meant to 'B ♡ | chanbaek

ตอนที่ 22 : meant to 'B | 20 ( 120% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 935 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

B
E
R
L
I
N
 

 

 

 

 

 

 

 


 

20

 

 

 

 

 

 

            ติ๊ง!

 

  ติ๊ง!

 

 ติ๊ง!

 

มือเรียวสวยหันพลิกหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นดู นิ้วโป้งเล็กจัดการเลื่อนปลดล็อคหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์ตอบข้อความเพื่อนสนิทกลับไป เมื่อเห็นว่าจงอินทักมาในกลุ่มด้วยความเป็นห่วง เพราะเมื่อคืนพวกเราต่างก็เละเอาการอยู่

 

ขนาดคิมจงอินที่ว่าคอแข็งยังมีเซ

 

คุยกับจงอินในกลุ่มไม่นาน อีกคนก็เปลี่ยนมาทักเขาในแชทส่วนตัวแทน และประโยคแรกที่จงอินทักมาทำเอาแบคฮยอนแทบจะสำลักสารนิโครตินที่กำลังสูดเข้าปอด มือเรียวลดมวนบุหรี่ในมือลง ก่อนจะเริ่มพิมพ์ตอบข้อความอีกคนกลับไป

 

Kim Jongin

ไง เดินไหวไหม

 

Baekhyun

เหี้ยไร

คิดเป็นแต่เรื่องแบบนี้หรือไง

 

Kim Jongin

อะไรๆ

เห็นเมื่อคืนมึงเดินเตะโต๊ะ

ก็เลยลองถามดู เผื่อว่าจะช้ำจนเดินไม่ไหว

:)

 

           

Beakhyun

มึง

Kim Jongin

?

 

                                                                                                                                   

         Baekhyun

ตอแหล ไอ้สัส

 

Kim Jongin

55555555555555555555555

 

 

แบคฮยอนยกมือข้างที่มีมวนบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนใบหน้าก็ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

 

อันที่จริงแบคฮยอนก็ไม่ได้เมาจนขาดสติ

 

ไม่ได้เมาจนจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไปบ้าง

 

เขาเพียงแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้เพียงเท่านั้น

 

หลังจากที่ชานยอลเข้าไปทำธุระต่อในห้องน้ำเมื่อคืน เขาก็เพลียมากจนเผลอหลับไปเสียก่อน ตื่นเช้ามาก็ไม่เจออีกฝ่ายเสียแล้ว จะเจอก็แต่โพสอิสที่เจ้าตัวติดไว้บนตู้เย็นนั่นแหละ

 

ผมไปสอบนะครับ น่าจะกลับตอนบ่ายๆ

ข้าวต้มอยู่ในตู้เย็น เอาออกมาอุ่นแล้วทานได้เลยครับ

ปล. ตื่นแล้วไลน์บอกผมด้วยนะ

 

แต่แทนที่เขาจะหยิบถุงข้าวต้มมาอุ่นกินให้หายแฮงค์ แต่ร่างกายกลับขี้เกียจเกินกว่าจะคิดทำอะไร แบคฮยอนกลับเดินหาซองบุหรี่ที่เหลือจากเมื่อคืนจนพบว่ามันอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่ถูกจับโยนลงตะกร้าเตรียมซัก จึงคว้ามันออกมานอกระเบียงพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ

 

ยืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและแน่นอนว่าในหัวเขาตอนนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฉับพลันใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงชัดเจนในความรู้สึก เรื่องแบบนั้นถึงแม้ว่ามันจะดูน่าอายยามที่พูดคุยกับพวกจงอิน แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วแบคฮยอนก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไร

 

อาจเพราะว่าผู้ชายคนนั้นคือปาร์คชานยอล

 

หลังจากที่ได้มีโอกาสคุยกับพี่คริสที่ร้านเหล้า บวกกับคำปรึกษาของคิมจงอิน แบคฮยอนก็คิดว่าไม่เห็นจะมีอะไรที่ตัวเขาจะต้องกังวล

 

และเมื่อคืนความรู้สึกแบบนั้นมันเกิดขึ้นจริงๆ

 

ยามที่เขาดึงชานยอลเข้ามาจูบ เบื้องลึกในหัวใจมันคือความต้องการ และยิ่งได้จ้องลงไปในนัยน์ตาคู่นั้นมันก็กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้แบคฮยอนควบคุมตัวเองไม่ได้

 

ความอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมา อ้อมกอดที่โอบรัด มือใหญ่ที่ลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังเหมือนต้องการปลอบโยนเขาจากสัมผัสที่จาบจ้วงบนริมฝีปากของเราทั้งสองคน

 

แบคฮยอนไม่สามารถบรรยายความรู้สึกตอนนั้นได้จริงๆ

 

เสียงเลื่อนประตูกระจกด้านหลัง ดึงคนที่กำลังจมอยู่กับคิดให้หันไปมองผู้มาใหม่ ชานยอลแทรกตัวเข้ามายืนตรงระเบียงเช่นเดียวกันกับคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคมจ้องมองแฟนตัวเล็กที่กำลังยกบุหรี่ขึ้นสูบตรงหน้า ก่อนที่ชายหนุ่มจะลอบถอนหายใจออกมาเสียงเบา

 

บยอนแบคฮยอนนี่ขยันสร้างความผิดให้ตัวเองทุกวันเสียจริง

 

ทั้งที่เขียนโน้ตบอกไว้แล้วแท้ๆ ว่าถ้าตื่นให้ไลน์บอกกันด้วย แต่นี่กลับเงียบเสียจนเขานึกเป็นห่วง แถมเมื่อกลับมาถึงห้องยังมาเจออีกคนยืนสูบบุหรี่อีก

 

มันน่าฟัดให้หายดื้อเสียจริงๆ

 

ชานยอลตัดสินใจพิงสะโพกหนาลงกับขอบระเบียงโดยหันหน้าไปทางอีกฝ่าย แขนใหญ่เอื้อมรวบเอวเล็กของคนที่โตแต่อายุเข้ามาไว้ในอ้อมกอด และก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า จัดการประกบริมฝีปากตัวเองเข้ากับริมฝีปากของคนตรงหน้าทันที จนรู้สึกได้ถึงกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ ของบุหรี่ที่แบคฮยอนกำลังสูบมันอยู่

 

อื้อ!

 

มือเรียวคว้าลาดไหล่กว้างภายใต้เสื้อนักศึกษานั่นไว้อย่างตกใจ ถึงแม้ว่าจะเอนตัวหนีแล้วแต่เขาก็แพ้ให้กับความเอาแต่ใจของชานยอลอยู่ดี

 

ริมฝีปากร้อนผละออกไปได้เพียงครู่ ความอุ่นร้อนนั่นก็กดลงมาบนริมฝีปากของแบคฮยอนอีกครั้ง หากแต่มันนุ่มนวล และอ่อนโยนกว่าครั้งแรกอยู่มากโข

 

ลิ้นร้อนนั่นกำลังไล่เลียกักเก็บความหวานจนคนที่ยืนอยู่ต้องกำเสื้อนักศึกษาของอีกฝ่ายไว้แน่น ก่อนที่แบคฮยอนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือร้อนที่สอดเข้ามาลูบไล้แผ่นหลังภายใต้เสื้อยืดตัวใหญ่

 

เพียงไม่นานความวาบหวามนั่นก็ผละออกไป ริมฝีปากเล็กนั่นเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อแข่งกับพวงแก้มน่ารัก ชานยอลจัดการส่งข้อนิ้วยาวไปเช็ดน้ำสีใสที่ไหลเปรอะเปื้อนมุมปากของคนตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างประสานกันไว้บนเอวบาง

 

จูบแรกคือแบคฮยอนไม่ไลน์บอกผมว่าตื่นแล้ว…”

 

“...”

 

ส่วนจูบที่สองสำหรับบุหรี่

 

แบคฮยอนที่กำลังจับจังหวะการหายใจจ้องมองใบหน้าของแฟนเด็กที่แฝงไปด้วยความจริงจัง และนั่นก็พอจะเดาได้ว่าชานยอลกำลังไม่พอใจ

 

อันที่จริงเรื่องนี้แบคฮยอนก็คิดมาอยู่พักใหญ่ว่าจะเลิกมันให้ได้ เหตุผลแรกเป็นเพราะสุขภาพของตัวเขาเอง ส่วนเหตุผลที่สองก็คงเป็นชายหนุ่มตรงหน้า แบคฮยอนรู้มาตลอดว่าชานยอลไม่พอใจกับการสูบบุหรี่ของเขา ตอนที่เริ่มรู้จักกับอีกฝ่ายในช่วงแรกยอมรับว่าเขาพึ่งมันบ่อยจริงๆ แต่ช่วงหลังมานี่ก็ลดมันลงได้บ้างแล้ว

 

และที่สูบอยู่ตอนนี้เพราะมันติดเป็นนิสัยเสียมากกว่า

 

มือเรียวสวยจัดการบี้บุหรี่ลงกับราวระเบียง ก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนกระถางต้นไม้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล และกลับมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

ขอโทษพอดีคิดอะไรเพลินๆน่ะเลยลืมไลน์ไปบอก

 

“...”

 

บุหรี่นี่ก็กำลังจะเลิกแล้ว อย่าดุดิหมอ

 

ก็อย่าดื้อสิครับ แต่ว่าเมื่อกี้แบคฮยอนเรียกผมว่าอะไรนะ

 

เมื่อชายหนุ่มถามซ้ำ คนที่หลุดปากเรียกอีกคนออกไปแบบนั้นก็ได้แต่เม้มปากแน่น ลูกปัดสีใสนั่นเลิกลักอย่างทำตัวไม่ถูก ต่างจากชานยอลที่ยิ้มกว้างเสียจนหน้าหมั่นไส้

 

ว่าไงครับ

 

หิวข้าวแล้ว

 

แบคฮยอนก็ยังเป็นแบคฮยอนอยู่วันยังค่ำ

 

ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะพูดออกมาแบบนั้น แต่ชานยอลก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ กลับกันท่อนแขนนั่นกลับรั้งอีกคนในเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆแทนเสีย

 

หิวข้าวก็ไม่ยอมกิน แต่เดินออกมาสูบบุหรี่แบบนี้เหรอครับ

 

“...”

 

ผมควรลงโทษแบคฮยอนเป็นครั้งที่สามหรือเปล่า

 

เราสองคนมองหน้ากันอย่างต้องการหยั่งเชิง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของแบคฮยอน ไม่มีความเจ็บปวดที่เกิดจากหมัดเล็กๆ ที่มักจะต่อยลงมาบนท่อนยามที่ขวยเขิน ไม่มีการสะบัดตัวหนี หรือเอ่ยพูดคำหยาบให้ชานยอลต้องคอยห้ามปราม

 

จะมีเพียงก็ดวงตาใสที่จ้องมองมา กับมือเรียวทั้งสองข้างที่ประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ พร้อมความน่ารักที่โน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

ความนุ่มหยุ่นที่กดลงข้างแก้ม เป็นเหตุให้คนตัวโตยืนนิ่ง เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าแบคฮยอนจะตอบโต้กันแบบนี้ และลมหายใจเล็กๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มนั่นก็เป็นตัวตอกย้ำว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง

 

ชานยอลมองตามคนตัวเล็กที่ผละมายืนมองหน้ากันเช่นเดิม พวงแก้มเนียนนั่นขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก และนั่นก็ทำให้เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการห้ามตัวเองไม่ให้เข้าไปฟัดอีกคน

 

เดี๋ยวนี้ขี้บ่นจังอะ

 

“...”

 

แล้วนี่เด็กแพทย์ยุ่งจนไม่มีเวลาโกนหนวดเลยหรือไง

 

โอเค

 

ชานยอลกำลังจะตายกับแบคฮยอนโหมดนี้

 

ถึงแม้ว่าแบคฮยอนจะทำใจดีสู้เสือ แต่เหมือนเสือตัวนี้จะชนะเขาได้ทุกครั้งไม่ว่าจะเอาวิธีไหนเข้าสู้ ดวงตาคมที่มองจ้องกลับมานั่นกำลังทำให้เขาไปไม่เป็น

 

กระแอมไอในลำคอเบาๆคลายความขัดเขินเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนเอาคืน ก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างนั้นพยายามแกะท่อนแขนที่กำลังโอบเอวตัวเองอยู่เพื่อทางหนี

 

แบคฮยอนครับ

 

“...”

 

ผมเขิน

 

เหมือนกันนั่นแหละน่า ไอ้เด็กยักษ์เอ้ย

 

อือ เขินก็ปล่อยได้แล้ว

 

“...”

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไม่ตอบโต้ บวกแรงกอดรัดที่ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง ทำให้แบคฮยอนต้องเงยหน้ามองคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

เจ้าเด็กแพทย์ฯตรงหน้ายังคงนิ่งไม่ไหวติง ริมฝีปากหยักนั่นถูกคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆ และนั่นทำให้แบคฮยอนนึกสงสัยอยู่ในใจว่านี่คือท่าทางของคนที่บอกว่าตัวเองเขินจริงๆหรือ แต่เมื่อไล่สายตาไปมองที่ใบหูทั้งสองข้างนั่นก็พอจะยืนยันสิ่งที่ปาร์คชานยอลพูดได้

 

ชานยอล หิวแล้วนะ

 

ถึงผมจะเขิน แต่ผมชอบมันนะครับ

 

หน่วยตาคมจ้องมองร่างเล็กในอ้อมแขนไม่วางตา แม้ว่าตอนนี้หูทั้งสองข้างจะแดงแค่ไหน

 

แบคฮยอนอยากจะบอกว่าตัวเองก็ชอบ ชอบที่มีอีกคนอยู่ด้วยกันตรงนี้ ชอบที่ได้เห็นเงาในตาของอีกที่สะท้อนเพียงภาพของเขา ชอบที่ได้รับความอบอุ่นที่แม้บางทีจะรู้สึกขัดเขินไปบ้าง ชอบที่สามารถทำตัวเป็นเด็ก เพียงเพราะอยากจะให้อีกคนคอยดูแล

 

และชอบทุกครั้ง เวลาที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน

 

อย่างเช่นตอนนี้...

 

เราจูบกันอีกครั้ง โดยที่มีมือของแบคฮยอนคอยประคองอยู่ข้างแก้มของอีกฝ่าย เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยเนื่องจากความสูงของเราต่างกัน เปลือกตาปิดสนิทซึมซับและถ่ายทอดความรู้สึกให้อีกคนได้รับรู้

 

แบคฮยอนเพิ่งรู้ว่าการลองเป็นผู้ให้บ้างก็รู้สึกดีไปอีกแบบ

 

ฉันก็ชอบเหมือนกัน

 

หมายถึง… ชอบเพราะคนคนนั้นเป็นนาย












ฉันต้องทำยังไงบ้าง

 

แบคฮยอนโกนหนวดไม่เป็นเหรอครับ

 

อือ ไม่เคยมีเลยอะ

 

ว่าจบก็ลูบคางตัวเองเบาๆ จะว่าแปลกก็แปลก เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยจับที่โกนหนวดเลยด้วยซ้ำ ที่บ้านก็มีเพียงพ่อและพี่แบคบอมที่ใช้ เขาเตรียมใจรอมันขึ้นมายี่สิบปีแล้ว แต่เหมือนว่าจะไร้วี่แวว พอลองไปปรึกษาจงอินยิ่งแล้วใหญ่

 

ไม่ได้คำตอบที่มีประโยชน์กลับมาแถมยังโดนไอ้บ้านั่นด่าอีก

 

มึงมันพิการไอ้หมาเตี้ย

 

ไอ้เพื่อนเวร ก็มันไม่ขึ้นให้กูทำไง




มันต้องใช้โฟมอะไรก่อนปะ เคยเห็นจงอินทำอะ

 

ท่าทางที่บ่งบอกว่าอีกคนไม่เคยทำจริงๆอย่างที่เจ้าตัวพูด ทำให้ชานยอลเริ่มเชื่อถึงแม้ว่าจะอดแปลกใจไม่ได้

 

ครับ แต่ผมไว้ใจพี่ได้ใช่ไหมเนี่ย หืม

 

ดูถูกกันเกินไปหรือเปล่าฮะปาร์คชานยอล

 

ไม่ได้ดูถูก เพียงแต่ขนาดตัวเขาเองยังได้เลือดในครั้งแรก และนี่ก็เป็นครั้งแรกของแบคฮยอนเหมือนกัน แถมยังไม่ใช่หน้าของเจ้าตัวเองจะสามารถรู้น้ำหนักมือที่พอดีได้อย่างไรกัน

 

เขาเพียงแค่กลัวว่าจากการโกนหนวดธรรมดาจะกลายเป็นโศกนาฏกรรมก็แค่นั้นเอง

 

ชานยอลมองใบหน้างุ้ยๆ ของคนอายุมากกว่าก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะรวบเอวบางด้วยมือทั้งสองข้าง พร้อมกับยกคนร่างอีกคนให้นั่งลงบนเค้าเตอร์อ่างล้างหน้า โดยมีมือแบคฮยอนคว้าเข้าที่ไหล่หนาของแฟนตัวสูงเพราะการกระทำที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

 

นี่! ทำไมชอบทำไรไม่บอกกันก่อน

 

คนทำผิดเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปล้างหน้าตรงอ่างด้านข้าง เมื่อทำความสะอาดใบหน้าเสร็จชานยอลจึงยื่นขวดบางอย่างกับที่โกนหนวดสีดำไปให้คนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ด้านข้าง

 

ใบมีดมันคมนะครับ ไม่ต้องออกแรงกดมันเยอะเดี๋ยวมันจะบาด

 

แบคฮยอนพยักหน้าพร้อมกับอ่านตัวหนังสือบนขวดสีดำในมือ ก่อนจะพบว่ามันคือโฟมที่ใช้สำหรับการโกนหนวด

 

และถ้าหน้าผมเป็นแผล ขอลงโทษจุดละจูบนะครับ

 

ข้อเสนอนั่นแทบจะทำให้คนฟังทิ้งของในมือ แล้วเดินออกไปจากห้องน้ำเสียเดี๋ยวนั้น แต่ติดว่ามีท่อนแขนใหญ่คนของคนเจ้าเล่ห์ขนาบข้างตัว จนกลายเป็นว่าเขาถูกบังคับให้ยอมรับข้อตกลงที่ว่านั่นอย่างไม่มีข้อแม้

 

จริงๆ แล้วเป็นคนแบบนี้สินะ

 

เจ้าเล่ห์ที่หนึ่ง!

 

แบคฮยอนไม่สนใจคำพูดของแฟนเด็กตัวสูง จัดการบีบโฟมใส่มือและป้ายลงบนใบหน้าของอีกคน โดยที่ชานยอลยังคงจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้น

 

มันต้องใช้เยอะแค่ไหน

 

เอ่ยถามในขณะที่มือยังคงสาละวนอยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย มุมปากหยักยกยิ้มให้กับความน่ารักของคนที่นั่งอยู่บนเคาท์เตอร์หินอ่อน ชานยอลรู้ว่าอีกคนกำลังตีมึนทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเขา และการที่แบคฮยอนเอาแต่หลบสายตา เหมือนกับว่ากำลังตั้งใจจะเมินกันนั่นยิ่งทำให้เขาอยากจะฟัดอีกฝ่ายให้หายมันเขี้ยว

 

มือเล็กๆ ที่กำลังบรรจงป้ายโฟมบนใบหน้าคมคาย ถูกมือใหญ่ของชานยอลรั้งไว้ก่อนจะดึงเข้าหาตัว พร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้ จนคนบนเค้าท์เตอร์ได้แต่เบิกตากว้างย่นคอหนี

 

นี่จะทำอะไร อื้อ!

 

ผมว่าคงหนาพอแล้วแหละครับ

 

โฟมที่แบคฮยอนเป็นคนป้ายลงบนใบหน้าหล่อเหลานั่นเองกลับมือ หากแต่ตอนนี้ส่วนหนึ่งของมันกลับกลายมาอยู่บนใบหน้าของเขา เพราะเด็กตัวสูงเลือกที่จะเล่นพิเรนทร์เอาแก้มของตัวเองมาแนบกับแก้มของแบคฮยอนเสียอย่างนั้น

 

ความเจ็บแล่นลิ้วมายังก้านสมองจนชานยอลต้องหลุดเสียงร้องออกมาเบาๆ เมื่อโดนหมัดเล็กนั้นทุบเข้าให้ที่อกดังอัก ปากเล็กบ่นขมุบขมิบอย่างจับใจความไม่ได้ พร้อมกับมือเล็กที่พยายามป้ายโฟมบนหน้าออก

 

ชานยอลเมื่อเห็นแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่วายโดนอีกฝ่ายมองค้อนเสียวงใหญ่

 

โกรธผมเหรอครับ

 

เล่นเป็นเด็กๆน่าชานยอล

 

ขอโทษค้าบบ

 

มือใหญ่ลูบลงบนแก้มใสเพื่อจัดการเช็ดโฟมสีขาวบนใบหน้าอีกคนออก ก่อนย่อตัวเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าของตัวเองอยู่ในระดับเดียวกันกับอีกฝ่าย

 

เริ่มเลยครับ ผมพร้อมแล้ว

 

ว่าจบก็หลับตาพริ้มอย่างเตรียมพร้อม แบคฮยอนถอนหายใจออกมาไม่แรงนัก ก่อนเชยคางคนตัวตรงหน้าให้เงยขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับกดใบมีดลงบนใบหน้าอีกคนด้วยความเบามือ

 

ชานยอลรับรู้ถึงความเกร็งของอีกคน ใบมีดเคลื่อนตัวไปอย่างนุ่มนวล ไม่ได้สร้างความเจ็บให้เขาแต่อย่างใด

 

ฉันต้องล้างมันทิ้งก่อนใช่ไหม

 

เสียงเล็กเอ่ยถามพร้อมกับสัมผัสที่หายไป เสียงน้ำจากก๊อกที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลตัดสินใจมองภาพตรงหน้า และเมื่ออีกคนล้างใบมีดเสร็จแล้ว จึงหันกลับมาหากันอีกครั้ง

 

หลับตาสิ

 

ไม่หลับได้ไหมครับ

 

จ้องตาหยั่งเชิงกันเพียงครู่ ก่อนจะเป็นแบคฮยอนเองที่แพ้อีกคนราบคาบ มือเล็กวางลงบนลาดไหล่หนาของชานยอลเพื่อหาหลัก ก่อนจะเริ่มต้นทำในสิ่งที่ตัวเองทำคั่งค้างเอาไว้ก่อนหน้า

 

แบคฮยอนขยับของมีคมในมือด้วยความใจเย็น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนใครอีกคนจับจ้องไม่วางตา พยายามที่จะโฟกัสสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้า และไม่วอกแวกไปกับสิ่งที่กำลังเรียกร้องความสนใจกันอยู่ในตอนนี้

 

แต่แน่นอนว่ามันยากกว่านั่งทำสูตรแคลคูลัสเป็นร้อยๆ ข้อเสียอีก

 

เพียงไม่นานใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าก็สะอาดเกลี้ยงเกลา และคิดว่าตัวเองกำลังจะรอดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจเต้นแรงตรงหน้า หากแต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อคนเจ้าเล่ห์ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระเสียที

 

เสร็จแล้ว

 

ครับ

 

ครับแล้วก็หลบ จะได้ลง

 

พี่ไม่ตรวจความเรียบร้อยหน่อยเหรอ

 

นายก็ตรวจสิ ถ้ามันไม่เกลี้ยงก็โกนต่อเอง

 

แทนที่เมื่อพูดอย่างนั้นแล้วชานยอลจะยอมถอยให้กัน ทว่าอีกคนกับเอาแต่ยืนนิ่งอยู่อย่างเดิม 

 

แบคฮยอนครับ

 

“...”

 

วันอาทิตย์นี้ผมว่าจะกลับบ้าน

 

“...”

 

ไปเจอพ่อแม่ผมด้วยกันนะ

 

ประโยคที่หลุดออกจากปากอีกฝ่ายทำเอาคนได้ฟังชะงักงัน นัยตาสวยเริ่มสั่นไหวหากแต่กำลังจ้องอีกคนกลับนิ่ง

 

ความรู้สึกตอนนี้มันทั้งตื่นเต้น และตื่นกลัวไปพร้อมกัน จะว่าดีใจก็ดีใจ แต่ความคิดมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้มันก็ทำให้แบคฮยอนกังวลอยู่ไม่น้อย

 

คิดดีแล้วเหรอ

 

ครับ

 

หน่วยตาคมจ้องมองใบหน้าหวานของแฟนตัวเล็กที่ตอนนี้ฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด และท่าทางนั่นก็ไม่ได้ต่างจากที่ชานยอลคาดเดาไว้มากนัก

 

มือใหญ่เอื้อมไปคว้ามือเรียวทั้งสองข้างมากอบกุมไว้ พร้อมใช้นิ้วโป้งลูบไปมาเบาๆ หวังมันจะช่วยคลายความกังวลของอีกคนได้

 

เชื่อใจผมนะครับ

 

“...”

 

เชื่อใจผมเหมือนวันที่แบคฮยอนไว้ใจให้ผมเข้ามาดูแล

 

จ้องเข้าลึกเข้าไปดวงตาเรียวสวยตรงหน้า ชานยอลต้องการสร้างความมั่นใจให้คนรักของตัวเอง และตอกย้ำอีกฝ่ายว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะไม่มีวันปล่อยมือคู่นี้เด็ดขาด อันที่จริงเขาก็เกริ่นกับมารดาไปบ้างว่าเขามีแฟนแล้ว และลึกๆก็คิดว่าครอบครัวก็คงไม่ใจร้ายกับเราทั้งสองคนมากเกินไป

 

แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ยอมรับกันได้ยาก แต่ถึงอย่างไรชานยอลก็อยากจะทำให้มันถูกต้อง

 

ฉัน…”

 

“...”

 

ฉันเชื่อใจนายอยู่แล้ว... แต่มันไม่เร็วไปเหรอชานยอล นี่เพิ่งสามเดือนเองนะ

 

ถ้านับที่ผมจีบแบคฮยอนด้วยนี่ก็เกือบครึ่งปีแล้วนะครับ จะว่าไปทำไมแบคฮยอนใจอ่อนกับผมช้าจัง-- โอ๊ะ!

 

ไม่รอให้อีกคนได้พูดกับประโยค แบคฮยอนก็โน้มตัวไปด้านหน้า ก่อนจะฟังเขี้ยวคมๆ ของตัวเองลงบนลาดไหล่กว้างภายใต้ชุดนักศึกษา ข้อหาที่เอาแต่พูดเล่นในขณะที่ตัวเขาเองก็เครียดจะตายอยู่แล้ว

 

ผมกัดคืนบ้างได้ไหมเนี่ย

 

ตลกละ

 

แบคฮยอนหลุดขำออกมาเบาๆ พร้อมกับวางคางมนลงบนไหล่ของคนที่ยืนอยู่ ชานยอลก็เคลื่อนกายเข้าหาเพื่อให้อีกคนได้พักพิงอย่างถนัดถนี่โดยที่มือใหญ่เปลี่ยนมาโอบเอวเล็กๆ นั่นไว้

 

และกลายเป็นว่าตอนนี้เรากำลังกอดกัน

 

ความเงียบเข้าเกาะกุมพื้นที่ เราปล่อยให้เวลาให้ล่วงเลยไปพร้อมกับคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ ชานยอลรู้ว่าแบคฮยอนกับกำลังหนักใจ และซึ่งเขาเองก็หนักใจไม่แพ้กัน

 

ปาร์คชานยอลแค่คนธรรมดาที่ไม่อาจจะคาดเดาอะไรล่วงหน้าได้ หากแต่มีเพียงอย่างเดียวที่เขาสามารถทำได้คือสร้างความมั่นใจให้กับคนที่เขารักว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปได้ด้วยดี

 

ชานยอล…”

 

ครับ

 

มันจะโอเคใช่ไหม

 

คนตัวสูงไม่ตอบ หากเพียงออกแรงดันไหล่เล็กของอีกคนให้ออกมาเผชิญหน้ากัน

 

งั้นผมให้เวลาแบคฮยอนได้คิดก่อน โอเคไหมครับ

 

“...”

 

บางทีผมอาจจะปุบปับเกินไป ไว้ถ้าแบคฮยอนอยากไปให้บอกผมนะ แต่ถ้ายังไม่พร้อมเอาไว้คราวหลังก็ได้ครับ

 

คนขี้กังวลพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับยิ้มบางตอบกลับไป ชานยอลรวบร่างบอบบางเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง กดจูบลงบนขมับอย่างแสนรัก ก่อนที่ทั้งสองคนจะผละออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของใครสักคน

 

น่าจะเป็นของแบคฮยอนนะครับ เพราะของผมปิดเสียงไว้

 

แบคฮยอนกระโดดลงจากเค้าท์เตอร์อ่างล้างหน้า ก่อนจะเดินออกไปหาตัวต้นเหตุที่กำลังแผดเสียงร้องอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ โดยมีแฟนตัวสูงเดินตามหลังออกมา

 

และเมื่อเห็นรายชื่อคนโทรบนหน้าจอ ยิ่งทำเอาคิ้วบ้างย่นเข้าหากันด้วยความสงสัย

 

 

 

เฮียบอม

 

ว่าไงเฮีย--

 

(เตี้ยเปิดประตูให้เฮียหน่อยดิ)

 

ห้ะ อะไรของเฮียเนี่ย?”

 

(ไม่อยู่ห้องเหรอ เฮียมาเก้อเหรอเนี่ย)




เดี๋ยวนะ




(เฮียอยู่หน้าห้องเตี้ยเนี่ย กะจะมาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย)

 

“...”

 

(เคาะเรียกตั้งนานนึกว่าหลับ สรุปไม่อยู่เหรอ)




อืม

 

ระบบความปลอดภัยของหอนี้ เป็นอะไรที่น่าไว้วางใจจริงๆ

 

หากแต่ก่อนที่จะตอบคนพี่กลับไปสายตาก็หันไปเห็นร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้องเสียก่อน แบคฮยอนยืนทบทวนบางอย่างอยู่กับตัวเองอยู่ครู่นึง โดยที่สายตายังคงทอดมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตรงหน้าอยู่อย่างนั้น

 

ไม่นานชานยอลที่กำลังเตรียมหาชุดลำลองใส่แทนการใส่ชุดนักศึกษาหันมาสบตากัน คิ้วเข้มนั่นเลิกขึ้นอย่างต้องการถามเขาว่ามีอะไรหรือเปล่า

 

และใช่

 

แน่นอนว่าแบคฮยอนมี




เฮียบอม…”

 

(...)

 

 

ผมก็มีอะไรจะเซอร์ไพรส์เฮียเหมือนกันว่ะ

 

 

 










รู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่านะว่าบรรยากาศมันอึดอัดแปลกๆ

 

เตี้ยกินนี่ดิเฮียซื้อมาให้

 

แบคฮยอนมองถ้วยพุดดิ้งไข่ของโปรดถูกเลื่อนมาตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปหยิบก่อนจะคว้าช้อนมาตักขนมเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย

 

ว่าแต่เฮียมาที่นี่ได้ยังไง

 

หันไปถามคนเป็นพี่ที่นั่งมองชานยอลไม่วางตา ส่วนคนโดนมองเองตอนนี้ตัวแทบจะลีบติดไปกับเก้าอี้ ร่างใหญ่ๆ ของเจ้าตัวดูเล็กลงไปถนัดตาแม้ว่านี่จะเป็นห้องของตัวเองก็ตาม

 

แบคฮยอนตัดสินใจเปลี่ยนจุดหมายปลายทางของผู้เป็นพี่โดยการบอกเลขห้องของชานยอลไป ระหว่างนั้นเขาก็ทำข้อตกลงกับแฟนเด็ก แม้อีกคนจะมีท่าทีตกใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธอะไร

 

และที่เขามีท่าทีวางใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เพราะว่าพี่ชายของเขารู้เรื่องนี้แล้ว เพียงแต่ยังไม่เคยได้เจอชานยอลก็เท่านั้นเอง

 

ตอนบอกก็ดูเหมือนจะรับได้ 


แต่ทำไมพอมาเจอกันจริงๆ มันถึงอึดอัดแบบนี้วะ

 

เฮียมาทำงานแถวนี้เลยแวะมาหา แล้วนี่ไม่กลับบ้านกลับช่องเลยนะ

 

ว่าจบก็เขกศีรษะเล็กๆ ของคนเป็นน้องไปหนึ่งทีเป็นเหตุให้คนกระทำต้องมุ่ยหน้า

 

หลังสอบเสร็จผมโดนรุ่นพี่ลากไปนู่นมานี่ วันนี้เพิ่งได้พักวันแรกเนี่ย

 

แล้วทำไมไม่พักห้องตัวเอง ย้ายห้องแล้วหรือไง

 

ชานยอลลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ยามที่สายตาของพี่ชายคนรักที่มองมายังเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนที่หน่วยตาคมจะเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อแฟนตัวเล็กเอ่ยบางสิ่งบางอย่างที่ไม่คาดคิด

 

เมื่อคืนผมนอนห้องชานยอล นี่ก็ว่าจะกลับห้องไปอาบน้ำพอดี แต่เฮียมาก่อนนี่ไง

 

เฮียอยู่ห้องเตี้ยก็ได้

 

ห้องผมรกอะดิ

 

เอ่ยพูดไปพร้อมกับมือที่ตักขนมเข้าปากอย่างไม่หยุดหย่อน ชานยอลลอบมองแก้มกลมนั่นขยับเขยื้อนไปตามแรงเคี้ยว และเมื่อเห็นคราบขนมที่เปรอะเปื้อนตรงมุมปากน่ารักนั่นจึงส่งมือไปเช็ดให้อย่างลืมตัว

 

เลอะหมดแล้วครับ

 

อะแฮ่ม!

 

“!!”

 

แบคฮยอนหลุดหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางตกใจของแฟนหนุ่มแต่แน่นอนว่าอีกฝ่ายยังคงเก็บอาการได้เป็นอย่างดี

 

นี่เป็นครั้งแรกที่บยอนแบคฮยอนได้เห็นหน่วยตาคมฉายแววไม่มั่นใจออกมาให้เห็น ถึงแม้มันจะไม่ได้ชัดเจน แต่กับคนที่ได้จ้องมองดวงตาคู่นั้นทุกวันแบบเขา กลับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงได้ไม่ยากนัก

 

เฮียทำชานยอลตกใจนะ

 

คงไม่เท่าเฮียหรอกมั้ง

 

“...”

 

เจอน้องชายตัวเองในสภาพนี้อยู่ในห้องผู้ชายเนี่ย เฮียแม่งทำหน้าไม่ถูกเลย

 

คนตัวเล็กหัวเราะเสียงใส และนั่นยิ่งทำให้คนมองยิ่งมันเขี้ยวจนอดไม่ได้ยกมือขึ้นผลักศีรษะคนเป็นน้องจนแบคฮยอนหลุดร้องออกมาเบาๆ

 

เซอร์ไพรส์ปะเฮีย

 

ยังจะถามอีกเหรอ

 

ชานยอลที่นั่งมองบรรยากาศระหว่างพี่น้องตรงหน้าหลุดยิ้มออกมาอย่างลืมตัว แบคฮยอนที่ปกติน่ารักแล้ว เวลาอยู่กับพี่ชายตัวเองกลับกลายเป็นเด็กน้อยไปเสียอย่างนั้น

 

ยิ้มอะไร มีอะไรน่าตลกหรือไง

 

ฉับพลันรอยยิ้มบนหน้าคมคายก็หายไป หลังจากประโยคนั้นของบยอนแบคบอมดังขึ้น ชานยอลกลับมานั่งหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง เมื่อพี่ชายของแฟนตัวเล็กเอาแต่มองกันไม่วางตา

 

บรรยากาศที่ตลบอบอวนไปด้วยความอึดอัดทำให้แบคฮยอนคิดว่าตัวเองต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง

 

แล้วเฮียเป็นไรเนี่ย หงุดหงิดอะไรมา ถึงมาลงกับแฟนผมเนี่ยห้ะ

 

แม่งเอ้ย

 

เขินฉิบหาย

 

ไอ้ตอนพูดไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้ตอนที่พูดจบแล้วหันไปมองหน้าชานยอลนี่ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กสาวกำลังสารภาพรักอะไรทำนองนั้น จึงทำได้เพียงแค่ตักพุดดิ้งเข้าปากแก้เขินไปเรื่อยๆ หลบสายตาคู่นั้นที่กำลังมองมา

 

อะ ให้มันน้อยๆ หน่อย

 

คนเป็นพี่เอ่ยปรามพฤติกรรมของน้องชายตัวเอง รวมถึงไอ้เด็กตัวสูงที่นั่งมองแบคฮยอนไม่วางตานั่นด้วย

 

ชัดเจนดีจริงๆ

 

แล้วเป็นไงแบคฮยอนเลี้ยงยากไหม

 

ชานยอลกลับมานั่งตัวเกร็งอีกครั้งหลังจากพบว่าพี่ชายของแบคฮยอนเปลี่ยนมาคุยกับตัวเองแทน

 

ไม่ยากครับ มีดื้อบ้าง กินเก่งไปหน่อย...

 

“...”

 

แต่รวมๆ แล้วก็เอาอยู่ครับ

 

นี่ปาร์คชานยอล!

 

คนที่นั่งกินพุดดิ้งอยู่เหวขึ้นมาเสียงดัง ชานยอลหลุดร้องออกมาเสียงไม่ดังนักเมื่อคนอีกฝั่งใช้เท้าเล็กๆ ที่วางอยู่ใต้โต้ะทานข้าวนั่นเตะเข้าที่หน้าแข้งของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของพี่ชายตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

เฮียหยุดขำเลย!

 

ใบหน้าใสมุ่ยลงอย่างเด็กกำลังโดนขัดใจ คนเป็นพี่เห็นแบบนั้นจึงพยายามหยุดหัวเราะและเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนปากเล็กๆนั่นจะย่นจนติดจมูกไปเสียก่อน

 

แล้วนี่คบกันมานานแค่ไหนแล้วนะ

 

ก็ใกล้จะสามเดือนแล้วครับ

 

บยอนแบคบอมพยักหน้าเบาๆ ให้กับคำตอบ ก่อนจะหันมองน้องชายที่นั่งหน้ามุ่ยตักขนมเข้าปากสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของน้องเขย

 

เห็นแบคฮยอนบอกเรียนหมอใช่ไหม

 

ครับ

 

เรียนหนักขนาดนี้มีเวลาดูแลน้องชายฉันหรือไง

 

คำถามของคนเป็นพี่ทำเอาแบคฮยอนที่นั่งฟังอยู่นึกเป็นห่วงอีกฝ่ายขึ้นมา เขารู้ดีว่านี่เป็นเรื่องที่ปาร์คชานยอลกังวลกับมันอยู่ตลอด และเจ้าตัวเอ่ยขอโทษเขาอยู่บ่อยครั้งที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ ซึ่งเขาเองก็เข้าใจว่ามันเป็นหน้าที่ แค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ดีแล้ว

 

กลับเป็นแบคฮยอนมากกว่าที่กังวลว่าแทนที่จะใช้เวลาว่างที่มีอยู่น้อยนิดนั่นอยู่กับครอบครัวหรือเพื่อนฝูง กลับต้องมาแบ่งมันเพื่ออยู่กับเขาด้วย

 

ครับ นี่คือสิ่งที่ผมกังวลอยู่ตลอด แต่แน่นอนว่าทางเดินนี้ผมก้าวถอยหลังไม่ได้ และกับแบคฮยอนผมก็ปล่อยมือไม่ได้เหมือนกัน

 

ชายหนุ่มหันไปสบตากับแบคฮยอนที่มองกันอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบาง และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายยิ้มตามออกมาได้ไม่ยาก

 

แบคฮยอนบอกเพียงว่าเข้าใจ และให้ผมตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ตอนนั้นตัวผมเอาก็คิดเพียงว่าผมจะปล่อยให้แบคฮยอนเอาแต่เข้าใจผมฝ่ายเดียวไม่ได้

 

“...”

 

ผมรู้ว่าตอนนี้มันเพิ่งแค่เริ่มต้น ทั้งเรื่องชีวิตคู่ เรื่องเรียน และครอบครัว แต่ผมจะพยายามหาตรงกลาง และทำทุกอย่างให้สุดความสามารถของผม

 

“...”

 

ถึงแม้ว่าผมจะเหลือเวลาว่างเพียงห้านาทีต่อวัน ผมก็จะใช้มันเพื่อดูแลสองสิ่งที่ผมรัก

 

เมื่อได้ยินและได้เห็นแววตาที่ฉายแววจริงใจนั่น บอกได้เต็มปากเลยว่าบยอนแบคบอมชอบเด็กคนนี้ และเข้าใจว่าอะไรที่เด็กคนนั้นสามารถเอาชนะใจน้องชายของเขาได้

 

ซึ่งมันก็มันก็ทำให้เขาวางใจไปเปราะ

 

แล้วรู้ใช่ไหมว่ามันยากสำหรับพ่อแม่ของพวกเรา

 

ส่วนอีกเปราะนึงก็เรื่องนี้นี่แหละ

 

ลำพังฉันก็ไม่ได้อะไร แต่กับผู้ใหญ่ แน่นอนว่ามันค่อนข้างยากที่เขาจะเข้าใจ

 

ชานยอลพยักหน้าอย่างเข้าใจ ที่บยอนคนโตพูดมาคือถูกหมดทุกอย่าง และมันก็เป็นเรื่องที่ทั้งเขาและแบคฮยอนต่างก็เป็นกังวล

 

อย่างที่พี่บอกครับว่ามันยาก แต่ผมคิดว่าพวกท่านเองคงจะเข้าใจถ้าเราได้นั่งพูดคุยเรื่องนี้อย่างจริงจัง

 

แบคบอมส่ายหัวเบาๆ ให้กับความคิดบวกของเด็กหนุ่มตรงหน้า ซึ่งถูกแล้วมันเป็นเรื่องที่ดี แต่เขาเพียงอยากจะเตือนว่าโลกมันไม่ได้เป็นไปตามใจเราทุกอย่าง มีอะไรที่เรายังไม่รู้อีกมากมาย

 

แม้แต่ครอบครัว พ่อแม่ที่เราคิดว่ารู้จักตัวท่านดีมันอาจจะไม่ใช่แบบนั้น

 

ฉันไม่ได้อยากจะตัดกำลังใจนายนะ แค่อยากบอกว่าเผื่อใจไว้บ้าง เรื่องนี้เรื่องใหญ่มากนะชานยอล และเราคาดเดาความคิดพ่อแม่เราไม่ได้หรอก

 

“...”

 

ท่านคิดซับซ้อนกว่าเราเยอะ

 

ไม่ใช่ว่าใจร้าย แต่เขาเพียงแค่อยากให้ชานยอลคิดทบทวนเรื่องนี้มากกว่านี้ เพราะจะช้าจะเร็วอย่างไรพ่อแม่เราก็ต้องรับรู้ ส่วนหลังจากนั้นอะไรจะเกิดขึ้นก็อยากให้มีสติกับมัน และเตรียมรับมือหากมันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคาดหวังไว้

 

ครับ

 

“...”

 

แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ยังจะเชื่อใจตัวเองนะครับ เชื่อใจแบคฮยอนว่าเราจะผ่านมันไปได้ แล้วก็อยากให้พี่เชื่อใจผมเหมือนกัน

 

แบคฮยอนรู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นมันอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ชานยอลยังคงเป็นชานยอลที่ดีอยู่เสมอ และเขาหวังว่าพี่ชายและครอบครัวของเขาจะรับรู้ถึงมัน

 

สัมผัสหนักๆบนกลุ่มผมเรียกให้แบคฮยอนหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นฝ่ามือของพี่ชายตัวเองที่กำลังลูบศีรษะของเขาอยู่

 

อืม ยังไงก็ฝากแบคฮยอนด้วย บอกไว้เลยไม่ว่านายจะคิดมากแค่ไหน เจ้านี่มันคิดมากกว่านายเป็นสิบเท่า

 

“...”

 

ส่วนเรื่องอื่น แค่พูดเหมือนที่นายพูดกับฉันวันนี้ ฉันคิดว่ามันจะช่วยได้บ้าง อย่าลืมว่ายังไงครอบครัวก็สำคัญ ไม่ว่าเขาจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็อย่าถือเป็นอารมณ์ สุดท้ายแล้วพ่อแม่ก็อยากหาสิ่งดีๆ ให้ลูกตัวเองทั้งนั้น

 

“...”

 

เพราะฉะนั้นจับมือกันไว้ให้แน่นๆ ก็พอ
















สายตาที่พี่ชายใช้จ้องมองมากำลังทำให้แบคฮยอนทำตัวไม่ถูก มือเรียววางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

 

อะไรของเฮียเนี่ย

 

ไปหามากจากไหน หืม

 

แบคบอมเพยิดหน้าไปทางร่างสมส่วนของปาร์คชานยอลที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอกระเบียง

 

ชาติที่แล้วผมกู้ชาติมาเฮีย

 

เหอะ อยากจะให้แม่มาเห็นพฤติกรรมลูกชายคนเล็กจริงๆ

 

คนตัวเล็กยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ และท่าทางนั่นก็เป็นเหตุให้คนเป็นพี่ทนไม่ไหวผลักศีรษะเล็กๆ ของน้องไปหนึ่งที หากแต่แบคฮยอนเพียงแค่ยิ้ม และออกแรงเคี้ยวน้ำแข็งจนเกิดเสียงดังอย่างต้องการปั่นประสาทกันเสียอย่างนั้น

 

แล้วจะกลับบ้านเมื่อไหร่

 

วันพุธหน้าผมต้องเข้ามอไปประชุมเรื่องฝึกงานอะ อาจจะกลับช่วงอาทิตย์หน้านั่นแหละ แต่ไม่รู้วันไหนนะ

 

เด็กเตี้ยของเฮียจะเรียนจบแล้วเหรอเนี่ย

 

แน่นอน เตรียมเงินไว้รับปริญญาผมด้วยนะ

 

บรรยากาศเงียบลง จะหลงเหลือก็เพียงเคี้ยวน้ำแข็งแจ๊บๆ ของคนที่บอกว่าตัวเองกำลังจะเรียนจบ แต่ท่าทางนั่นไม่ต่างกับเด็กวัยห้าขวบเลยสักนิด

 

แบคบอมไล่สายตามองสภาพของน้องชายตัวเองตอนนี้อีกครั้ง และแน่นอนว่ามันเปิดเผยเสียจนแบคฮยอนเองอึดอัดขึ้นมาอีกรอบ

 

เฮียมีอะไรกับผมปะ มองงี้มาสองรอบแล้วนะ

 

คนโตกว่ามองน้องชายอย่างต้องการหยั่งเชิง และสุดท้ายแล้วก็เปิดปากถามคำถามที่ค้างคามาตั้งแต่เห็นแบคฮยอนมาเปิดประตูรับ

 

และถ้าวันนี้เขาไม่ได้แนะนำอะไรกับเด็กแสบของตัวเอง คงจะนอนหลับไม่เต็มตาแน่ๆ

 

เฮียขอโทษ แต่มีอะไรกันหรือยังอะ

 

เฮียถามอะไรเนี่ย!

 

เอ้า ดูสภาพตัวเองสิแบคฮยอน ไม่ให้เฮียคิดได้ไง

 

คนที่เกือบสำลักน้ำแข็งก้มมองสภาพตัวเองทันทีตามที่พี่ชายว่า ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตกใจเพราะเขาเองก็ใส่แค่เสื้อยืดกับบ๊อกเซอร์นอนอยู่แล้ว ยิ่งอยู่แบคฮยอนแทบจะไม่ใส่เสื้อนอนเลยด้วยซ้ำ

 

แล้วมันมีอะไรให้น่าสงสัยอีกหรือไง

 

ดูทำหน้า เฮียไม่ได้จะว่าอะไร

 

“...”

 

แค่จะบอกว่าอย่าลืมป้องกันด้วย ถึงจะเป็นหมอก็ไว้ใจไม่ได้นะแบคฮยอน

 

น้ำเสียงและท่าทีที่ดูจริงจังนั่นเป็นเหตุให้คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ใช่เพียงแค่พี่แบคบอมที่เตือนเขา หากแต่จงอินและใครก็ตามที่เขาปรึกษาเรื่องนี้ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน

 

เขาไม่คิดว่าเรื่องแบบนั้นมันจะเข้ามามีบทบาทในชีวิตคู่ขนาดนี้

 

ครับ ขอบคุณนะเฮีย

 

เออ ถึงจุดนั้นอะไรมันก็เกิดขึ้นได้รู้ใช่ไหม

 

อืม แบคฮยอนรู้ดีเลยแหละ

 

เพราะมันเพิ่งเกิดขึ้นไปสดๆ ร้อนๆ



เฮียผมมีเรื่องจะปรึกษา

 

หืม อะไร

 

คือชานยอลอะ…”

 

“...”

 

ชวนผมไปบ้าน

 

อืม ก็ไปสิ

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วฉับ ก่อนแรกก็ดูมีท่าทางไม่เห็นด้วย แต่พอเอาเข้าจริงๆ กลับบอกให้เขาไปกับชานยอลเสียอย่างนั้น

 

เอ้า อะไรของเฮียเนี่ย ไหนบอกเรื่องนี้เรื่องใหญ่

 

ก็เรื่องใหญ่ไง...

 

“...”

 

ที่บอกคืออยากให้เตรียมใจรับผลของมัน ไม่ได้หมายความว่าห้ามไม่ให้เผชิญหน้ากับมัน

 

ไม่เข้าใจ แล้วก็งงมากๆ

 

บยอนคนโตที่ได้มองใบหน้างุนงงของน้องชายตัวเองก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 

เฮียให้ได้แค่คำแนะนำนะ แต่เรื่องอื่นๆ เฮียว่าคงต้องคุยกันเองว่าจะเอายังไง พร้อมที่จะเสี่ยง พร้อมที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงแล้วหรือยัง

 

เพิ่งสามเดือนเอง เฮียว่ามันไม่ไวไปเหรอ

 

แล้วกับคนเก่าพาเข้าบ้านเมื่อไหร่ล่ะแต่เท่าที่จำได้เฮียไม่เคยเห็นเราพาแฟนเข้าบ้านนะ

 

แหงสิ

 

โดนบอกเลิกก่อนตลอด

 

งั้นถามใหม่ อะไรคือเหตุผลที่ทำให้แบคฮยอนอยากจะพาแฟนไปให้พ่อกับแม่รู้จัก

 

แบคฮยอนครุ่นคิดกับตัวเองอยู่สักพักโดยมีสายตาจากคนเป็นพี่จ้องมองมาอย่างรอคำตอบ

 

ถ้าเหตุผลส่วนตัวผมไม่มีอะเฮีย ส่วนมากจะพาไปเพราะแม่อยากเจอทั้งนั้นอะ-- อ๊ะ เฮียตบหัวผมทำไมเนี่ย!

 

เว่อร์ละ ตบเบาๆเองเถอะ

 

บยอนแบคบอมได้แต่ส่ายหัวให้กับความโอเวอร์แอคติ้งของคนน้อง และความไม่เอาไหนกับเรื่องความสัมพันธ์ เพราะแบบนี้ไง ถึงคบไม่ยืดสักคน

 

จะมีก็แต่ครั้งนี้แหละ ที่ดูจะกระวนกระวายผิดปกติ

 

ไม่รู้ดิเฮีย มันบอกไม่ถูกอะ ผมรู้สึกแค่ว่ามันยังไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้

 

อืม เข้าเรื่องได้แล้วสินะ

 

นั่นแหละ ฉะนั้นมันไม่มีคำว่าช้าหรือเร็ว มันอยู่ที่ความแน่ใจ และปัจจัยอื่นมากกว่า ซึ่งเฮียคิดว่าเตี้ยต้องคุยกับชานยอล

 

“...”

 

แต่ถ้ามองมุมเฮีย น้องเขาคงอยากทำให้มันถูกต้องนั่นแหละ แล้วก็เป็นการให้เกียรติกันด้วย อีกอย่างอนาคตก็ไม่รู้ว่าจะมีเวลาว่างพาไปเจอหรือเปล่า อย่าลืมนะว่าน้องเรียนหมอ

 

คนได้ฟังก็นั่งคิดตามคำที่พี่ชายบอก ซึ่งนั่นมันก็เริ่มทำให้เขาเข้าใจชานยอลมากขึ้น และก็ได้รู้ถึงความจริงที่ว่าบางทีต้องเป็นเขาเองที่ควรเริ่มจริงจังกับการใช้ชีวิตบ้างได้แล้ว

 

ทั้งๆ ที่อีกคนพยายามเพื่ออนาคตของเราอยู่แท้ๆ

 

แต่เขากลับเอาแต่นั่งกังวลและกลัวที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

เฮีย ผมแม่งขี้ขลาดเนาะว่าปะ

 

หืม ทำไมกลายเป็นโทษตัวเองแบบนี้ล่ะเตี้ย

 

ไม่รู้ดิ ผมเหมือนคนที่เอาแต่กลัว ไม่กล้าคิดกล้าทำอะไรสักอย่าง

 

บยอนคนโตเผยยิ้ม

 

ต้องยอมรับว่าเด็กตัวสูงคนนั้นสามารถเปลี่ยนน้องชายของเขาได้จริงๆ

 

ไม่หรอก เฮียว่าเตี้ยแค่อยากทำให้รักครั้งนี้มันดีแค่นั้นเอง

 

“...”

 

แต่แค่ลืมไปว่า รักมันจะดีขึ้นได้ไม่ใช่แค่ใครคนใดคนนึงที่พยายาม แต่ต้องพยายามมันไปด้วยกัน

 

ไม่ใช่แค่ชานยอลที่ต้องพยายาม แต่แบคฮยอนเองก็ควรจะออกจากเซฟโซนบ้างได้แล้ว ถึงแม้ว่ามันดูปลอดภัยและแข็งแรงแค่ไหน ก็ไม่ใช่ว่ามันจะพังลงไม่ได้

 

หากเป็นเช่นนั้นเขาเองก็ไม่อยากจะคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

 

หรือถึงก้าวออกมาแล้วมันจะพลาด เขาเชื่อว่าตัวเองจะไม่พลาดอย่างโดดเดี่ยว

 

อย่างที่เคยบอกว่าเขาเชื่อใจชานยอลเสมอ

 

ผมจะลองคุยกับชานยอลอีกทีนะเฮีย

 

และแบคฮยอนเองก็อยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อชานยอลเหมือนกัน

 




120%

#มทบชบ



TALK

โมเม้นโบ้มๆขนาดนี้

ฟิคน้องยังจำเป็นอยู่ไหมจ้ะ TT

แต่คอมเมนต์ยังจำเป็นสำหรับนุนะ

ฝากด้วยจ่ะ #มทบชบ

เจอกันตอนหน้าค้าบบบ ♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 935 ครั้ง

4,993 ความคิดเห็น

  1. #4993 MyDBB (@MyDBB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 21:14

    รอนะคะ ฮื่อแ
    #4993
    0
  2. #4992 MyDBB (@MyDBB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 21:13
    รออยู่นะคะะะ ได้ป่ดมาต่อเถอะค่ะ แง~
    #4992
    0
  3. #4985 Earn2343 (@Earn2343) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:21
    สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านอยู่เด้ออออ
    #4985
    0
  4. #4973 UMIN99 (@UMIN99) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:00
    รอนะกั๊บบบ!!!! สู้ๆน้าค้า เยิ้ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #4973
    0
  5. #4960 Moma momint (@mint-123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 23:45

    รอเสมอนะคะะ สู้ๆนะคะะไรท์
    #4960
    0
  6. #4946 tyty❤ (@Ammara-km) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:31
    อยากอ่านต่ออ
    #4946
    0
  7. #4944 Lee Liew Kim (@leeliew13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 00:25
    มันต้องก้าวไปด้วยกัน ความรักอ่ะ
    #4944
    0
  8. #4921 jrnxjjbwu (@jrnxjjbwu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:55
    รออยู่นะคะ เป็นกำลังใจเสมอคับ
    #4921
    0
  9. #4920 _Alice__ (@_Alice__) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 15:32
    รอนะคะ สนุกมากเลยค่ะ ฟิคน่ารักมากกกกก
    #4920
    0
  10. #4918 KittiyaJunsahang (@KittiyaJunsahang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:42
    ยังรออยู่นะฮะ
    #4918
    0
  11. #4917 RealMilky (@RealMilky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 12:55
    รอนะคะ สนุกมากก
    #4917
    0
  12. #4916 itsmeh (@ppxsth) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 12:34
    ฟิคคุณน่ารักมากๆๆ เพิ่งได้มาอ่านและก็ชอบมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
    #4916
    0
  13. #4913 wwirulpattt (@jessyzaza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 19:12
    สู้ๆนะคะ รออ่านตอนต่อไปปป<3
    #4913
    0
  14. #4912 rattanakorn_yehet (@rattanakorn_exo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:30
    เค้ารู้ว่าไรท์ไม่ค่อยว่างแต่ยังไงก็สู้ๆนะคะ เค้าเป็นกำลังใจให้น้าา กลับมาต่อไวๆนะคะ<3
    #4912
    0
  15. #4906 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:31
    คิดถึงเรื่องนี้จังเลยย ขอบคุณที่มาต่อนะคะไรท์
    #4906
    0
  16. #4905 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:31
    คิดถึงเรื่องนี้จังเลยย ขอบคุณที่มาต่อนะคะไรทฺ
    #4905
    0
  17. #4902 pzxy (@589556) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:43
    โอยยยยยยยย น้องขี้กังวล
    สนุกมากค่ะฮื่ออออออ ค้างมากตอนนี้
    #4902
    0
  18. #4901 babehoney (@iampinko) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:39
    กี้ดดดดดดดด มาต่อแน้วๆๆๆๆ ขอบคุณนะคะ รักเรื่องนี้มากๆ สนุกที่สุดดดด
    #4901
    0
  19. #4899 perrypiera (@pornpimol-40564) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 03:33
    รอชั้นรอเทออยุ้ววววว
    #4899
    0
  20. #4898 funfun09 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:34

    ขอบคุณที่มาต่อค้าบบบบ นี่นึกว่าตาฝาดดู ปีผิดอ่ะ

    #4898
    0
  21. #4896 ChokoKid (@chokokid) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 20:54
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้มากๆๆๆๆ ขอบคุณที่มาแต่งต่อนะคะ ชอบความสัมพันธ์ของตัวละครทุกตัว โดยเฉพาะชานแบค เหมือนเราได้อยู่ในทุกช่วงของการพัฒนาความสัมพันธ์ของเค้าเลยยยย
    #4896
    0
  22. #4894 MonsterLM (@ssc-mintnie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 20:53
    สู้ๆนะคะ ยังรอเสมอค่ะ
    #4894
    0
  23. #4893 koii0926 (@koii0926) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 20:04
    ชานแบคสู้ สู้นะคะ
    #4893
    0
  24. #4892 Pupuuu_pt (@Pupuuu_pt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 15:08
    รอกั๊บบบบ
    #4892
    0
  25. #4891 OSSSSSSSH (@sasikarnbam9451) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 23:23

    สู้ๆทุกคนเลยยย

    #4891
    0