของคนที่ยืนอยู่ข้างๆพี่แบคฮยอน คนที่แทยงก็รู้จักดีว่านั่นคือปาร์คชานยอลเจ้าของตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัย เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

 

            งั้นรบกวนถ่ายรูปให้ผมกับพี่แบคฮยอนหน่อยได้ไหมครับ

 

            คนที่มีชื่ออยู่ใบบทสนทนานั้นถึงกับหันกลับไปมองพร้อมเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย แต่เหมือนว่าชานยอลไม่ได้สนใจแบคฮยอนเลยสักนิดเพราะสายตาคมนั่นเอาแต่จับจ้องไปที่คนที่ยืนถือกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่อยู่ตรงหน้าร่างบาง

 

            แทยงลอบกลืนน้ำลายให้กับสีหน้าเรียบนิ่งและสายตาของรุ่นพี่ที่ส่งมาให้ ใช่ ปาร์คชานยอลเป็นรุ่นพี่ของเขา แต่เหมือนว่าอีกคนจะยังไม่รู้จึงใช่สรรพนามที่แสนจะห่างเหินนั้นกับเขา และสายตาที่ส่งมาให้ราวกับจะฆ่าจะแกลงกันนั้นทำเอาแทยงเสียวสันหลังวาบๆ

 

            มันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ แทยงไม่ได้ซื่อขนาดไม่รู้ว่ารุ่นพี่ตัวสูงตรงหน้ากำลังต้องการบอกอะไรกับเขา

 

            เรื่องนี้ต้องถึงหูพี่จงแด!

 

            เอ่อ ได้ครับ

 

            แทยง!”

 

            “เออน่าพี่ เนี่ยได้ถ่ายกับเดือนมหาลัยเลยนะเว้ย!”

 

            ไปถ่ายเถอะน่า ผมจะได้รีบๆออกไปจากตรงนี้เสียที

 

            ประโยคนั้นแทยงเก็บมันไว้ในใจ ดันรุ่นพี่คนสนิทให้เขยิบเข้าไปใกล้คนตัวสูงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะยกกล้องตัวใหญ่ขึ้นถ่าย

 

            ฝ่ายแบคฮยอนก็โดนเจ้าของรูปร่างสมส่วนภายใต้เสื้อสูทสีเข้ม แขนขึ้นโอบบนไหล่เล็ก คว้าร่างบอบบางเข้ามาจนแผ่นหลังของแบคฮยอนแนบชิดกับแผ่นอกของตัวเอง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไปหมดรู้ตัวอีกทีชานยอลก็โน้มหน้าลงมาจนใบหน้าหล่ออยู่ในระดับเดียวกันกับใบหน้าของแบคฮยอนเสียแล้ว

 

            ใบหน้าหวานหันมองเสี้ยวหน้าคมของคนเจ้าเล่ห์ที่ตอนนี้กำลังยิ้มให้กล้องแบบไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้น ลักยิ้มที่เผยให้เห็นข้างแก้มนั่นทำเอาแบคฮยอนอยากจะยกมือข่วนใบหน้าหล่อนั่นไม่สามารถยกยิ้มหล่อแบบนั้นได้อีก

 

            มองกล้องสิครับ

 

            “…”

 

            “พี่เอาแต่มองหน้าผมแบบนี้ ผมก็เขินเป็นนะ

 

            เชื่อแล้วแหละว่าปาร์คชานยอลน่ะเขินอย่างที่เจ้าตัวบอกจริงๆ

 

            ใบหูกางๆที่ดูเหมือนจะทำให้เจ้าตัวรับรู้อะไรได้มากกว่าคนอื่นนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อตัดกับสีผมสีดำของเจ้าตัว และนั่นก็สามารถเปลี่ยนใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเป็นรอยยิ้มพลางเสียงหัวเราะเบาๆที่ปาร์คชานยอลมองว่ามันช่างน่ารัก

 

            “หูนายแดงนะชานยอล

 

            “พี่อย่าล้อสิครับ

 

            ชานยอลละสายตาจากกล้องโปรฯตรงหน้ามามองใบหน้าหวานที่เอาแต่ยิ้มน่ารัก แก้มกลมๆที่ยกดันขึ้นจนดวงตาเรียวสวยหรี่ลงจนกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว และคล้ายว่ารุ่นพี่ตัวเล็กจะลืมตัว ยกมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นจับใบหูของรุ่นน้องตัวสูงแล้วออกแรงดึงเบาๆ พลางหัวเราะเสียงใสจนชานยอลอดที่จะยิ้มตามออกมาไม่ได้

 

            ฝ่ายคนที่กำลังมองภาพตรงหน้าผ่านเลนส์กล้องตัวใหญ่ยกยิ้มบางๆ มือก็กดชัตเตอร์ไปพร้อมๆกัน ตั้งแต่แทยงทำหน้าที่เป็นตากล้องมาตลอดหนึ่งปีดูเหมือนครั้งนี้จะเป็นครั้งที่เขาภูมิใจในผลงานของตัวเองที่สุด

 

            ความเป็นธรรมชาติที่ถูกส่งผ่านท่าทางของคนทั้งสองคน รอยยิ้มที่ไม่ได้ผ่านการปรุงแต่งใดๆนั่นทำให้เขาอดที่ยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

 

            ในใจลึกๆแทยงก็หวังว่าทั้งสองคนนั้นจะชอบรูปภาพที่เขากำลังถ่ายอยู่ตอนนี้

 

เหมือนที่เขาชอบ :)

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

            “เราก็ได้ให้ผู้เข้าประกวดตอบคำถามกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ ส่วนในช่วงเวลาที่รอรวมคะแนนเรามาดูวีซีอาร์อำลาตำแหน่งของดาวและเดือนมหาวิทยาลัยปีที่แล้วกันดีกว่าค่ะ

 

            “ค่ะ พอหลังจากจบวีซีอาร์เราก็จะมาพูดคุยกับผู้ดำรงดำแหน่งดาวเดือนประจำปี 20xx และประจำปี 20xx กันค่ะ ว่าพวกเขาจะมีอะไรบอกต่อรุ่นน้องที่จะดำรงตำแหน่งต่อจากพวกเขากันบ้าง

 

            ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องไปพิธีกรหญิงประจำเวทีการประกวดที่เห็นหน้าค่าตามาตั้งแต่เวทีการประกวดปีของแบคฮยอน และเมื่อจอโปรเจคเตอร์ฉายวิดีโออำลาตำแหน่งของเดือนมหาวิทยาลัยปีที่แล้วอย่างปาร์คชานยอล เสียงกรี๊ดให้กำลังใจมาให้ได้ยินไม่ขาดสาย

 

มันออกจะแปลกนิดหน่อยในตอนแรกๆ ทั้งที่ปาร์คชานยอลออกจะมีชื่อเสียงทั้งในและนอกรั้วมหาวิทยาลัย แต่แบคฮยอนกลับไม่รู้จักอีกฝ่ายเสียได้

 

อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้ติดตามข่าวสารเซเลปคนดังอะไรเทือกนั้นด้วยนั่นแหละมั้ง แถมช่วงการประกวดปีที่แล้วแบคฮยอนก็ไม่ได้มาช่วยงานที่สโมสรฯเลย เพราะมันตรงกับช่วงที่พ่อเขาป่วยพอดี เลยต้องเทียวไปเทียวมาที่บ้านกับมหาลัยฯบ่อยๆ

 

แม้แต่วันที่คิมจงอินขึ้นอำลาตำแหน่ง หรือวันเดียวกับที่ปาร์คชานยอลได้ขึ้นเป็นเดือนมหาวิทยาลัยคนตัวเล็กก็ไม่ได้มีโอกาสได้มาเชียร์เพื่อนสนิทของตัวเอง

 

พี่แบคผมถามอะไรอย่างดิ

 

เสียงคุ้นหูของเจ้าของร่างสมส่วนอย่างโอเซฮุนที่มาเชียร์เพื่อนสนิทของตัวเองอยู่หน้าเวทีเอ่ยถามรุ่นพี่ตัวเล็กที่ยืนดูวีซีอาร์บนเวทีอยู่ ก่อนที่ดวงตาเรียวสวยจะหันมามองหน้ากัน

 

ว่าไง

 

พี่กับไอ้ชานนี่ยังไง

 

ถึงแม้จะเป็นเพื่อนสนิทกับปาร์คชานยอล แต่ก็ไม่ใช่ว่าเซฮุนจะได้รู้เรื่องทุกอย่างของมัน ก็พอจะเดาออกว่าชานยอลน่ะชอบรุ่นพี่ตัวเล็กข้างๆเขามากแค่ไหน คอยเทียวรับเทียวส่ง ป้อนข้าวป้อนน้ำ พี่แบคฮยอนไม่ตอบไลน์ก็หน้าหงอยเป็นลูกหมาโดนเจ้าของทิ้งในห้องเลคเชอร์

 

แต่ก็นั่นแหละ เซฮุนก็ได้แต่คอยสังเกตอาการของเพื่อน ไม่ได้ถามลงลึกถึงลายละเอียดอะไรขนาดนั้น เพราะเขาคิดว่าถ้าชานยอลอยากบอกเดี๋ยวมันก็คงบอกเอง

 

ทุกวันนี้เซฮุนก็ยังรอที่จะได้ยินข่าวดีจากเพื่อนตัวสูง

 

แต่ก็เดือนแล้วเดือนเล่าก็ยังไม่ได้ยินมันเสียที

 

ยังไงอะไรวะ

 

พี่คบกันยังอะ

 

แบคฮยอนจ้องหน้ารุ่นน้องคนสนิทนิ่ง ก่อนจะหันไปมองบนเวทีเช่นเดิมด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว

 

ถามทำไม

 

ก็ผมอยากรู้เซฮุนยกสองแขนขึ้นกอดอกมองเพื่อนตัวเองพูดแนะนำตัวกับผู้ชมจากบนเวที รอฟังจากปากไอ้ชานยอลมานานแล้วแต่ก็ยังเงียบ จนผมคิดว่าพี่อาจจะคบกันแล้วไม่ได้บอกผมก็ได้

 

งั้นก็รอถามเพื่อนนายดูดิ

 

จะให้ไปถามมันทำไมล่ะ พี่ก็อยู่กับผมแล้วเนี่ยบอกมาเถอะน่า

 

 

แบคฮยอนยิ้มบางๆ ก็จะละสายตาจากรุ่นน้องคนสนิทไปมองร่างสูงของคนที่อยู่ใบบทสนทนาของเขากับโอเซฮุนเมื่อสักครู่นี้

 

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากตอบ

 

แต่แบคฮยอนก็ไม่รู้จะตอบเซฮุนอย่างไรต่างหาก

 

            เพราะเขาก็กำลังสงสัยในเรื่องที่คนข้างๆกำลังสงสัย

 

            ว่าระหว่างเขากับปาร์คชานยอลน่ะมันยังไงกันแน่

 

 

 

 

 

 

 

น้องชานยอลมีอะไรจะบอกกับน้องๆดาวเดือนที่จะรับตำแหน่งในปีนี้ไหมคะ

 

มือใหญ่เอื้อมรับไมโครโฟนจากพิธีกรประจำเวทีนี้ เสียงเชียร์เริ่มเบาลงจนกลายเป็นเงียบในที่สุด ก่อนที่เสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์จะเอ่ยขึ้นจนเสียงนั้นดังก้องไปทั่วบริเวณหอประชุมใหญ่

 

ผมก็อยากให้น้องๆใช้เวลาในช่วงนี้เก็บสะสมประสบการณ์ให้ได้มากที่สุด บางคนอาจจะคิดว่ามันเป็นภาระที่ต้องรับผิดชอบ ครับ มันคือภาระ แต่เป็นภาระที่สามารถสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับน้องๆ

 

มันไม่ใช่เพียงว่าน้องได้ตำแหน่ง ก็แค่ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายของมหาวิทยาลัย แต่หลังจากวันนี้ไปชีวิตจะเปลี่ยนไปมากๆ เพราะน้องจะถูกเป็นที่จับตามองทั้งของ รุ่นพี่ รุ่นน้อง และเพื่อนร่วมรุ่น รวมทั้งคณะอาจารย์ทุกคนในมหาวิทยาลัย ผมก็ขอเป็นกำลังใจให้น้องๆทุกคนครับ

 

เดือนมหาลัยคนดังยกยิ้มอบอุ่น ก่อนที่ดวงตากลมโตจะกวาดมองหาร่างเล็กของรุ่นพี่ตัวเล็ก และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ข้างๆโอเซฮุนที่ยืนโบกมือเบาๆให้เขาอยู่ ชานยอลก็คลี่ยิ้มกว้างกว่าที่เคยเป็น ก่อนที่เสียงนุ่มทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์จะดังขึ้นอีกครั้ง

 

ถึงว่าวันนี้ผมจะหมดวาระสำหรับตำแหน่งและหน้าที่ตรงนี้แล้ว ผมก็ยังต้องมีภาระหลายๆอย่างๆที่ผมต้องรับผิดชอบต่อไป กิจกรรมผมก็ยังคงไม่ทิ้ง แต่อาจจะน้อยลงกว่าที่เคยทำ เพราะปีสามผมอาจจะโดนอาจารย์ขังให้อยู่แต่ในห้องแล็บ…”

 

เสียงหัวเราะมีมาให้ได้ยินเบาๆหลังจากสิ้นประโยคนั้นของปาร์คชานยอล

 

 

 

ส่วนเรื่องเรียนแน่นอนว่าผมก็คงพยายามมันอย่างเต็มที่เพื่อความฝันของตัวเอง…”

 

 

 

 

และใช้เวลาเต็มที่กับการดูแลใครสักคน ใครคนนั้นที่เป็นความสุขของผม

 

 

 

 

 

เสียงฮือฮาดังก้องไปทั่วบริเวณกับคำสารภาพกลายๆของเดือนมหาวิทยาลัยคนดัง

 

 

 

 

แต่แบคฮยอนกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นอกเสียจากเสียงก้อนเนื้อในอกที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งจนกลัวว่ามันจะกระเด็นหลุดออกมายามที่ได้สบตากับคนที่ยืนส่งยิ้มมากให้จากบนเวทีตรงหน้า

 

 

 

และเสียงนุ่มทุ้มของปาร์คชานยอล

 

 

 

            “ผมค่อนข้างเป็นกังวลสำหรับเรื่องนี้ เพราะกลัวว่าสิ่งที่ผมเป็นจะทำให้เขาคิดมาก แต่ผมอยากจะบอกให้เขารู้ว่า ถ้าไม่รวมกับตำแหน่งที่ผมได้รับ ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

 

 

            “…”

 

 

ผู้ชายที่พร้อมจะดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่ากำลังที่ผมมี รักเขาให้มากที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักใครได้…”

 

 

           

            สิ่งที่แบคฮยอนกำลังเห็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เพียงร่างสูงภายใต้สูทสีเข้มที่กำลังจ้องมองและยิ้มให้เขา แต่กลับเห็นภาพตั้งแต่วันแรกที่เขาเจออีกฝ่าย ทุกเวลาที่เราได้ใช้เวลาร่วมกัน รอยยิ้มอบอุ่นที่ชานยอลมีให้เขาทุกครั้งแม้ว่าเขาจะแสดงออกว่ารำคาญรอยยิ้มนั้นแค่ไหน

 

และก้อนเนื้อในอกยิ่งเพิ่มอัตราการเต้นเมื่อนึกถึงเวลาที่นัยน์ตาสวยคู่นั้นฉายชัดเพียงแค่ภาพของเขา

 

            รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นบนมือของตัวเองเมื่อนึกย้อนไปถึงเวลาที่ถูกมือใหญ่ที่กำลังถือไมค์อยู่ตอนนี้กอบกุมเอาไว้ อ้อมแขนที่โอบกอดแบคฮยอนไว้ครั้งใดก็รู้สึกปลอดภัยจนไม่อยากจะผละออก

 

 

            หรือแม้ความรู้สึกของจูบแรกระหว่างเขากับปาร์คชานยอล

 

 

            อย่าคิดมากไปเลยครับ อยู่กับผมไม่มีอะไรต้องกังวลทั้งนั้น ผมเคยบอกพี่แล้วว่าถ้ามันมากไปหรือน้อยไป ผมจะเป็นคนทำให้ทุกอย่างระหว่างเรามันกลายเป็นความพอดี

 

           

            แบคฮยอนคิดว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนโง่ ถ้าครั้งนี้ยังคอยแต่เอาปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้

 

           

            ที่มันชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ

 

 

 

            ตอนนี้ผมคิดว่าพี่กำลังอยากได้คำตอบจากผม เช่นเดียวกับผมที่อยากได้ยินคำตอบจากพี่ใจจะขาด…”

 

 

            ความรู้สึกสุขใจที่ได้เห็นใบหน้าและรอยยิ้มของอีกฝ่าย

 

 

 

 

            รอผมอีกนิดนะครับ

 

 

 

 

            ความรู้สึกเขินอายที่เสียงนุ่มทุ้มนั่นพร่ำบอกอะไรบางอย่างข้างใบหูอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ

 

 

 

 

            ผมจะไปถามคำถามนั้นด้วยตัวของผมเอง

 

 

 

 

            ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเวลาที่ได้กุมมือหรืออยู่ภายใต้อ้อมกอดของเด็กโข่งตัวโต

 

 

 

 

            ความสุขของผม

 

 

 

 

           

ความรู้สึกที่ได้รักใครสักคน

 

 

 

 

            จนหมดหัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

         

 

 

 

 

 

 

           

            ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่แบคฮยอนปล่อยความรู้สึกไปกับสายลมอ่อนๆ ในที่ที่ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเยียนบ่อยนัก

 

            ปล่อยให้คนตัวสูงข้างกายกอบกุมมือของตัวเอง พร้อมกับก้าวเดินไปบนเม็ดทรายสีขาวสะอาดตาไปพร้อมๆกัน

 

            ปล่อยให้ความเงียบได้คุยกัน โดยไร้ความอึดอัดที่ควรจะเกิดขึ้น

 

            ปล่อยให้เวลาเดินมานานมากพอที่ท้องฟ้าสีส้มอ่อนๆกลายเป็นสีดำสนิทและถูกประดับไปด้วยดวงดาวมากมาย แต่กลับไม่มีใครท้วงเรื่องเวลาที่เสียไป

 

           

 

หลังจากเหตุการณ์ในหอประชุมใหญ่วันนี้ แบคฮยอนก็โดนอีกคนพาขึ้นรถมายังที่นี่โดยที่งานยังไม่เลิก ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก มาได้สติอีกทีก็ตอนที่นั่งอยู่บนรถปล่อยให้เด็กตัวสูงได้กุมมือเขามาตลอดทางโดยไม่มีใครพูดอะไรจนถึงตอนนี้

 

            แบคฮยอนหันมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนสูงกว่า ที่ตอนนี้แต่งตัวเต็มยศไม่เหมือนคนที่มาเที่ยวทะเลเลยสักนิด แม้ว่าอีกคนจะถอดสูทตัวหนาและเนคไทออกไปแล้ว แต่การที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดกับกางเกงสแล็คสีเดียวกันก็ไม่ได้ลดความเป็นทางการลงได้เลยสักนิด

 

            ไม่นานคนถูกมองก็หันกลับมาสบตากันพร้อมริมฝีปากหยักที่เผยยิ้มอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนแบคฮยอนคงจะหันหน้าหนีรอยยิ้มนั้นแบบไม่ต้องคิด แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ ริมฝีปากบางกลับระบายยิ้มกว้างส่งกลับไปเช่นกัน

 

            พี่หนาวไหมครับ

 

            เนื่องจากอีกคนยังไม่หายไข้ดี การที่พามาเดินตากลมแบบนี้อาจจะทำให้คนที่มีเพียงเสื้อยืดสีดำบางๆคลุมกายหนาวก็เป็นได้ แต่การที่อีกคนตอบกลับมาเป็นการส่ายศีรษะเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มก็เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากคนตัวสูงได้เป็นอย่างดี

 

            แล้วนี่หนีมาแบบนี้เจ้จุ๋มไม่ว่าเอาเหรอ

 

            “ไม่หรอกครับ ผมฝากพี่จงอินไว้แล้ว

 

            หลังจากสิ้นประโยคนั้น เท้าใหญ่ที่เคยก้าวเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอก็หยุดยืนนิ่ง และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างกายต้องหยุดเดินและเงยมองคนตัวสูงพร้อมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

 

           

 

เพราะผมมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

 

 

           

แบคฮยอนจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตตรงหน้า รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าหล่อที่ยังคงไม่จางหายไปไหนทำเอาคนตัวเล็กต้องผินหน้าหนีเมื่อรู้สึกร้อนๆที่แก้ม

 

            นั่นก็เพราะแบคฮยอนรู้ดีว่าเรื่องสำคัญที่ชานยอลพูดนั่นหมายถึงอะไร

 

            มือเล็กผละออกจากมือใหญ่ที่กอบกุมอยู่เบาๆ ก่อนจะก้าวยาวขึ้นฝั่งไปไม่ไกลจากที่ชานยอลยืนอยู่มากนักพร้อมหย่อนก้นลงนั่งบนผืนทราย และนั่นก็ทำเอาปาร์คชานยอลต้องส่ายศีรษะเบาด้วยความเอ็นดู หลังจากนั้นก็ก้าวเดินไปหาคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาเล่นทรายอยู่ไม่ไกล ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆอีกฝ่าย

 

 

            “นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะให้พี่เดินหนีผม…”

 

 

 

 

            “…”

 

 

 

 

            หลังจากนี้ผมจะไม่ให้พี่หนีผมไปไหนอีกแล้วนะครับ

 

 

 

 

            แบคฮยอนหันหน้าไปตามเสียงนุ่มทุ้มของคนที่เพิ่งนั่งลงข้างๆกัน ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับผืนทรายตรงหน้าที่ถูกนิ้วเรียวขีดเขียนเป็นลายเส้นมั่วไปหมด

           

เคยรำคาญฉันบ้างไหม?…”

 

คิ้วเข้มบนใบหน้าหล่อขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามคนข้างๆกลับไป

 

ทำไมถามแบบนั้นหล่ะครับ

 

ไม่รู้สิ บางทีฉันคิดว่านายอาจจะรู้สึกรำคาญหรือเหนื่อยกับการที่ต้องมานั่งคุยกับคนคิดมากแบบฉัน…”

 

“…”

 

เคยรู้สึกท้อจนเลือกที่จะถอยบ้างหรือเปล่า

 

 

แบคฮยอนก็แค่อยากรู้ความรู้สึกของคนที่เอาแต่วิ่งตามเขา คอยดูแล คอยเป็นห่วง ทั้งๆที่เขาไม่เคยแม้จะตอบแทนร่างสูงในแบบที่อีกคนทำให้เลยสักนิด แถมตอนแรกๆยังแสดงท่าทางรำคาญอีกคนด้วย

 

ก็แค่อยากรู้ว่าปาร์คชานยอลเคยคิดจะเลิกพยายามบ้างหรือไหม

 

 

ริมฝีปากหนาเผยยิ้มกว้างให้กับคำถามของคนข้างกาย พี่แบคฮยอนก็ยังคงเป็นพี่แบคฮยอน

 

ยังคงเป็นคนที่คิดมากกับทุกเรื่อง

 

แม้แต่เรื่องของเรา

 

ครับ อาจจะมีบ้างในช่วงแรกๆ แต่พอได้คุยกับพี่ไปเรื่อยๆผมก็รู้ว่าผมควรเข้าหาพี่ยังไง แต่ไม่เคยรู้สึกรำคาญเลยนะครับ

 

“…”

 

ที่ผ่านมา ผมอาจจะได้อะไรมาง่ายๆ แม้แต่ความรัก แต่พอผมได้มาเจอพี่ ผมกลับรู้สึกว่านี่คือสิ่งแรกที่ผมต้องใช้ความพยายาม ใช้ความอดทน ความรัก และความจริงใจทั้งหมดที่ผมมีเพื่อแลกมา…”

 

“…”

 

            “ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำอยู่ก็เหมือนการขึ้นบันได ค่อยๆขึ้นไปทีละขั้นด้วยความมั่นคง ถึงแม้จะเหนื่อยและช้ากว่าการขึ้นทีเดียวหลายๆขั้น แต่เมื่อนึกถึงจุดหมายที่มีพี่ยืนอยู่ผมก็พร้อมจะสู้ต่อไป

 

            “…”

 

            “พี่สอนให้ผมอดทนรอสิ่งที่แสนมีค่า และสอนให้ผมใช้ความรักและกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อแลกความสุขกลับมา

 

            ใบหน้าหวานหันมองเสี้ยวหน้าคมของเด็กแพทย์ที่ตอนนี้นั่งกอดเข่าทิ้งสายตาไปกับทะเลสีดำเบื้องหน้า แต่ฉับพลันไปหน้าหล่อเหลานั่นก็หันมาสบตาเขาที่มองอยู่ก่อนแล้ว

 

            และนี่คือคำตอบของคำถามที่ว่า ความรักสำหรับผมคืออะไร…”

 

            “…”

 

            “และมันก็มีอยู่คำตอบเดียว

 

            “…”

 

            “นั่นก็คือพี่

 

 

            คำตอบที่ทำหัวใจดวงน้อยสั่นไหวมากกว่าครั้งไหนๆ ดวงตาเรียวสวยสั่นระริกจ้องมองรอยยิ้มและแววตาแสนอบอุ่นของคนเบื้องหน้า มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปลิวไปตามแรงลมด้วยความเบามือ

 

            นายเคยคิดไหมว่า…”

 

“…”

 

บางทีฉันอาจจะไม่ใช่

 

ชานยอลหัวเราะเบาๆ ย้ายมือที่เคยเกลี่ยผมอีกคนมาข้างพวงแก้มขาวของคนน่ารัก ก่อนจะวางทาบลงไปพร้อมกับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยลงบนแก้มเนียนของอีกฝ่ายเบาๆ

 

 

พี่เคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ…”

 

 

“…”

 

 

“If it’s meant to be, it will be.”

 

 

“…”

 

 

ถ้ามันใช่ ก็คือใช่…”

 

 

“…”

 

 

ถ้ามันได้ถูกกำหนดขึ้นมาแล้ว มันก็คงจะต้องเกิดขึ้น

 

 

ใช่ ปาร์คชานยอลคิดว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว และมันจะต้องเกิดขึ้น เป็นโชคชะตาที่เราต้องเผชิญ เขาไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เขาคิดเพียงว่าควรทำทุกวันให้มีความสุข ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

 

และรักคนตรงหน้าให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถรักใครสักคนได้

 

งั้นฉันว่ามันก็คงถูกกำหนดมาแล้วนั่นแหละ…”

 

“…”

 

ความรู้สึกของฉันในตอนนี้

 

 

ก้อนเนื้อภายใต้แผ่นอกหนาเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากคนน่ารักที่นั่งยิ้มให้อยู่ตรงหน้า

 

ฉันขอโทษด้วยที่มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่เจอนายครั้งแรก และขอโทษที่เอาแต่หนีความรู้สึกตัวเอง เพราะเอาแต่คิดว่าคนอย่างฉันคงไม่เหมาะกับผู้ชายที่แสนเพอร์เฟคแบบนาย ทั้งๆที่นายไม่ได้คิดถึงเรื่องความเหมาะสมบ้าบอนั่นเลยสักนิด

 

“…”

 

แต่พอมาถึงวันนี้ ตอนที่ได้ยินนายพูดบนเวทีนั่น มันทำให้รู้ว่าที่ผ่านมาความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับฉันมันคือเรื่องจริง…”

 

“…”

 

ฉันไม่ได้ยืนอยู่ขั้นบนสุดของบันไดหรอกชานยอล

 

“…”

 

นายอาจจะยังไม่รู้ว่าฉันกำลังเดินลงไปหานายเหมือนกัน

 

พวงแก้มสวยที่ถูกมือใหญ่กอบกุมเอาไว้ซับสีจางๆ ริมฝีปากถูกฟันเรียวสวยขบไว้อย่างต้องการหลบซ่อนความรู้สึกเขินอาย ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มของคนที่กำลังนั่งฟังทุกสิ่งที่เขาพูดยิ่งพาลปวดแก้มไปกันใหญ่

 

 

เอ่อวันนี้ฉันพูดมากจังเนอะ

 

 

ใบหน้าสวยผินหนีสายตาเจ้าเล่ห์ของรุ่นน้องตัวสูง โดยเปลี่ยนมาสนใจทะเลตรงหน้าแทน แบคฮยอนแอบได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่นานก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ลามมายังมือของตัวเอง

 

และไม่ต้องเอาให้ยากว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

แต่ผมชอบนะครับ

 

 

“…”

 

 

ไหนๆวันนี้พี่ก็พูดเก่งแล้ว งั้นช่วยตอบคำถามที่ผมเคยถามพี่ไปก่อนหน้านี้ได้ไหม…”

 

 

“…”

 

 

ว่าพี่พร้อมจะรับความรักจากใครสักคนหรือยัง?”

 

 

“…”

 

 

พร้อมให้ผมได้ดูแล และทำหน้าที่แฟนที่ดีได้หรือยังครับ?...

 

 

 

ถึงแม้จะเตรียมใจมาแล้วว่าต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่ได้ช่วยลดความประหม่าและความตื่นเต้นลงได้เลย ดวงตาเรียวสวยจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มตรงหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความจริงจัง ไร้แววล้อเล่น แต่ใบหน้าหล่อนั่นก็ยังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มอบอุ่น

 

ชานยอลอยากบอกคนตรงหน้าว่าไม่ใช่แค่แบคฮยอนที่ตอนนี้กำลังใจเต้นแรง คนที่นั่งรอคำตอบจากคนตัวเล็กตอนนี้หัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว

 

แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไรอีกคนกลับไป แต่เพียงแค่ใช้มือข้างที่ว่างจากการกอบกุมของมือใหญ่ จรดปลายนิ้วชี้ลงบนผืนทรายตรงหน้าและออกแรงวาดเบาๆจนปรากฏเป็นสัญลักษณ์ที่สามารถบอกความรู้สึกทุกอย่างของเขาในตอนนี้

 

 

 

 

แบคฮยอนพร้อมแล้ว

 

 

พร้อมที่จะรับความรักจากเด็กตัวสูงตรงหน้า

 

 

และพร้อมที่จะมอบความรักกลับไปเช่นกัน

 

 

ชานยอลจ้องมองสัญลักษณ์ที่คนตัวเล็กวาดด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความรู้สึกโล่งใจมีมาเป็นอันดับแรก ก่อนจะตามมาด้วยความสุขที่เขาแทบจะสำลักตาย

 

ในที่สุดวันนี้ชานยอลก็ขึ้นบันไดมาถึงขั้นสุดท้ายเสียที

 

ฉันอาจจะไม่เก่งเรื่องอะไรพวกนี้ อาจจะเป็นคนที่แข็งกระด้างไปบ้างกับเรื่องความรัก ฉันอยากให้นายคอยสอน และให้ฉันได้เรียนรู้จากนาย…”

 

“…”

 

ฝากนายด้วยนะ

 

 

ชานยอลจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ถูกประดับไปด้วยรอยยิ้มหวานไม่ต่างจากเขา ความสุขถาโถมเข้ามาจนชานยอลแทบจะรับไม่ไหว จะหาว่าเขาบ้าก็ได้ เพราะตอนนี้ปาร์คชานยอลเอาแต่ยิ้ม

 

เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนเราสามารถมีความสุขได้มากขนาดนี้

 

ชานยอลไม่สามารถหาจำกัดความหมายของคำว่าความสุขในตอนนี้ได้เลยจริงๆ

 

 

นะ นายพูดอะไรบ้างดิ

 

“…”

 

เอาแต่ยิ้มแบบนี้ฉันทำตัวไม่ถูกนะเว้ย

 

 

ถึงแม้แบคฮยอนจะพูดออกไปแบบนั้น ชานยอลก็ยังไม่เลิกจ้องมองใบหน้าน่ารัก ที่ตอนนี้ปรางแก้มใสเริ่มซับสีจางๆ แถมยังไม่หยุดยิ้มโชว์รอยบุ๋มที่ข้างแก้มนั่นด้วย

 

 

ขอโทษนะครับ

 

 

“…”

 

 

แต่ผมแค่กำลังคิดว่าผม…”

 

 

“…”

 

 

อยากจูบพี่อีกแล้ว

 

 

 

คำพูดตรงๆที่หลุดจากปากของเด็กตัวโตตรงหน้า ยิ่งทำเอาใบหน้าหวานที่เคยซับสีจางๆซับสีเข้มขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่าเลือดทั้งหมดในร่างกายถูกสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าของเขา ดวงตากลมโตของชานยอลก็ยังไม่ละออกจากดวงตาเรียวสวยของแบคฮยอน เช่นเดียวกับแบคฮยอนที่ยังไม่ละสายตาไปจากดวงตาสีนิลนั่นเช่นกัน

 

จนกระทั่งใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของคนตรงหน้า เปลือกตาสีอ่อนปิดลงเบาเพื่อรอรับสัมผัสที่อีกคนกำลังหยิบยื่นมาให้ ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่ทาบลงมาเบาๆบนริมฝีปากของตัวเอง

 

จูบครั้งนี้แตกต่างกว่าทุกครั้ง ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ปากแตะปากไร้การลุกล้ำใดๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ต่างกับจูบครั้งอื่นๆเลยสักนิด

 

ริมฝีปากหนาขยับเชื่องช้าบนกลีบปากบางอย่างหยอกล้อ กดจูบเบาๆเป็นครั้งสุดท้าย แล้วผละออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยพูดชิดริมฝีปากสีพีชของคนตรงหน้า

 

 

 

ขอบคุณนะครับ... ที่รับความรักจากผม

 

 

 

ชานยอลขอสัญญาว่า

 

 

 

ขอบคุณที่พี่ยอมเป็นความสุขของผม

 

 

 

จะคอยทะนุถนอมคนตรงหน้าให้ราวกับเป็นของล้ำค่า

 

 

 

ขอบคุณที่ไว้ใจให้ผมได้ดูแล...

 

 

 

จะทุ่มเทความรู้สึกของเขาทั้งหมดให้คนที่ชื่อว่าเป็นความสุขและคนพิเศษของเขา

                                                                                  

 

 

“แล้วก็ขอบคุณ... ที่รู้สึกเหมือนกันกับผม

 

 

 

 

ของปาร์คชานยอลแค่คนเดียว

 

 

 




(110%)

#มทบชบ



TALK


สวัสดีต้ะ

คิดถึงมะมะ ;__;

ขอโทษที่มาต่อช้าด้วยนะคะ

พอดีช่วงนี้เราติดฝึกงาน แงงงง

อภัยให้เราด้วยยย ฮรึก

ยังไงฝากคอมเม้น ติดแท็กเป็นกำลังใจให้เราด้วยน้าา

เจอกันตอนหน้าคับผมม <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

4,993 ความคิดเห็น

  1. #4984 licelicelice (@licelicelice) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:54
    อบอุ่นมาก นี่ยิ้มจนแก้มปริแล้ววว
    #4984
    0
  2. #4981 pbcy' (@zensles) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:56
    ไม่ไหววววแล้วววว หมอนขาดไปแล้วววววววววว ฟินมากแม่ -/////-
    #4981
    0
  3. #4956 Moma momint (@mint-123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:26
    ฮื่ออออมันดีมากกกๆๆๆๆๆๆ
    #4956
    0
  4. #4938 Lee Liew Kim (@leeliew13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 18:02
    มันเกินเบอมากกกกกกกกกกก หวานและมั่นคงสุดๆๆๆๆๆๆๆอ่ะ กรี๊ดดดดดด
    #4938
    0
  5. #4629 banjakook (@bhkesornkul) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 00:44
    น่ารัก &#9825;
    #4629
    0
  6. #4608 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:25
    กรี๊ดดดด ในที่สุดดดด ทำไม หวาน และมั่นคง และอบอุ่น ไปหมดยังงี้!!!
    #4608
    0
  7. #4602 PPLOYPOLY (@ppchanyeol61) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 20:44
    น้องแทยง T^T
    #4602
    0
  8. #4551 _bebebeam_e (@Ppcybk_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:57
    เป็นแฟนแล้ววละมุนมากกกกฮื่ออ
    #4551
    0
  9. #4357 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:40
    งืออออออเขินนนนนน
    #4357
    0
  10. #4226 KhunVen (@chittrawee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:48
    เป็นแฟนกันเเล้วค่าาาาา ปลื้มปริ่มปิติยินดี น้องจะร้องงงงงชอบมากเด้ออออ
    #4226
    0
  11. #4054 Ppp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 16:33
    นี่เปนแฟนยังโรแมนติกขนาดนี้

    ถ้าขอแต่งงานจะขนาดไหน

    ที่แทยงถ่ายให้คือพรีเวดดิ้งใช่มั้ยคะ แอร้ยยยยย
    #4054
    0
  12. #4031 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 13:58
    เป็นแฟนกันแล้วฮือออ
    #4031
    0
  13. #3876 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:11
    พี่แบ้กวิดวะไม่โสดอีกแล้วน้าค้าาาาาา ฝากบอกเอาไว้ให้รู้กัลลลลลล
    #3876
    0
  14. #3843 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 23:43
    นึกถึงวันแรก ที่แบคกับชานเจอกัน.. อยากร้องไห้ วันนี้ที่รอคอย TOT ว่าที่คุณหมอ แฟนพี่แบค จะอบอุ่นไปไหน อยากกอดบ้างอะ T^T อยากโดนพี่ชานกอด T^T
    #3843
    0
  15. #3837 Hunhun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 17:36
    ปวดแก้มมมมมมว้อยยยยยฮือออคุณหมอออ
    #3837
    0
  16. #3760 ay_ben (@ay_ben) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 15:07
    เหม็นความรัก
    #3760
    0
  17. #3710 chanbaekjan (@chanbaekky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 02:41
    หอมความรักมากเว่อค้า
    #3710
    0
  18. #3676 ไคโด้ (@sirikutt1818) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:38
    มด มดขึ้นจอเลย หวานละมุนมากๆๆๆ อิจฉาคุณหนูแบค>//<
    #3676
    0
  19. #3673 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 16:42
    แงงงง เป็นแฟนกันแล้ว น่ารักมากๆเลย ฮื่อ ชอบๆ
    #3673
    0
  20. #3672 Cylove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 14:56
    เขินมากกกกกกกก ชอบมากเลย ปกติเราเป็นคนไม่ค่อยอ่านแนวนี้แต่พออ่านเรื่องนี้แล้วแนวนี้ก็ไม่เลวเลย น่ารักสุดดด สมัครเป็นแฟนคลับเลย&#10084;
    #3672
    0
  21. #3668 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 09:35
    งืออออ ขอเป็นแฟนกันแบบน่ารักมากเลยยยย ชานยอลต้องรักแบคฮยอนขนาดไหนเนี่ยยยย โอ้ยยยย น่ารักกกก
    #3668
    0
  22. #3664 พูลิน พูลิน (@mercykilling13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 22:09
    กรี๊ดดดดดดดดด นางเป็นแฟนกันแล้วเจ้าค่า อิชั้นแฮปปี้แลนด์แดนมหัศจรรย์แล้วค่า งื่อออออ~~~~ ตอนหน้าของหวานจนมดกัดตายเลยนะค่า
    #3664
    0
  23. #3663 toey (@toey-jutarat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 21:32
    งื่ออออออออออ
    #3663
    0
  24. #3662 mookmik1999 (@mookmik1999) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 20:04
    ละลายแล้วจ้า เขินมากกกก ละมุน โอ้ยคือดี!!
    #3662
    0
  25. #3661 lonelymild (@lonelymild) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 18:10
    ในที่สุดวันนี้ก้มาถึง ชั้นเขินแทนเค้า >\\\<
    #3661
    0