Don't to be my husband

ตอนที่ 27 : Chapter 22 อย่าเอาผู้ชายคนอื่นให้ลูกเรียกพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 413 ครั้ง
    2 พ.ย. 61

Don’ t to be my husband

อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว

******

Chapter 22 : อย่าเอาผู้ชายคนอื่นให้ลูกเรียกพ่อ

******


"ทำงานที่ไหน ลางานเลยวันนี้" เขาอยากจะคุยกับเธอให้รู้เรื่องจะจัดการเรื่องนี้ยังไง อย่างเรื่องค่าเลี้ยงดู ค่าเทอมไดอา เดี๋ยวหาว่าเขาไม่เลี้ยงลูกอีก


"..." เอพริลยังคงเงียบไม่ตอบอะไรไดมอนด์


"เงียบอีกระวังมีลูกอีกคนนะ"


"มีอะไรก็รีบๆ พูดมา สงสัยอะไรก็ถามมาๆ " เมื่อได้ยินแบบนั้นเอพริลก็รีบตอบทันที เธอจะรู้ตัวไหมว่าท่าทางเมื่อกี้ทำให้ไดมอนด์แอบลอบยิ้ม


กลัวเขาทำขนาดนั้นเชียว?!


แหม่~คืนแรกที่เจอกันก็ลากขึ้นห้องเลย คนเดิมในวันนั้นหายไปไหนไม่รู้เนอะ


"ท้องทำไมไม่บอก" ปกติผู้หญิงก็ต้องมาบอกผู้ชายให้รับผิดชอบไม่ใช่หรอ ยิ่งเป็นเขา ไดมอนด์ทายาทจิลเวอรี่ระดับประเทศ

(อิพ่อหลงตัวเองอ่ะ : ไรท์


"จำไม่ได้หรอว่าวันนั้นคุณเขียนโน้ตแปะไว้ที่ห้องฉันว่ายังไง" เอพริลถามออกไปจะให้เธอบอกยังไง


"หึ จำไม่ได้" เอพริลเค่นหัวเราะออกมา กะแล้วว่าคนอย่างไดมอนด์ไม่ได้สนเธอขนาดนั้นเขาจำไม่ได้หรอก ส่วนไดมอนด์ก็ทำหน้าครุ่นคิดเพราะเขาจำไม่ได้จริงๆ


วันนั้นเขาบอกเองว่าให้เธอไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน เขาไม่อยากเป็นพ่อคนตอนนี้ เงินที่ทิ้งไว้ให้ที่หัวเตียงเธอก็เอาไปซื้ออาหารให้หมาจรจัดหมดเลย เธอไม่เก็บมันมาใช้หรอก ไม่พอแค่นั้นวันที่เขาบุกเขามาปลุกปล้ำเธอในห้องทำงานที่ร้านกาแฟ เธอพูดว่าถ้ามีลูกเธอจะไม่ให้เขามีสิทธิ์อะไรเลย เขาก็บอกว่าดีแล้ว จะได้ไม่มีภาระ


ความคิดที่ว่าอยากมีลูกมันอารมณ์ชั่ววูบจริงๆ ท้ายที่สุดถ้าจะมีจริงๆ เธอก็อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ ลูกอย่างคนปกติทั่วไป แต่มาถึงวันนี้มันก็คงไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก ทั้งสายตา คำพูดของไดมอนด์มันไม่ส่อแววคำว่ารักเลยสักนิด คนที่เข้ามาในชีวิตเธออนาคตก็ไม่รู้จะเป็นยังไง


"โธ่คุณ..ใครจะไปรู้ว่าเอาจริงวะ แล้วท้องตอนไหน"


"2 ปีที่แล้ว"


"อยากกระเด็นออกนอกรถไหม ตอบดีๆ ดิ"


"ครั้งแรกค่ะ!! พอใจยัง" คำตอบของเอพริลแม้จะกระแทกเสียงตอบมันก็ทำให้เขาพอใจอยู่ไม่น้อย เพราะอะไรน่ะหรอ เธอท้องตั้งแต่ครั้งแรกที่มีอะไรกัน ไม่ต้องพูดเลยนะว่าของเขานั้นมีคุณภาพขนาดไหน หึ


"แล้วทำไมมาอยู่นี่"

"คลอดที่ไหน คลอดเองหรอหรือว่ายังไง"

"ใครเลี้ยงช่วย"

"ฝากเขาเลี้ยง ไว้ใจได้รึเปล่า"

*#% ( (@ (! ( (! *! *×£ กนสกยหสหวฟ


แล้วคำถามสาระพัดสาระเพถูกถามออกมาจากปากไดมอนด์จนเอพริลงงกับการกระทำของเขา เข้าใจนะว่าความรู้สึกคนเป็นพ่อมันก็ต้องห่วงลูกเป็นธรรมดา


วินาทีนี้เวลานี้เขาไม่เหมือนไดมอนด์คนเดิมที่เกรี้ยวกราดเลยสักนิด เขาจะรู้ตัวไหมว่าตัวเองทำหน้าเหมือนแมวตัวโตที่ขี้สงสัยเอามากๆ


ระหว่างที่เอพริลตอบคำถามไดมอนด์ เธอก็รับรู้ถึงสายตาของเขาที่ดูจะตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด จนเธอแอบคิดว่าถ้าเขาทำตัวเชื่องๆ ไม่เถียง ไม่หาเรื่องทะเลาะมันก็น่ารักดีนะ ที่สำคัญเธอก็เต็มใจตอบมัน และตอบแค่เรื่องไดอาเท่านั้น


เอพริลไลน์ไปลางานกับแพร เธอก็บอกพี่สาวไปตามตรงว่ามาคุยเรื่องไดอากับไดมอนด์ รายละเอียดที่แพรอยากรู้เดี๋ยวกลับไปโรงแรงเธอจะเล่าให้ฟังเอง แล้วไดมอนด์ก็พาเธอมาที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าที่ร้านจิลเวอรี่เขาตั้งอยู่ แต่มันอยู่คนละชั้น


ระหว่างที่นั่งรออาหารมาเสิร์ฟทั้งเอพริลและไดมอนด์ก็ต่างก้มหน้าจ้องกับโทรศัพท์ตัวเอง ที่บอกว่าจะมาคุยเรื่องไดอาเธอมีคำตอบให้เขาแล้ว เธอไม่ใจร้ายตัดขาดพ่อกับลูกหรอกแม้ว่าเขาจะทำตัวแบบนั้น (เกี้ยวพาราศีสาวไม่ซ้ำหน้า) แต่ถ้าจะเอาไดอาไปอยู่ด้วย บอกเลยว่าไม่-มี-ทาง คนอย่างไดมอนด์เลี้ยงลูกเองไม่ได้แน่ๆ


สำหรับไดมอนด์เขาก็ต้องใช้เวลาปรับตัวหน่อย อย่างที่รู้ว่าไม่ชอบเด็กเท่าไหร่ จากที่สัมผัสกับไดอาก็ไม่ได้เป็นที่เรื่องมากหรือวุ่นวายอะไร เขาก็จะพยายามเป็นพ่อที่ดี ใจดี ตามใจ ไม่ใจร้อนแล้วกัน คิดแล้วก็เหนื่อยไม่เคยต้องมาเปลี่ยนอะไรเพื่อใคร


ถึงเขาจะเจ้าชู้ ปากร้าย ปากแข็งไม่ตรงกับการกระทำไปบ้าง แต่เป็นพ่อคนแล้วนี่ ก็ต้องรับผิดชอบใช่ไหมล่ะ เห็นว่าเขาก็ไม่ใจจืดใจดำทิ้งลูกได้ลงคอหรอก ที่ผ่านมาแค่ไม่รู้เท่านั้นเอง


Soul : ทำงานไหม

เอพริลนั่งเช็คงาน เล่นแอพพลิชั่นในโทรศัพท์นู่นนี่นั่นไปเรื่อย ข้อความจากโซลก็ส่งเข้ามาเครื่องเธอ

AprilxD : ไม่ค่ะ วันนี้ลาน่ะ

Soul : ไม่สบายหรือเปล่า

AprilxD : ไดอามีกิจกรรมที่โรงเรียน

เอพริลเลือกที่จะโกหกเพราะเธอไม่อยากให้โซลต้องคิดอะไรมาก ความจริงมันก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว เธอกับไดมอนด์ไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก แค่มาคุยกันในฐานะพ่อและแม่ของลูก

Soul : เดี๋ยวไปช่วยดูแล

AprilxD : หื้มม??

Soul : เดี๋ยวไปช่วยดูแลไง

Soul : อาทิตย์หน้าผมว่าง ให้จิกหัวใช้ได้เลยอาทิตย์นึง

ตั้งแต่เจอเอพริลครั้งนั้นโซลก็ไปๆ มาๆ ระหว่างเกาหลี สิงคโปร์ เดือนละครั้งสองครั้งบ้าง แต่หลังๆ เขาดูเหมือนงานจะยุ่งมากเลยมาแค่เดือนละครั้ง แล้วตอนนี้เขาก็ว่างแล้ว เขามีเวลาพักหนึ่งอาทิตย์ดังนั้นเขาจึงมาหากำลังใจจากเธอดีกว่า จะได้มีแรงกลับไปทำงานสร้างฐานอนาคตไว้รอใครบางคน (แถวๆ นี้แหละ)

AprilxD : ใครจะกล้าใช้ ลูกชายบริษัทเครื่องสำอางยักษ์ใหญ่แห่งเกาหลีใต้คะ

Soul : งั้นคุณไม่ใช้ผมก็ได้นะ แต่ผมจะไปรับใช้คุณแทน


"คุยกับใคร" จู่ๆ ไดมอนด์ก็ถามขึ้นเพราะเขาเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์มานั่งจ้องเอพริลที่กำลังอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัวสักพักแล้ว จะยิ้มอะไรขนาดนั้น คนในแชทจะให้เช็คเงินสดสิบล้านหรือไง


"ลุ่มล่ามจริง เรื่องส่วนตัวฉันไหมล่ะ" เอพริลเปลี่ยนสีหน้าทันทีแล้วเงยหน้ามาต่อว่าไดมอนด์ มันก็เรื่องส่วนตัวของเธอจริงๆ ไง เธอจะทำอะไร คุยกับใครเขามายุ่งอะไรด้วย ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกันหรอกไอ้ที่ก้มหน้าก้มตาเมื่อกี้ไปนัดเดทสาวคนไหนไว้อีกล่ะ


"นี่ๆ บอกไว้เลยนะ อย่าเอาผู้ชายคนอื่นให้ ไดอาเรียกพ่อนอกจากผม"


จากอาการของเอพริลเมื่อกี้ ไดมอนด์เดาไม่ผิดแน่ว่าเธอต้องคุยกับผู้ชาย ในสายตาเขาถามว่าเธอสวยไหม...ก็สวย แต่ไม่ได้สวยมาก มีลูกแล้วยังมีคนมาจีบอีกหรอ เขาอยากเห็นหน้าจริงๆ เลย


"โห คุณบอกตัวเองเถอะ ฉันไม่อยากให้ลูกใช้พ่อร่วมกับคนอื่น"


"..." คำพูดของเอพริลทำให้ไดมอนด์ขมวดคิ้วเป็นปมและเงียบไป ‘ไม่อยากให้ลูกใช้พ่อร่วมกับคนอื่น’ งั้นหรอ ไม่อยากให้ไดอาใช้พ่อร่วมกับคนอื่น เธอก็ต้องเป็นเมียเขาคนเดียวและตลอดไปน่ะสิ


"..." เอพริลก็เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป บรรยากาศเลยเงียบเข้าไปอีก ทั้งเธอและเขาก็ต่างจ้องตากันนิ่งๆ เอพริลไม่รู้ว่าไดมอนด์เงียบไปทำไม ส่วนไดมอนด์รู้ว่าเอพริลเงียบเพราะอะไร แต่เขาไม่รู้ว่าคำพูดที่ออกจากปากเธอเมื่อกี้ เธอจะคิดเหมือนที่เขาคิดหรือเปล่า


“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารครับ” พนักงานเข้ายกอาหารมาวางที่โต๊ะทั้งสองจึงผละสายตาออกจากกัน ทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ในหัวมันวนเวียนไปด้วยคำถามอย่างบาง


"เออถ้ายากให้ลูกเรียกว่าพ่อก็พยายามเอาเองนะ ฉันไม่สอน" เอพริลจึงเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศที่เงียบขรึมก่อน ในเมื่อเขาหาความจริงเองได้ว่าไดอาเป็นลูก ทำให้ไดอาเรียกพ่อมันคงไม่ยากสำหรับเขาหรอก


เธอไม่ได้จะกีดกัน แต่เขาต้องพยายามมันเอง


“ใจร้ายว่ะ” ไดมอนด์จับช้อนขึ้นมาตักอาหารพร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ซึ่งเอพริลก็ได้ยินเธอแอบช้อนตาขึ้นมามองคนที่บ่นยิกๆ อยู่คนเดียว เป็นจังหวะเดียวกับที่ไดมอนด์มองหน้าเธอเหมือนกัน เธอจึงยักคิ้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่


ไดมอนด์ก็ได้แค่ยกส้อมขึ้นมาขู่ เป็นแม่ก็ต้องช่วยกันไม่ใช่หรอ แล้วเขาต้องบอกลูกยังไงก่อนล่ะ เดินเข้าไปบอกว่านี่พ่อนะ มันก็ไม่ใช่ เดี๋ยวลูกตกใจช็อคนอนแอ้งแม้งไปทำไง!!!


######

โปรดติดตามตอนต่อไป

ใครยังไม่กดไลค์เพจไปกดไลค์ด้วยนะคะ ไรท์อยากแจกของรางวัล

>>เพจ inkchi's writer

ไปกดไลค์กันเยอะๆ นะคะ

**** หากมีคำผิดหรือตกหล่นตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ

.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 413 ครั้ง

925 ความคิดเห็น

  1. #499 P. Sanggil (@pupaemu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 20:14
    เอ็นดู อิคุณพ่อ กลัวลูกช๊อค 5555
    #499
    1
  2. #299 Tinnygig (@Tinnygig) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 15:45

    5555 กลัวลูกตกใจช็อก ว่าตัวเองเป็นพ่อ
    #299
    0
  3. #298 0943188789 (@0943188789) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 14:44

    เราเป็นอะไรไม่รู้นางเอกเจ็บมาแทบตายพระเอกมาง้อครั้งเดียวหายเลยอยากให้คืนดีกัน555
    พระเอกน่านักนะเรื่องนี้5555
    #298
    0
  4. #290 1578839 (@1578839) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 11:58
    รอๆๆๆๆๆ
    #290
    0
  5. #287 wilaiporn__1 (@wilaiporn__1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:03
    เอาจริงๆนี่เข้าไม่ถึงความรักที่ไดมอนด์มีต่อเอพริลเลยเหมือนนางไม่ได้รักอ่ะ ขอร้องเถอะไรท์เอาโซลมาเป็นพระเอกเถอะ เบื่อไดมอนด์มากๆ
    #287
    1
    • #287-1 inkchi (@ingif) (จากตอนที่ 27)
      12 ตุลาคม 2561 / 11:25
      ใจเย็นๆนะคะ ค่อยเป็นค่อยไปเนอะ อย่าเพิ่งเทนิยายไรท์น้าา ^^
      #287-1
  6. #286 151119 (@151119) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 08:48

    เป็นแบบนี้ตลอดปีตลอดชาติเนอะ

    ผช.แม่งจะไปสตอเบอร์รี่เบอร์ไหนแบบไหนกะ ผญ.อื่นก็ได้แทบไม่มีความผิด..ส่วน ผญ. แม่งถูกข้อครหาตลอดกาล...อ่านนิยายประเภทนักศึกษามหาลัยนี่เปลี่ยน ผญ.กันว่าเล่น ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง...พี่เป็นคนแรงเจอ ผช.แบบนี้บอกตรงๆ เกลียดมากๆ แต่เพราะนิยายส่วนนึงมาจากเรื่องจริง ส่วนนึงมากจากจินตนาการ แต่พอเราอ่าน คือ แบบบ เห้ย!!! มันมีจริงเหรอ มันใช่เหรอ มันแบบนี้ก็ได้เหรอ เห็นแก่ตัวว้ะ เอาเปรียบว่ะ ....รีดถือคติ ร้ายมา ร้ายกลับ ดีมาดีกลับ ไม่โกง.....ชีวิตรีดแต่ก่อนอ่านเล่มละ 5 บาทก็เพ้อฝันพระเอกคนนั้นคนนี้ แบบนั้นแบบนี้

    พอทำงานหนักนิยายห่างหายไปจากชีวิตเลย พอตกงานว่างจัด กลับมาอ่านนิยายมันคือมีการพัฒนามาไกลมาก ยอมรับว่าตกข่าว มันเลิศ มันล้ำ มันทันสมัย มันดีมากๆ ผู้แต่งแต่ละท่านนี่สุดยอด ถึงบางท่านจะมิได้ตีพิมพ์ แต่้เนื้อหา เนื้อเรื่องของจินตนาการมันสุดๆค่ะ เราชอบแบบนี้มากนะคะ ถึงแม้ว่าจะขัดใจในสันดานของผู้ชาย เรานี่แม่งบ้านนอกมากเหมือนเพิ่งเข้ามาบางกอกใหม่ๆ 55555
    ชอบนะคะ สนุกมาก ไรท์สุดยอดค่ะ
    #286
    1
    • #286-1 inkchi (@ingif) (จากตอนที่ 27)
      12 ตุลาคม 2561 / 13:28
      เมนต์ยาวสุดที่เคยเจอมา 5555 ขอบคุณที่ชอบในสิ่งที่ไรท์จินตนาการลงไปนะคะ หากผิดพลาดตริงไหนไปก็ขอโทษด้วยน้าา ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ เกิดมาเพิ่งเคยจะมานั่งแต่นิยายจากเดิมก็ชอบอ่าน พออ่านแล้วมันไม่ได้ใจ มาแต่งเองเลย 555

      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #286-1
  7. #285 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 08:46

    รอลูกเรียกพ่ออยู่นะคะ
    #285
    0
  8. #284 lookkai044 (@lookkai044) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 08:24

    ป๊ะป๋า ค่อยเป็นค่อยไปเนอะ ลูกสาวสับสน
    #284
    0
  9. #283 u3u_u (@CandyFavor) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 08:05
    รอออออ
    #283
    0
  10. #282 wendy732 (@wendy732) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 11:36
    ดีนะที่อ่านตั้งแต่เริ่มแต่งงง 😅😅😅 ชอบอ่ะพระเอกนิสัยแบบนี้
    #282
    1
    • #282-1 inkchi (@ingif) (จากตอนที่ 27)
      12 ตุลาคม 2561 / 07:18

      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #282-1