Sparrow Project [จบแล้ว]

ตอนที่ 22 : Kaori's Side Story [ตอนพิเศษฉลองคริสต์มาส]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

Kaori’s Side Story

 

            ย้อนกลับไปเมื่อยูสึกิ คาโอริอายุ 9 ขวบ

คาโอริชอบหิมะ ไม่ได้ชอบเพราะว่าอยากเล่นหิมะ แต่ชอบเพราะหิมะเป็นสีขาวโพลน แสดงถึงความบริสุทธิ์ผุดผ่อง ซึ่งเด็กน้อยอย่างเธอเชื่อว่าจิตใจของคนเราควรบริสุทธิ์เหมือนหิมะ

และนี่ก็เข้าใกล้วันคริสต์มาสเต็มทีแล้ว หิมะสีขาวที่เด็กหญิงโปรดปรานยังคงตกพรั่งพรูลงมาเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ ดูแล้วหิมะคงจะตกไปจนถึงวันคริสต์มาสแน่ และคริสต์มาสปีนี้ก็จะกลายเป็น White Christmas ซึ่งนั่นทำให้คาโอริตื่นเต้นไม่น้อย เนื่องจาก White Christmas นั้นจะเวียนมานานๆ ทีครั้ง

เธอเกือบจะมีความสุขสุดขีดไปแล้วล่ะ ถ้าหากว่าไม่ได้มีปัญหาบางอย่างเข้ามารบกวนจิตใจของเธอ

“คาโอริ ไม่เอา ไม่งอนสิลูก” เสียงหวานของผู้เป็นมารดากล่าวพลางลูบหน้าลูกสาว “พ่อแม่ไปแป๊บเดียวเอง เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว มันเป็นธุระจำเป็นจริงๆ นี่นา”

“แต่พ่อแม่จะไม่ได้อยู่กับหนูแล้วก็น้องๆ ในวันคริสต์มาสนี่” คาโอริตอบเสียงแข็งพลางงอนแก้มป่อง “มันน่าน้อยใจนะ”

“วันคริสต์มาสก็เหมือนวันทั่วๆ ไปนั่นแหละลูก” คนเป็นพ่อพูดบ้าง “เอาอย่างนี้ไหม ไว้พ่อแม่กลับมาแล้วเราค่อยมาฉลองย้อนหลังพร้อมกันก็ได้”

“แต่หนูอยากฉลองวันคริสต์มาสนี่คะ!” เด็กน้อยเริ่มงอแง ผู้ปกครองทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าลำบากใจหลังจากพยายามพูดโน้มน้าวกันมาเยอะแล้ว แต่ลูกสาวคนโตของพวกเขาก็ยังไม่ยอมรับในเหตุผลสักที ฝ่ายคาโอริจ้องหน้าพ่อแม่เขม็ง เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่มีทีท่าจะเปลี่ยนใจ ดวงตาสีชมพูอมม่วงฉายแวววูบไหว ก่อนที่หยดน้ำตาเล็กๆ จะค่อยๆ ร่วงเผาะผ็อยลงมาบนใบหน้าขาวนวล

“หนูโกรธพ่อกับแม่แล้ว!!” เด็กหญิงตัวน้อยตะโกนลั่นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งหนีขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน เลี้ยวเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วจึงปิดประตูดังปังเป็นการประชดประชัน

“ทีนี้ทำยังไงดีล่ะคะคุณ” หญิงสาวหน้าตาสวยสะพรั่งหันมาถามสามีด้วยน้ำเสียงกังวล

“เอาน่า” ชายวัยทำงานตอบเสียงสบายๆ พลางตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ “เดี๋ยวแกก็คงเข้าใจแล้วหายโกรธเองล่ะ รีบไปเถอะ เดี๋ยวเช็กอินขึ้นเครื่องไม่ทันนะ”

“ค่ะ”

ทว่าคนทั้งคู่ไม่ได้รู้เลย...ว่าการขึ้นเครื่องบินครั้งนั้นจะเป็นจุดจบในชีวิตของพวกเขา

 

25 ธันวาคม หรือสองวันต่อมา

“เนื่องด้วยพายุหิมะที่รุนแรงพัดเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้เครื่องบินไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้และพลัดตกในที่สุด ผู้โดยสารบนเครื่องเสียชีวิตยกลำ ยิ่งไปกว่านั้น เครื่องบินลำนั้นยังมีนักแสดงสาวมากความสามารถอย่างคุณยูสึกิ นานามิ และสามีของเธอ คุณยูสึกิ เซย์จิ โดยสารไปด้วย ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวและญาติพี่น้องของผู้ตายทุกคนด้วยนะคะ...”

คาโอริกดรีโมทปิดทีวีอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์เดือดดาล ไม่ว่าจะเปิดไปดูข่าวช่องไหน พวกเขาต่างก็นำเสนอเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเครื่องบินตกนี่กันทั้งนั้น น่าหงุดหงิดชะมัด มันจะอะไรนักหนากัน

มันจะอะไรนักหนากัน...

ในเมื่อเธอได้รับข่าวมาสักพักแล้วว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิต... แล้วทำไมยังต้องนำเสนอข่าวนี้ซ้ำไปซ้ำมาด้วย...

อะไรกันนักหนา...

ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของเธอบ้างเลยหรือไง สำนักข่าวพวกนี้น่ะ...

เด็กหญิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห... โมโหมากเสียจนดวงตาแดงก่ำ โมโหมากเสียจนหยดน้ำอุ่นๆ ใสๆ ไหลพรากลงมาอาบแก้มอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด โมโหมากเสียจนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงสะอื้นออกมา โมโหมากเสียจนต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ไม่รู้ว่าโมโหสำนักข่าว หรือความจริงแล้วโมโหตัวเองที่ไม่ได้พูดกับพ่อแม่ดีๆ เป็นครั้งสุดท้ายกันแน่

“หนูโกรธพ่อกับแม่แล้ว!!

คำกล่าวสุดท้ายที่เธอได้เอื้อนเอ่ยบอกคนเป็นพ่อแม่ย้อนกลับมากังวานในหัวซ้ำๆ เหมือนเทปสะดุด ทั้งๆ ที่เธอคิดว่าเมื่อพ่อแม่กลับมาแล้วจะยอมกลับไปพูดดีด้วยก็ได้แท้ๆ...

“แล้วทำไม...ถึงไม่กลับมาล่ะ” คาโอริพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตายังคงคลอหน่วย “กลับมาสิคะ กลับมาหาหนูสิ...พ่อ แม่”

ตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ข่าวจนวินาทีนี้ เด็กหญิงยังแทบไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ เธอพยายามแล้วนะ แต่เมื่อหลับตาไปทีไรก็จะเห็นภาพอุบัติเหตุเครื่องบินที่ร่วงตกลงมาทุกครั้ง และนั่นมันทำให้เธอผวาจนนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ต้องตื่นขึ้นมาร้องไห้แทน ร้องกับตัวเอง ร้องแทบจะตลอดเวลา ร้องจนจะไม่มีน้ำตาอยู่แล้ว

“เอาอย่างนี้ไหม ไว้พ่อแม่กลับมาแล้วเราค่อยมาฉลองย้อนหลังพร้อมกันก็ได้”

ยิ่งนึกย้อนกลับไปถึงคำพูดของผู้เป็นบิดา ก็รู้สึกเหมือนใจแทบจะสลาย และคาโอริก็จะยิ่งร้องหนักขึ้นทุกทีๆ อย่างหยุดไม่ได้ ไม่ต่างกับพายุหิมะข้างนอกที่ตกอย่างต่อเนื่องมาหลายวันแล้ว

“ไหนบอกว่าจะกลับมาฉลองพร้อมกันไง...” เธอก้มหน้ากอดเข่า ปล่อยให้น้ำตารินไหลลงไปบนแขนทั้งสองข้างของตัวเอง พลางพร่ำพูดกับตัวเอง “กลับมาสิ...กลับมา”

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปรอบๆ บ้านที่ถูกตกแต่งประดับประดาตามเทศกาลคริสต์มาส ทั้งถุงเท้าที่แขวนไว้ ทั้งลูกกวาดแท่งสีขาวแดง ทั้งต้นคริสต์มาสที่มีดาวสว่างไสวอยู่ข้างบนสุด

“นี่เหรอคือของขวัญคริสต์มาสของหนูน่ะ...คุณซานต้า หนูเป็นเด็กไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ คุณซานต้าถึงทำกับหนูแบบนี้...” เธอพูดด้วยดวงตาว่างเปล่า “ทั้งๆ ที่วันนี้เป็น White Christmas แท้ๆ...”

“พี่!

เสียงเรียกนั้นพลันปลุกคาโอริให้ตื่นจากภวังค์...จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากน้องสาวคนโตวัยห้าขวบของเธอ เด็กน้อยตัวจิ๋วเดินเตาะแตะมาหาพี่สาวด้วยสีหน้าอมทุกข์พลางถามว่า “พ่อกับแม่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ หนูคิดถึงพ่อกับแม่แล้ว”

เมื่อได้ฟังคำถามของน้อง หยดน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ก็ร่วงหล่นลงมาทันที คาโอริเม้มริมฝีปากแน่น หลากหลายความรู้สึกถาโถมเข้ามา ทั้งความเศร้าโศกเสียใจเกินจะบรรยาย ทั้งความสิ้นหวัง ทั้งความอ่อนแอ ทว่าอีกใจหนึ่งก็กลับคิดได้ว่าเธอยังเหลือน้องๆ อยู่อีก 3 คน พวกเขาจะอยู่ยังไงหากเธอยังเป็นแบบนี้

“เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็กลับมานะ...” เด็กหญิงบอกน้องพลางยิ้มบางทั้งๆ ที่หยดน้ำอุ่นๆ ยังร่วงลงมาไม่ขาดสาย “อยู่กับพี่ก่อนนะ... เป็นเด็กดี อย่าดื้อนะ”


เพราะความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ คาโอริจึงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

คริสต์มาสกลายเป็นเทศกาลที่เธอเกลียดที่สุด โดยเฉพาะ White Christmas คาโอริยิ่งเกลียดเพราะมีหิมะตก แล้วก็ยังกลัวมากด้วยว่าหิมะตกธรรมดาๆ จะทวีความรุนแรงขึ้นกลายเป็นพายุหิมะ

สีขาวของหิมะเองเธอก็เกลียด เกลียดที่มันสีขาวบริสุทธิ์แบบนั้น เพราะเธอรู้แล้วว่าไม่มีใครที่มีจิตใจสีขาวบริสุทธิ์เหมือนหิมะได้... เธอเองก็ทำไม่ได้

สิ่งเดียวที่คาโอริทำได้คือการทำตัวให้เข้มแข็งขึ้นและปกปิดความอ่อนแอไว้ในส่วนลึกของจิตใจ เธอได้กลายเป็นหัวหน้าครอบครัวและพยายามทำทุกอย่างเพื่อน้องๆ โดยไม่สนใจทั้งนั้นว่าจะต้องใช้วิธีการใดๆ จากเด็กสาวผู้ใสซื่อกลายเป็นยัยเสแสร้งที่สวมหน้ากากตลอดเวลา ทั้งยังเห็นแก่ตัวไม่น้อย ทว่าทั้งหมดนั้นก็เพื่อเลี้ยงครอบครัว เลี้ยงน้องๆ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เธอรักอย่างจริงใจ

คาโอริตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องสอบเข้ามหาลัยดีๆ ให้ได้ เรียนจบมาจะได้มีโปรไฟล์ดีๆ และหางานที่เงินเยอะๆ เพื่อน้องได้ เธอจึงตั้งใจเรียนอย่างที่สุด และอาศัยทักษะการเสแสร้งอันแนบเนียนของตัวเองให้เป็นประโยชน์ ท้ายที่สุด สาวเจ้าก็ได้ขึ้นมาเป็นประธานนักเรียนผู้ได้รับความไว้วางใจจากทุกคน

ชีวิตที่ดิ้นรนอย่างนี้ดำเนินต่อไปทุกๆ วันจนกระทั่ง...

พี่ประธานคะ! พี่ประธาน!เสียงเรียกสดใสดึงดูดความสนใจของคาโอริชวนให้เธอหันไปหาเจ้าของเสียง...ร่างของเด็กสาวตัวเล็กที่อ่อนวัยกว่ายิ้มร่าก่อนจะวิ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

วันนี้พี่มาทำงานจิตอาสาใช่ไหมคะ ฉันเองก็มาทำงานนี้ค่ะ ดีใจจังที่ได้เจอกันเด็กสาวบอก

คาโอริหัวเราะเล็กๆ ในลำคอ ก่อนจะกล่าวตอบพร้อมรอยยิ้ม

พี่เองก็ดีใจที่ได้เจอซาริค่ะ กำลังจะเดินไปที่จุดรวมพลใช่ไหม ถ้ายังไงไปพร้อมกันก็ได้นะคะคาโอริเชื้อเชิญไปตามมารยาท แม้ว่าใจจริงข้างในจะอยากเดินไปคนเดียวก็ตามที

อ๋อ คือว่าฉันต้องไปขนอุปกรณ์มาจากตึกเรียนก่อนน่ะค่ะ พี่ประธานไปก่อนเลยก็ได้ค่ะสาวน้อยเอ่ยยิ้มๆ คาโอริรู้สึกโล่งในใจที่ไม่ต้องเดินไปด้วยกัน จึงปั้นยิ้มแล้วโบกมือลาอีกฝ่าย ทว่าขณะที่หันหลังจะเดินออกไปนั้น...

พี่ประธาน!! เดี๋ยวก่อนค่ะ!!ร่างบางตะโกนเรียกเสียงดังเป็นการรั้งเอาไว้ คาโอริหันหลังกลับมามองอีกครั้งด้วยความรู้สึกรำคาญที่ถูกซ่อนไว้ สาวน้อยรุ่นน้องรีบสาวเท้าฉับๆ เข้ามาหาก่อนจะยื่นสิ่งๆ หนึ่งให้...

เกือบลืมเลย มีคนฝากสิ่งนี้มาให้พี่ค่ะเธอบอกสั้นๆเท่านั้นก่อนจะแยกย้ายไป

มันคือซองพัสดุสีดำสนิทที่จ่าหน้าซองถึงเด็กสาว คาโอริรู้สึกตงิดๆ ใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เธอเปิดมันออกดู ณ ที่ตรงนั้นทันที ก่อนจะพบกับอะไรบางอย่าง

บางอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่า มันจะหมุนเวียนเข้ามาในชีวิตของเธอ

            บางอย่างที่สามารถเป็นทางออกของชีวิตเธอได้

            ...ฉันจะต้องชนะเกมนี้ให้ได้เพื่อน้องๆ ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมันมาแย่งเงินรางวัลไปทั้งนั้น!!



Talk

สวัสดีค่ะ มาอัพตอนพิเศษคริสต์มาสให้แล้วนะคะ!

รีเควสของท่าน TBR' / Kuro เดียร์เห็นแล้วนะคะ แต่ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะที่ไม่สามารถทำตามรีเควสได้ เพราะเดียร์มองไว้ว่าเดี๋ยวเนื้อเรื่องหลักก็จะมีการเปิดเผย background ของไอริสกับเฮฟฟินเยอะอยู่แล้ว เพราะเป็นพระนาง เลยไม่ต้องมี side story ก็ได้ เดียร์เลยตัดสินใจเลือกคาโอริที่เป็นตัวประกอบแทนค่ะ ยังไงก็ขอโทษด้วยจริงๆ นะคะถ้าทำให้ผิดหวัง แต่เดียร์ก็แอบหวังเล็กๆ ให้ท่าน TBR' / Kuro ชอบตอนพิเศษนี้นะคะ ขอโทษด้วยอีกครั้งจริงๆ นะค้าา T^T ยังไงก็รอติดตามเรื่องราวของไอริสและเฮฟฟินต่อได้ในเนื้อเรื่องหลักนะคะ

สำหรับนักอ่านท่านอื่นๆ เดียร์เองก็หวังว่าจะชอบตอนพิเศษนี้กันนะคะ คอมเม้นติชมหรือให้กำลังใจคนเขียนได้นะคะะะ Merry Christmas ย้อนหลังอีกทีค่ะ!



 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

296 ความคิดเห็น

  1. #265 ~beer~ (@beer02rin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 14:50
    คาโอริเป็นคนร้ายตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย ถถถ
    แบบนี้มันรวยทางลัดนะคาโอริ ; w ;
    #265
    1
    • 2 มกราคม 2560 / 14:08
      อันนี้ก็ไม่รู้สินะคะ บอกไม่ด้ายยย :3

      ขอบคุณที่มาเม้นนะคะ คอมเม้นของท่านเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้เดียร์พัฒนางานเขียนได้ต่อไปค่ะ :D
      #265-1
  2. #262 MidoriK-Nori (@norisary) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:43
    ฮื้อออ แอบสงสารคาโอริแฮะ...;-;
    ขอโทษนะคะที่ไม่ได้มาคอมเม้นต์เลยย ปกติเป็นนักอ่านเงา5555 ชอบงานเขียนท่านเดียร์มากค่ะ ชอบเรื่องนี้มากด้วย ช่วงนี้อ่านแต่เรื่องนี้เรื่องเดียวเลย ฉะนั้นอัพเร็วๆหน่อยนะคะ! 555555 โอ๋ๆ ล้อเล่นน้า~
    #262
    1
    • 27 ธันวาคม 2559 / 10:36
      เห็นเม้นนี้แล้วชื่นใจมากค่ะ ดีใจที่ยังมีคนติดตามอ่านและชอบนะคะ แต่อีกใจรู้สึกผิดที่วันนี้คงไม่ได้อัพ ฮืออ ขอโทษนะคะ เดียร์ขอไปเที่ยวปีใหม่แป๊บนึงน้า อดทนอีกสักนิดดด เดี๋ยวเดียร์กลับมาอัพให้ค่ะ!

      ขอบคุณที่มาเม้นจริงๆ นะคะ คอมเม้นของท่านเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้เดียร์พัฒนางานเขียนได้ต่อไปค่ะ :D
      #262-1
  3. #261 TBR' / Kuro (@roseamanelle123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 16:01
    ไม่เป็นไรค่าาา ^0^ จริงๆไรท์แต่งคนไหนมาเราก็อ่านหมดแหละ 555 (เราแค่ชอบไอริสกับเฮฟก็เลยเสนอไปแบบนั้น ><) ดีเหมือนกันค่ะ เหมือนได้รู้จักคาโอริเพิ่มมากขึ้นด้วย~ สงสารนางจัง ToT คริสมาสแสนโศกสินะคะ
    #261
    1
    • 26 ธันวาคม 2559 / 16:28
      ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ ปลื้มใจจัง แงงงง

      ขอบคุณที่มาเม้นด้วยนะคะ คอมเม้นของท่านเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้เดียร์พัฒนางานเขียนได้ต่อไปค่ะ :D
      #261-1
  4. #195 HIYU (@hiyumaru) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 22:04
    ไดร์เซนลูกแม่... ตายแล้วจริงๆด้วย 
    ไลย์โบว์เธอดูเป็นคนดีจัง ประทับใจ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 กรกฎาคม 2557 / 22:05
    #195
    0
  5. #193 Marry (Christmas) (@memee2013) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 18:23
    อัพดิๆๆๆๆ เดียร์
    #193
    0
  6. #191 HIYU (@hiyumaru) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 15:45
    เง้อ ไดรเซนลูกแม่ ไปซะแล้วหรอ
    #191
    0
  7. #186 Marry (Christmas) (@memee2013) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 18:16
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #186
    0