meant to 'B ♡ | chanbaek

ตอนที่ 20 : meant to 'B | 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    31 ต.ค. 60

 

 

 

 

 

 

18

 

 

 

 

            เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูที่ถูกวางที่อยู่บนเตียงกว้าง เรียกความสนใจคนที่กำลังนอนอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ข้างๆ ริมฝีปากบางเผยยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงแจ้งเตือนนั้นเป็นใคร มือเรียวสวยที่กำลังจับมุมกระดาษหมายจะพลิกเปลี่ยนหน้าก็ต้องผละจากมันมาหยิบเครื่องมือสื่อสารแทน

 

            Chanyeol

            ผมกำลังจะเข้าห้องสอบแล้ว

            ขอกำลังใจหน่อยได้ไหมครับ

 

            คนน่ารักย่นจมูกใส่หน้าจอโทรศัพท์ราวกับว่าตรงนั้นมีใบหน้าหล่อของเด็กตัวสูง ก่อนจะพิมพ์บางอย่างกลับไป

 

Baekhyun

อะไรของนาย

 

            Chanyeol

            ที่ผมพิมพ์ไปยังไม่ชัดเจนอีกเหรอครับ

 

            Baekhyun

ไปสอบได้แล้ว

จะอ่านหนังสือ

 

            Chanyeol

            พี่กำลังทำให้ผมสอบไม่ได้นะครับ

 

           

            ถ้าอยู่ใกล้ๆจะวาดหมัดใส่สักทีสองที เผื่อเจ้าตัวจะรู้ว่าการสอบนั่นไม่ได้เกี่ยวกับกำลังใจจากเขาเลยสักนิด

 

Baekhyun

มันไม่เกี่ยวกันเลยเถอะ

 

             หลังจากที่ตอบอีกฝ่ายกลับไปแบบนั้น ทว่าอีกคนกลับไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับมา จะปรากฏให้เห็นก็เพียงคำบางคำที่บ่งบอกว่าชานยอลได้อ่านข้อความของเขาแล้ว แต่ก็ไม่ได้นึกแปลกใจอะไร เพราะว่าเด็กแพทย์อาจจะเข้าห้องสอบไปแล้วก็ได้

 

            แบคฮยอนตัดสินใจกดออกจากหน้าต่างแชท พร้อมกับเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยๆเป็นการพักสายตาจากการอ่านหนังสือ หากแต่ดูเหมือนว่าเวลาห้าชัวโมงที่ผ่านมา แบคฮยอนใช้เวลาพักสายตาไปแล้วกว่าสามชั่วโมง

 

            ที่นอนเปื่อยอยู่ห้องตัวเองแทนที่จะเป็นห้องของชานยอลอย่างเช่นทุกครั้ง ก็เพราะวันนี้ชานยอลมีสอบแต่เขาไม่มี ครั้นจะไปนอนห้องอีกคนก็ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวเกินไปสักหน่อย ค่าไฟไม่ยอมจ่าย แถมห้องตัวเองก็ห่างกับห้องอีกคนเพียงชั้นเดียวเท่านั้น แม้ว่าตอนกลางคืนจะเขาจะย้ายขึ้นไปนอนกับชานยอลก็เถอะ

 

            แต่นั่นก็ยังมีเจ้าของห้องอยู่ด้วยนี่นะ

 

            ชานยอลมีสอบเกือบทุกวัน บ่อยครั้งที่เข้านอนไม่พร้อมกัน เพราะกว่าชานยอลจะอ่านหนังสือเสร็จแบคฮยอนก็หลับไปสองตื่นแล้ว แถมตื่นขึ้นมาก็ยังไม่เจออีกคนเพราะชานยอลมักจะมีสอบในช่วงเช้า จะได้เจอกันก็ตอนเย็นคุยกันไม่ถึงสิบประโยคชานยอลก็ต้องแยกไปอ่านหนังสืออีกแล้ว

 

            ได้ยินมาบ่อยครั้งว่ามีแฟนเรียนหมอต้องใช้ความเข้าใจอย่างมาก ทั้งเรื่องเรียน ทั้งเรื่องเวลาที่มีให้กัน มาเจอเข้าจริงๆแบคฮยอนก็คิดว่ามันก็ไม่ได้ขนาดนั้น อาจจะเป็นเพราะชานยอลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม แม้จะดูเหนื่อยล้าแค่ไหน ก็ยังมีรอยยิ้มอบอุ่นให้กันเช่นเคย

 

            และนั่นก็คือสิ่งที่ทำให้แบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างโชคดี

 

            กดออกแอพลิเคชั่นนู้นเข้าแอพลิเคชั่นนี้ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะกดเข้ากล้องถ่ายรูปเพื่อเช็คสภาพของตัวเองตอนนี้เสียหน่อย มุมปากเล็กยกยิ้มบางๆเมื่อคิดอะไรดีๆได้ ยกโทรศัพท์ขึ้นสูง หามุมที่คิดว่าตัวเองดูดีที่สุดก่อนจะกดถ่าย

 

            กลับเข้าหน้าแอพพลิเคชั่นที่เพิ่งออกมาได้ไม่นาน เลือกรูปที่เพิ่งถ่ายไปเมื่อสักครู่นี้ กดส่งไปให้คนที่ตัวเองคิดว่าน่าจะเข้าห้องสอบไปแล้ว พร้อมกับพิมพ์ข้อความสั้นๆส่งกลับไป

 


           

Baekhyun




ตั้งใจสอบนะคุณหมอ

 

 

              คนที่นอนพิงตัวเตียงอยู่หัวเราะตาหยี เมื่อสามารถแกล้งเด็กโข่งได้สำเร็จ ทว่าหลังจากนั้นไม่นานก็ต้องเปลี่ยนเป็นเบิกตาโพล่ง เมื่อการที่คิดว่าอีกคนที่คิดว่าน่าจะเข้าห้องสอบไปแล้วกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

 

บนหน้าต่างแชทปรากฏคำว่า ‘read’ ทำเอาคนที่เคยหัวเราะร่าเพราะได้แกล้งอีกฝ่ายต้องรีบกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ พร้อมโยนมันลงบนเตียงราวกับของร้อน แต่เสียงแจ้งเตือนก็ยังดังขึ้นไม่หยุดพาลเอาก้อนเนื้อในอกเต้นรัวแทบจะหลุดออกมา

 

เสียงแจ้งเตือนดังได้อยู่สี่ห้าครั้งก็เงียบไป ฟันขาวขบลงบนริมฝีปากเพราะความชั่งใจ ก่อนมือเรียวจะตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาดูข้อความที่ไม่ต้องเดาให้ยากก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งมา

 

Chanyeol

ผมนึกว่าพี่จะเงียบไปซะแล้ว

ถึงแม้ว่ามันจะน่ารัก

แต่อย่าส่งให้ใครดูหรือโพสต์ลงที่ไหนเด็ดขาดเลยนะครับ

.

            .

            .

และแบคฮยอนคงรู้นะครับว่าเพราะอะไร

 

 

            ถึงแม้ว่าใบหน้าหวานจะร้อนแค่ไหนยามที่อ่านข้อความที่เด็กเจ้าเล่ห์ส่งมาให้ แต่ก็ไม่วายจะเบะปากใส่ข้อความชวนใจเต้นแรงตรงหน้า แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หากแต่เปลี่ยนไปเข้าหน้าแอพลิเคชั่นสุดโปรด พร้อมกดอัพรูปที่เป็นรูปเดียวกับที่เขาส่งให้เด็กแพทย์ไปเมื่อสักครู่นี้

 

            ถึงแม้ว่าอีกคนจะห้ามก็ตาม แต่ก็นั่นแหละนะ

 

            ห้ามได้ที่ไหนกันล่ะ :)

 

            เมื่อรูปถูกอัพโหลด ริมฝีปากก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ พลางยิ้มเยาะในใจเมื่อสามารถแกล้งเด็กตัวสูงได้สำเร็จ เขาไม่ได้ต้องการเอาชนะ หรือทำให้ตัวเองรู้สึกว่าอยู่เหนือกว่าอีกคนอะไรเทือกนั้นหรอก แบคฮยอนเพียงแค่รู้ว่าตัวเองรู้สึกดี

 

            รู้สึกดีที่เห็นเดือนแพทย์หัวเสีย และแสดงอาการที่เรียกว่า หึงเขานั่นแหละ

 

            จะว่าแบคฮยอนนิสัยไม่ดีก็ได้ หากถ้าลองเห็นท่าทางหึงหวงแบบฉบับที่เป็นปาร์คชานยอลแล้วนั่น แบคฮยอนเชื่อว่าทุกคนก็ต้องทำแบบเขา

 

            เพราะว่าปาร์คชานยอลน่ะ

 

            หึงได้น่าเอ็นดูที่สุดเลย

 

            แรงสั่นและเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในมือเรียวสวยเรียกความสนใจจากเจ้าของมันอีกครั้ง ก่อนแบคฮยอนจะพบว่าคนที่บอกว่ากำลังจะเข้าห้องสอบได้ส่งข้อความมาอีกครั้ง

 

            ข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาคนที่กำลังอ่านต้องกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก ข้อความที่ชานยอลส่งมาเป็นเหมือนตัวบอกว่าการกระทำของเขาบรรลุจุดประสงค์ของมันแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะเกินความคาดหมายไปเสียหน่อย

 


           

          Chanyeol

         

            ผมสอบเสร็จประมาณสี่โมงครึ่ง

            เดี๋ยวผมจะเข้าไปรับออกมาทานข้าวเย็น

            ถึงตอนนั้นผมคงคิดวิธีที่จะลงโทษเด็กดื้อได้พอดี

            เตรียมตัวให้พร้อม

 

 

แล้วเย็นนี้เจอกันนะครับ

 

 

            ไอ้อาการเสียวสันหลังแปลกๆนี่มันคืออะไรกันวะ

 

 

 

           

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

            ปึก!

 

            คนหล่อหันไปมองคนที่เพิ่งขึ้นมานั่งบนรถ มองก็รู้ว่าคนน่ารักกำลังหลบตากัน เพราะตั้งแต่ที่พี่แบคฮยอนขึ้นรถมา นอกจากเสียงใสที่เอ่ยทักทาย อีกคนก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ราวกับว่าในนั้นมันมีอะไรน่าสนใจมากกว่าเขาอย่างนั้นแหละ

 

            มุมปากหยักยกยิ้มบางๆ ก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปใกล้เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาแต่เล่นโทรศัพท์จนลืมคาดเข็มขัดนิรภัย คนมีคดีติดตัวสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของท่อนแขนที่กำลังเอื้อมมาหยิบสายเข็มขัดข้างตัว ระยะห่างเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อชานยอลจงใจเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ลูกหมาตัวน้อยที่กำลังมองหน้าเขาด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก

 

            แกล้งทำเป็นไม่สนใจริมฝีปากสีพีชที่กำลังเชิญชวนให้กดปากลงไปเพราะความมันเขี้ยว และแก้มกลมๆที่กำลังขึ้นสีระเรื่อเพราะเขา ตั้งใจคาดเข็มขัดนิรภัยให้คนที่กำลังนั่งตัวลีบติดกับเบาะรถคันหรู ก่อนจะผละออกมานั่งดีๆพลางส่งยิ้มไปให้

 

            ขะ ขอบใจ

 

            “ครับ

 

            รถเริ่มเคลื่อนตัว พร้อมกับลมหายใจเบาๆของคนข้างกายที่ถูกผ่อนออกมาด้วยความโล่งอก ชานยอลลอบหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางของแฟนตัวเล็กที่กำลังกลัวการถูกลงโทษเหมือนที่เขาได้เกริ่นบอกพี่แบคฮยอนไว้เมื่อตอนก่อนเข้าสอบ          

 

            ตอนที่พิมพ์ขอกำลังใจพี่แบคฮยอนออกไปแบบนั้น จริงๆชานก็ไม่ได้หวังว่าอีกคนจะทำมันจริงๆหรอก หากแต่ก็เหนือความคาดหมายอยู่เหมือนกันที่พี่แบคฮยอนส่งรูปมาให้พร้อมกับข้อความแสนน่ารัก ยอมรับว่าตอนนั้นปาร์คชานยอลยิ้มกว้างจนโอเซฮุนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆต้องหันมามองพร้อมคำถามที่ว่า 'เป็นบ้าหรอมึงอะ'

 

            ถึงแม้ว่าชานยอลจะชอบการกระทำน่ารักๆของแฟนตัวเล็ก แต่เมื่อคิดว่ารูปนี้จะถูกส่งไปให้ใครต่อใครได้เห็น ความรู้สึกหวงก็ตีขึ้นมาเสียดื้อๆ ถึงแม้จะบอกห้ามไปแบบนั้นแล้ว แต่ลูกหมาข้างกายก็ยังทำให้เขาหัวเสียโดยการอัพมันลงอินสตราแกรม

 

            พี่แบคฮยอนนี่น่าจับมาลงโทษเสียให้เข็ด

 

            ชานยอล

 

            “ครับ

 

            “สอบเป็นไงบ้าง

 

            “…”

 

            “เหนื่อยไหม

 

            ชานยอลยิ้มบางๆ เมื่อประโยคคำถามจากคนข้างกำลังทำหน้าที่ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสือหนักๆติดต่อกันหลายวัน และการสอบที่เพิ่งผ่านพ้นไป

 

            เรื่องสอบก็ถือว่าทำได้ครับ

 

            “…”

 

            “ส่วนที่ว่าเหนื่อยไหม…” ใบหน้าหล่อละสายตาจากการมองเส้นทางตรงหน้ามามองคนข้างๆที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว แค่ได้ยินเสียง ได้เห็นหน้าพี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ

 

            “เว่อร์ว่ะ

 

            แบคฮยอนเบ้ปากให้กับคำพูดชวนเลี่ยนของเด็กตัวสูง เสียงหัวเราะเบาๆมีมาให้ได้ยิน มือใหญ่ข้างหนึ่งผละออกจากการบังคับพวงมาลัยรถ และถูกเลื่อนมาอยู่ตรงหน้า ซึ่งแบคฮยอนก็รู้ดีว่าแฟนเด็กตัวสูงต้องการอะไร

 

            แล้วพี่ละครับเหงาหรือเปล่า

 

            “…”

 

            “ผมไม่ค่อยมีเวลาให้เลย

 

            เจ้าของเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามทั้งๆที่สายตายังไม่ละออกจากถนนตรงหน้า ทว่าเจ้าของมือใหญ่ที่กอบกุมมืออีกคนอยู่นั้น กำลังใช้นิ้วโป้งลูบบนหลังมือขาวของแบคฮยอนไปมา

 

            เห็นฉันเป็นคนเข้าใจอะไรยากหรือไง

 

            “…”

 

            “หน้าที่ก็ส่วนหน้าที่ นายไม่ได้เอาเวลาพวกนั้นไปทำอะไรไร้สาระสักหน่อย

 

            สิ้นเสียงใส ชานยอลคนที่กำลังห้ามใจไม่ให้ทำอะไรคนตัวเล็กนอกจากการแกล้งเล็กๆน้อยๆในตอนที่อีกคนเพิ่งขึ้นรถ แต่เหมือนดูว่าพี่แบคฮยอนจะไม่ให้ความร่วมมือกันเสียเลย

 

            เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าคำพูดที่ดูเหมือนไม่คิดอะไรนั่น มันได้เจือความน่ารักลงไปเต็มเปลี่ยมจนปาร์คชานยอลคนนี้กำลังจะทนไม่ไหว

 

            ราวกับว่ามีทูตตัวน้อยๆที่ทำหน้าที่แทนตัวเขาและพี่แบคฮยอน กำลังกระซิบอยู่ข้างใบหูทั้งสองข้าง ฝ่ายชานยอลก็บอกให้อดทนไว้ก่อน แต่ฝ่ายพี่แบคฮยอนก็เอาแต่ใช้ความน่ารักที่มีเข้าสู้

 

และในที่สุด...


มันก็จบลงที่เขาเป็นฝ่ายแพ้

 

รถยนต์คันหรูถูกชะลอแล้วจอดลงข้างทางท่ามกลางความงุนงงของคนตัวเล็ก ดวงตาเรียวสวยมองการกระทำของเด็กโข่งข้างๆ ชานยอลกำลังใช้มือข้างที่ว่างจากการจับมือเขาปลดเข็มขัดนิรภัยข้างตัว แต่ก่อนที่แบคฮยอนจะได้ถามอะไรออกไป อีกฝ่ายก็ขยับกายเข้ามาใกล้เสียก่อน

 

อะ อะไรของนาย

 

ขอโทษนะครับ...


...


แต่ผมทนไม่ไหวแล้ว

 

สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงอวัยวะเดียวกันแต่กลับอ่อนนุ่มกว่าเป็นไหนๆ มือหนายกวางทาบบนแผ่นหลังบาง ดึงรั้งให้สัมผัสนั้นแนบชิดกันยิ่งขึ้น

 

คนที่ก่อนเคยตกใจกับสัมผัสที่เข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว หากแต่ความหอมหวานที่ชานยอลกำลังมอบให้กลับเป็นตัวปลอบประโลม จากความตระหนกในคราแรกก็เปลี่ยนเป็นคล้อยตามได้ไม่ยาก

 

หวาน และยังหวานขึ้นเรื่อยๆ ก้อนเนื้อในอกเต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อชานยอลยังใช้จูบที่หวานนั่นรังแกกันอยู่ร่ำไป ริมฝีปากหนายังคงรุกเร้าราวกับว่าไม่อยากผละออกจากความหอมหวานตรงหน้า 

 

หอมหวาน ลุ่มหลง และกำลังจะทำให้ปาร์คชานยอลขาดไม่ได้...

 

ต้องการ...


มันอยู่ร่ำไป

 

มือหนาที่เคยวางอยู่บนเอวเล็ก ทว่าบัดนี้กลับลูบไล้เอวคอดผ่านเนื้อผ้า ทำให้คนที่ต้องสัมผัสอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ริมฝีปากหนาละออกไปเมื่อตักตวงความหวานจนพอใจ แต่ก็ไม่ผละออกไปเลยเสียทีเดียว จมูกเป็นสันยังคงคลอเคลียบนแก้มเนียนสวยไม่ห่าง ก่อนจะกดลงไปแรงๆด้วยความมันเขี้ยว เมื่อเห็นว่าปรางแก้มใสซับสีแดงอย่างน่ารัก

 

นี่ไม่ใช่การลงโทษนะครับ เผื่อว่าพี่กำลังเข้าใจผิด

 

ดวงตาฉ่ำน้ำช้อนขึ้นมองด้วยความสงสัย แต่หารู้ไม่ว่าท่าทางนั่นทำเอาคนที่มองอดไม่ไหวต้องก้มลงไปฉกฉวยริมฝีปากสวยที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง จนเกิดเสียงน่าอายดังลั่นห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู

 

จุ้บ!

 

อย่าน่ารักมากสิครับ ผมไม่ใช่คนอดทนเก่งนักหรอกนะ

 

สิ้นเสียงนุ่มทุ้ม คนที่โดนชมก็ส่งหมัดเล็กๆไปบนต้นแขนแกร่งภายใต้เสื้อนักศึกษา ข้อหาที่ชอบเอาแต่ใจ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ

 

นึกอยากจะจูบ

 

ก็จูบ

 

ออกรถได้แล้ว หิวข้าว

 

ชานยอลหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางน่ารักๆของคนที่เขินจนทำอะไรไม่ถูก และชอบใช้กำลัง มือเรียวสวยพยายามผลักเขาให้ออกห่าง แต่แรงอันน้อยนิดนั่นก็ไม่สามารถทำอะไรปาร์คชานยอลได้เลยสักนิด แถมเขายังเขยิบกายเข้าหาอีกคน จนพี่แบคฮยอนต้องขยับหนี

 

ขอบคุณนะครับที่เข้าใจกัน

 

ชานยอลค่อนข้างเป็นกังวลกับเรื่องนี้ เพราะเขาก็ค่อนข้างจะยุ่ง แถมยังไม่มีเวลาให้อีกคนเท่าที่ควร อยากจะดูแลให้ดีอย่างที่พูดไว้ แต่ภาระต่างๆที่ต้องรับผิดชอบก็ไม่สามารถละเลยมันได้เช่นกัน

 

สามอาทิตย์ที่ผ่านมาจวบจนวันนี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเอาแต่ขลุกอยู่กับหนังสือ ชีทเรียน และการทำแล็บ แต่พี่แบคฮยอนก็ไม่มีท่าทีที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด กลับกันอีกคนคอยถามไถ่ และเป็นกำลังให้ตลอด

 

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากำลังใจหลักสำคัญของชีวิตในตอนนี้ก็คือบุคคลตรงหน้า

 

ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า ฉันเข้าใจ

 

“…”

 

ตอนนี้ตั้งใจทำหน้าที่ของนายให้ดีที่สุด

 

“…”

 

แค่นั้นก็พอ

 

 

ชานยอลจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาสวยที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและภาพของเขา มือใหญ่ยกขึ้นประครองใบหน้าหวาน ก้านนิ้วยาวเกลี่ยลงบนแก้มที่ขึ้นสีเบาๆ โดยที่สายตายังไม่ละออกจากดวงตาคู่สวยตรงหน้า เช่นเดียวกับอีกคนที่ยังไม่ละสายตาออกไปจากเขาเช่นกัน

 

คนตัวสูงเคลื่อนใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้อีกครั้ง ในขณะที่เปลือกตาสวยก็ปิดลงเพื่อรอสัมผัสที่แสนคุ้นเคย และชานยอลก็ไม่เคยให้แฟนตัวเล็กรอเก้อ กดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา ก่อนจะไล่ความอบอุ่นนั้นมายังปลายจมูกรั้น

 

และมาจบที่ลงริมฝีปาก...

 

ไม่ได้กดความอ่อนนุ่มลงไป ชานยอลเพียงแค่ปล่อยให้มันได้สัมผัสกันเบาๆอยู่แบบนั้น ก่อนที่ริมปากหยักจะยกยิ้มหวาน พร้อมกระซิบบอกอีกคนเบาๆโดยที่ให้กลีบเนื้อนุ่มสัมผัสกันผะแผ่ว

 

รักนะครับแบคฮยอน

 

แต่ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องอยู่ในหัวใจของอีกคน

 

 

 

 

 

 

 


 

 

           

 

 

 

 

            ราวกับได้ปลดปล่อยเมื่อการสอบวิชาสุดท้ายเสร็จสิ้นลง ลมหายใจหนักถูกพ่นออกจากโพรงจมูกเล็กเมื่อช่วงเวลาอันแสนทรมานได้ผ่านพ้นไปแล้ว หมดไปหนึ่งเทอมสำหรับชีวิตเด็กปีสาม แต่กว่าจะผ่านไปก็ทำเอาลากเลือดอยู่เหมือนกัน

 

            แต่ก็ถือว่าผ่านมันไปได้ด้วยดี

 

            เฟรนนน ฉลองไหนดีจ้ะ

 

            ตอนนี้พวกเรามารวมตัวกันอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าตึกเรียน หลังจากที่นั่งพักเหนื่อยหลังจากผ่านการสอบวิชาสุดโหดได้ไม่นาน คิมจงอินก็เอ่ยชวนไปสังสรรค์ตามธรรมเนียม(?)ที่ต้องทำหลังจากสอบเสร็จ

 

            เห็นพวกพี่มินโฮชวนไว้ไม่ใช่เหรอวะ

 

 แบคฮยอนหันไปสนใจคิมจงแดที่เอ่ยชื่อพี่รหัสของตน คิ้วเล็กขมวดด้วยความสงสัย พี่มินโฮไปชวนไอ้พวกนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเขาที่เป็นน้องรหัสแท้ๆทำไมกลับไม่รู้เรื่อง

 

            “เออ ใช่

 

            “เดี๋ยวๆ นั่นพี่กูไม่ใช่เหรอ ทำไมกูไม่รู้เรื่อง

 

            สิ้นคำถามของแบคฮยอน สองคิมก็หันมองหน้ากัน ก่อนจะเพยิดหน้าเบาๆพร้อมกับสงสายตาเอือมระอามาทางเขาที่นั่งมองอยู่

 

            คืองี้นะไอ้แบค

 

ซึลกิที่นั่งมองอยู่นานก็เลยเลือกที่จะเป็นฝ่าอธิบายให้เพื่อนตัวเล็กฟัง เพราะกว่าจะรอได้สองตัวนั่นอธิบาย ก็ไม่วายต้องแขวะอะไรแบคฮยอนอีกแน่ๆ

 

วันก่อนไอ้จงอินมันมาเอาชีทกับพี่รหัสมัน พอดีมันเจอกลุ่มพี่มินโฮพอดี เขาเลยนัดเลี้ยงหลังสอบเสร็จ แล้วฝากชวนพวกเราด้วย

 

แล้วทำไมกูไม่รู้อะ

 

ก็จะชวนหลายครั้งแล้วแหละ แต่ยุ่งๆเรื่องสอบเลยลืม ตอนที่ไอ้จงอินมันบอกกูกับไอ้จงแดมึงก็ไม่ได้อยู่ด้วย

 

แบคฮยอนพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันไปตะหวัดสายตาใส่เจ้าของมือใหญ่ที่กำลังขยี้ผมเขาเล่นอยู่ตอนนี้

 

ไง ละมึงจะไปไหม หรือมีนัดกับเด็ก

 

นัดอะไรล่ะ ชานยอลยังสอบไม่เสร็จเลยเถอะ พรุ่งนี้ก็มีสอบอีก

 

แหมม รู้ตารางชีวิตกันดีจังเลยน้า~”

 

แบคฮยอนหันไปแยกเขี้ยวใส่จงอินที่เอาแต่ล้อกันอยู่นั่น แถมยังเอามือดำๆนั่นมาขยี้ผมเขาจนเสียทรงไปหมด อดไม่ได้ที่จะสวนหมัดใส่แขนคนที่นั่งข้างๆสักที แต่สุดท้ายคิมจงอินก็หลบมันได้ หากแต่กลับโดนลูกหมาฝังเขี้ยวลงมาบนแขนกำยำนั่นแทน

 

ไอ้แบคกูเจ็บ!”

 

สมน้ำหน้า!”

 

จงแดที่นั่งมองเพื่อนสองคนทะเลาะกันอยู่นานสองนาน ก็เอ่ยขึ้นห้ามสงครามย่อมๆระหว่างคนตัวดำกับลูกหมา

 

พอๆเลยพวกมึง

 

เพื่อนมึงเริ่มก่อนปะจงแด

 

ใช่สิ้ กูไม่ใช่เพื่อนมึงแล้วนี่ เดี๋ยวนี้อะไรก็น้องชานยอล

 

“…”

 

ไอจีก็แทบจะไม่มีรูปเพื่อนละ

 

สิ้นประโยคจากคิมจงอิน นัยน์ตาเรียวสวยหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด และท่าทางที่เงียบไปของแบคฮยอนก็ทำเอาเพื่อนในกลุ่มแทบอยากจะกระโจนไปข่วนหน้าเพื่อนผิวสีแทนที่พูดอะไรไม่ยอมคิด

 

            “อะไร ทำไมมองหน้ากูแบบนั้นอะ กูก็แค่แซ็วเล่นปะ

 

            “และแบคฮยอนมันเล่นกับมึงไหม ดูหน้ามันด้วย

 

            ไม่เป็นไรหรอกซึลกิ มันก็เป็นอย่างที่จงอินมันว่านั่นแหละ

 

            แบคฮยอนยิ้ม พร้อมหัวเราะเบาๆ แสร้งว่าไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ยอมรับว่าคำพูดขอคิมจงอินทำเอาใจกระตุกอยู่ไม่น้อย ที่ทำเป็นว่าไม่สนใจก็เพราะไม่อยากทำให้เพื่อนลำบากใจ และบวกกับที่จงอินบอกว่านั่นก็แค่พูดแช็วเล่นๆนั่นด้วย

 

            หากแต่เอาจริงๆแบคฮยอนก็ไม่ได้อยากให้เพื่อนคิดแบบนั้น

 

            มือเรียวเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำของจงอินมาดูดเป็นการแสดงว่าเขาไม่ได้สนใจคำพูดอะไรพวกนั้น ทว่ากลับเป็นคนพูดแซ็วเองที่รู้สึกไม่สบายใจกับท่าทางของเพื่อนสนิท

 

            เตี้ย กูขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจทำให้มึงสบายใจ

 

            “เออน่า กูไม่ได้ติดใจไรหรอก พูดพลางยกแก้วน้ำในมือให้เจ้าของมันได้ดู ถือว่าหายกัน

 

            ระหว่างดูดน้ำ แบคฮยอนก็รู้สึกว่ามีสายตาจากใครสักคนกำลังจับจ้องมาทางตนเอง และก็ไม่ต้องมองหาให้ยาก เมื่อคนที่กำลังมองเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

 

            คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา

 

            คิมจงแด

 

            อะไรของมึง

 

            จงแดไม่ตอบ เพียงหรี่ตามองแบคฮยอนอย่างจับผิด หากแต่เพื่อนตัวเล็กก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าเพื่อนอาจจะหาเรื่องแกล้งตนเพียงเท่านั้น แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตร เมื่อคำถามที่หลุดจากปากคิมจงแดทำเอาคนที่กำลังนั่งดูดน้ำอยู่สำลักจนหน้าดำหน้าแดง

 

            ไม่เว้นหญิงสาวคนเดียวในกลุ่มอย่างคังซึลกิด้วย

 

            มึงได้กันยังวะ

 

            “แค่กๆ

 

            “ไอ้จงแด!”

 

            “ฮ่าๆ

 

            จะมีก็แต่คิมจงอินคนเดียวนั่นแหละที่หัวเราะเอาเป็นเอาตายกับคำถามบ้าๆนั่น ส่วนคนโดนถามเอาแต่นั่งไอหน้าดำหน้าแดง ไม่รู้ว่าแดงเพราะสำลักน้ำหรือว่าแดงเพราะว่าเขินกันแน่

 

            เอ้า อะไรวะก็กูอยากรู้อะ

 

            “แล้วทำไมไม่เอาไว้ถามกันเองวะ!”

 

            “เดี๋ยวไปคุยกันเองมึงก็มางุ้งงิ้งอีกว่ามีอะไรกันไม่ยอมบอก

 

            แล้วเรื่องแบบนี้กูต้องรู้ด้วยหรือไงเล่า

 

            ซึลกิยกชีทเรียนข้างๆขึ้นพัดใบหน้าหวังว่ามันจะช่วยระบายความเห่อร้อนบนใบหน้าได้บ้าง ไอ้ตัวเธอนั่นไม่เท่าไหร่หรอก แต่คนที่โดนไอ้พวกบ้าสองตัวนี่จ้องจะเอาคำตอบนี่สิ แก้มกลมๆนั่นจะระเบิดเพราะความเขินอายอยู่แล้ว

 

            ไงมึง ไอเสร็จยัง ไอเสร็จแล้วก็ตอบกูมา

 

            “มึงจะรู้ไปทำไมวะ

 

            “เฉไฉแบบนี้ แสดงว่าล่อกันแล้วเจ้าของผิวสีแทนพูดเสริม

 

            “ยังโว้ยยยย ไอ้พวกเหี้ย

 

            ท่าทางของแบคฮยอนทำเอาเพื่อนทั้งสองคนหลุดขำ บอกว่าตัวเองนั่นแมนนักหนา แต่กลับมานั่งเขินเรื่องอะไรแบบนี้มันใช่ที่ไหน

 

            “มึงจะมาโวยวายเหี้ยอะไร มันเป็นเรื่องปกติไหมอะ

 

            “…”

 

            “ยิ่งคนรักกัน ของแบบนี้โคตรจะเป็นเรื่องธรรมดา

 

            “ก็จริงของไอ้จงแดมันนะ

 

            จงอินพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนพูด ต่างจากแบคฮยอนที่เอาแต่นั่งหน้าแดง ใช้หลอดจิ้มน้ำแข็งในแก้วจนมันแทบจะทะลุอยู่แล้ว

 

            “พวกมึงแม่งเลอะเทอะ

 

            “เอ้า มึงก็เป็นผู้ชายมึงก็น่าจะรู้ว่ามันต้องมีการปลดปล่อยความเครียดกันบ้าง

 

            เออ น้องชานยอลมันก็เรียนหมอหนิ ช่วงนี้น่าจะเครียดเรื่องสอบ มึงไม่สงสารน้องมันเหรอวะ

 

            “นี่กูต้องนั่งฟังพวกมึงคุยเรื่องพวกนี้กันจริงๆใช่ไหม

 

            หลังจากที่นั่งฟังเพื่อนคุยกันสักพัก หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มก็เอ่ยขึ้นขัดบทสนทนาติดเรทนั่น ถ้าเป็นภาพยนต์ก็คงได้เรทอาร์ไปอย่างไม่ต้องสงสัย ซิลกิละอยากจะเอื้อมมือไปถูหน้าไอ้สองคิมแรงๆสักที เผื่อว่าจะมียางอายไหลออกมาบ้าง

 

            มึงก็ฟังๆไว้ซึลกิ จะได้รู้ว่าผู้ชายน่ะต้องการอะไร

 

            “บนโลกนี้ก็คงมีแค่พวกมึงสองคนนั่นแหละที่สนใจแต่เรื่องอะไรแบบนี้!”

 

            “ขอติดคำด่ามึงไว้ก่อนนะ ตอนนี้ขอเคลียร์เรื่องไอ้เตี้ยนี่ก่อน

 

            จงแดเบนเข็มมาหาคนที่นั่งทำหน้าหมาอยู่ตรงข้าม คนโดนมองก็ได้แต่ละล่ำละลักปฏิเสธการตอบคำถาม

 

            “พอๆ กูไม่คุยกับพวกมึงแล้ว

 

            เอาน่าเพื่อน มันไม่ได้ยากอะไรหรอก ทำเหมือนหนังที่พวกกูเคยส่งให้มึงดูตอนปีหนึ่งนั่นแหละ

 

            เพียงเท่านั้นใบหน้าหวานของรองเดือนวิศวฯก็แดงซ่านราวกับลูกมะเขือเทศ ซึลกิที่ทนฟังไม่ไหวก็ลุกขึ้นเดินออกไปเมื่อเห็นว่าการสนทนากำลังไปไกลขึ้นทุกที ขืนนั่งอยู่จนพวกมันคุยกันเสร็จรับรองว่าหน้าของเธอได้ระเบิดเพราะความเขินก่อนแน่ๆ

 

            ที่พวกกูมาพูดนี่ไม่ได้ต้องการส่งเสริมให้มึงทำอะไรแบบนี้นะเว้ย พวกกูแค่แนะนำแนวทางให้

 

            “แค่รักกันมันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอวะ

 

            “มันก็ใช่ มันก็ไม่ได้สำคัญขนาดที่ว่าเรื่องนี้คือเรื่องแรกที่คนรักกันต้องทำ แต่นี่มันก็เป็นอีกสิ่งที่เพิ่มสีสันให้ชีวิตคู่อะ

 

            “ถูก

 

            คำพูดของคิมจงอินเป็นผลให้คนตัวเล็กไตร่ตรองอยู่สักพัก จะว่าเขาไม่เคยคิดเรื่องนี้ก็ไม่ใช่หรอก ถึงแม้ว่าชานยอลจะไม่ใช่ผู้ชายที่หมกมุ่นกับเรื่องแบบนั้นเหมือนไอ้เพื่อนสองตัวนี้ แต่แบคฮยอนก็อดคิดมันไม่ได้

 

            ถ้าวันหนึ่งมันเกิดขึ้น เขาจะรับมือยังไงดี

 

            ในฐานะที่เป็นผู้ชาย แบคฮยอนยอมรับว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติมากอย่างที่เพื่อนๆพูดกัน หากแต่ว่ามันไม่ปกติเมื่อเป็นเขากับชานยอล ในเมื่อคิดไปก็หาคำตอบให้มันไม่ได้เสียที แบคฮยอนเลยคิดว่าระหว่างเขากับเด็กตัวสูง แค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้อาจจะเพียงพอแล้ว

 

            แค่ รักก็คงพอ

 

            ทว่าเรื่องนั้นแบคฮยอนต้องกลับมาคิดมันใหม่หลังจากที่สองคิมเป็นคนเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมา บวกกับช่วงนี้ชานยอลดูเครียดกับการสอบมาก วันๆเอาแต่จับหนังสือ จะมีพักบ้างก็แค่ตอนช่วงกินข้าว แต่หลังจากนั้นก็กลับไปขลุกอยู่กับตำราเหมือนเดิม

 

            เห็นใจแฟนตัวสูงจนมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขาตั้งคำถามกับตัวเองว่า ในฐานะคนเป็นแฟนกัน เขาสามารถช่วยอะไรปาร์คชานยอลได้บ้าง หรือแม้แต่ถ้าแบคฮยอนเป็นชานยอลจะทำอย่างไร

 

            และก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า หนึ่งในความคิดนั่นมีเรื่องแบบนั้นอยู่ด้วย

 

            “ขอบใจพวกมึงมาก ไว้จะลองกลับไปคิดดู

 

            จงอินยิ้มบางๆ ก่อนจะส่งมือไปผลักศีรษะเล็กอย่างมันเขี้ยว

 

            เออ ก็ลองกลับไปคิดดู แต่ก็อย่าคิดเยอะมากไปล่ะ

 

            “…”

 

            “และมึงก็ผู้ชาย

 

“…”

 

น่าจะเข้าใจอะไรพวกดีนะแบคฮยอน…”

 

           

 

           

 

           

 


 

 

 

 

 

 

 

            ดวงตาเรียวสวยไล่มองบรรดาเหล่าเสื้อผ้าที่ถูกวางกระจัดกระจายอยู่บนเตียงหลังเล็ก ค้นตู้เสื้อผ้าอยู่นานสองนานก็ยังไม่ได้เสื้อตัวที่ถูกใจสักที แถมคิมจงอินยังย้ำนักย้ำหนาว่าถ้าวันนี้ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ไปแบบครั้งที่แล้วอีกจะไม่ให้แบคฮยอนขึ้นรถ

 

            สั่งได้สั่งดีจริงๆ

 

            และก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะมาบ้าตามมันทำไม

 

            จากที่ตอนแรกจะไปฉลองในวันที่สอบเสร็จนั่นเลย แผนก็ถูกเปลี่ยนเมื่อพี่ๆที่ชวนพวกเขาไว้กลับขอเลื่อนเพราะติดสอบอีกหนึ่งตัว งานก็เลยต้องถูกเลื่อนมาเป็นอีกสองวันถัดมา

 

            และเรื่องเสื้อนี่คิมจงอินก็เพิ่งไลน์มาบอกเมื่อสองชั่วโมงก่อน

 

            มึงไม่มาบอกตอนกูแต่งตัวเสร็จเลยล่ะ!

 

            ขาเรียวภายใต้กางเกงผ้านิ่มพาตัวเองไปยังตู้เย็นเครื่องเล็กที่ตั้งอยู่ไม่ไกล มือเรียวคว้ากระป๋องน้ำอัดลมยี่ห้อโปรดมาไว้ในมือ ก่อนจะย้ายมานั่งพักบนเก้าอี้ข้างโต๊ะเขียน มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยที่บัดนี้ปรากฏให้เห็นไฟแจ้งเตือนมาถือไว้ในมือพร้อมเลื่อนปลดล็อคหน้าจอ

 

            Chanyeol

            ถ้าเหงามาหาผมได้นะครับ

            แต่ว่าพี่คงไม่เหงาหรอก

            วันนี้ใช่ไหมครับที่พี่จะหนีผมไปเที่ยว

 

           

            หึ! ตัดพ้อเก่ง~

 

            ข้อความถูกส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว คงเป็นเวลาเดียวกับที่เขากำลังค้นตู้หาเสื้อผ้าใส่ไปเที่ยววันนี้อย่างที่ปาร์คชานยอลว่า

 

           

            ถึงแม้ว่าเขาจะสอบเสร็จมาสองวันแล้ว แต่เด็กแพทย์ก็ยังเหลือสอบตัวสุดท้ายวันในวันพรุ่งนี้ และนี่ก็คือเหตุผลที่แบคฮยอนขลุกอยู่ในห้องของตัวเองทั้งๆที่วันนี้ชานยอลอยู่ห้อง

 

ขืนอยู่ด้วยกันไม่วายเขาจะต้องไปทำอะไรให้อีกคนเสียสมาธิแน่ๆ

 

ตอนที่เขาบอกว่าวันนี้จะไปเที่ยวร้านพี่ลู่หานและก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยเพราะรุ่นพี่นัดเลี้ยง เจ้าตัวก็พยักหน้าและบอกว่าเข้าใจ แต่ก็ยังไม่วายมาพูดตัดพ้อให้เขาได้ยินอยู่หลายครั้ง

 

            ทำไมต้องเป็นวันที่ผมตามไปดูแลพี่ไม่ได้ด้วยนะ

 

            และนี่คือประโยคที่แบคฮยอนพอจะจำได้

 

            อยากจะสวนไปจริงๆ จะตามไปดูแล หรือจะแต่งตัวหล่อไปเป็นอาหารตาให้ผู้หญิงในร้านกันแน่

 

            พูดถึงเรื่องแต่งตัว ริมฝีปากสวยยกยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงอะไรดีๆออก คราวนี้แหละคิมจงอินจะต้องยอมสยบให้กับความหล่อของเขา

 

            เพราะวันนี้

 

Baekhyun

            เดี๋ยวขึ้นไปหานะ

จะไปขอยืมเสื้อหน่อย

 

            จะเป็นวันที่แบคฮยอนหล่อที่สุด

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

            สองเท้าหยุดลงที่หน้าห้องที่แสนคุ้นเคย รออยู่นานสองนานชานยอลก็ไม่ยอมตอบไลน์เสียทีแบคฮยอนที่รอไม่ไหวเพราะนี่ก็ใกล้เวลานัดกับจงอินแล้วด้วย

 

            เคาะประตูอยู่หลายครั้ง ก็ไม่มีวี่แววว่าคนด้านในจะออกมาเปิดประตู คนตัวเล็กเลยตัดสินใจเงี่ยหูฟัง เสียงน้ำจากฝักบัวที่มีมาให้ได้ยินแบคฮยอนเลยแน่ใจว่าชานยอลคงจะกำลังอาบน้ำอยู่

 

            คีย์การ์ดที่อีกคนทิ้งไว้ให้ถูกหยิบขึ้นมาใช้ ไม่นานแบคฮยอนก็พาตัวเองเข้ามาในห้องกว้างที่มาอาศัยนอนอยู่บ่อยครั้ง ห้องที่ว่างเปล่าไร้เงาเจ้าของ บวกกับเสียงน้ำกระทบในห้องน้ำเป็นตัวยืนได้ดีว่าที่ชานยอลไม่ตอบไลน์เขานั้นเป็นเพราะเจ้าตัวกำลังอาบน้ำอยู่

 

            เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าตู้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เอื้อมมือไปเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะไล่สายมองเสื้อผ้ามากมายถูกแขวนอย่างเป็นระเบียบซึ่งต่างจากตู้ของเขาอยู่มากโข ที่ทุกอย่างมักจะกองรวมกันเป็นกองใหญ่ๆ ราวตู้ก็ใช้แขวนเพียงเสื้อนักศึกษาที่ไม่ค่อยได้หยิบมาใส่เท่าไหร่นัก

 

            ยืนเลือกอยู่นาน สุดท้ายแบคฮยอนก็ได้เสื้อตัวที่ถูกใจ และดูเหมือนตัวจะเล็กที่สุดในบรรดาเสื้อตัวอื่นๆ แบคฮยอนยกไม้แขวนเสื้อที่ตอนนี้กำลังทำหน้าที่แขวนเสื้อเชิ้ตลายทางสีฟ้าตัวใหญ่ขึ้นในระดับสายตา

 

มุมปากยกยิ้มเมื่อในหัวคิดถึงภาพตัวเองใส่เสื้อเชิ้ตตัวนี้พร้อมกับกางเกงยีนสีซีดและรองเท้าผ้าใบคู่โปรด พร้อมกับทรงผมคอมม่าแบบที่ชานยอลทำในวันประกวดดาวเดือนที่ผ่านมา

 

วันนี้ความหล่อของแบคฮยอนจะทำให้คิมจงอินต้องยอมถอนคำพูดที่ว่าเขาแต่งตัวเหมือนไปกินนมหน้าปากซอยมากกว่าไปกินเหล้านั่นให้ได้

 

แต่ทว่าจังหวะที่กำลังจะเดินออกจากห้องเพื่อไปแต่งตัวที่ห้องของตนเอง หูเจ้ากรรมกลับได้ยินเสียแปลกดังแทรกมาจากเสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นเสียก่อน และเมื่อตั้งใจฟังเสียงนั่นดีๆคนตัวเล็กถึงรู้ว่านั่นเป็นเสียงของปาร์คชานยอล

 

อะ อ่าส์~”

 

 

 

“…”

 

 

 

อื้ม พี่แบคฮยอน

 

 

 

“!!”

 

 

เชี่ย

 

ดวงตาเล็กเบิกกว้างมองไปยังต้นเสียงไม่วางตา เสียงทุ้มแหบพร่าที่พร่ำเรียกชื่อตนอยู่ในห้องน้ำเป็นตัวยืนยันว่าทุกอย่างที่เขาได้ยินคือเรื่องจริงไม่ได้หูฟาดหรืออะไรทั้งนั้น

 

และแบคฮยอนรู้ดีว่าในห้องน้ำนั่นอีกคนกำลังทำอะไร

 

คนด้านในก็คงไม่ได้เกิดอยากเรียกชื่อเขาตอนอาบน้ำหรอกใช่ไหม

 


เสียงนุ่มทุ้มที่ได้ยินอยู่ทุกวัน วันนี้มันกลับกระเส่าแหบพร่า บ่งบอกว่าคนในห้องน้ำนั่นกำลังมีความสุขมากแค่ไหน

 

 

อ่าห์ พี่แบคฮยอนครับ

 

 

ราวกับว่าคนด้านในต้องการจะแกล้งกัน แบคฮยอนเริ่มทำอะไรไม่ถูก ขนอ่อนบนตัวตั้งชันพร้อมกับแก้มใสที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ ความรู้สึกแปลกๆที่กำลังก่อตัวขึ้นทำเอาต้องเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ให้กับภาพจินตนาการที่กำลังฉายอยู่หัวของตัวเองตอนนี้

 

บยอนแบคฮยอนคนลามก

 

เสียงที่บ่งบอกว่าอีกคนกำลังสุขสมแค่ไหนมีมาให้ได้ยินไม่ขาดสาย จนต้องยกมือขึ้นลูบหลังคอเบาๆยามที่คนด้านในพร่ำเรียกชื่อเขา ก่อนคนตัวเล็กจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เมื่อได้สติจึงรีบพาตัวเองเดินออกมาจากห้องหรูนั่นเสีย

 

มือเรียวค่อยๆปิดประตูราวกับไม่อยากให้คนที่กำลังมีความสุขอยู่ด้านในรับรู้ถึงการมาของเขา เมื่อประตูห้องปิดสนิทลงลมหายใจหนักก้ถูกผ่อนออกมาแรงๆ ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ชื้นตรงขมับ ความรู้สึกที่เหมือนผ่านสนามรบมานี่มันคืออะไรกัน

 

            แบคฮยอนยกมือขึ้นทาบลงบนอกด้านซ้าย ที่รู้สึกว่าก้อนเนื้อด้านในจะทำงานดีผิดปกติ เพราะเหตุนี้หรือเปล่าเลือดถึงฉูบฉีดขึ้นมาบนหน้าจนเห่อร้อนไปหมด

 

            ให้ตาย

 

            ใครก็ได้เอาน้ำเสียงแหบพร่าที่กำลังเรียกชื่อเขานั่นออกไปจากหัวบยอนแบคฮยอนคนนี้ที

 

 

 

 

 

 

 



(100%)

#มทบชบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

4,993 ความคิดเห็น

  1. #4941 Lee Liew Kim (@leeliew13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 21:49
    โอ้ยยยยยย เขินแทนอ่ะ เขินนนนน
    #4941
    0
  2. #4647 61yep (@bhkesornkul) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 09:35
    ชานย๊อลลล
    #4647
    0
  3. #4613 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 10:46
    เอาแล้วโดนเพื่อนเป่าหูไม่ทันไร มาเจอขานยอบทำแบบนี้อีก เตรียมตัวเลยบยอนแบคฮยอน
    #4613
    0
  4. #4571 _bebebeam_e (@Ppcybk_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 21:26
    น้องชานยอลฮื่ออออ
    #4571
    0
  5. #4537 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 22:54
    น่ารักอ่ะ ความละมุนที่มีต่อแบค เขินๆ
    #4537
    0
  6. วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:49
    ฉันจำเป็นต้องกลับมาอ่านตอนนี้ เพราะลืมหมดแล้ว5555555
    #4528
    0
  7. #4485 Passmail (@Passmail) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 14:39
    กลับมาแล้วววว แงงง มาต่อเร็วๆนะคั้บ
    #4485
    0
  8. #4381 PaperAirplane (@BBsW_97) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 13:29
    น่ารักก ตั้งใจรอมากเว่อ มาต่อเร็วๆเถอะนะคะ ฮืออ คิดถึง
    #4381
    0
  9. #4378 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 20:26
    ไรท์จะไม่ทิ้งกันใช่มั้ยคะ ..ยังรอเสมอน้าา สู้ๆค่ะะ
    #4378
    0
  10. #4377 jitruethai2 (@Jitruethai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:16
    แงงงง รอนะคะๆๆ
    #4377
    0
  11. #4376 samplovemom (@samplovemom) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:53
    คิดถึงแล้วนะคะ อ่านวนต่อไปปปปปป
    #4376
    0
  12. #4372 คาร์เมน (@gamri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 14:21
    น้องชานยอลลลลล ฮือ รอนะคะๆๆๆๆ
    #4372
    0
  13. #4369 WimonratChaisri (@WimonratChaisri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 14:01
    รอเสมอนะคะไรท์ ฮือๆๆ
    #4369
    0
  14. #4368 _Muengpaii (@_Muengpaii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:48
    รอไรท์มาอัพอยู่นะคะ
    #4368
    0
  15. #4365 Popop Bnnz (@popop-1996) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:17
    ดีดดิ้น 55555 ในหัวคือคิดไม่ดีเลย
    #4365
    0
  16. #4361 chef_04 (@chef_04) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:53
    รออยู่นะคะ แง หายไปนานมากเบย TT
    #4361
    0
  17. #4360 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:19
    5555 แบคหลอนเลยเหรอ
    #4360
    0
  18. #4338 Pirada Pangchan P\'air (@pairloveza7733) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 12:05
    เมื่อไหร่ไรท์จะมา ฮือออออ รออออออออคอยยยยโครตๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #4338
    0
  19. #4337 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 22:50
    คิดถึงจังงค่าาา
    #4337
    0
  20. #4336 iLike207 (@getiizz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 14:32
    อ่านยาวๆ จนมาถึงตอนล่าสุด หูยยย สนุกมากอ่ะ แต่พอดูวันที่อัพ แงงงงงง ไรท์ คิดถึงงงงงงงง กลับมาเร็วๆนะ สนุกมากเลย
    #4336
    0
  21. #4333 aaangkhana (@aaangkhana) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:04
    รออยู่นะคะะ สู้ๆ
    #4333
    0
  22. #4331 Suphanidafon (@Suphanidafon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 17:53
    ไรท์ คิดถึงงงงงงง รออยู่น้าาาาา แงงง
    #4331
    0
  23. #4330 chanyeolpp61 (@chanyeolpp61) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 16:47
    ว๊าวววว
    #4330
    0
  24. #4329 Hunhun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:45
    Omggggggggg ฮือออออออค่อยเป็นค่อยไปเด้อ
    #4329
    0
  25. #4327 pchrwx (@pchrwx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:35
    คิดถึงมากๆเลยยย หายไปไหนน้า -,,-
    #4327
    0