Penohew : World of Fantasia

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ซิลเวอร์ฮาร์ท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ส.ค. 54

ตอนที่ 1 ซิลเวอร์ฮาร์ท

 

หลังจากเหตุการณ์ สงคราม ครูเทน ได้ผ่านไปได้ 10 ปี เมืองแห่งนั้นก็ได้ถูกสร้างใหม่เป็นเมืองที่ชื่อว่า เนโว เป็นเมืองที่ปกครองด้วยตนเอง โดยมีเทศมนตรีชื่อ เจยเดน เอฟ จูเนียร์ ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ เป็นผู้ดูแลและพัฒนาเมือง ซึ่งเมืองแห่งนี้ก็พัฒนาไปได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ จากเมืองรกร้าง กลายเป็นเมืองใหญ่โต มีรายได้หลักคือขายแร่ธาติชนิดใหม่ ที่เจยเดนเป็นคนค้นพบ แร่ธาติชนิดนี้มีสามารถให้พลังงานได้มหาศาล เพียงแต่ 1 กิโลกรัม ก็สามารถให้แสงสว่างกับบ้านหนึ่งหลังได้ 1 สัปดาห์ ด้วยเหตุนี้เอง เมืองเนโว จึงพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วและมีเทคโนโลยีที่เหนือชั้น

 

ณ เมือง กรีนวู้ด

 

กริ๊งๆ

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นที่ข้างเตียงของเด็กหนุ่ม พร้อมกับแสงอาทิตย์ส่องมายังที่เตียงนอน เสียงนกร้องยามเช้าที่นอกบ้านดังขึ้นตามเสียงนาฬิกาปลุก

 

มือเจ้าของนาฬิกาเอื้อมมือไปกดปุ่มปิดเพื่อหยุดเสียงปลุก แต่ก็ยังไม่ลุกจากเตียงนอน ยังคงนอนหลับต่ออย่างขี้เกียจ

 

ตึงๆๆ เสียงใครบางคนเดินมายังห้องนอนของเขา ประตูเปิดออก พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง สวมผ้ากันเปื้อน ผมยาวสีน้ำตาล หน้าตาดูมีอายุ และบัดนี้หน้าตาของเธอบอกถึงอาการหงุดหงิด

 

“คริส! ลูกจะนอนไปถึงไหนกัน พ่อนัดลูกฝึกดาบตอนเช้าไม่ใช่หรือไง”

 

คริสค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงด้วยหน้าตาสะลึมสะลือ ก่อนจะหาวหวอด คริส ซิลเวอร์ฮาร์ท เด็กหนุ่มอายุ 18 ปี  นัยน์ตาสีน้ำตาล มีไฝที่ใต้ตาซ้าย ผิวขาวเนียน ผมสั้นสีน้ำตาลเช่นเดียวกับสีนัยตา แต่ตอนนี้ยุ่งกระเซิงเพราะเพิ่งจะตื่นนอน

 

“โถ่ แม่ ตอนนี้เพิ่งจะ 7 โมงเช้าเองนะ” คริสคราง และทำท่าจะนอนต่อ แต่แม่ของเขาทำท่าจะเอาเรื่อง จึงต้องลุกขึ้นจากเตียงไปทำธุระส่วนตัวยามเช้า

 

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว คริสก็เดินไปยังห้องครัวซึ่งแม่ของเขาได้เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มนั่งลงและลงมือกินข้าวเช้าที่เป็นข้าวกับปลาย่าง ด้านตรงข้ามมีจานอาหารที่กินเสร็จแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องปกติของบ้านหลังนี้ พ่อของเขาจะตื่นแต่เช้าและรับประทานอาหารก่อนเขาเสมอ

 

“พ่อของลูกรออยู่ที่โรงฝึกแล้ว รีบกินรีบไปหาซะนะ” ทริส ซิลเวอร์ฮาร์ท แม่ของคริสบอก

 

คริสไม่ตอบอะไร แต่พยักหน้า 2 ที เขารีบกินอาหารเช้าจนเสร็จก่อนจะเดินออกจากบ้านไปยังโรงฝึกดาบที่อยู่ข้างๆบ้าน

 

บ้านของคริสเป็นโรงฝึกดาบที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้าน มีลูกศิษย์์เป็นร้อย ซึ่งพ่อของเขาก็เป็นที่รู้จักของคนในหมู่บ้าน และเป็นที่เคารพนับถือ

 

คริสเดินเข้าไปในโรงฝึก ซึ่งเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ พอๆกับสนามเทนนิส 3 คอร์ท พื้นเป็นพื้นไม้ แต่ตอนนี้ยังไม่มีนักเรียนมาเพราะยังไม่ถึงเวลา ที่ผนังจะมีดาบไม้อยู่หลายเล่มสำหรับฝึก เสื้อป้องกันหลายชุดวางอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างๆ

 

ตรงกลางห้องนั้นมีชายสูงอายุ หน้าตาและร่างกายดูแข็งแรง ผมสั้นสีดำ สวมเสื้อ กี และ กางเกง ฮากามา (ชุดเคนโด้ที่ยังไม่สวมเครื่องป้องกัน) ยืนเหวี่ยงดาบไม้อยู่เป็นจังหวะ เมื่อเห็นคริสเดินมาก็หยุดและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 

“ตื่นแล้วหรือลูกรัก” คราม พ่อของคริสเอ่ยถาม

 

“ครับ มาซ้อมกันเลยดีกว่า เดี๋ยวลูกศิษย์พ่อมา แล้วจะไม่มีเวลา” คริสบอก แล้วจึงเดินไปหยิบดาบไม้ที่วางอยู่มาเล่มหนึ่ง

 

ทั้งสองพ่อลูกยืนประชันหน้ากัน ก่อนจะโค้งให้กัน และตั้งท่าต่อสู้

 

คริสเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน เขาฟาดดาบลงไปตรงๆ ครามเหวี่ยงดาบป้องกันอย่างง่ายๆ คริสโจมตีต่อเนื่องจากบนไปยังเอว จากเอวไปที่ข้อมือ แต่ครามก็ป้องกันไว้ได้หมด คริสฟาดฟันไปหลายเพลงดาบแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ครามรับดาบของคริสอย่างสบายๆ ซึ่งทำให้คริสเริ่มอารมณ์เสีย

 

เด็กหนุ่มกระโจนขึ้นฟ้าและฟาดดาบลงมาอย่างรุนแรง แต่ครามก็เบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดายและเอาดาบไม้จ่ออยู่ที่หัวของลูกชาย

 

“อย่าใช้อารมณ์ในการต่อสู้่คริส” พ่อของเขาบอก ก่อนจะถอนดาบออก

 

“โธ่ ทำอะไรพ่อไม่ได้อีกแล้ว” คริสบอกแล้วนั่งลงหอบกับพื้น

 

“เดี๋ยวลูกก็ตามทัน ฝีมือของลูกก้าวหน้าเร็วมาก ว่าแต่ดาบปราณของลูกไปถึงไหนแล้วละ” ครามเอ่ยถาม ระหว่างที่กำลังเช็ดดาบไม้ของตัวเอง

 

“ก็โอเคครับ” ลูกชายตอบสั้นๆ ซึ่งพอดีกับที่ลูกศิษย์ของครามทยอยกันเข้ามาพอดี

 

“งัั้นผมไปก่อนก็แล้วกันนะพ่อ เดี๋ยวค่อยเจอกันตอนเย็นนะครับ” คริสลุกขึ้น เอาดาบไม้ไปเก็บเข้าที่ ครามพยักหน้าตอบเล็กน้อยเป็นนัยว่าตกลง  

 

คริสเดินออกมาจากโรงฝึกก็พบกับคนส่งจดหมายขี่จักรยานยนต์มาที่หน้าบ้านเขาพอดี

 

“นี้บ้านของคราม ซิลเวอร์ฮาร์ทใช่ไหมครับ” พนักงานส่งจดหมายถามเมื่อเห็นคริสยืนบิดขี้เกียจไปมาอยู่ที่หน้าโรงฝึก

 

“ใช่ครับ” คริสตอบ

 

“ผมมีจดหมายมาส่งให้ครับ” พนักงานส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ คริสรับมันมาและอ่านหน้าซอง

 

ถึง คราม ซิลเวอร์ฮาร์ท            จาก ทรอย ซิลเวอร์ฮาร์ท     

 

“จดหมายจากพี่นี้” คริสเอ่ยทันทีที่เห็นชื่อคนส่ง เขาเปิดจดหมายอ่านทันที

 

 

“หา! มันหมายความว่าไงกันเนี้ย” คริสอุทานอย่างตกใจ เนื้อความในจดหมายมันมีอยู่เพียงแค่ประโยคเดียว

 

พ่อครับ แม่ครับ ผมอยู่ไหนก็ไม่รู้….

 

คริสพลิกกระดาษไปหน้าหลัง ว่างเปล่า มันมีแค่ประโยคเดียวจริงๆ

 

“เกิดอะไรขึ้นกับพี่เนี้ย” คริสรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน และนำจดหมายไปให้ทริสแม่ของเขาอ่าน ซึ่งทริสก็รับจดหมายและนำมาอ่านอย่าง งงๆ

 

“อ้าว ทรอยหลงทางเหรอ” ทริสเอ่ยสั้นๆ ดูท่าทางไม่ตกใจหรือตื่นตระหนกกับจดหมายเท่าไรนัก

 

“พี่เค้าอาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้นะแม่” คริสบอกเลิ่กลั่ก

 

“เอาน่า พี่เค้าไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าลูกเป็นห่วงก็ไปที่บริษัทที่พี่เค้าทำงานอยู่สิ” ทริสบอก “เย็นนี้ลูกลองคุยกับพ่อดูละกัน”

 

ตกเย็น ที่โต๊ะอาหารของบ้านซิลเวอร์ฮาร์ท

 

“ฮ้า ทรอยหลงทางงั้นหรือ” ครามพูดขึ้นหลังจากที่อ่านจดหมายที่ทริสนำมาให้

 

“ใช่นะสิพ่อ ทำไงดีละ”  คริสบตอบระหว่างที่ตักข้าวใส่ปาก

 

“พรุ่งนี้ ลูกก็ไปบริษัทที่พี่เค้าทำงานอยู่หน่อยละกัน” ครามบอกง่ายๆ ทำเอาคริสสำลักอาหาร

 

“พ่อว่าไงนะ” คริสถามพลางเอามือเช็ดปากที่สำลักเมื่อกี้

 

“ก็พรุ่งนี้ลูกช่วยไปบริษัทที่พี่เค้าทำงานอยู่ แล้วตรวจข่าวคราวของพี่แกหน่อย ว่าพี่เค้าเป็นไงมั้ง ทรอยไปทำงานอยู่ตั้ง 1 ปีแล้ว แต่พ่อ แม่ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพี่เค้าเลย ติดต่อไปก็ไม่ยอมตอบกลับมา เอาเป็นว่าลูกก็ไปหาพี่เค้าเลยก็แล้วกัน มีอะไรก็ติดต่อกลับมาบอกพ่อหน่อยนะ” ครามบอกด้วยรอยยิ้ม ซึ่งนั้นหมายความว่าคริสขัดอะไรไม่ได้แล้ว ต้องทำตามวาจาสิทธ์ของบิดาที่สั่งมา

 

และแล้ว…ในคืนนั้นเขาต้องจัดกระเป๋าสำหรับเดินทาง เพราะว่าบริษัทที่ทรอยทำงานอยู่นอกเมือง เมื่อถึงรุ่งเช้าเขาก็มายืนรอรถรับจ้างที่ติดต่อไว้ ไหล่ขวาแบกกระเป๋าเป้เดินทาง ด้วย หน้าตาที่ไม่รับแขก

 

“ช่วยพ่อเขาหน่อยนะลูก คิดเสียว่าไปเที่ยวนอกเมือง” ทริสพูดปลอบใจ เมื่อเห็นใบหน้าของลูกชาย คริสไม่พูดอะไร หน้ายังคงบูดอยู่ ประจวบกับครามเดินมาพอดี ในมือมีแท่งอะไรบางอย่างยาวประมาณ 1 เมตรครึ่ง พันผ้าขาวอย่างดี และยื่นให้กับคริส

 

“นี้ พ่อให้สำหรับป้องกันตัว”

 

คริสรับมันมาและแกะผ้าออก มันเป็นดาบคาตาน่าที่ ไม่มีลวดลาย ปลอกที่ใส่สีดำมันขลับ ด้ามจับสีดำเช่นเดียวกัน มีลายสักตัวหนังสือเขียนว่า “ซิลเวอร์ฮาร์ท” สีขาว

 

“พ่อ ผมไม่ได้จะไปฆ่าใครนา” คริสบอกและเอาผ้าพันมันเหมือนเดิม

 

“ไว้ป้องกันตัวเผื่อไว้ก่อน” ครามย้ำ

 

“และนี้ แม่ให้เป็นเครื่องราง” ทริสถอดสร้อยคอที่เธอสวม และสวมให้คริส มันเป็นสร้อยเพชร ตัวเพชรนั้นสีเขียวมรกต วงรียาวสามนิ้ว กว้างประมาณหนึ่งนิ้วกว่าๆ ไม่มีลวดลาย

 

“ขอบคุณครับแม่่” คริสกล่าวขอบคุณ และเก็บมันไว้ในเสื้อของเขา 

 

ไม่นานนักรถก็มารับ คริสเก็บของที่ท้ายรถ และเดินมาบอกลาพ่อแม่ของเขา

 

“เดินทางดีๆนะลูก” ทริสกอดลูกด้วยความเป็นห่วง หอมแก้มลูกฟอดหนึ่ง

 

ครามเดินกอดลูกชายแรงๆ ก่อนจะพูด “ดูแลตัวเองและเอาตัวรอดให้ได้ในทุกสถานการณ์ หูตาต้องไว และขอให้โชคดี หาพี่ชายให้เจอละ”

 

เมื่อล่ำลากันเสร็จ คริสก็ขึ้นรถที่ประตูด้านหลัง เปิดกระจกโบกมือลาพ่อแม่ระหว่างที่รถออกตัว เดินทางไปยังสถานีรถไฟ

 

ใครจะรู้ว่าการออกเดินทางครั้งนี้ จะเป็นการผจญภัยอันยิ่งใหญ่ของเด็กหนุ่มนามว่า คริส ซิลเวอร์ฮาร์ท!!!

80 ความคิดเห็น

  1. #43 YamiSora (@yamisora) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 22:57
    ขออ่านแค่ตอนเดียวก่อนนะครับเพราะช่วงนี้ยังไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ ไว้ว่างแล้วจะมาอ่านให้ครบครับ เท่าที่อ่านดูยังไม่กล้าพูดอะไร เพราะเป็นแค่ช่วงเ้กริ่นนำเท่านั้น ไว้อ่านถึงตัวเนื้อเรื่องแล้วจะเข้ามาคอมเม้นครับ
    #43
    0
  2. #42 AmaichibiiZa (@amaichibii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 20:01
     อ่ากางเกงเคนโด้ สะกดว่า ฮากามะ หรือเปล่าคะ

    แบบว่าในหนังสือแปลญี่ปุ่นเค้าสะกดแบบนี้น่ะค่ะ


    #42
    0
  3. #41 Titanic Arow (@lianglong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 22:04
    น่าหนุก เเต่ไฝใต้ตาคริสใหญ่มั้ย บอกหน้อยดิ 
    #41
    0
  4. #40 VampirZIce (@takujang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 23:35
    ครอบครัวอบอุ่น =w=
    #40
    0
  5. #39 Reray (@jtamasp1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 15:44
    ^^ น่าตื่นเต้นดีฮับ

    รอตอนต่อไป หุหุหุ
    #39
    0