.+*+. ว่าด้วยเรื่อง Tag

            ประกาศฉบับที่ 1 ว่าด้วยเรื่องของการแฉตัวเอง 5 ข้อ และส่งต่อไปอีก 5 คน หรือที่เรียกว่า “Tag” นั้นได้เข้ามามีบทบาท และแพร่หลายอย่างหนักในขณะนี้ ซึ่งข้าพเจ้าเองก็เป็นผู้หนึ่งซึ่งได้รับเชื้อจากการแพร่ระบาดนี้ด้วยจาก “ปุ้มปุ้ย” เพื่อนร่วมอุดมการณ์นักเขียนของข้าพเจ้า ฉะนั้น อย่าพูดพร่ำทำเพลง มาเริ่มปฏิบัติการ “แฉ” กัน ณ บัดนี้เลยดีกว่า (มั้ยฮึ?)

            เรื่องที่ 1 “ไม่เบี้ยว ไม่อู้ ก็สู้ไม่ไหว- -แต่ถ้าจะเบี้ยวจะอู้มันก็ต้องหูตาไว (หน่อยอ่ะนะ)…อิอิ”

            อย่างที่รู้ๆ กันมา หรือยังไม่รู้ก็ไม่รู้ล่ะ ว่าข้าพเจ้านั้นทำงานทำการแล้ว (แก่แล้วว่างั้นเหอะ) อุ๊ยตาย! เอาใหม่ๆ เรียกว่า “มีวัยวุฒิ” แล้วกันนะ ดูเป็นมงคลหน่อย เหอๆ

            ฉะนั้น ในช่วงเวลางานตั้งแต่ 9 โมงซ้าว (เช้าเว้ยเฮ๊ย เช้าๆ...สำเนียงออกเขียว) อิอิ นั่นแหละ 9 โมงเช้าจนถึง 6 โมงเย็นจะเป็นเวลาที่เราสามารถออนไลน์ได้ตลอดศก ฉะนั้นจะสังเกตุว่า นามของข้าพเจ้านั้นจะปรากฏเฉพาะช่วงกลางวันถึงเย็นเท่านั้น แล้วสงสัยล่ะสิว่าทำงานแล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาเข้าเวป ถาม-ตอบกระทู้ เหอๆ (ก็เวลางานงะ) ถ้าประสาชาวบ้านเค้าเรียกว่า “อู้งาน” แต่เราไม่ได้เรียกอย่างงั้นนะ เราเรียกว่า “การพักสายตา” ตะหากล่ะ อิอิ (อู้งานอ่ะ ชาวบ้านเค้าเรียก แต่เราไม่ได้เรียก...เห็นมะ แถ...ไปได้เรื่อยๆ แหละ)

            จบเรื่องแรก - -

.......................................

            เรื่องที่ 2 “เรื่องซุ่มซ่าม งามเค้าล่ะน่ะ”

            คือเรื่องเนี่ยมันมีอยู่ว่า ไก่น่ะ (เราเองแหละ เราชื่อ “ไก่” นะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ...เอ๊ะ เคยบอกไปรึยัง?) เราเป็นคนซุ่มซ่ามอ่ะ และเราไม่ซุ่มแบบเงียบๆ ด้วยนะ คนอย่างเราทำไรต้องเอิกเกริกอลังการอยู่แล้วอ่ะ (นั่น!...พูดเหมือนภูมิใจเลยเนอะ นี่มันเรื่องน่าอายนะเนี่ย)

            คือว่าตอนนั้นเราเรียน ปวช. อยู่ที่วิทยาลัยแห่งหนึ่งย่านบางนาอ่ะ (ขอไม่เอ่ยชื่อนะ เดี๋ยวเสียสถาบันเค้าหมด) แล้วตอนนั้นหน้าฝน ฝนมันตกน้ำมันก็ขังตามข้างฟุตบาทอ่ะ (แล้วแปลกตรงไหนฟะ? ปกติมันก็เป็นอย่างงั้นอยู่แล้วเนี๊ยะ!!...) กรี๊ด!!- -ฟังก่อนได้ป่ะ?!!...แกนี่! เดี๋ยวเล่าไม่จบนะเฟ้ย- -

            อ่ะต่อๆ นั่นแหละ แล้วตรงสี่แยกบางนาอ่ะ (รู้จักกันใช่ป่ะ?) มันก็จะมีกลุ่มนักเรียนมาคอยขึ้นรถตรงนั้นตามปกติอยู่แล้วอ่ะ เยอะมากๆ ขอบอก มีทั้งเด็กมัธยม เด็กปวช. ยันเด็กช่างเลย แล้วที่สำคัญ วันนั้นก็มีเด็กผู้หญิงผมยาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินผ่านมา (ฉายเดี่ยวเลยนะจะบอกให้) พอถึงท่ารถมันก็จะมีทางลงฟุตบาท ด้วยความที่เป็นคนงามงะ She ก็เลยเดินแบบอกผาย ไหล่ผึ่ง หน้าตึง คอเฉิดมาแต่ไกล (โห แม่ง โ-ค-ร-ต เข้าข้างตัวเองเลยอ่ะ) แล้วเชื่อป่ะว่าเด็กช่างแถวนั้นก็มองเป็นตาเดียวกันเลยอ่ะ ด้วยความสวยใสไร้สติของเธอ (น่าน ไม่วายหลงตัวเองวุ้ย) แต่แล้วหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

            ทันใดนั้น หญิงสาวคนดังกล่าวที่กำลังเดินเฉิดหน้ามานั้นก็หล่นพึ่บ!! ลงไปต่อหน้าต่อตาชายหนุ่มทั้งหลายที่เหลียวมองเธออยู่

            ชะแวง!!...ปรากฏว่าหญิงสาวคนนั้นร่วงไปนั่งกับพื้นถนนแล้วนั่นเอง สาเหตุเพราะ She เดินเฉิดมากค่ะ ลืมมองทาง เลยก้าวเลยฟุตบาทแล้วเหยียบน้ำที่ขังอยู่ลื่นพรืดไปกองอยู่ตรงนั้นนั้นเอง (แล้วคิดสภาพดิ ว่าเราใส่กระโปรงอ่ะ) อ้าวๆ!!...ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่าเป็นฉันรู้กันได้ไงอ่ะ?

            จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้เด็กช่างที่ก่อนหน้ายืนตะลึงในความงามอยู่นั้น หันมาครับ แล้วไงต่อรู้ม๊ะ? มันหัวเราะ และตบมือครับ (ตบแบบลิงตีฉาบอ่ะ...โห แมร่งสุดๆ……..โค-ตะ-ระ อายยย เลย) จากนั้นด้วยความอาย (อายนะ เรายังมีจิตสำนึกของความหน้าบางเหลืออยู่มั่ง แม้ปกติจะหน้าด้านก็เหอะ) เราเลยไม่รู้จะทำไง พอดีลุงที่ขายของอยู่เค้าคงสมเพชอ่ะ เลยเรียกไปเข้าห้องน้ำที่ร้าน (แถมยังคิดตังค์เราอีกอ่ะดูดิ น่าเกลียดจริงๆ) เราเลยเดินก้มหน้าก้มตาไปเลย แล้วไม่กล้าออกจากห้องน้ำด้วยอ่ะ แต่ก็นั่นอ่ะนะ ทำไงได้.......

            แล้วหลังจากนั้นไป เราก็เปลี่ยนลุ๊คเป็นมัดผม แล้วก้มหน้าก้มตาเดินเลยอ่ะ ไม่กล้าสบตาไอ้พวกเด็กช่างกลุ่มนั้น อาย...

.......................................

            เรื่องที่ 3 “รู้ว่าเถียงสู้ไม่ได้ ก็ยังไม่วายที่จะเถียงอีกเนอะคนเรา” (ก็แล้วฉันผิดเหรอไงเล่า?)

            อ่ะ...แช่แฟ๊บ- -แช้แด๊บ แชแด่ว- -แช้แด๊บ แชแด่ว- -แชแด่ว แชแด๊บ...เอ้า แช่แฟ๊บ!!...แพ้ เค้าว่าเป็นพระ (อ่ะ วู้ วู้ วู้)...ชนะ เค้าว่าเป็นมาร...เบื่อล่ะนะเป็นแค่พระมานาน ก็อยากเป็นมาร สักวันมั้ยยย??? อ่ะวู้ วู้... (ขอร้องเพลงปลอบใจตัวเองก่อน..แฮ่ะๆ)

            เรื่องมันมีอยู่ว่าเรามีเพื่อนปากห-มา อยู่คนหนึ่ง ซึ่งมันเป็นคนทำปกนิยายให้เราเองแหละ แต่มันคนที่ชอบแถไง แล้วเราก็ไม่รู้เป็นไร เถียงสู้มันไม่ได้สักกาที แต่ก็จะเถียงอ่ะ ยังไงนั้น? ลองฟังดู

            เรา : “ไอ้...!! (ชื่อเพื่อนเรา) ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ยให้เอาปกที่มันดูลึกลับๆ นี่เล่นซะดำมืดมาเลยนะเมิง”

            เพื่อน : “อ้าว...ก็แล้วเมิงบอกให้เอาทึมๆ ทะมึนๆ งะ นี่ตูก็จัดให้อย่างที่เมิงต้องการแล้วจะเอาไงอีก?”

            เรา : “ก็นี่มันทะมึนไปเว้ย ทะมึนซะมองไม่เห็นรูปปราสาทเลย (จริงๆ ตรงกลางปกมันมีปราสาทงะ)”

            เพื่อน : “ไหนมืด?- -ไม่เห็นจะมืดตรงไหนเลย จอเมิงแหละไม่ดี” (อ้าว ไอ้เวงนิ หาว่าจอตูเสียอีกซะงั้น)

            เรา : “โหเมิงนี่ แถไปเรื่อยเลยนะ- -แล้วไหนรูปแหวนที่ตูให้ใส่ที่หน้าปกอ่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลย?” (ไม่ยอมครับ ยังจะเถียงมัน)

            เพื่อน : “หูย เมิงนี่!...ไม่ได้ดูเลยเนอะ ข้างหน้าแม่งรกจะตาย ยั๊งงง จะให้ตูเอาแหวนเมิงไปใส่อีก” (ดูๆ มันไปได้เรื่อยๆ สีข้างเหวอะแล้วมั้งนั่นน่ะ)

            เรา : “ฮึ่ม!! เมิงนี่เถียงคำไม่ตกฟ้ากเลยนะ!!...ไม่เอาอ่ะ เมิงเอากลับไปแก้ให้ตูเลย” (เถียงสู้ไม่ได้ใช้บังคับมันซะเลย อิอิ)

            เพื่อน : “เสียใจ ตูส่งอาจารย์เค้าไปแล้ว เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย”

            เรา : “ส่งแล้วก็เอากลับมาแก้ได้ ก็ตูยังไม่พอใจ ตูเป็นคนเขียนเรื่องนะเฟ้ย” (ขู่มันเข้าไป)

            เพื่อน : “ก็เรื่องของเมิงสิ เมิงเขียนแต่ตูทำปก ไม่เกี่ยวกันนี่ อาจารย์เค้าจ่ายเงินมาแล้วด้วยเฟ้ย” (กรี๊ดๆ ฉันจะทำไงกับมันดีเนี่ย?)

            เรา : “หูยยยย เมิงนี่เลวได้ใจตูจริงๆ เลยนะ” (เถียงสู้ไม่ได้ ด่าแม่งเลย อิอิ)

            เพื่อน : “เอ้าแน่นอนอ่ะ ไม่งั้นจะเป็นเพื่อนเมิงได้เรอะ?...ฮ่าๆ” (มีหัวเราะเยาะด้วย)

            เรา : “…” (พูดไม่ออกครับ เซ็งจิตกะมันจริงๆ ไอ้เพื่อนเวง)

-. จบ .-

.......................................

            เรื่องที่ 4 “โรคขี้เกียจขึ้นสันหลัง”

            ความจริงมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรสักหน่อย ก็แค่ขี้เกียจอาบน้ำอ่ะ (แหม...ก็ทำงานกลับมาดึกๆ มันเหนื่อยนิ) แต่ได้ข่าวว่าโรคนี้เป็นมาตั้งแต่ตอนเรียน (เหอๆ คิดว่าฉันไม่รู้เหรอยะ?) T_T เกลียดคนรู้ทันจริงเชียว

            อันที่จริงมันก็ไม่ใช่ว่าจะขี้เกียจฝังเข้าในกมลสันดานหรอกนะ เพียงแต่เราช่วยรัฐประหยัดน้ำอ่ะ (แน่ะๆ ว่าไปนั่น เวอร์จริงๆ) อิอิ (พูดๆ แล้วก็อายตัวเองวุ้ย)

.......................................

            เรื่องที่ 5 “ปากดี ปากร้าย มือไม้หนัก” (อันนี้ฉายาเพื่อนมันตั้งให้)

            ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ตามนั้นเลย อิอิ (โฮ๊ะ! บทจะสั้นก็สั้นแค่เนี๊ยะอ่ะนะ?- -วุ้ย! ยัยนี่มันมีความพอดีใจชีวิตมั่งป่ะเนี่ย??? *_*)

            แหม...จะให้เขียนไรกันนักหนาเล่าวุ้ย แค่นี้ก็ปาเข้าไปครึ่งค่อนหน้าละ ไม่เห็นใจคนอ่านมั่งรึไงยะ?

            (แหวะ ทำเป็นคนดี ถุยๆ) อ้าว- - นังนี่ว่าฉัน! เดี๋ยวปั๊ดเอาส้อมจิ้มตาหลุดเลยนิ!! (น่ะๆ เห็นมะ เอ๊ะอะ ก็จะใช้แต่กำลังๆ )

            ไปดีกว่า จบๆ

.......................................

            ประกาศฉบับที่ 2 ว่าด้วยเรื่องของผู้โชคดี (จากการประสงค์ร้ายของเรา หุหุ- -ล้อเล่น) ที่ได้รับการ Tag ของข้าพเจ้าในวันนี้มีดังนี้ (นะจ๊ะ...อิอิ)

>@ Mizato – “ไม่บอก” @<

จิ้งจอกแสนซน เจ้าของข้อความ “ก็จริงนะเจ้าค่ะ...การ์ตูนคนไทยไม่ค่อยมีเท่าไหร่” ที่เห็นด้วยกับเรา เลยอยากเป็นเพื่อนด้วย (อุตส่าห์ยอมลงทุนแฉตัวเองให้ฟังเลยนะเนี่ย อิอิ) ยังไงมาร่วมสนุกกับเราหน่อยนะจ๊ะ

>@ นู๋ตูนจิ๊จ๊ะ – “การ์ตูน” @<

คนนี้ใจดีจ๊ะ เคยมาสับนิยายให้เรา มาคราวนี้เลยโดนเราสับ เอ๊ย โดนเราจับมา tag ซะเลย แต่เค้าหวังดีนะ ยอมให้อ่านเรื่องน่าอายของตัวเองเนี่ย (จริงๆ อิอิ)

>@ Cr0ss – “Boat” @<

พ่อหนุ่มคนนี้น่ารักมาก เป็นคนแรกเลยที่เม้นท์นิยายให้เรา แถมบอกว่าจะติดตามงานเราด้วย (เอ๊ะ หรือแค่แกล้งให้ความหวัง?...มะได้นะ เราไม่ยอมจริงๆ ด้วยอ่ะ)

>@ Anemone2526 – “พลอย” @<

คนนี้เราเข้าไปแนะนำตัวเองให้เค้ารู้จักเองแหละ แต่อยากรู้จักมากกว่านี้อ่ะ เลย tag ให้ซะเลย (ยอมให้อ่านข้อความน่าอายเราได้ทั้งหมด) ด้วยความยินดียิ่งจ๊ะ

>@ ลิงขอสู้ - “อันนี้น้องใหม่ไม่รู้จักชื่อ” @<

จำได้ว่าน้องนู๋เข้ามาทักทาย และแนะนำเรื่องให้อ่านด้วย สัญญานะว่าจะเข้าไปอ่าน แต่ตอนนี้อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้เลยขอ tag ไว้ก่อน (ไม่ว่ากันนะจ๊ะ เอาน่า หนุกหนานๆ)

และที่กล่าวมานี้คือผู้โชคดี (รึเปล่าหว่า?) ของเรานะคะ ^_^

.......................................

            โปรดฟังอีกครั้ง (โอ๊ย!! พอเหอะ อ่านรอบเดียวก็เข้าใจแล้วยัยบ้า- -) โห...แค่นี้ต้องด่าด้วย? T_T

            ปล. เป็นการร่วมสนุกกันนะ คิดว่าเล่นหนุกๆ ละกันอย่าคิดไรมากจ๊ะ เค้าเล่นกันมาก็เล่นกะเค้าหน่อย หรือถ้าใครไม่เห็นด้วยก็ไม่ว่านะ ไม่สานต่อก็ไม่เป็นไรจ๊ะ ไม่มีใครให้โทษประหาร (แค่จะจำไว้เท่านั้นเอง) หุหุ ล้อเล่นนะ ^_^