Don't to be my husband

ตอนที่ 17 : Chapter 13 คำขอโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 459 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

Don’ t to be my husband

อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว

***

Chapter 13 คำขอโทษ

***

“เขาไม่มามึงก็ไปหาเขาดิ” หลังจากที่คาลปาสแนะนำชินไป ไดมอนด์จากที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ก็พลันคิดอะไรได้


“มึงนัดมา ถ้าไม่มากูพาไปหาเอง” ถ้าชินเพื่อนรักเขานัดเอพริลแล้วเธอไม่มา มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะต้องตามหาผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ไดมอนด์เชื่อว่ายังไงเอพริลน่าจะอยู่ใกล้ตัวเขานี่แหละ อย่างเอพริลดูไม่น่าเป็นคนรักธรรมชาติไปอยู่ตามไหล่เขา


เมื่อชินและคาลปาสได้ยินคำพูดของไดมอนด์สองคนนี้ก็หันมาสบตากัน คาลปาสทำท่าผายมือออกอย่างไม่รู้ไม่ชี้เมื่อเจอสายตาเชิงคำถามของชิน ปกติไดมอนด์ไม่ยุ่งไม่สนใจเรื่องชาวบ้านหรอกแต่วันนี้ชินรู้สึกว่าเพื่อนเขามันมาแปลก


เมื่อเห็นว่ามันผิดแปลกไปกว่าทุกครั้งชินจึีงไล่บรรดาสาวๆ ที่นั่งข้างๆ นั้นกลับไปเพื่อที่จะคุยกับไอ้เพื่อนตัวนี้ที่แอบทำหน้าร้ายๆ อยู่ตอนนี้


“ไอ้ไดมอนด์ มึงคิดอะไรกับเอพริลไหมห้ะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่มึงไปร้านกาแฟกับกูแล้วนะ” ชินถามไดมอนด์ด้วยสีหน้าจริงจัง เขาจำได้ดีวันแรกที่เจอเอพริลเพื่อนเขามันทำตัวแปลกๆ ท่าทีคับคล้ายว่าจะสนใจในตัวเธอ


“กูแค่ไปเดินขัดขาสั้นๆ ใครบางคนไว้ เลยอยากขอโทษ” ไดมอนด์ตอบสีหน้าเฉยชาแล้วหันหน้าไปทางอื่น


“กูว่ามันคิดอะไรมากกว่าขอโทษวะ” แต่คาลปาสกลับไม่เชื่อเพราะถ้าไดมอนด์เบือนหน้าหนีหรือหลบสายตาแสดงว่าเขามีเรื่องโกหก เป็นเพื่อนกันมาสิบกว่าปีแล้วทำไมเขาจะดูไม่ออก


“กูขอห้ามเลยนะ ปล่อยคนนี้ไป” ชินชี้หน้าห้ามปราม


“ถ้ากูอยู่เฉยๆ แล้วเธอมาเอง อันนี้กูช่วยไม่ได้นะ” ไดมอนด์กลับไม่สนใจ แถมยังมากวนประสาทเพื่อนตัวเองอีก


“มึงไปเอาความหมั่นหน้ามาจากไหนวะ” ชิน


“ฮ่าฮ่า มึงเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ตามมาด้วยคาลปาส นี่เขาก็ไม่คิดว่าเพื่อนตัวเองจะมั่นใจหน้าตาขนาดนี้ ได้แต่คิดว่าที่บ้านไดมอนด์ไม่มีกระจกให้ส่องหรือไง ถ้าเป็นเขาก็ว่าไปอย่างอยู่เฉยๆ สาวๆ ก็มารุมมาตุ้มแล้ว ฮึฮึ


ระหว่างที่เพื่อนรักสองคนอย่างไดมอนด์และคาลปาสกำลังก่อสงครามประสาทกัน ชินเองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไลน์หาเอพริลเพื่อที่จะนัดเจอหน้าเธออย่างที่เขาบอกไว้


Line [Chinnapat]

Chinnapat : ขอโทษนะครับ เอพริลอยู่สิงคโปร์ใช่ไหม


ชินส่งข้อความไปหาเอพริลไม่นานเธอก็ตอบกลับมา เพราะไดอาเพิ่งตื่นขึ้นมาหลังจากนอนไปได้แค่สองชั่วโมง และเธอก็กลับเจ้าหญิงของเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปเมื่อไม่นานก่อนชินจะส่งข้อความมา


AprilxD : ค่ะ

Chinnapat : มาเจอกันหน่อย


--5 นาทีผ่านไป— เมื่อเห็นเอพริลไม่ตอบชินก็เริ่มถอดใจแล้ว


Chinnapat : ไม่สะดวกหรอ งั้นไม่เป็นไร

AprilxD : มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงนะคะ


เมื่อเห็นข้อความเอพริลตอบกลับมาชินก็แอบยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ไม่คิดว่าเอพริลจะออกมาเจอง่ายขนาดนี้ สำหรับเอพริลก็คิดว่ามันไม่มีอะไรที่จะพัฒนาไปมากกว่านี้แล้ว เธอก็อยากพูดคุยกับเขาเหมือนกันไม่อย่าเขาใจอะไรกันผิดๆ แค่ยังไม่มีโอกาสเท่านั้น


Chinnapat : ครับ

Chinnapat : นัดมาเลย

AprilxD : Setoni รู้จักไหมคะ

Chinnapat : รู้ครับ


ไม่รู้จักชินก็ต้องตอบว่ารู้จักแหละ เดี๋ยวแม่งเสียหน้า


AprilxD : พรุ่งนี้ 10 โมงเช้านะคะ

Chinnapat : ทำไมยังไม่นอนอีกครับ?


“ยิ้มแบบนี้มึงนัดยิ้มสาวอยู่หรอวะ” ระหว่างที่ชินกำลังยิ้มให้กับข้อความที่พูดคุยกับเอพริล คาลปาสจึงขยับหน้าเข้ามาใกล้ชินและแอบมองหน้าจอโทรศัพท์


“ไหนเสือกหน่อย” คาลปาสหยิบฉกโทรศัพท์มือถือชินออกมาอย่างไว


“ว้าววว มึงกูอ่านไม่ออก” เมื่อคาลปาสเลื่อนๆ ดูข้อความซึ่งเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยจึงยื่นโทรศัพท์ชินไปให้ไดมอนด์


คาลปาสสามารถพูดไทยได้แต่ก็สำเนียงไม่ชัดเท่าไหร่ พูดไทยคำอังกฤษคำ เรื่องอ่านภาษาไทยนี่ตกเหวเลยตั้งแต่กลับไปอยู่ที่ออสเตรเลียเขาก็ใช้ภาษาอังกฤษ คุยกับเพื่อนก็ใช้ภาษาอังกฤษจึงไม่ค่อยสันทัดภาษาไทยเท่าไหร่


“มึงจะว้าวทำเฮี่ยไร” ไดมอนด์รับโทรศัพท์ชินมาจากมือคาลปาสอย่างเอือมๆ อ่านไม่ออกยังจะไปอากรู้เรื่องคนอื่นอีก


เมื่อไดมอนด์ไล่อ่านข้อความบทสนทนาชินกับเอพริลเขาถึงกับกระตุกยิ้มมุมปากออกมา แล้วก็อ่านทุกข้อความให้คาลปาสฟังเป็นภาษาอังกฤษ จะบอกว่าเขาเสียมารยาทก็ได้นะ เขายอมรับ!


“กูจะไปด้วย" เมื่อรู้เรื่องแล้วคาลปาสก็เสนอตัวขึ้นมา


"เออพวกกูจะไป" ตามาด้วยไดมอนด์


-- แป๊ะ -- ไดมอนด์และคาลปาสแตะมือกันอย่างพอใจ ส่วนชินหัวร้อนอย่างเห็นได้ชัด


"พวกมึงแม่ง"


เช้าวันรุ่งขึ้น


เอพริลได้โกหกแพรเอาไว้แล้วว่าจะออกไปซื้อของนิดหน่อยไม่เกินชั่วโมงจะกลับมา แพรจึงอาสาดูแลไดอาให้ก่อนจะออกมาเอพริลก็กล่อมไดอาให้หลับก่อนจะออกมาแต่ก็ล่วงเลยเวลานัดของชินไปเกือบ 15 นาที


"ขอโทษที่มาช้านะคะ" เอพริลรีบเดินเข้ามาในร้านและมองหาชิน เมื่อมาถึงเธอก็น้อมตัวกล่าวขอโทษชินที่มาช้า แต่เอพริลไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องเธออย่างไม่ละวาง


ถึงไดมอนด์และคาลปาสจะตามชินมาด้วย พวกเขาสองคนก็นั่งอยู่อีกมุมของร้าน จุดประสงค์ของไดมอนด์ที่ตามมาด้วยคืออยากเจอเอพริลนี่แหละ เขามีเรื่องที่จะคุยกับเธอเหมือนกันแต่คงไม่ใช่ตอนนี้ แค่มาเห็นหน้าคร่าตาเฉยๆ ว่าเธออยู่ที่ไหนยังไง ส่วนคาลปาสก็อยากมาเห็นหน้าผู้หญิงที่ทำให้เพื่อนตัวเองรักข้างเดียวมาเป็นปีๆ


"ไม่เป็นครับ นั่งสิ" ชินยิ้มตอบรับคำขอโทษ ผายมือเป็นเชิงให้เอพริลนั่งลงเก้าอี้


"นัดฉันมามีอะไรหรือเปล่า"


"คุณเป็นคนนัดผมมาเองนะ" ชินพูดหยอกเอพริล แต่เธอกลับทำหน้านิ่งใส่จนเขาไปไม่ถูก


"เออผมล้อเล่น แค่อยากรู้ว่าสบายดีไหม ทำไมถึงลาออก เป็นเพราะผมหรือเปล่า" ชิน


"สบายดีค่ะ มันไม่ได้เกี่ยวกับคุณชินเลยฉันแค่อยากลองออกมาหาอะไรใหม่ๆ ฉันไม่อยากเดินอยู่ที่เดิม" เอพริลตอบพร้อมกับยิ้มแต่เธอไม่รู้ว่ารอยยิ้มมันดูฝืนใจและสีหน้าแววตาของเธอมันดูไม่ค่อยมีความสุขเลย


"มันมีความสุขจริงหรอเอพริล" ชินถามออกไป


"มีสิคะ ฉันมีความสุขในแบบของฉัน ฉันเลือกแล้วฉันเดินกลับไม่ได้" เอพริลตอบอย่างจริงจัง เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ อีกอย่างความสุขของเธอเขาคงไม่มีใครเข้าใจหรอก


"ก็ดีแล้ว ขอโทษสำหรับที่ผ่านมานะถ้าไปรบกวนจิตใจคุณ"


"หมายถึงอะไรคะ"


"..." ชินไม่ตอบแต่เขานั่งหลังพิงเก้าอี้ สองมือล้วงกระเป๋ามองหน้าเอพริลอย่างยิ้มๆ ยอมรับว่าเขายังตัดใจจากเธอไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อคนมันไม่รักเราก็ควรจะปล่อยเขาไป แค่เธอมีความสุขเขาก็ควรจะมีความสุข...


ในขณะที่ชินนั่งมองหน้าเอพริลอย่างยิ้มๆ ไดมอนด์กลับกำมือแน่น ฟันกรามขบกันไปมา เขานิ่งจนคาลปาสที่นั่งอยู่ข้างหันไปโบกไม้โบกมือตรงหน้าเขา แต่ไดมอนด์ก็ยังไม่รู้สึกตัว


--แป๊ะ--


"ฟัค" เมื่อรู้ตัวว่าโดนตบหัวก็หันมาด่าเพื่อนทันที


"เออฟัคพ่อกูนี่แหละ มึงเป็นอะไร" คาลปาสเห็นไดมอนด์นั่งมองหน้าเอพริลไม่กระพริบเขาจึงถามออกไป


"เปล่า"


"เปล่าเหี้ยไร เดี๋ยวเอาน้ำเปล่าราดกะโหลกแม่ง มึงมีซัมติงกับคนนั้นใช่ไหม" อาการเหมือนคนอาลัยอาวอนขนาดนี้มันต้องมีอะไรทำไมคาลปาสจะดูไม่ออก คนเจอกันครั้งแรกมันไม่มองหน้ากันด้วยสายตาแบบนี้หรอก


"พูดอะไรของมึง" ไดมอนด์พยายามบ่ายเบี่ยง เอาลิ่นดุนแก้มตัวเองหันหน้าไปทางอื่น


"กูเป็นเพื่อนมึงมากี่ปีห้ะ!!! มึงรู้จักกับผู้หญิงที่ไอ้ชินคุยอยู่ใช่ไหม" ท่าทางของไดมอนด์ตบตาคาลปาสไม่ได้หรอก


"..."


"ตอบ!! " เมื่อเห็นไดมอนด์นิ่งเงียบคาลปาสจึงขึ้นเสียงใส่เขา


"เออ"


"มึงลืมข้อตกลงของพวกเราหรอกวะ" ข้อตกลงของผู้เขาคือไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนเดียวกัน ห้ามทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงแล้วนี่อะไร...ตอนนี้เพื่อนเขาสนใจผู้หญิงคนเดียวกัน!!!


"กูไม่ได้ลืม" ไดมอนด์ตอบน้ำเสียงแผ่วเบา "กูไม่รู้นี่หว่าว่าไอ้ชินมันรู้จัก"


"มึงนี่มัน..." คาลปาสกำลังจะต่อว่าไดมอนด์แต่ก็โดนสวนขึ้นมาก่อน


"เออกูมันเลว พวกมึงก็เลวไม่ต่างจากกูหรอก พอใจรึยังวะ!! " แล้วไดมอนด์ก็ลุกออกจากเก้าอี้ เดินออกมาจากมุมร้านซึ่งเอพริลก็เห็น


--อึก-- เมื่อเอพริลเห็นไดมอนด์เธอถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ไดมอนด์หันมาสบตาเธอแค่แว็บเดียวแล้วเขาก็เดินออกไป ส่วนชินก็หันไปมองพร้อมกับสงสัยว่าเสียงที่เขาได้ยินแว่วหูเมื่อกี้ไอ้เพื่อนสองตัวทะเลาะกันหรอ ไดมอนด์ถึงทำหน้าไม่รับแขกขนาดนั้น


ชินจึงหันมาคุยกับเอพริลต่อและทั้งสองก็เคลียร์ปรับความเข้าใจกันดี ไม่มีอะไรต้องติดค้างหรือไม่สบายใจต่อกัน เอพริลเองก็สบายใจขึ้นเยอะและต้องขอบคุณเขาที่เข้าใจเธอ เธอยังไม่พร้อมจะมีใครจริงๆ ยิ่งตอนนี้คนที่เธอควรให้เอาใส่ใจให้ความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดก็คือไดอา


เรื่องที่เธอมีลูกยังคงปิดเป็นความลับต่อไป


"พวกมึงทะเลาะอะไรกัน" หลังจากที่คุยกับเอพริลเสร็จชินก็เดินมาหาคาลปาสที่นั่งคิ้วขมวดจากไอ้คนที่เดินออกไปเมื่อไม่นาน


"เฮือกกก" เสียงคาลปาสถอนหายใจ


"มึงเป็นถามมันเองแล้วกัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับกู แต่ถ้าจะวงมวยกันก็บอกนะกูจะเป็นกรรมการให้"


"มึงพูดเรื่องอะไร" ชินยังงงกับคำพูดคาลปาส


"กูบอกว่าให้ไปถามมันเอง ขอตัว!!! " สำหรับคาลปาสอยากรู้อะไรให้ไปถามกันเอาเองเรื่องเขาจะอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ


ระหว่างที่เอพริลกำลังสาวเท้าเดินกลับเธอก็เจอกับใครบางคนที่มีฐานะเป็นพ่อของลูกยืนมือล้วงกระเป๋าพิงกำแพงโรงแรมอยู่ เธอพยายามไม่สนใจและกำลังจะเดินผ่านไป....


"อยู่ที่นี้หรอ" ไดมอนด์เอ่ยปากถามเอพริลขึ้นมา


ไดมอนด์เดินมายืนรอเอพริลอยู่ที่นี้ตั้งแต่เดินออกมาจากร้านนั้น เมื่อคืนเขาให้เลขาของเขาไปสืบเรื่องของเอพริลมาแล้ว มันก็แทบไม่มีข้อมูลอะไรเลย เนื่องจากข้อมูลของเอพริลโดนชิโน่ปิดไว้หมด เห็นแบบนี้ชิโน่ก็มีอิทธิพลและอำนาจไม่ต่างจากไดมอนด์เท่าไหร่


เลขาของไดมอนด์จึงให้นักสืบมือดีไปวนเวียนอยู่แถวๆ ที่เอพริลนัดชิน พวกเขาคาดว่าเธอคงอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้แน่ๆ และก็ใช่ พวกเขาเห็นเอพริลเดินออกมาจาก HC Hotel ก็รีบรายงานให้ไดมอนด์ทราบทันที (ไดมอนด์มาเงียบแต่ฟาดเรียบทุกรายละเอียดเด้องานนี้)


"..." เอพริลได้ยินคำถามของไดมอนด์แต่เธอเลือกที่จะไม่ตอบ


"ขอโทษเรื่องวันนั้นคงสายไปแล้วใช่ไหม" เมื่อไดมอนด์เห็นเอพริลกำลังจะเดินเข้าไปในโรงแรมเขาจึงมองไปตามหลังเธอและพูดขึ้น เมื่อได้ยินเช่นนี้เอพริลจึงหยุดเดินและหันมาพูดกับเขา


"เพิ่งจะสำนึกได้หรอ? "


#####

The end

แต่งส๊ดสด ยังไม่แก้คำผิด!! อาทิตย์ลงให้ 3 ตอนแล้วนะคะ

ขอโทษที่หายไปหลายวันไรท์มาชดเชยให้น้าา ต้องขอโทษด้วยช่วงนี้ไม่ว่างจริงๆ อย่าเพิ่งเทกันนะๆ ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 459 ครั้ง

925 ความคิดเห็น

  1. #144 Olivia1112 (@Dnrd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 00:16
    ว่าอีกค่ะว่าอีก//ไม่สงสารโว้ย!
    #144
    1
    • #144-1 inkchi (@ingif) (จากตอนที่ 17)
      1 ตุลาคม 2561 / 08:15
      555 นี่พ่อของลูกนะๆๆ
      #144-1
  2. #85 TaiyNarlove (@TaiyNarlove) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 02:16

    เอาแล้วไงไดมอนด์
    #85
    1
  3. #84 Toey21Bawornrat (@Toey21Bawornrat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 21:05
    อีดนิดดดดดด
    #84
    1
  4. #83 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 18:25
    รอจ้าาาา
    #83
    0
  5. #75 losisisombath (@losisisombath) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 13:53

    รอนะค่ะ????

    #75
    1
  6. #74 mailsara (@mailsara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 00:06
    รีบอัพเลยนะ ไรท์ ~~~
    #74
    1
  7. #73 Roseyaaa (@aum5197) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 22:27
    เจอกันสักที รอนะคะ
    #73
    1
  8. #72 1578839 (@1578839) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:00
    หูยเค้าเจอกันเเล้ว โปรดติดตามตอนต่อไป/ตัดจบนิยายไทยจ้า คุยกับไรท์ทางไหนได้บ้างหนิ
    #72
    2