FICJARK เปิดพรี เมดของแจ็คสันเปิดพรีออเดอร์ตั้งแต่วันนี้ จนถึงวันที่ 30.10.20

ตอนที่ 15 : เมดของผม ตอนที่14 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    28 ก.ค. 60



 

เมดของผม ตอนที่1

Jark Fiction

 

Love is the flower you’ve got to let grow.

ความรักเป็นเหมือนดอกไม้ คุณต้องให้เวลามันเติบโต

 

                “อะ อะไรนะครับเขาถามเสียงหลงตอนที่เดินกลับเข้ามาในบ้าน วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวมากที่สุด ขนาดเขาขับรถไปเรียนมา ยังรู้สึกเหนียวตัวมากๆเลย พอเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ก็เจอคนที่ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากจะเจอเลย

 

                ตามนั้นไง แอร์ห้องนายเสียนายแจ็คสันบอก เขาพยักหน้าเข้าใจ เข้าใจที่ของมันเสียกันได้ ถึงแม้เมื่อคืนเขายังใช้งานได้ตามปกติแท้ๆ แต่ที่ไม่เข้าใจเลยก็คือ

 

                เพราะฉะนั้นคืนนี้นายไปนอนห้องฉันละกันนี่ไง....ที่ไม่เข้าใจคืออันนี้แหละ เขาไม่จำเป็นต้องนอนห้องแอร์ก็ได้ เมื่อก่อนไม่เคยได้นอนซักคืนเลยด้วยซ้ำไป ไม่ไปเด็ดขาด!

 

                ไม่เป็นไรครับ ผมนอนแบบไม่มีแอร์ก็ได้

 

 

                “ไม่ได้ น้ำแอร์ห้องนายหยด ต้องปิดห้องเอาไว้ก่อนนายนั่นเถียงเขาอีก ก็ทำไมจะไม่ได้อะ

 

                ผมนอนตรงโซฟาหน้าทีวีก็ได้ แอร์ตรงนี้ก็ติด นี่ไง ตอนนี้ก็เย็นดีเขาบอกเพราะแอร์ตรงนี้เรียกว่าเย็นเฉียบ

 

                “นี่นายจะเปิดแอร์ทำไมสองตัว สามตัว ช่วยๆกันประหยัดหน่อยสิ ไปนอนกับฉัน เอ่อ หมายถึงไปนอนห้องฉันจะได้เปิดแค่ตัวเดียวเฮ้ยยยย ตอนเขานอนห้องเขาก็เปิดสองตัวไม่ใช่หรือไง แถมตัวเองนั่นแหละเป็นคนบังคับให้เปิดนอนเอง แล้วทีนี้จะมาพูดเหมือนเขาใช้ไฟเปลืองได้ไงอะ

 

 

               

คะ คือ....เขาก็พูดไม่ค่อยจะออก ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแล้วเนี่ย งงไปหมดแล้ว

 

                อ้อ..นายเข้าไปหยิบแค่ชุดนิสิตมาก็พอ ส่วนพวกเสื้อผ้าอะ เอาตรงห้องเสื้อผ้ามาใส่นะ พอดีวันก่อนที่ฉันไปส่งนาย แวะไปซื้อของมาก็เลยซื้อเสื้อผ้ามาเผื่อ หยิบใช้ได้เลย

 

                พูดจบก็เดินไปที่ห้องฟิตเนตเลย  ทิ้งไว้แค่เขาที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ยืนงงๆเบลอๆ แล้วไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรได้ ก็เลยเข้าห้องไปหยิบชุดนิสิตมาและเดินขึ้นเอาของไปเก็บไว้ที่ชั้นสอง

 

                และแน่นอนว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไงเขาจะนอนที่พื้น ไม่ขึ้นไปนอนบนตียงด้วยเด็ดขาด

 

                ก่อนจะเข้าห้องนอนเขาก็เลยแวะห้องเสื้อผ้าก่อน เพื่อเอาชุดนิสิตไปแขวนแล้วก็จะได้เปลี่ยนชุดด้วย เขาเดินเข้าไปด้วยความเคยชิน แต่เอ๊ะ...นั่นตู้อะไร ตู้ในห้องนี้เป็นโทนสีฟ้าเขียวน้ำทะเลทั้งหมด สีคล้ายกับประตูห้องนอนนั่นแหละ  แต่ตู้สีชมพูนั่นมันอะไร ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ทำไมมาอยู่ในนี้ได้

 

                สงสัยจะซื้อใหม่แฮะ เขาไม่ติดใจอะไรหรอก คุณเจ้าของบ้านรวยจะตาย เขาเห็นเมื่อวันก่อนมีของมาส่งอะไรตั้งเยอะแยะ ฟุ่มเฟือยตลอดแหละนายคนนี้

 

                แต่เดินไปดูหน่อยก็ได้ เพราะตู้นี้อยู่ด้านในสุดเลย ขนาดกลางๆไม่ใหญ่มาก

 

                หืมมมมมมมม เขาถอดแว่นออกมาขยี้ตา แล้วก็สวมแว่นเข้าไปใหม่เพื่อจะดูให้แน่ ว่าที่เห็นนี่เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม เพราะมีป้ายสลักสีเงินขนาดไม่ใหญ่มาก สลักไว้ตรงประตูด้านขวา

 

                MARK

 

                ป้ายชื่อนั้นสลักตัวอักษรคล้ายชื่อของเขาเลย หรือว่าจะเป็นยี่ห้อตู้นะ เขาเองก็ไม่ค่อยรู้จักพวกยี่ห้อหรือของแพงๆอะไรทั้งนั้นด้วย แปลกดีแฮะ เขาเลิกสงสัย ก่อนจะเปิดตูเข้าไปดูว่าเป็นตู้สำหรับใส่อะไรกันแน่

 

                แอ๊ด

 

                พอเปิดตู้ เขาก็ต้องขยี้ตาซ้ำเป็นรอบที่สามสี่ห้า มีเสื้อผ้าแขวนอยู่ในนั้นเรียบร้อยสวยงาม แต่ที่ต้องขยี้ก็เพราะว่าขนาดของเสื้อผ้า เขามองด้วยตาเปล่า ยังไม่ได้หยิบขึ้นมาก็รู้ว่านี่ไม่ใช้ไซส์หรือเสื้อผ้าสำหรับนายแจ็คสันแน่ๆ

 

                ไม่ได้อยากจะคิดไปเอง แต่ว่านี่มันดูพอดีกับเขาซะมากกว่า มีเสื้อผ้าเต็มไปหมด แถมทุกตัวสีออกพาสเทลไม่ก็สีขาวไปเลย เขาเลือกหยิบชุดที่น่าจะเป็นชุดนอนสีเหลืองลายทางสลับกับสีขาวตัวนึงออกมาและทาบกับตัว นั่นไง...ขากางเกงยาวพอดิบพอดีกับขาเขาเลย

 

                ไม่มีทางที่หมอนั่น จะใส่ได้เลย

 

                อยะ อย่า บอกนะว่า ตู้นี้ทั้งตู้เป็นของเขา

 

 

                ฉ่า ///--///

 

                อยู่ๆหน้ามันก็ร้อนขึ้นมาเหมือนมีใครมาจุดเตาแก๊สที่หน้า บ้าน่ามาร์ค.....คิดมาก มันจะใช่ได้ไงเล่า คิดอะไรบ้าแท้ๆ เป็นเพราะหมอนั่นแหละมาพูดว่าจะจีบอะไรก็ไม่รู้

 

                นายนั่นก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นแหละ ใครมาจริงจังกันเล่า เขาสะบัดหน้าไปมา เลิกคิด และหยิบชุดนึงออกมาจากตู้ ไม่รู้แหละ เอาไปใส่นี่แหละ หวังว่าจะไม่แพงมากนะ เพราะเขาจะใส่ลงไปทำงานบ้านข้างล่าง ไม่อยากให้ชุดเปื้อนเลย หลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็ลงไปข้างล่าง เดินไปส่องๆแถวห้องฟิตเนตก็เห็นว่าอีกคนยังอยู่ในนั้น ก็เลยเดินไปหยิบชุดทำความสะอาดบ้าน

 

               

เขาทำงานด้วยความระมัดระวัง พอทำความสะอาดเสร็จ คนที่เดินเหงื่อท่วม(แต่ว่าก็ยังดูดีอยู่แบบไม่ยุติธรรมเลย)ก็เดินมาทางนี้ ไม่ต้องมา อย่าเดินมา ช่วงนี้มาร์คก็บอกมุถูกว่าตัวเองเป็นอะไร พออยู่ใกล้ๆกันแล้วเขารู้สึกแปลกไปหมด มันเหมือนไม่ใช่ตัวเขาเลย

 

                ชอบไหมไม่รู้ว่าเขาต้องชอบอะไร ชอบมาพูดมาถามแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่เรื่อยเลย เขาทำเป็นตั้งหน้าตั้งตาถูพื้น ทั้งที่ก็ถูไปสองรอบแล้ว

 

                เห็นแล้วไม่ใช่หรอ ตู้เสื้อผ้าน่ะ ชอบไหม

 

                ฮะ......สรุปว่าเจ้าตู้เสื้อผ้านั่นเป็นของเขาหรอ เพราะว่ามัวแต่ตกใจ พอสมองคิดอะไร ปากกก็พูดออกไปแบบนั้น

 

                ตู้นั่นของผมหรอ

 

                “แล้วนายคิดว่าเสื้อผ้าในนั้น ฉันใส่ได้ไหมล่ะกวน........มาก เขาได้แค่ก้มหน้าแล้วแอบเบะปากใส่เล็กน้อย ทานโทษเถอะครับไม่บอกแล้วใครมันจะไปรู้

 

                ที่ตู้มันมีชื่อไม่ใช่หรือไง........ใช่ เขาเห็นน่า แต่มันไม่คิดว่าต้องมีตู้เขาอยู่ในนั้นนี่นา

 

                แล้วทำไมผมต้องมีตู้อยู่ในห้องเสื้อผ้าคุณเขาถาม

 

                ก็นายต้องใช้ ห้องนายใช้ไม่ได้

 

                “คุณ......ซ่อมแอร์มันก็ไม่ได้นานขนาดนั้นอะเขาบอก

                ก็อาจจะนานก็ได้ใครจะไปรู้เขาได้ยินอีกคนพูดไม่ชัดนัก แต่ว่าก็เลิกสนใจ ลากถังใส่น้ำที่ใช้เสร็จแล้วไปอีกทาง จะได้ไปทำกับข้าวต่อ

 

                ว่าแต่คุณอยากกินอะไรครับ

 

                “กินแบบวันนั้นก็ได้ ที่เพื่อนนายมาอะ เรียกอะไรนะ อร่อยดี

 

                “อ๋อออ ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ แต่ว่าตอนนี้ไม่มีเส้นครับ เดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ละกัน แป๊บเดียวเขาบอกและทำท่าจะรีบผละไป แต่ก็ถูกดึงแขนไว้ก่อน

 

                งั้นไม่เอาแล้ว เอาของที่มีในบ้านนี่แหละ อะไรก็ได้ นายก็ทำอร่อยหมดนั่นแหละจบประโยคนี้เขาก็รู้สึกเขินซึ้นมาซะเฉยๆ ปกติเคยชมดีๆแบบนี้ซะที่ไหนกัน

 

                เห้ยยยยย ยิ้มแล้ว ยิ้มแล้ว น่ารักอะ

 

                เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยิ้มหรืออะไร แต่พอนายแจ็คสันทักเขาก็รีบงับปากไว้ เขายิ้มทำไมล่ะเนี่ย ไม่รู้แหละ หนีไปตั้งหลักก่อนแล้วกัน

 

                งั้นผมไปทำกับข้าวก่อนนะ...อ๊ะ โอ๊ยย ไม่เป็นไรๆเขาบอกและดึงแขนกลับมา หมุนตัวจะไปห้องครัว แต่ขาก็ดันไปชนกับถังน้ำที่วางเอาไว้ ไม่เป็นๆไรไม่เจ็บ

 

                พอบอกเสร็จ ก็วิ่งจู๊ดออกมาเลย

                ...............................

 

                นอนข้างบนด้วยกันนี่แหละหลังจากอาบน้ำเสร็จเขาหยิบชุดนอน (ที่โดนบังคับ)ในตู้มาใส่หนึ่งชุด ชุดนอนอะไรไม่รู้ ใส่สบายตัวมาก แต่พอจะปูที่นอนที่ขนขึ้นมาด้วยกับพื้นก็โดนสายตาของคนเป็นเจ้าของห้องจ้องมาพร้อมบอก

 

                ไม่ครับ ผมจะนอนนี่ คุณนอนไปเลยครับ จะได้ไม่เบียด

 

                “นายก็รู้ว่ามันไม่เบียด

 

                “ผมนอนดิ้น เดี๋ยวไปทับคุณ”             

 

                “ขึ้นมา...มาร์คโอเค จบ เขาไม่รู้จะเถียงอะไรได้ ยิ่งพอถูกเรียกชื่อแบบนี้มันก็ยิ่งเหมือนกับว่าเขาต้องขึ้นไปนอนบนนั้น ฮืออออออออ กลัววววววว

 

                จะอ่านหนังสืออะไรต่อไหม

 

                “ไม่เป็นไรครับ คุณง่วงยัง ปิดไฟเลยก็ได้ครับเขานั่งตรงหมิ่นๆเตียง ที่ถามเขาแบบนี้ก็เพราะว่าตอนที่เขาโดนลากให้ขึ้นห้องมาด้วยกันตั้งแต่สามทุ่ม เขาก็เลยเอาหนังสือเรียนขึ้นมาทบทวนไปด้วย

 

                เขยิบมาก็ได้ คิดว่าฉันจะทำอะไรหรือไงคือตอนแรกเขาก็ไม่คิดอะไร พอถูกพูดด้วยสายตาวาวๆแบบนั้น เขาก็เริ่มจะกลัวมากแล้วนะเนี่ย

 

                เขาเขยิบเขาไปอีกหนึ่งเซ็นต์แล้วก็ล้มตัวนอน ด้วยการเอาผ้าห่มของตัวเองขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้ จะได้ไม่ต้องไปห่มผืนเดียวกัน พอเห็นเขาล้มตัวนอนแล้ว นายแจ็คสันก็มองมานิดหน่อย ก่อนจะหันไปกดสารพัดปุ่มไฟที่อยู่ที่หัวเตียง

 

 

                โอ๊ยยยยยอยู่ๆก็ร้องเสียงดัง และเอามือขึ้นมากุมตาเอาไว้ เขาลุกรวดเดียวและถลาเข้าไปหาทันทีด้วยความรวดเร็ว

 

                เป็นอะไรครับเขาถาม เห็นทำหน้าแหยๆก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

 

                ไม่รู้ไรเข้าตา แสบ

 

                เอ้าอะไรมาเข้าตาเวลานี้ล่ะเนี่ย เขาบอกให้อีกคนนั่งนิ่งๆก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้กว่าเดิม ไม่แน่ใจว่าอะไรเข้า อาจจะเป็นฝุ่น แต่เขาก็ทำความสะอาดทุกวันเลยนะ  เอาน่าเดี๋ยวค่อยคิด เขายื่นหน้าเข้าไปมองที่ตาของอีกคน

 

                หรือจะต้องไปเอาน้ำมาล้างตาก่อนดีนะ ในระหว่างที่เขากังวลไปต่างๆนานานั้น

 

                หมับ

 

                จับได้แล้ว

 

                กว่าจะรู้ตัว เขาก็โดนนายนั่นรวบตัวเข้าไปไว้ในอ้อมกอดแน่น  และทิ้งตัวลงนอนจนเขาเสียหลักล้มตัวลงไปด้วยกัน

 

                อ๊ะ....ได้ร้องแค่เบาๆ ตกใจปนใจหายไปหมด เล่นอะไรบ้าๆแบบนี้!

 

                “อื้มม ทำไมตัวเล็กจังเนี่ย หืมนี่มันไม่ใช่เวลามาวิพากษ์วิจารณ์กายวิภาคคนอื่นหรือยังไง

 

                คุณทำบ้าอะไรเนี่ย แล้วเมื่อกี๊เล่นบ้าอะไร คนเขาตกใจหมดเขาถามพร้อมดิ้นหงึกหงักไปด้วย และเหมือนเดิมไม่รู้จะรัดแน่นอะไรขนาดนี้

 

                เป็นห่วงหรอ

 

                “เอ้าถามแปลกๆ ผมก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วน่ะสิอ๊ะ....

 

                พอตอบจบ นายนั่นก็ใช้ขาหนีบเขาเอาไว้แล้วใช้สองมือประคองแก้มเขาให้เงยหน้าสบตากัน

 

                และ....หัวใจเขาสั่นแรง มันเต้นแรงมากไปหมด

 

                โทษทีๆ...แต่ว่าดีใจแฮะบอกพร้อมใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างไล้แก้มเขาไปมาด้วย 

 

                ดีใจอะไรของคุณ พูดไม่รู้เรื่องแล้ว สงสัยคุณจะง่วง นอนเหอะๆ แต่วันหลังอย่ามาล้อเล่นแบบนี้อีกเขาบอก และตอนนี้ไม่กล้าสบตาตรงๆแล้ว

 

                “มาร์ค..... ระ เรียกทำไม พอถูกเรียกชื่อ ใจมันก็เต้นแรงขึ้นมาอีกรอบ เขาเป็นอะไร เขาเป็นอะไร

 

 

                จูบได้ไหม

 

                -///- ถะ ถามอะไรเนี่ย ทุกทีก็ไม่เคยเห็นถาม แล้วเรื่องอะไรมาถามแบบนี้ ใครเขาจะไปตอบว่าได้กัน

 

                ทุกทีไม่เห็นถามเขาตอบงึมงำ แต่สงสัยจะได้ยิน

 

                ก็วันนี้อยากให้เต็มใจ

 

                -/////-

 

                ใครมันจะไปเต็มใจอะ........

 

                มาร์ค......จูบนะ

 

                อย่าถามมมมมมมมม อย่ามาถามเขานะเว้ยยยยยยย อย่าเขยิบหน้าเข้ามาด้วย ไปไกลๆ.......ไปไกลๆ

 

 

                นี่......ถ้าเงียบแบบนี้  เรียกว่าอนุญาตนะ

 

                “คุณ.....คือเขาทั้งอึ้ง ทั้งงง สับสน ตกใจ ตื่นเต้นมันบอกไม่ถูก และตอนนี้ยังคงงงไม่หาย ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับเขา นายนั่นก็ประกบปากลงมาบนปากเขาเรียบร้อย

 

                อื้มมมมแล้วทำไมเขาต้องร้องเสียงแบบนี้ทุกครั้งด้วย อื้ออออ ปล่อยๆๆๆ เขาได้แต่ทุบไปที่แขนและมือที่ประคองหน้าเขาเอาไว้ พอเขาเริ่มจะหายใจไม่ออก นายนั่นก็จะเลื่อนริมฝีปากออกไปแต่ก็ไม่ได้ไปไหนนะ เอามาป้วนเปี้ยนติดกับหน้าเขานั่นแหละ

 

                ให้ตายเหอะ......เขารู้สึกเหมือนจะตายเลย

 

                หรือว่าเขา.........จะเป็นโรคหัวใจนะ

 
............................................

เช้าแล้ว เขาลืมตาตื่นมาด้วยเวลาตามปกติ น่าจะตีห้าครึ่งแล้ว แต่วันนี้รู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะเขารู้สึกอุ่นๆ ปนอึดอัด ลองลืมตา และกระพริบตาเพื่อจะได้ชินในความมืด แล้วพอจำได้ ทุกอย่างก็พรั่งพรูเข้ามา

 

 

                เฮ้ยยยยย เขามานอนห้องนายแจ็คสัน หลังจากถูกจูบหลายๆทีจนหมอนั่นพอใจ ก็บอกให้เขานอน โดยที่ตัวเองก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ อย่าบอกนะว่าโดนกอดมาตลอดคืนเนี่ย พอคิดได้ดังนั้นก็ก้มลงมองช่วงเอวตัวเองที่รู้สึกว่าหนักๆ มองก็ไม่ค่อยเห็นห้องนี้มืดมาก ก็เลยเอามือไปแตะดู

 

                อือออออชัดเลย!เสียงของอีกคนร้องเบาๆ ตอนที่เขาขยับตัวเพื่อจะลุกออกไป นอกจากไม่ไม่ยอมปล่อย ยังรัดเขาแน่นไปอีก จนตอนนี้หลังของเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นของอีกคนอย่างชัดเจน ลมหายใจร้อนเป่าผ่านเส้นผมเขาเบาๆ

 

                เขาต้องลุกออกไปจากสถานการณ์ประหลาดนี้ให้จงได้ ว่าแล้วก็ฮึบเอาเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดดันตัวเองลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ

 

                แอบหอบแฮกไปนิดนึง พอลุกนั่งได้ ไฟสีส้มอ่อนที่หัวเตียงก็เปิดสว่างขึ้นพร้อมกัน นายแจ็คสันนอนมองเขาอยู่ มืออีกข้างจับแขนเขาไว้แน่น

 

                “จะไปไหน

 

                คุณ....ปล่อยสิ ผมจะไปทำกับข้าวแล้ว จะได้ออกไปเรียนเขารีบบอกเมื่อถูกถาม หน้าตาของอีกคนตอนตื่นนอนแบบนี้ยังดูดีมากๆอยู่เลย ไม่เคยมีความยุติธรรมให้เขาหรอก ไม่อยากจะคิดเลยว่าผมตัวเองจะฟูมากแค่ไหน ตอนที่เพิ่งลุกจากที่นอนแบบนี้ เขารับรองได้เลยว่ามันต้องชี้โด่ชี้เด่แบบไม่เป็นทรง......และตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนี้ มันต้องคิดเรื่องลุกจากเตียงยักษ์นี่ให้ได้ก่อนสิ

 

                ทำไมรีบตื่นหน้าคนถามดูพร้อมจะหลับตาได้ทุกเมื่อ แต่ก็ดีง่วงก็นอนไป ปล่อยเขาไปเถอะนะ

 

                ผมต้องไปทำอีกตั้งหลายอย่างไง แล้วก็ต้องรีบออกแต่เช้าด้วย เดี๋ยวรถติด หาที่จอดรถยากอีก

 

                “อือออ ให้ฉันจ้างเมดใหม่ไหมเฮ้ยยยยย!เดี๋ยวนะเดี๋ยว เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะคุณเจ้านายยังตื่นไม่เต็มตาหรือว่าอะไร ถึงได้พูดแบบนี้ออกมาได้ ที่พูดนั่นหมายถึงจะไล่เขาออกหรอ

 

                คะ คุณหมายความว่ายังไง จะไล่ผมออกหรอ

 

                “พูดอะไรของนาย....มานอนต่ออีกหน่อยมาบอกพร้อมกระตุกแขนเขาเพื่อให้ลงไปนอนต่อ แต่ไม่เอาแล้ววววว เขาตื่นแล้ว

 

                ผมต้องไปแล้วจริงๆนะครับ ให้ผมลงไปนะ เดี๋ยวสายอะเขาบอก

 

                เฮ่อออ ให้ตายเหอะ.....อะ เอานี่ไปอีกฝ่ายยื่นกล่องอะไรซักอย่างมาให้ และเขารับมาเพื่อจะได้ไปจากตรงนี้

เร็วๆ อะไรก็ไม่รู้แหละ เอามาก่อน

 

                ใส่ให้ดูซินายนั่นลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพร้อมบอกเขา ก็เลยเปิดกล่องนั่นออกแบบเสียไม่ได้ จะเสร็จไวๆ

 

                นาฬิกา....นี่ ดูแพงตั้งแต่ไม่รู้ว่ามันราคาเท่าไหร่กันแน่ กี่พันล่ะเนี่ย

 

                คือ คุณมันแพงป่ะ

 

                “ไม่.....อ้อฉันให้เขาสลักชื่อนายลงไปด้วยนะ ข้างหลัง ชอบไหม วันก่อนเดินผ่านเห็นว่าเหมาะกับนายดีเขาพลิกดูตามที่บอกก็พบว่ามีชื่อของตัวเองอยู่ข้างหลังจริงๆด้วย

 

                แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกดีใจมากขนาดนี้ด้วยนะ

 

                ชอบไหม

 

เขาพยักหน้าเพราะเอาจริงๆแล้วมันสวยและดูดีมาก  แล้วไหนล่ะรางวัลฉันเขางงที่ถูกถามหารางวัลอะไรก็ไม่รู้

 

                หืมมมมม รางวัลอะไรอะ

 

                และหลังจากนั้นเขาก็รู้คำตอบ...เพราะนายนั่นยื่นหน้าเข้ามาซะใกล้ ใกล้ซะจนจะทิ่มหน้าเขาอยู่แล้วด้วย เขาตกใจผงะหน้าออกแทบไม่ทัน หัวใจจะวาย

 

                นี่คุณอย่าเอาหน้ามาใกล้ได้ไหมเล่า มันตกใจนะ

 

                “อะ...งั้นหอมก่อน แล้วจะลงไปก็ลงไป

 

                ฮะ!

 

                ไม่แน่ใจว่าเขาต้องไปปรึกษาปัญหาเรื่องการฟังหรือล่า ช่วงนี้ถึงได้รู้สึกว่ามีปัญหาทางการฟังได้มากขนาดนี้ หวังว่าเมื่อกี๊คงจะหูฝาดไปเอง

 

                หอมสิ...มาร์ค เนี่ยไงแก้ม

 

                “...............แล้วทำไมเขาต้องไปหอมด้วยอะ และเพราะหน้าตาเขาคงอ่านง่ายไปหน่อย อีกฝ่ายถึงได้ชี้ไปที่นาฬิกาในมือเขา  อย่าบอกนะว่าที่บอกว่าทวงรางวัลอะไรเมื่อกี๊คืออันนี้

 

                งั้นคุณก็เอาของคุณคืนไปเถอะ....ผมไม่เอาก็ได้ใช่ เอาคืนไปเลย จะได้ไม่ต้องมีการทวงรางวัลกันเกิดขึ้น

                “ให้เลือก....จะหอมหรือว่าให้ฉันจูบ หนึ่ง

 

                ฟอดดดดด

 

                เขาไม่เสียเวลาคิด ไม่รอให้นับจบอะไรทั้งนั้น ยื่นหน้าไปที่แก้มของนายนั่นและเอาหน้าไปแตะเร็วๆและก็รีบกระโดดลงจากเตียง วิ่งลงไปข้างล่างไม่หันไปมองข้างหลังอีกแม้แต่นิดเดียว

 

                รู้แค่ว่าตอนนี้หน้าร้อนไปหมดแล้ว

 

.......................................

                หืม...มีไรเปล่าจินยองเขาถาม ตอนนี้เราเรียนวิชาสุดท้ายของวันแล้ว จินยองก็เอาแต่จ้องไปที่ข้อมือของเขาไม่ผิดแน่

 

                เปล่า เรามองนาฬิกา มาร์คไปเอามาจากไหน คุณแจ็คสันให้หรออ้อ ....นาฬิกาเจ้าปัญหานี่เอง และแน่นอนเขาไม่ทีทางซื้อเองแน่นอน

 

                ใช่....ทำไมหรอ มันแพงใช่ป่ะจินยอง กี่พันล่ะเนี่ย โหวววว บอกว่าไม่เอาๆ ก็บังคับอยู่ได้เขาบ่นไปตามเรื่อง

 

                จินยองยิ้มและยีผมเขาเล่น.....พอเห็นเพื่อนยิ้ม ก็ยิ้ม และหันไปฟังอาจารย์พูดต่อ

 

                หลังจากเลิกเรียน พวกเราก็ไปที่ร้านกาแฟร้านโปรด ยองแจเดินชวนมาตลอดทางว่าวันหยุดยาวสามวันนี้อยากไปเที่ยวกับพวกเรา เขาก็ฟังแต่ไม่ได้ตอบ จะให้ลางานยังไงล่ะ

 

                มาร์ค...ว่าจะถามตั้งนานแล้วเนี่ยเขาเลิกคิ้วเมื่อยองแจบอก และจับแขนเขายกขึ้น

 

                เราก็ว่าจะถามอยู่เหมือนกัน มาร์คไปเอานี่มาจากไหนอะนี่ที่ยูคยอมพูดก็หมายถึงนาฬิกาอันนั้นแหละ มันทำไมกันนะ มันต้องแพงแน่ๆเลย เริ่มคิดว่าอาจจะราคาถึงหมื่นแล้วนะเนี่ย ทุกคนถึงได้สงสัยกันจัง

 

                แพงหรอ หลายพันเลยไหมในใจยังอยากให้มันราคาหลักพัน พูดจบก็ยกน้ำขึ้นมาดื่ม

 

                มาร์ค....ฟังนะ นี่มันตัวใหม่ล่าสุด ราคามันเกือบสี่แสนเลยนะ เราถึงถามว่ามาร์คเอามาจากไหน

 

                พรวดดดด

 

                “แคก แคก แคกเขาสำลักน้ำที่ดื่มเข้าไปแทบไม่ทัน ยองแจพูดว่ายังไงนะ เขาตกใจมาก มองดูนาฬิกาที่ใส่อยู่แล้วอยากจะบ้าตายตรงนี้เลย

 

                มาร์ค ใจเย็นๆ ว่าแต่เอามาจากไหนอะ ตอนแรกก็นึกว่าของปลอม แต่เรามองหลายทีแล้ว รุ่นนี้เราก็อยากได้ตั้งแต่มันออกมาใหม่ๆ แต่เห็นราคายังแรงอยู่เลยยังไม่ได้ซื้อ เท่าไหร่นะยูค

 

                “สามแสนแปด สามแสนเก้ามั้ง อะนี่ไงราคายูคยอมยื่นมือถือที่เป็นเวปของนาฬิกานี่มาให้เขาดู หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน!!!!เขาค่อยๆใช้นิ้วนับตัวเลขศูนย์ที่อยู่หลังตัวเลขพวกนั้น

 

                อืม ไปเอามาจากไหนยองแจถามและบอกให้เขาถอดนาฬิกาให้ลอง เขาก็ถอดให้แบบน้ำท่วมปาก นาฬิกาอะไรกันเนี่ย ใส่แล้วไม่เห็นลอยได้เลย ทำไมแพงงี้ เมื่อเช้าก็ถามแล้วนะว่าแพงไหม ฮือออออออออ

 

                เห้ยยย มีชื่อด้วยอะ นี่มันมีชื่อมาร์คสลักไว้ด้วยอะ แถมตัวเรือนก็ตัดมาพอดีมือมาร์คอะ เราเกือบใส่ไม่ได้ยองแจบอกและยูคยอมก็ยื่นหน้าไปดู ได้ยินเสียงว่าใช่ๆ แล้วเขาหูอื้อ ตาลายไปหมดแล้ว

 

                สลักชื่อบวกอีกเป็นหมื่นอะ

 

                ฮะ......เป็นหมื่นเลยหรอ

 

                เอาล่ะ ไหนบอกซิ เอามาจากไหนครับคุณหนูมาร์คยองแจโบกนาฬิกาในมือไปมา พร้อมกับถามเขา ฮือออออ

......................................

 

                อะไรอะพี่มีนา ทำไมต้องไปด้วย แคนเซิลไปเลย ผมไม่ไปหรอกเขากรอกเสียงใส่โทรศัพท์เมื่อพี่มีนาโทรมาบอกว่าปลายสัปดาห์นี้เขาต้องไปลอนดอน

 

                ไม่ไปได้ไงคะ ร้านนั้นแจ็คสันกับเพื่อนหุ้นกันนี่คะ นิคก็โทรมาเร่งพี่ยิกๆบอกว่าหลังๆแจ็คสันไม่ค่อยอ่านเมลเลย ไปหน่อยเถอะค่ะ ถือซะว่าไปเที่ยวก็ได้ เดี๋ยวเดือนหน้า แจ็คสันต้องถ่ายแบบตั้งหลายเล่มเลยนะ จะไม่ค่อยว่างแล้วนะพี่มีนาบอกเขายืดยาว

 

                ไม่อยากไปอะเขาบ่นอุบอิบ

 

                นิค..ส่งตั๋วมาแล้วค่ะ....ไปเถอะ ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม

 

                ไปลอนดอนปลายสัปดาห์งั้นหรอ เอาเจ้านั่นไปด้วยดีกว่า

 

                เอ่อ....พี่มีนา เอ่อ ผมพาเด็กนั่นไปด้วยได้ไหม

 

                ‘แหมมมมมมม เดี่ยวนี้พี่ไม่จำเป็นแล้วนี่เนอะ ค่ะลองชวนน้องดูนะคะ ยังไงถ้าน้องยอมไปด้วย ก็บอกพี่นะคะ จะได้จองตั๋ว ไม่รู้ว่าน้องมีพาสปอร์ตหรือเปล่า ไหนจะต้องจัดการอะไรอีก คุยแล้วก็บอกพี่นะคะ ก็แล้วทำไมเจ้านั่นต้องไม่อยากไปด้วยล่ะ ไปตั้งลอนดอน ยังไงก็ต้องไปอยู่แล้วล่ะ

 

                ก็ดี...มีของที่อยากซื้อให้อีกตั้งเยอะแยะ

 

                พอวางสายจากพี่มีนา เขาก็ไปเข้าไปออกกำลังกาย ช่วงนี้ต้องรักษาหุ่นให้เด็กมันกรี๊ดเล่นซะหน่อย เข้าไปได้พักใหญ่ๆก็ได้ยินเสียงรถดังเข้ามา เขาก็เลยหยุดเล่น เอาผ้ามาเช็ดเหงื่อแล้วก็เดินออกไปหา

 

                ไม่อยากจะพูดคำนี้เลย แต่ว่าเขาน่ะคิดถึงเจ้าเด็กนี่ชะมัด

 

                เขานั่งเปิดทีวีระหว่างที่เจ้านั่นกำลังเดินเข้ามา หูคอยฟังแต่ว่าไม่ได้หันไปมอง

 

                คุณเขาหันไปช้าๆ เมื่อถูกเรียก

 

                นี่...เอาคืนไปเลย คุณคิดอะไรของคุณอะ ถึงซื้อของแพงมากแบบนี้มาให้คนอื่น ผมรู้นะว่าคุณรวยมาก แต่คุณก็ไม่ควรซื้อของแพงมากขนาดนี้มาให้ผมนะ เข้าใจไหม ผมรับไม่ได้หรอก อะเอาคืนไปนาฬิกาที่เขาเพิ่งให้ไปเมื่อเช้าพูถูกยื่นคืนตรงหน้า

 

                “นายไม่ชอบหรอ เมื่อเช้ายังบอกว่าชอบอยู่เลยเขาถาม

 

                มันไม่ใช่ชอบหรือไม่ชอบ แต่ว่านี่มันแพงมากเกินไปไง คุณไม่ควรซื้อของแพงขนาดนี้ให้ผม

 

                “แล้วต้องซื้ออันละกี่บาทให้นายล่ะ

 

                “เอ่อ..คือมันไม่ใช่อย่างนั้น เอาเหอะ คุณเอาคืนไปเลย ผมใส่ไปกลัวมันหายไปแบบนี้ไม่ไหวหรอก

 

                “.............เขาไม่เข้าใจเลย มันแพงตรงไหนแล้วทำไมเขาจะให้ไม่ได้ ในเมื่อมันออกจะเข้ากันกับอีกคน เมื่อเช้าเขาก็ได้รางวัลไปแล้วด้วย

 

                แต่ฉันได้รางวัลไปแล้วนะ...นายจะคืนจริงๆหรอ

 

                ฉ่า ///- - ///

 

                หน้าของเจ้าเด็กนั่นแดงเรื่อขึ้นมา เมื่อเขาพูดถึงรางวัลเมื่อเช้าขึ้นมา เป็นรางวัลที่เขาชอบมากซะด้วย

 

                ว่าไง....นายให้มาแล้วนะ ถ้านายคืนของ ฉันก็จะคืนรางวัลนายนะ เดินมาใกล้ๆนี่สิเขาบอก และเด็กนั่นถอยหลังไปอีกสามก้าว

 

                “อ้าว ถอยหลังทำไมล่ะ มาใกล้ๆนี่ จะคืนไม่ใช่หรอของน่ะ จะคืนก็เดินมานี่มา แต่บอกไว้ก่อนนะ....รางวัลที่คืนอะไม่ใช่เอาหน้ามาจิ้มเหมือนเด็กอนุบาลทำแบบที่นายทำด้วยนะ

 

                ///--///

 

                เจ้านั่นกัดปาก ทำหน้าซะเครียดเชียว ความจริงถ้าเทียบคุณภาพกับราคาแล้ว มันก็ไม่ได้พงอะไรเลยนะ เขาส่ายหน้าเล็กน้อยกับเด็กขี้งกตรงหน้า ก่อนจะกวักมือเรียกอีกคนให้เดินมา กำนาฬิกาแน่นเชียว เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเจ้านั่นส่ายหน้า

 

                คุณพูดมาเลยครับ จะเอาอะไร หิวไหม อยากกินอะไร

 

                ถ้าจะบอกว่าอยากกินนายนั่นแหละ เขาก็กลัวว่ามันจะเกินไป ก็เลยเลือกจะบอกเรื่องอื่นก่อน

 

                สุดสัปดาห์นี้นายว่างไหม

 

                “ทำไมหรอครับ

 

                “พอดี......เขาว่าจะบอกเรื่องไปลอนดอนซะหน่อย แต่เจ้านั่นก็พูดขึ้นมาซะก่อน

 

                ผมก็ว่าจะมาขอลาหยุดคุณพอดีเลย พอดีเพื่อนผม ยองแจน่ะจำได้ไหม ชวนไปเที่ยวสุดสัปดาห์นี้ ความจริงผมก็เอ่อเกรงใจคุณ แต่ว่าก็ลองถามดู

 

                จะไปเที่ยวกับเพื่อนงั้นหรอ

 

                “เคยไปมาก่อนไหม

 

                เจ้าเด็กนั่นส่ายหน้า ที่เขาถามแบบนั้นก็เพราะเดาว่า น่าจะไม่เคยไปเที่ยวไหนกับเพื่อนนั่นแหละนะ เอาเถอะ ในเมื่อดูแล้วว่าเจ้านั่นอยากจะไปกับเพื่อน เขาก็ไม่ขัดใจ แค่อาจจะคิดถึงมากก็เท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นวันที่เหลือ นายต้องมานอนให้ฉันกอดให้พอใจเลย

 

                อืม ได้สิ แต่นายต้องโทรบอกและไลน์บอกฉันทุกชั่วโมงเข้าใจไหม อ้อ...แล้วก็อีกอย่าง ช่างยังไม่ได้มาซ่อมแอร์เลย นายก็มานอนกับฉันเหมือนเดิมนั่นแหละ แล้วก็เรื่องนาฬิกาจะเอามาคืนเมื่อไหร่ก็ได้เสมอนะ ฉันพร้อมจะคืนรางวัลให้นายตลอด แต่ถ้ายังไม่คืนก็ใส่ไว้ตลอดนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่านายอยากคืน พอเขาบอกแบบนั้น เจ้าเด็กนั่นก็รีบใส่นาฬิกาไว้แบบเดิมทันที

 

                พอตกลงกันได้ เจ้านั่นก็ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด และก็ทำงานบ้านอะไรไปตามที่เคยทำทุกวัน เขาก้นั่งมองอีกคนถูพื้นไปเพลินๆ ขา แขน เรียวเล็ก แถมยังขาวมากอีกด้วย รีบสลัดความคิดบ้าๆออกไปจากหัว เมื่อเห็นว่าตัวเองเหมือนคนแก่บ้ากามเข้าไปทุกที

 

                ............................

                ประมาณสี่ทุ่ม เขาก็ชวนเด็กนั่นที่ขยันเหลือเกิน เห็นเอาหนังสือเอาชีทอะไรออกมานั่งอ่านที่โซฟาข้างล่างเต็มไปหมด พอเห็นว่าดึกแล้วก็เลยชวนขึ้นห้อง

 

                ชวนที่แบบว่า ชวนไปนอนน่ะ

 

                ขึ้นไปนอนกันเหอะ

 

                “คุณขึ้นไปก่อนเลยครับ....ผมเหลืออ่านอีกแค่นิดเดียวเอง แต่จะปิดแอร์เลยก็ได้นะตอบแต่ว่าตายังนั่งอ่านไม่หยุด เขาก็เลยคิดว่าจะรอ ระหว่างนั้นก็ตอบเมลของนิคซะหน่อย

 

                ผ่านไป 20 นาที ก็ไม่เห็นว่าอีกคนจะทำท่าว่าจะลุกเลย ตอนี้มันสี่ทุ่มครึ่งแล้วนะ ไหนตัวเองจะตื่นแต่เช้าอีก น้ำก็ยังไม่ได้อาบ จะว่าไปเขาก็ยังไม่ได้อาบนี่นา งั้นไปอาบน้ำกันดีกว่า

 

                มาร์คเขาเรียก

 

                อื้อออ แป๊บนึงครับเจ้านั่นตอบแต่ว่ามือยังไม่วางปากกาไฮไลท์เลยด้วยซ้ำ เขารู้ว่าอ่านหนังสือน่ะสำคัญ แต่ว่าคนเราก็ต้องการพักผ่อนนี่นา

 

                “อ๊ะ......เฮ่ยยย คุณเขาปิดโน้ตบุ๊ค ลุกขึ้นจัดการช้อนคนตัวเล็กกว่าครึ่งนึง จัดการอุ้มและยกตัวขึ้น พาเดินไปที่บันได เจ้าตัวเล็กนั่นก็ร้องแง้วๆ ดิ้นไปตามเรื่องตามราว ก็บอกแล้วนี่ว่าไปนอนกัน

 

                ตุบ

 

                เขาวางอีกคนลงบนเตียงเบาๆ และเจ้านั่นก็ทำปากบ่นงุบงิบๆ ปากเล็กนั่นยื่นยาว น่างับมากที่สุด เขาส่ายหน้าเพราะความคิดไม่ปกติ

 

                ไปอาบน้ำไป ไม่ต้องออกไปเอาชุดที่ห้องเสื้อแล้วนะ เอาของฉันไปใส่เลยเขาบอก ในห้องนอนเขาจะมีตู้สำหรับใส่ชุดนอนเตรียมไว้

 

                ไม่เอาอะ ใส่ได้ที่ไหน

 

                “ใส่แค่เสื้อก็ได้ ใส่ได้อยู่แล้วเขาบอก และเด็กนั่นหน้าแดงแบบน่าเอ็นดู

 

                คุณจะบ้าหรอ

 

                “ถ้านายยังไม่ลุกไปอาบ ฉันจะลากนายเข้าไปอาบพร้อมกันนี่แหละได้ผลเสมอ พอบอกแบบนี้เจ้านั่นเลิกบ่นและวิ่งจู๊ดไปเข้าห้องน้ำทันที ผ่านไปอีกยี่สิบนาที อีกคนก็เดินผมชื้นออกมาเลย อืม เสื้อเขาดูตัวโคร่งไปทันทีเมื่อเจ้านี่เอาไปใส่

 

                และไม่ได้อยากพูดเลย ตอนบอกให้ใส่ของเขาก็เพราะไม่อยากให้เสียเวลาเดินออกไปอีก

 

แต่พอใส่แบบนี้แล้วเซ็กซี่ชะมัดเลย ขาขาวๆที่มองตั้งแต่เมื่อเย็น ตอนนี้ยิ่งเปล่งปลั่งและกลิ่นหอมนั่นก็แทบทำให้เขาเป็นบ้า

 

                คุณมองอะไรเล่า..ไปอาบน้ำสิ  ไหนว่าดึกไงเขาหัวเราะกับคำพูดประชดประชันนั่น เดินเช็ดผมหายไปอีกทาง เขาเลยลุกขึ้นไปอาบน้ำบ้าง ใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมา เห็นมาร์คขึ้นไปนอนบนเตียงเรียบร้อย วันนี้ไม่ดื้อแฮะ

 

                เขาปิดไฟและสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม ตอนนี้เหลือแค่ไฟที่หัวเตียงสีส้มสีอ่อน เขาตะแคงตัวหันหน้าไปทางเจ้าเด็กที่นอนข้างกัน ตอนนี้ห่มผ้าจดมิดโผล่มาแค่ผมนุ่มนิ่มที่กระจายเต็มหมอน หมั่นเขี้ยวมาก

 

                เขาเขยิบตัวไปนอนหมอนใบเดียวกัน และแน่นอน เจ้านั่นจะต้องดิ้น เขาเลยรีบเอาแขนวางพาดไปที่ตัวและดึงเข้ามาให้ชิด ดึงผ้าห่มลงหน่อย พอให้ได้เห็นหน้ากัน อีกคนนอนหลับตาปี๋

 

                นอนแล้วหรอ

 

                “นอนแล้วครับ เขายิ้มคนนอนอะไรจะตอบได้

 

                สุดสัปดาห์นี้ ฉันต้องไปลอนดอนนะ ส่วนนายก็ไปเที่ยวกับเพื่อนดีๆ ดูแลตัวเองด้วย เข้าใจไหม

 

                แล้วคนที่นอนหลับตาในตอนแรก ก็ค่อยๆหรี่ตาขึ้นมามองเขา แล้วก็พยักหน้า

 

                แล้วสรุปว่าไง คืนไหมนาฬิกา ฉันก็อยากคืนรางวัลจะแย่แล้ว

 

                และคำตอบคือการส่ายหน้า พอสะส่านหน้าแบบนี้กลิ่นหอมจากยาสระผมก็ลอยฟุ้งขึ้นมาเลย

 

                แต่ คุณต้องห้ามซื้อของแพงๆแบบนี้ให้ผมอีกแล้วนะ ผมรู้ว่าคุณรวย แต่ก็อย่าสิ้นเปลืองเลยครับเขายิ้ม

 

                งั้นครั้งหน้า ไปด้วยกัน นายไปเลือกเองนะ

 

                “ผมไม่อยากได้อะไรหรอก คุณห้ามซื้ออีกนะ มันเปลือง มันเปลืองจริงๆนะ เสียดาย ไม่เหมาะกับผมด้วย

 

                “ทำไมจะไม่เหมาะ..นายน่ารักจะตาย

 

                “ฮื้ออออ คุณอย่ามาชม ไม่น่ารักเจ้านั่นบอก ยู่ปากและดึงผ้าห่มมาปิดหน้าเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นหูแดงๆนั่นก็หลบไม่พ้นอยู่ดี

 

                “ไม่อยากไปเลยเนี่ย...ต้องคิดถึงคนแถวนี้มากแน่เลย เขาบอก

 

                จะนอนแล้ว คุณหยุดพูดซะทีได้ยินเสียงอู้อี้ผ่านผ้าห่ม และเขาหัวเราะ ทำไมทำตัวน่าหมั่นเขี้ยวได้ขนาดนี้นะ

 

                จุ๊บ

 

                วันกดน้ำหนักจูบอีกคนผ่านผ้าห่ม เจ้าเมดตัวเล็กสะดุ้งเบาๆ ได้ยินเสียงบ่นว่าบ้าๆ เบาๆ เขากระชับอีกคนเข้ามาแนบตัวมากยิ่งขึ้น ก่อนจะกดปิดไฟที่หัวเตียง

 

                ฝันดีนะมาร์ค

 

.............................................

                หวัดดีครับจินยอง คิดถึงจังเขาหันไปฟาดคนฉวยโอกาสแทบไม่ทัน นายแจบอมโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ แต่อยู่ๆก็เอาหน้ามาวางบนไหล่เขาเฉยเลย

 

                เดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว!

 

                นี่ เดี๋ยวจะโดนนะ อย่ามารุ่มร่ามแถวนี้เขาบอก อีกคนยิ้มแหยๆ ยกมือขึ้นทำท่าขอโทษขอโพยแบบไม่จริงจัง ทำท่าได้น่าหมั่นไส้มากๆ

 

                แล้วมาทำไม่ทราบเขาถาม

 

                ก็คิดถึงไงครับ.....หรือว่าจินยองจะบินไปกับผม ไปไหม ไปเที่ยวกันอยู่ๆมาชวนหน้าตาเฉย ใครมันจะไป

 

                ไม่ไปเขาบอก

 

                ฮ่าๆๆ คิดไว้อยู่แล้ว ว่าแต่หิวมากเลย ไปกินข้าวกันเนอะเขาพยักหน้า ดูก็รู้ว่าหน้าของอีกคนดูโรยๆไม่สดใสเท่าทุกวัน ช่วงนี้เห็นบอกว่าไปสิงคโปร์บ่อยๆเพราะไปเปิดสาขาของบริษัทเพิ่มที่นั่น  เห็นอีกคนดูเหนื่อยขนาดนั้นก็สงสารนิดหน่อย พอเมื่อวานโทรมาเซ้าซี้ว่าอยากเจอ เขาก็เลยรับปากนี่ไง

 

                ไม่ค่อยอยู่ไทย แล้วไหงรู้จักร้านข้าวเยอะแยะเขาถาม เพราะร้านที่นัดเจอกันนี่ ก็นายแจบอมนั่นแหละ แชร์โลเคชั่นมาให้ ตอนแรกบอกจะมารับ แต่เขาไม่อยากให้ต้องขับรถกลับไปกลับมา เหนื่อยเปล่าๆ

 

                อ้อ ก็อ่านรีวิวอะครับ เห็นร้านนี้เหมาะกับจินยองดี ดูน่าจะชอบ ฮ่าๆก็ไม่ได้รู้หรอกว่าอร่อยจริงไหม ยังไงก็มาลองชิมกันดูเนอะ บอกก่อนจะเดินเข้าไปบอกพนักงานว่าจองไว้แล้ว

 

                ร้านบรรยากาศดีจริงๆ มีดนตรีสดด้วย

 

                เออนี่...คุณรู้ไหมว่าเพื่อนคุณซื้อนาฬิกาเกือบสี่แสนให้มาร์คด้วย โอ้โหผมตกใจจนเลยตกใจเลยล่ะ เพื่อนอีกสองคนนั่นเซ้าซี้ถามมาร์คจนน่าสงสารเลย

 

                “หืม จริงหรอครับ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอเลย แจ็คสันไม่ค่อยออกไปไหนเลย ผมเองก็ยุ่งมากพอมีเวลาก็มาหาจินยองก่อนเลย แล้วน้องมาร์คบอกเพื่อนว่าไงครับ

 

                บ้า....ถึงอีกคนจะพูดแบบไม่คิดอะไร แต่ว่าคำพูดที่พูดเมื่อกี๊ มันโคตรใส่ใจและให้ความสำคัญกับเขาไม่ใช่หรือไง

 

                อะ อ้าวเป็นไรครับ ทำไมหน้าแดงๆ ร้อนไหม ก็เพราะใครกันเล่า เขาบอกปัดว่าไม่มีอะไร จากนั้นก็เลยเล่าต่อ

 

                ผมก็ช่วยบอกน่ะสิ ว่ามีส่วนลดนู่นนี่นั่น เป็นของสปอนเซอร์ เป็นอะไรไป ราคาเลยเหลือไม่เท่าไหร่ ต้องเก็กหน้าให้น่าเชื่อถือที่สุดเลย คุณรู้ไหมเหนื่อยมากกกกก ช่วยบอกให้เพื่อนคุณซื้อของเบาๆหน่อยเถอะนะ

 

                “ฮ่าๆๆๆๆๆ ผมจะไปห้ามอะไรได้ คนนั้นอะ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ต้องทำ

 

                “ตอนรถก็ทีนึงแล้วอะ เขาบอก รู้สึกเหนื่อยใจแทนมาร์คขึ้นมาเลย

 

                เอาน่า แจ็คสันก็สะดวกแบบนั้น ว่าแต่เมื่อไหร่จินยองจะรับรักผมล่ะครับ

 

                แหนะ......อย่ามาเนียน เขาแอบเบ้ปากเบาๆเมื่ออีกคนเปลี่ยนเรื่อง  แต่ก็นะ

 

                ก็ถ้าทำตัวดีๆ ก็จะคิดดูก็ได้

 

..........................................

 เรื่องนี้ติด #เมดของแจ็คสัน นะครับผม

_________________

มาค่า มาตอบคำถามแบบจริงจังที่สุดในโลกกันค่ะ ถ้าคุณเมดจะกลายร่างเป็นเล่ม มีคนสนใจไหมก๊ะ มาตอบหน่อยน้า ถ้ามีคนสนใจถึงขั้นต่ำที่พิมพ์ได้ จะได้พาคุณเมดไปส่งทู้นคนเด้อ มาตอบเราหน่อยนะก๊ะ จุ๊บๆ เดี๋ยวจะทำฟอร์มให้กรอกนะคะ ><

--------------------------------------

วันนี้ก็หวานมะน้ำตาลขึ้นแย้ววววววว คุณเจ้านายยังคงสายเปย์ต่อไปค่าาาาาาา 555555

---------------------------

ขอบคุณทุกๆคอมเมนท์ ที่มาพูดคุย ทุกคนเป็นกำลังใจน่ารักๆของเรานะค ขอบคุณมากๆเยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

1,037 ความคิดเห็น

  1. #1024 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:47
    แจ็คสันคือเปย์จริง เปย์โหดมากกก ส่วนจินยองก็น่าเอ็นดูอะ ปากแข็งน่าดูแต่ใจไม่รู้อ่อนไปถึงไหนต่อไหนแล้วว
    #1024
    0
  2. #946 Unie jng (@une96x) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 17:34
    สายเปย์แบบจินยองเหนื่อยจะปิดเพื่อน โอ้ยลูกแฟนหนูรวยไปมั้ยยยย คิดถึงกันแย่เลยเนี่ย แจ็คสันต้องงอแงอยากกลับไวๆแน่นอน คงคิดถึงใจจะขาด
    #946
    0
  3. #659 Raindripdrop (@pemika1sayasin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 14:36
    ถ้าอยากให้น้องไม่เหนื่อย พิแจ็คต้องออกมาเปิดตัวแล้วแหละค่ะว่าตามจีบน้องอยู่ แล้วซื้อของให้ ไม่งั้นซื้อมาอีกก็โดนซักอีก น้องแย่แน่ๆ55555555
    #659
    0
  4. วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 03:33
    สายเปย
    #658
    0
  5. #657 Llee Kim (@Phittcha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 17:05
    อ่านมาตั้งแต่แรกจนตอนนี้ก็ยังหมั่นไส้พ่อพระเอกอยู่ดี คนอะไรไม่เนียนเล้ยยยย จะจีบเขาแต่สายเปย์แบบนี้ก้ดีหรอก แต่น้องมาร์คเขาชอบจริงใจชัดเจนมากกว่าล่ะมั้ง...//ตอนอ่านเราคิดตลอดเลยว่าไรต์จะทำเล่มมั้ยน้า.. ถ้ามีเล่มก็ดีสิอยากได้อ่ะ ชอบ... คำตอบของเราคืออยากได้เล่มค่ะไรต์55555
    #657
    0
  6. #656 Aungot7 (@Aungot7) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    จินยองใจอ่อนแล้วนะแจบอมแต่พี่แจ็คสายเปย์ที่แท้ทรู
    #656
    0
  7. #655 cherrymtt (@cherrymtt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 11:55
    พิแจ็คสายเปย์5555555
    #655
    0
  8. #654 AommieRattikan (@AommieRattikan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 11:38
    แงงๆๆๆ เขินค่าาาา >////<
    คุณแจ็คสันต้องไปลอนดอนแล้ว ต้องคิด
    ถึงน้องมาร์คมากแน่ๆเลย!!
    ..... เราว่าเราเก็บน้องมาร์คใส่กระเป๋า
    เดินทางแจ็คสันไปด้วยดีกว่า 5555
    #654
    0
  9. #653 852626 (@toobpong1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 08:21
    ฟีลนอนหมอนเดียวกันตื่นมาหน้าชนกันม้อยยยยย เขินนนน
    #653
    0
  10. #652 SOMRUETAI87 (@SOMRUETAI87) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 06:59
    ก็รู้นะว่ารวยแต่แจ็คแกจะเปย์น้องหนักขนาดนี้ไม่ได้ ดูน้องด้วย เห็นแล้วสงสาร
    #652
    0
  11. #651 xQkgd_ (@xqkgd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 05:24
    น้องมาร์คคคคคค สงสารอะเพื่อนก็ถามจนน้องเหนื่อยไปหมดเลยอะะะ หนูจะได้ของอีกเยอะพี่เชื่อ5555555
    #651
    0
  12. #650 KCN3081 (@KCN3081) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 04:00
    สนจายยยย แต่คุงแม่เปิดนานๆหน่อย
    ช่วงนี้เจเจพีคัมแบค คุงน้องจนน
    #650
    0
  13. #649 Ninew_Puynoon (@Ninew_Puynoon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 02:47
    แจ็คสัน&แจบอม คนเนียน2017 ทำลูกๆ เลาหน้าแดงตัวแดงได้ตลอด น่ารักกกกกกก
    #649
    0
  14. #648 kiszie (@kiszie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:41
    ?แล้วนี่คืออะไรคือการคืนรางวัล ฮื่ออออ หลอกจูบน้องหรอกคนเราอะ กำไรทั้งขึ้นทั้งล่องอ่ะจ้ะ คลเอาแต่ได้ ฮึ!!!
    #648
    0
  15. #647 SCREAMANDSHOUT852 (@caramel852girl) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:24
    ห่างกันบ้าง ให้น้องมาร์คได้ทบทวนตัวเองหน่อย
    คุณแจ็คสันรุกหนักมาก แต่เหมือนจะมีใครทนคิดถึงไม่ไหวแน่ๆ
    #647
    0
  16. #646 SCREAMANDSHOUT852 (@caramel852girl) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:24
    ห่างกันบ้าง ให้น้องมาร์คได้ทบทวนตัวเองหน่อย
    คุณแจ็คสันรุกหนักมาก แต่เหมือนจะมีใครทนคิดถึงไม่ไหวแน่ๆ
    #646
    0
  17. #645 nnnningg (@nnnningg) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:38
    คุณเจ้านายจะไปลอนดอนคนเดียวไหวมั้ยเนี่ยยยยยยย คิดถึงน้องทุกนาทีแบบนี้
    #645
    0
  18. #644 Mic_meen (@Mic_meen) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:13
    โอ้ยยย แจ็คสายเปย์ก็มาาา อิอิอิอิอิ 
    #644
    0
  19. #643 mouth2mink (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:13
    นึกภาพตามเอาผ้าห่มปิดหมดเหลือแต่ผมที่กระจายบนหมอน โอ๊ยยยยบ น่ารักมากกกค่ะะะะ
    #643
    0
  20. #642 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:00
    ให้ตายเถอะ มันก็เหมือนป๋ากับอีหนูเข้าไปทุกทีนะ >< อร๊าย
    #642
    0
  21. #641 gnarpaam (@gnarpaam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:52
    พี่แจ็คสายเปย์มากๆ 55555 น้องมาร์คน่ารักมากลูก เป็นคนดีเหลือเกิน ฮือ
    #641
    0
  22. #640 got7greenlight (@got7greenlight) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:59
    โอ้ยยยย เขินโว้ยยย อยากจะกระชากผ้าห่ม
    #640
    0
  23. #639 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:58
    เปย์ไม่เกรงใจ คนใช้เงินประหยัดอย่าง มาร์คเลยจะ คุณชายยยย สงสารมาร์ค ดูจะลำบากใจ เเจบอม สู้ๆ เต๊าะต่อไป เริ่มได้ผลละ
    #639
    0
  24. #638 ˊˊCHICIM (@chicim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:38
    มาร์คน่ารักน่าเอ็นดูมาก
    แจ็คต้องไปทำงานไกลขนาดนั้น
    คิดถึงแน่เลยสิงี้
    #638
    0
  25. #637 Biibm2 (@Biibm2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 01:58
    เม้นไม่ถูกเลยคือแบบน่ารักมากกกกก ฮือออออ อ่านไปยิ้มไป คุณเจ้านายนี่ก็ร้ายไม่เบา กรี๊ดดดดดด เขินแรง >__________<"
    #637
    0