Don't to be my husband

ตอนที่ 46 : Chapter 41 พูดให้คิด! คิดได้ไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 401 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

Don't to be my husband

อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว

*****

Chapter 41 พูดให้คิด! คิดได้ไหม?

*****

******

หลายวันผ่านไปเอพริลยังคงอยู่ที่หมู่เกาะแห่งหนึ่งทางภาคใต้กับลูกสาวของเธอที่นั่นไม่มีอินเทอร์เน็ตให้ใช้ ถ้าจะสัญญานโทรศัพท์ก็ต้องเดินออกไปจากรีสอร์ทเกือบๆ สองกิโล ดังนั้นจึงไม่มีใครติดต่อเธอได้


เมื่อวันก่อนเอพริลอัพรูปไดอาลงอินสตาแกรมส่วนตัวของเธอเนื่องจากเธอเข้าไปในเมืองกับป้าเจ้าของรีสอร์ทเพื่อซื้อของใช้จำเป็นบางอย่าง ทันใดที่เธอเปิดสัญญานโทรศัพท์ข้อความต่างๆถาโถมเข้ามามากมาย อาทิเช่น


'หาย? แกคิดจะทำอะไรห้ะฉันโมโหแล้วนะยัยน้องบ้า แกไปคนเดียวเลยเอาหลานฉันกลับมาเดี๋ยวนี้! ' ข้อความจากแพร ผู้เป็นพี่สาว

*086262××× พยายามติดต่อคุณ (15)*เบอร์โทรของผู้เป็นแม่พยายามติดต่อเอพริล อยู่หลายครั้ง

'พี่สะใภ้จิววี่เป็นห่วง บอกจิววี่มาอยู่ไหนกัน จิววี่จะไปหาพี่คนเดียว สัญญาไม่บอกใคร...' ข้อความจากจิววี่

'ฉันรู้ว่าแกอยู่ในที่ๆ แกสบายใจและปลอดภัย มีอะไรเล่าได้นะเว้ย! กลับมาได้แล้ว กูเป็นห่วงเว้ยเอพริล พาหลานฉันกลับมา!! ' ข้อความจากหนามเตย

เอพริลเปิดอ่านมันทุกข้อความแต่เธอไม่ได้ตอบกลับใครสักคน แล้วเธอก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า...


ในด้านของไดมอนด์ที่เขาไม่เป็นอันทำอะไรตั้งแต่วันที่เอพริลลากกระเป๋าเดินจากเขาไป


"อาการมันเป็นยังไงวะเพื่อน" คาลปาสเอ่ยถามเพื่อนสนิทตัวเองด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะคาลปาสก็สงสารไดมอนด์นะแต่ว่าช่วยไม่ได้ทำตัวเองทั้งนั้น กว่าจะคิดได้ก็สายไป บอกได้คำเดียวว่า..


สมน้ำหน้ามัน!


ไดมอนด์นั่งอยู่โซฟาห้องนั่งเล่นภายในคอนโดตัวเองหันหน้าออกไปมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มราวกับพายุเข้าในฤดูหนาว ไดมอนด์เพียงชายตาหันไปมองคาลปาสโดยที่เขาไม่ตอบอะไรแล้วหันกลับไปมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มเช่นเดิมภายใต้สายตาที่ว่างเปล่า


ไดมอนด์ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า


"มึงอยากระบายอะไรก็พูดกับพวกกูได้นะเว้ย อย่างน้อยมึงก็รู้ว่าเอพริลกับลูกไปอยู่ที่ไหน ดีกว่ามึงไม่รู้อะไรเลย" คาลปาสมีแพลนว่านะกลับออสเตรเลียตั้งแต่สามสี่วันที่แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้กลับเพราะเกิดเรื่องซะก่อน


ชินแม้จะช่วยให้เอพริลกลับมาคุยกับไดมอนด์แต่ชินก็ยังดูเคืองๆ ไดมอนด์อยู่ จิววี่บินไปทำงานที่เกาหลีแล้ว จะกลับก็คงอาทิตย์หน้า คาลปาสคิดว่าถ้าตัวเองกลับไปอีกคนไอ้เพื่อนคนนี้ของเขาได้เป็นผีตายซากแน่


ตอนนี้มันก็ไม่ต่าง!จากผีตายซาก 


"เฮ้อ ไอ้สัส!! มึงต้องปรับตัวใหม่เว้ย! ไม่ใช่มานั่งเป็นผีตายซากแบบนี้! รำคาญลูกตากู กูจะกลับก็ไม่ได้กลับ กูถามมึงหน่อยช่วงเวลาที่มึงอยู่กับเขามึงรู้สึกยังไงถามใจตัวเองดีๆ กูว่ามันไม่มีหรอกที่มึงไม่รู้สึก กูคนนอกก็ยังดูออกเลย ใช่ไหมมึง"


"ถามกูทำไม"


คาลปาสต่อว่าไดมอนด์ที่นั่งทำหูทวนลมอยู่ และคาลปาสหันไปพูดกับชิน ซึ่งตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ที่คอนโดของไดมอนด์ ใจจริงชินก็ไม่อยากมาเท่าไหร่นัก แต่คาลปาสหลอกล่อชินมา!


"ไอ้ห่ารากนี่ก็วางฟอร์ม ฟังกูนะ กูจะบอกมึงครั้งสุดท้าย" คาลปาสไม่วายบ่นให้ชิน เขาละปวดหัวกับเพื่อนสองคนนี้จริงๆ แล้วคาลปาสก็หันไปพูดกับไดมอนด์ต่อ


ปึ้ก!! คาลปาสเดินเข้าไปทุบกำปั้นลงที่หน้าอกไดมอนด์อย่างแรงจนไดมอนด์แสดงสีหน้าความเจ็บปวดออกมา


สำหรับคาลปาส...ไดมอนด์เจ็บก็เจ็บให้มันไปสิ!


'เนี้ย!! รู้ได้แล้ว มึงไม่รู้แต่คนอื่นรู้! อย่าให้อะไรมันสายเกินไปมึงจะไม่เหลือแม้แต่คำว่าครอบครัว แล้วมึงโชคดีแค่ไหนที่มีเพื่อนแบบพวกกู ถ้าไอ้ชินไม่ตามเขามามึงกระเลือดกว่านี้แน่นอน กูนี่แหละจะตีนเหยียบมึงซ้ำ"


คาลปาสไม่คิดเลยว่าวันนี้จะต้องมาสอนเพื่อนตัวเองทั้งที่ตัวไดมอนด์อายุตะสามสิบแล้ว ผ่านอะไรมาก็เยอะโดยเฉพาะไอ้เรื่องอย่างว่านะ...สุดท้ายมันก็คิดอะไรไม่ได้ เหมือนจะฉลาดแต่ก็ไม่...


ปวดหัวจริงๆ มีเพื่อนแบบนี้ แต่ทำไงได้ก็เป็นเพื่อนกันแล้วคาลปาสได้แต่บ่นอยู่ภายในใจและบ่นพร่ำสอนไดมอนด์ไปด้วย หึ่ย!


"ทำหน้าแบบนี้คิดไม่ได้! " ไดมอนด์ได้ยินคาลปาสพูดไม่หยุดเขาถึงเงยหน้าขึ้นไปมองคาลปาส ไม่ใช่ว่าคิดไม่ได้ แต่กำลังคิดอยู่! แล้วคำพูดของ คาลปาสที่ว่า...


'จะไม่เหลือแม้แต่คำว่าครอบครัว แล้วมึงโชคดีแค่ไหนที่มีเพื่อนแบบพวกกู'


ประโยคนั้นทำให้ไดมอนด์ดึงสติและความรู้สึกตัวเองกลับมาทั้งหมดเหมือนสิ่งที่เขาคิดก่อนหน้านั้นมันหายไปภายในพริบตาเดียว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือคำว่าครอบครัวและเพื่อนที่เขาต้องตระหนักคิด


"ปากหมาๆ ปากเสียๆ มึงอ่ะก็ลดลงบ้าง ไอ้ความปากแข็งหวงเนื้อหวงตัวก็ลดลงอีก ไม่สิ! กับคนอื่นมึงก็เป็นมึงนั่นแหละ แต่กับคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่ของลูกมึงน่ะ อย่าทำแบบนั้นกับเขาอีก!! "


"เขายอมมึงมากแค่ไหนมึงรู้ตัวไหม? "


คาลปาสยังไม่ยอมหยุดพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดและรู้สึกโดยมีชินนั่งฟังอยู่ห่างๆ ซึ่งชินก็คิดไม่ต่างจากคาลปาส


อึก~อึก


"พอแล้วมึงน่ะ" ชินนั่งกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นคาลปาสหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มหลายอึก บ่นเหมือนคนเก็บกดซะขนาดนั้นไม่เจ็บคอก็ไม่แปลก แต่แปลกที่วันนี้ชินคิดว่าคาลปาสมีสาระและทำตัวมีประโยชน์ที่สุดแล้วล่ะ!


"ไม่! กูจะพูดจนกว่ามันจะสำนึกได้ สำนึกไม่ได้กูก็จะพูดจนกล่องเสียงกูแตก" คาลปาสไม่สนคำห้ามปรามของชิน เพราะคาลปาสจะพูดจนกว่าไดมอนด์จะสำนึก เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่คนสองคนหรอกนะ จะปล่อยให้จบเหมือนที่ไดมอนด์เคยมำกับผู้หญิงเหล่านั้นไม่ได้!


"ดูเก็บกดน่ะมึง" ชินอดแซะคาลปาสไม่ได้


"เออ! อันนี้มึงน่าจะรู้ดีนะว่า ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจหรอกนะและชอบโกหกตัวเอง ผู้หญิงบ้าที่ไหนจะยอมคนแบบมึงถ้าเขาไม่รักมึงอ่ะ" 


คาลปาสตอบกลับชินคำเดียวแล้วหันมาพูดกับไดมอนด์ต่อ เจอเอพริลแค่อาทิตย์เดียวทำไม คาลปาสจะดูไม่ออกกันว่าเอพริลรู้สึกยังไงกับเพื่อนเขา


ถ้าว่าเอพริลทำเพื่อลูก เพื่อให้ไดอามีพ่อ คาลปาสคิดว่าไม่ยอมมาอยู่กับไดมอนด์ขนาดนี้หรอก อย่างมากก็แค่เจอกันที่สิงคโปร์ก็จบแล้ว


สรุปตอนนี้ปากแข็งทั้งสองคน คิดแล้วเหนื่อยคนปากแข็งกับคนปากแข็งมาเจอกัน!


"เรื่องไดอาเหมือนกัน นั่นเด็กนะเว้ย! กูไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่ทำไมกูจะดูไม่ออกว่าลูกกลัวมึงแล้ว จิตใจและความรู้สึกเด็กมันเปราะบางมากนะเว้ย! " คราวนี้เป็นชินที่พูดขึ้นมาหลังจากที่นั่งเงียบมานาน ชินกะว่าจะไม่พูดอะไรแล้วแต่เขาอดมันไว้ไม่ได้


สิ่งที่ชินพูดก็ทำให้ไดมอนด์ฉุกคิดขึ้นมาอีก ไดมอนด์รู้ตัวแล้ว เขารู้แล้วว่าเขาเป็นคนทำทุกอย่างพังเอง


แม้ก่อนเอพริลจะไปเธอพูดกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอทำอะไรไม่คิด แต่มันก็ผิดที่เขาเหมือนกันที่คล้อยตามอารมณ์เธอไป


เขาตั้งใจ ไม่ใช่ไม่ได้ตั้งใจ!


"มึงจะทำเหมือนไดอาโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้! ได้ข่าวว่าลูกแค่สองขวบกว่า? " ชินลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมาพิงผนังห้องกอดอกพูดและมองหน้าไดมอนด์ไปด้วย


"มันจะเลี้ยงลูกเป็นดาวินชีเด็กอัจฉริยะ เปิดเตาย่างเนื้อทำสเต็กได้ตั้งแต่สองขวบ" คาลปาสรู้สึกสถานการณ์ตึงเครียดมานาน สีหน้าไดมอนด์ก็เริ่มจะแย่ลงซึ่งคาลปาสไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน คาลปาสจึงพยายามจะผ่อนคลายความตึงเครียด


"ใช่เวลาเล่น? " แต่ทว่าคาลปาสโดนชินดุกลับมา


หลังจากที่คาลปาสโดนชินดุกลับมา คาลปาสจึงกลับมาทำตัวมีสาระอีกครั้ง


"อ่อ~มึงตามใจไดอาทุกอย่างดีนะแต่มึงไม่ได้ใส่ใจลูกเลย มึงคิดดูซิมึงกอดลูกกี่ครั้ง มึงเคยหอมแก้ม จุ๊บปากหยอกล้อเหมือนพ่อคนอื่นเขาทำไหม? "


ตั้งแต่คาลปาสเจอไดมอนด์อยู่กับไดอา ไดมอนด์ก็ดูตามใจและใส่ใจลูกอยู่นะแต่ความใส่ใจมันน้อยมากๆ การแสดงความรักอย่างที่พ่อคนอื่นเขาทำก็ไม่เคยเห็นเลย!


ไดมอนด์นั่งกุมขมับทันที


"เก่งเรื่องอื่นนี่เก่ง! สถาปนากูเป็นพ่อมึงเลยแม่งสอนขนาดนี้ คิดไม่ได้ไปตายแล้วเกิดเป็นควายเลยมึง อย่ามาเป็นเพื่อนกู ไม่งั้นก็ไม่ต้องเกิด"    คาลปาสพูดติดตลกแต่ดูเหมือนไดมอนด์ไม่ตลกด้วย


"เห่ย! ถ่ายรูปไว้เลยมึง! ถ่ายไว้เลย ฮ่าฮ่า     กูขอหัวเราะก่อนแล้วกัน"


ทั้งสามคนนิ่งเงียบกันไปหลายนาที จนกระทั่งคาลปาสสังเกตุเห็นขอบตาไดมอนด์เริ่มแดงเพราะคาลปาสจ้องมองปฏิกิริยาเขาอยู่! ซึ่งตัวไดมอนด์ไม่รู้เลยว่าขอบตาตัวเองร้อนผ่าวจนกระทั่งได้ยินเสียงคาลปาสหัวเราะดังลั่นดิ้นลงกับพื้นด้วยความสะใจ


"หึ~" ตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอของชิน ถ้าไม่ติดว่าเคืองกันอยู่ ชินคงนอนหัวเราะลงกับพื้นอย่างคาลปาส


ไดมอนด์ผู้กลัวเสียฟอร์มมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาจึงเงยหน้าขึ้นฟ้าเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลลงมา เขาคิดถามตัวเองในใจว่า 'กี่ปีมาแล้วนะ? ที่ไม่ได้เสียน้ำตาเพราะเรื่องแบบนี้'


แล้วไดมอนด์จึงรีบลุกหนีจากโซฟาห้องนั่งเล่นเดินขึ้นไปบนห้องนอนตัวเอง แต่สองขายาวก็ต้องสะดุดกับห้องนอนที่สองแม่ลูกเคยอยู่


"กูพูดแรงไปหรอวะหรือยังไง? หรือมันคิดได้แล้ว" หลังจากไดมอนด์เดินออกไปคาลปาสจึงเอ่ยถามชิน รู้จักไดมอนด์มาสิบกว่าปีเรื่องแบบนี้ไม่ค่อยได้พูดกันหรอก เรื่องของใครของมันแต่ว่าครั้งนี้มันไม่พูดไม่ได้ไง


"อย่างน้อยก็น่าจะคิดได้ล่ะหว่า พูดขนาดนี้แล้วขึ้นอยู่กับมันแล้วล่ะว่าจะจัดการยังไง กูกับมึงทำได้แค่เตือนสติมันนี่แหละ" ชินไหวไหล่ตอบคาลปาสก่อนจะพูดความรู้สึกออกมา จะโกรธจะเคืองแค่ไหนสุดท้ายแล้วเพื่อนก็คือเพื่อนอยู่วันยังค่ำ


ครอบครัวไดมอนด์เป็นครอบครัวที่มีเพียบพร้อมทุกอย่างยกเว้นความอบอุ่น เพื่อนของไดมอนด์รู้จุดอ่อนตรงนี้ของไดมอนด์ดี ดังนั้นการที่จะให้ไดมอนด์ทำอะไรอ่อนหวานน้ำตาลหวานหยดย้อยหรือให้เขาแสดงความรักออกมาอย่างขีดสุดมันก็คงต้องใช้เวลาหน่อยเพราะช่วงชีวิตเขามันสัมผัสกับสิ่งนี้น้อยมากๆ


ถ้าเทียบกับจิววี่จะได้นิสัยความใจเย็น สนุกเฮฮาแบบพ่อเยอะบวกกับนิสัยส่วนตัวที่เข้ากับคนง่ายมันก็แตกต่างกันอย่างที่เห็นๆ


"หล่อว่ะ เป็นพระเอกตอนจบนะมึง ไม่ได้ขี่ม้าขาวมาช่วยนะ ตกม้าตาย"


ป้าบ!


สองเพื่อนเกลอชินและคาลปาสนั่งคุยกับเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วไดมอนด์จึงเดินลงมาจากห้องนอน เขาไม่ได้สนใจเพื่อนทั้งสองคนเนื่องจากสมองมันตื้อไปหมด ไม่รู้จะคุยอะไร จากเมื่อก่อนที่มีเรื่องคุยเยอะแยะ ตอนนี้เขากลับไม่อยากพูด ไม่อยากทำอะไรเลยด้วยซ้ำ


########

To be continue

***ว้าา~~ อดเห็นน้ำตาเนอะ เอาแค่ขอบตาร้อนผ่าวๆพอ แต่ตอนไดมอนด์ที่เข้าไปในห้องนอน ทำอะไรบ้าง ไรท์ไม่รู้นะ กิกิ (แอบมาสปอยอีบุ๊คหน่อย กำลังรีไรท์ 555)

****แด็ดดี้จะคิดได้ไหมนะ? ทุกคนอ่านดีๆนะ ที่แด็ดีนิสัยแบบนี้เพราะอะไร อย่าเพิ่งด่าเยอะๆ ^^

****โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะและหากผิดพลาดตกหล่นตรงไหนขออภัยไว้ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 401 ครั้ง

925 ความคิดเห็น

  1. #658 oLINDAo (@oLINDAo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 04:02
    รอนะคะ💕
    #658
    0
  2. #657 1578839 (@1578839) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 16:00
    รอน้าาาาา
    #657
    0
  3. #656 Sefiro (@byunsiara) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:41
    มาไวๆนะค้าาา
    #656
    0
  4. #655 Frongkanokpan (@Frongkanokpan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 07:46
    สมควรแล้วววว
    #655
    0
  5. #654 nittaya1990 (@nittaya1990) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 02:24
    รอe-bookนะคะ
    #654
    0
  6. #653 suhai10s10s (@suhai10s10s) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 01:02
    ตั้งแต่อ่านนิยายมาเกือบ8ปี

    เป็นเรื่องแรกตั้งแต่จำความได้คือเชียร์อย่าให้คืนดีกันเร็ว เอาให้สำนึกจริงๆ คิดได้จริงๆ นี่อ่านมายังไม่เห็นว่าพระเอกจะรักนางเอกเลย ดูแบบแค่อารมณ์มันพาไปอ่ะ ขอน่ะขอ ขอให้ง้อนานจนลูกโตเลยยยยย
    #653
    0
  7. #652 perw (@perw) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 00:04
    ไม่รู้นะคือไดมอนด์ไม่มีดีเลยอยากให้เอพริลตัดใจพอได้ละขนาดทำร้ายลูกมันไม่ใช่อะต้องไม่สนไม่ยอมบ้างสิดูว่านางเอกเรสจะยึดติดพระเอกมากเกินนางท้องเลี้ยงลูกพระเอกมัวฟันหญิงอื่นอะดูไม่รักไม่สนตั้งแต่ต้นละ(เค้าแค่อิน)
    #652
    0
  8. #651 Plengg pleng (@ttppss) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:49
    เป็นเพราะครอบครัวแหละดูแม่ดิ เห้อออ
    #651
    0
  9. #650 0887208932 (@0887208932) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:45

    การที่เราจะโตมาแบบไหน มันอยู่ที่พื้นฐานของครอบครัวจริงๆสินะ
    #650
    0
  10. #649 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:32

    ครอบครัวสินะ

    #649
    0
  11. #648 Bambymylo (@Bambymylo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:11
    ก็ดูเเม่ของไดมอนด์สิ มาว่าเอพริลของเรา เหอะ!ตัวเองดีตายล่ะ
    #648
    0