Don't to be my husband

ตอนที่ 49 : Chapter 44 เปลี่ยน (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 579 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

Don't to be my husband

อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว

*****

Chapter 44 เปลี่ยน (?)

*****


"ขอโทษ"


"ฮืออออ~"


ยิ่งได้รับอ้อมกอดจากไดมอนด์เอพริลร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม ไดมอนด์ได้แต่พูดขอโทษกับเธอ เขารู้ว่าตัวเองผิดและละเลยความรู้สึกเธอไปมาก


"ปล่อยฉัน~ฮือ~" เอพริลไม่อยากได้ยินคำขอโทษ เธอไม่ต้องการมัน! ไม่ต้องการอะไรแล้ว


"ร้องให้พอแล้วไปคุยกันดีๆ นะ ขอร้อง~"


.......

"ออกไป! "


"ไม่"


"ฉันไปเอง"


หมับ!


ผ่านไปหลายนาทีเอพริลเริ่มมีสติกลับมา เธอปัดมือไดมอนด์ที่เอื้อมเช็ดน้ำตาที่แก้มของเธอออก แล้วผลักไสเขาออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างและสายตาที่ดุดัน


ไดมอนด์ดื้อรั้นไม่ยอมลุกออกไป เอพริลจึงมองเขาด้วยหางตาอย่างไม่ใยดี หยัดตัวลุกขึ้นจากพื้น ขณะร่างบางกำลังเอี้ยวตัวหันหลังกลับ สองแขนแกร่งคว้าเข้าไปกอดรั้งเธอไว้จากด้านหลัง ไดมอนด์ซบหน้าลงแผ่นหลังของเอพริลเป็นการแสดงออกถึงการอ้อนวอนขอร้อง


"อย่าทำให้ฉันเจ็บไปมากกว่านี้เลยนะ คุณอยากให้ฉันอยู่ในชีวิตคุณทำไมในเมื่อคุณไม่ได้รู้สึกอะไร"


เอพริลหยุดนิ่งแล้วเอ่ยวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่ตรงข้ามกับความรู้สึกด้านใน หัวใจของเธอมันอ่อนแรงลงเมื่อไดมอนด์ทำแบบนี้ เขาสามารถทำลายความเข้มแข็งของเธอได้ในพริบตาเดียว


"ขอโทษ~ขอโทษที่รู้ตัวช้าไป ขอโทษที่ทำตัวไม่ดี ขอโทษที่ทำอะไรตรงข้ามกับรู้สึก ผมรู้ว่าตัวเองเป็นคนยังไง ผมอาจจะดูไม่โรแมนติก ไม่มีคำหวานเหมือนคนอื่น แต่รู้ไหมผมไม่ต้องการใครแล้ว"


เหนือความรู้สึกมึนงงของเอพริลคือความแปลกประหลาดใจที่ไดมอนด์พูดออกแบบนี้ เอพริลช็อคกับคำพูดและการกระทำของเขาจนพูดไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก


"กลับไปอยู่ด้วยกันนะ อยากหนีไปไหนและผมไม่ยอมคุณหนีไปไหนอีก ชีวิตเหมือนขาดอะไรไปจริงๆ ผมขาดคุณกับลูกไม่ได้แล้ว"


เอพริลคิดว่าไดมอนด์มาแปลกจริงๆ สมองไปกระทบกระเทือนมาใช่ไหม? แต่ขอโทษ! คำพูดพวกนี้ไม่สามารถทำอะไรเธอได้หรอก!


"ขอถามอีกทีกลับไปในฐานะอะไร? ที่สำคัญความรักมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนสองคน คุณอย่าทำเหมือนคุณอยู่คนเดียวในโลกได้ไหม..." เอพริลไม่รู้ว่าไดมอนด์รู้เรื่องที่แม่เขาพูดจาดูถูกเธอในวันนั้นจากปากจิววี่แล้ว


"เรื่องแม่ผมใช่ไหม อย่าคิดมากผมรู้ว่าคุณไม่ได้เป็นแบบนั้น ผมจัดการได้และผมไม่สัญญานะว่าแม่ผมจะพูดอะไรไม่ดีกับคุณอีกไหม"


"..."


"แต่ผมจะจับมือคุณพาเดินข้ามจุดนั้นไป เชื่อใจกันสักครั้ง ให้โอกาสอีกสักครั้ง...ได้หรือเปล่า? "


ในเมื่อเอพริลไม่ยอมพูดไดมอนด์จึงเปิดประเด็นเอง แม้เขาไม่ได้ใกล้ชิดกับผู้เป็นแม่มากนักแต่เขาก็รู้ว่าแม่ตัวเองนิสัยอย่างไร และถ้ามันเกิดขึ้นอีกเขาจะไม่ยอมให้เธอเผชิญหน้าคนเดียว


เอพริลยืนนิ่งคิดทบทวนกับความรู้สึกคนเดียวอยู่นานว่าควรจะให้โอกาสเขาดีไหม ขณะที่เอพริลกำลังใช้สมองคิดภายใต้ความต้องการของหัวใจตัวเองไดมอนด์ยังคงกอดเธออยู่แบบนั้นไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวบาง


"ภายนอกฉันอาจจะดูเป็นคนหนักแน่น ใจแข็ง แต่จริงๆ แล้วมันแค่การแสดงเพื่อหลอกตัวเอง ในเมื่อคุณขอมันฉันเสี่ยงมันดูก็ได้"


สำหรับบางคนอาจจะคิดว่าเอพริลให้อภัยไดมอนด์ง่ายไป แค่มาพูดไม่กี่ประโยคก็ใจอ่อนแล้ว มันไม่ใช่แค่นั้นหรอก


มุมมองความรักของเอพริล บางครั้งความรักไม่จำเป็นต้องใช้สมองนำทางเสมอไป ให้หัวใจมันนำทางไปและสมองก็คอยเดินตามบ้างก็ได้ อย่างเช่นตอนนี้เธอใช้หัวใจมากกว่าสมอง


จากนั้นทั้งสองก็นั่งเปิดใจคุยกันว่าอะไรที่เธอไม่ชอบไดมอนด์ก็จะไม่ทำหรือทำมันน้อยลง เอพริลเองก็ต้องปรับเหมือนกัน


อะไรที่เคยยึดติดก็ลดมันลงหรือไม่ก็ปรับเข้าหากันใหม่ ที่บอกว่า 'คำพูดพวกนี้ไม่สามารถทำอะไรเธอได้หรอก' ขอกลับคำแล้วกัน แฮะๆ ^^


ทั้งเอพริลและไดมอนด์เคลียร์กันง่ายๆ จบลงด้วยดี ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับการกระทำและความพยายามของไดมอนด์ว่าจะทำให้เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามอบให้อย่างสมบูรณ์แบบแค่ไหน


"ตามนี้นะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันสำหรับฉันลูกมาก่อน ถ้าลูกกลับไปแล้วมีความสุขฉันก็จะกลับไป"


สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตเธอคือลูกและเธอก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นไดอาเจออะไรมา ไดมอนด์มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำให้ร่างกายที่แสนบอบบางนั้นเป็นรอยช้ำ เธอไม่ถามและไม่อยากให้ลูกนึกถึงมันอีก


แม้รอยช้ำจะหายไปแตไดมอนด์ต้องรักษาแผลและภาพติดตาที่อยู่ในใจของไดอาออกซึ่งไดมอนด์รู้และสำนึกแล้วว่าตัวเองทำอะไรลงไป


คราวนี้ก็ต้องมาลุ้นกันแล้วว่าไดอาเจอเขาครั้งนี้จะมีปฏิกิริยาเช่นไร


"ปล่อยได้แล้ว~ฉันจะไปหาลูก"


"เขินก็บอกเถอะ~ตกลงว่าทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ แต่ผมว่ามีอย่างนึงนะที่ต้องเปลี่ยน"


เอพริลทั้งเขินทั้งอายตัวเองเลยล่ะแค่เก็บอาการไว้เท่านั้น ก็ไดมอนด์ดึงแขนเธอมานั่งคุยกันที่เก้าอี้ แต่ทว่าเธอกลับโดนเขาดึงไปนั่งตักแทนน่ะสิ ก็กอดเอวไม่ปล่อยจริงๆ!


อีกอย่างก็อายตัวเองอยู่นะ การกระทำตอนนี้กลืนน้ำลายตัวเองทั้งนั้น~แต่ก็ช่างเถอะเนอะ ความคิดคนเรามันเปลี่ยนกันได้ แต่ที่ไดมอนด์บอกว่าเธอต้องเปลี่ยน นี่เปลี่ยนอะไร


"เปลี่ยนอะไร~" เอพริลเอียงหน้าถามไดมอนด์


"ดี.มาแต็ง~เปลี่ยนมาใช้ได้แล้ว" ไดมอนด์ปล่อยมืออกจากเอวบาง จับไหล่เอพริลหมุนตัวเธอเข้ามาหาตัวเขา


O.o อึ้งไปเลยจ้า! เร็วไปไหมล่ะ! เอพริลเผลออ้าปากค้างออกมาด้วยความตกใจ ยิ่งได้ใจไดมอนด์ เวลาเขินนี่ก็โก๊ะดีเหมือนกันแหะ


"โฮ้ะ! กล้าพูด~ ไปคิดให้ดีๆ ก่อนเถอะพ่อคุณ ใช้ซ้ำกันไปกี่คนแล้ว~" เอพริลใช้จังหวะที่เยาเผลอดีดตัวออกจากตัก ยืนกอดอกทำหน้าทำตาพูดใส่ไดมอนด์


"โห~ในสายตาคุณผมเคยดีบ้างไหมเนี้ย ก็ไม่ถึงขนาดนั้นเถอะ ผมรู้ว่าที่ผ่านมามันก็...ก็นั่นแหละ แต่ผมไม่ได้มั่วไง เลือกแต่ตัวท็อปมิเร่อทั้งนั้น~"


"อ๊ากกก~"


จากสถานการณ์ตรึงเครียดก็เปลี่ยนมาเป็นกวนประสาทปะทะฝีปากกันเหมือนเดิม ไดมอนด์กะว่าจะยั่วโมโหเอพริลพอหอมปากหอมคอ ไม่หอมแล้ว! หูแทบขาด


"ฉันโมโหกับคุณแล้วนะ! ใครจะอยากเอาผู้ชายที่เที่ยวเตร่ไปกินตับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามาเป็นผัวห้ะ! ยังกล้าพูดว่าไม่มีมั่วอีกหรอ! "


"โอ้ย~นั่นมันวัยรุ่นไง ตอนนี้เลิกแล้วไม่มีแล้ว~ นี่ผมเป็นผัวและพ่อของลูกแล้วนะ อ๊าก~ซี้ด"

ไอ้เพื่อนสองคนนั้นมาเห็นมีหวังโดนล้อจนไดอามีลูกแน่นอน ยิ่งแก้ตัวเอพริลยิ่งออกแรงบิดหูเขาหนักกว่าเดิม


หาเรื่องแท้ๆ ไดมอนด์เอ้ย! ไม่ได้ยั่วโมโหแล้ว! เมียโมโหจริง


ออกมาอยู่ข้างนอกนานแล้วไดอาไม่รู้ตื่นรึยัง เอพริลจึงกระชากหูไดมอนด์ให้เขาลุกจากเก้าอี้เดินร้องโอดโอยตามหลังเธอไป


"ไม่ได้เป็นควายก็อย่าร้องเหมือนควาย"

"ได้ทีแล้วข่มเลยนะ"

"อยากลองดีใช่ไหม"

"ใช่! ใช่ซะเมื่อไหร่ยังพูดไม่จบ~"


หมดกันความเป็นไดมอนด์ ดับอนาถเพราะเมียดึงหูลากยาวตั้งแต่หลังรีสอร์ทจนเดินเข้าห้อง รู้ซึ้งถึงคำว่าอย่าลองดีกับมนุษย์เมีย!


สองวันต่อมา~

"ไดอาหม่ามี้บอกให้หนูมาเล่นตรงนี้นะคะ"


"กรี้ด~แค่ก แค่ก~"


มาถึงวันสุดท้ายแล้วที่เอพริลจะอยู่ที่รีสอร์ทแห่งนี้ ไดอาเด็กจอมซนชอบเล่นน้ำเมื่อหายป่วยแล้วเอพริลจึงใจอ่อนให้ลงมาเล่นน้ำทะเลอีกเพราะไหนๆ ก็จะกลับแล้ว


"เค็มไหมคะ"


"เค็ม~"


"ห้ามวิ่งใส่คลื่นนะคะ"


เรียกว่าหายป่วยก็ซ่าจนแม่ปวดหัว ไดอาวิ่งเล่นตามริมทะเลโดยไม่สนใคร และเผลอไม่ได้! เพราะไดอาจะวิ่งใส่คลื่นอย่างที่เห็นแล้วก็กรี้ดหัวเราะชอบใจใหญ่ สนุกคนเดียวได้ไม่แคร์ใคร


เอพริลจึงอุ้มไดอามาเล่นทรายแทน ก็ต้องหาของเล่นที่มีอยู่น้อยนิดมาหลอกล่อกันใหญ่ ส่วนไดมอนด์นั่งเล่นอยู่ด้วย แต่...!


"ไดอาดูนะ~แด็ดดี้มีเมจิกจะเสกให้ขาหมูหายไป~"


เงียบ...สีหน้าไม่มีความตื่นเต้นใดๆ


"มีใครเห็นขาหมูไหม ถามหม่ามี้ซิมี้เห็นไหม"


"มี้~ ไปตรงนู้น ไดอาจะไปเล่นตรงนู้น~"


วันแรกที่ไดอาเจอผู้เป็นพ่อ ไดอาแค่ใช้สายตามองอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไม่มีอาการงอแงหรือร้องไห้


ถ้าเป็นก่อนหน้านั้นอาจจะแย่กว่านี้...


การที่เอพริลพาลูกมาอยู่ที่นี้ พาทำกิจกรรมต่างๆ มากมายมันทำให้เด็กไม่ยึดติดกับสิ่งที่เจอมา และการที่เอพริลไม่ถามเซ้าซี้ว่าลูกเจออะไรมา ใครทำอะไร มันก็ช่วยให้ไดอาไม่นึกถึงเหตุการณ์นั้น


ไดอาไม่ให้ผู้เป็นพ่อจับเนื้อต้องตัวแม้แต่นิดเดียว ซึ่งยังดีที่ไดมอนด์พอจะเข้าใกล้ได้ เมื่อเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกไดอาก็จะมีปฏิกริยางอแงให้เอพริลอุ้ม เด็กน้อยก็จะทำตัวเกาะอย่างกับลูกลิงไม่ยอมเดินเอง เวลานั่งกินข้าวด้วยกันจากที่ไดอากินเองได้ก็ไม่กิน เอาแต่หน้าซุกอกคนเป็นแม่


"แง่ว~ โดนเมิน ฮะฮ่าๆ "


เอพริลนั่งหัวเราะเยาะเย้ยไดมอนด์เพราะโดนเมินมาสามวันแล้ว ซึ่งเธอก็เห็นใจเขาอยู่นะแต่เห็นไดมอนด์ทำตัวง้องแง้งอ้อนลูกทีไรมันอดหัวเราะไม่ได้ ลบภาพคุณชายไดมอนด์ผู้เหย่อหยิ่ง หวงตัวไปเลยงานนี้


สู้ๆ นะ~ ชูสองนิ้วให้ และยิ้มอย่างเป็นมิตร กร้าก~


ถึงเวลาที่ต้องจากลารีสอร์ทแห่งนี้ คุณป้าเจ้าของรีสอร์ทและสามีพร้อมทั้งลูกชายคนโต ขับเรือสปีดโบ้ทมาส่งสามคนพ่อแม่ลูกที่ท่าเรือฝั่งเข้าเมือง


ใจหายเหมือนกันนะแต่ก็อยู่ตลอดไปไม่ได้


ระหว่างรอขึ้นเครื่องบิน กลับมาเอพริลก็อัพโหลดรูปไดอาลงอินสตาแกรมส่วนตัวของเธอ น่ารักเหมือนหมูโต้คลื่นแบบนี้ต้องแชร์ให้คนอื่นอิจฉาบ้างแหละเนอะ 


INSTAGRAM >> _aprill_


_aprill_ ไดอาลูกหมูจิ๋วของหม่ามี้

หมูวิ่งแบบพี่ตูน วิ่งๆๆ

หมูอาบแดด

หมูตีลังกาโต้คลื่น


ณ กรุงเทพมหานคร

เอพริลคิดว่าจะไม่ได้กลับมาที่นี้อีกแล้ว สุดท้ายก็ได้กลับมา สภาพห้องวันนั้นที่เธอเดินออกจากห้องไปกลับมามันก็ยังเป็นเหมือนเดิม


ไดมอนด์ขอให้เธอมาอยู่ที่นี้สักอาทิตย์ก่อนแล้วค่อยกลับบ้านเกิดของเธอ ไปพบพ่อแม่ของเธอด้วย เดาซะตาตัวเองไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไง~


จะเหมือนในละครไหม? ถ้าพ่อตาแม่ยายถือปืนไล่ยิงก็ติดต่อโรงพยาบาลเตรียมปั้มหัวใจให้ด้วย


กลับมาถึงคอนโดทั้งสามคนก็ไม่ได้ออกไปไหนเพราะเดินทางมาเหนื่อย ตกเย็นเอพริลจึงให้ไดมอนด์สั่งอาหารเข้ามาทานที่ห้อง


"กรี้ด~หม่ามี้ งื้อ~มี้"


ขณะที่เอพริลกำลังแกะอาหารออกจากถุงโดยมีไดอาขึ้นมานั่งก่อกวนอยู่บนโต๊ะ จู่ๆ ไดมอนด์ก็เดินเข้ามามาคว้าตัวไดอาไปอุ้ม โยนตัวขึ้นเล่นสองสามครั้งอย่างกับเป็นลูกบอล


"อ๊าก กรี้ด~ มี้~"


เอพริลชายตาไปมองด้วยความนิ่งเฉย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะตกใจด่าไดมอนด์ไปแล้ว


"เรียกแต่หม่ามี้ไม่เรียกแด็ดดี้เดี๋ยวจะโดนหนักกว่านี้นะ~"


"ไม่รักแด็ดดี๊~ไดอาไม่รักดี๊~~"


"ได้~เดี๋ยวได้เห็นดีกัน"


ไดมอนด์หยุดเล่นและบ่นออกมาเพื่อให้ลูกสาวตัวน้อยเห็นใจ ผ่านมาหลายวันแล้วคำว่า 'แด็ดดี๊' ยังไม่หลุดออกจากปากเลย จากนั้นไดมอนด์จึงอุ้มไดอาไปที่ห้องนั่งเล่นและเขาก็ส่งสายตาให้เอพริลเดินตามเข้ามา


"แบบนี้รักไหม กลับมารักกันนะครับ พลีสเบบี้~"


ช่วงกลางวันที่เอพริลและไดอาเผลอหลับไป ไดมอนด์จึงออกไปห้างสรรพสินค้าเพื่อไปซื้อของเล่นเด็กมาชุดใหญ่เลยและขาดไม่ได้คือไก่ทอดกรอบของโปรดที่ทำให้ไดอาตาลุกวาวได้ทุกครั้ง


ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยไก่กรอบแบบนี้แหละ


"ตอบมาก่อนเร็ว รักแด็ดดี๊ไหม" เห็นทั้งของกินและของเล่นตรงหน้าไดอาดันตัวไดมอนด์ออกเป็นเชิงว่า 'ปล่อยหนูลง หนูจะไปหาชิคเก่นคริสปี้และของเล่น' 


"อือรัก~"


โคตรภูมิใจ! ภูมิใจมาก! ปากบอกว่ารักแต่สายตามองข้ามไปนู้น~ ของเล่น พอปล่อยลงก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหยิบหน่องไก่กรอบในจานแล้วเดินไปนั่งเล่นของเล่นชิ้นใหม่ที่วางเต็มห้อง เล่นจนตาแฉะ หลับไปเลยงานนี้


ไม่สนใจข้าวเย็นและไม่สนใจใคร #เธอมีโลกของเธอไปแล้ว


ซึ้งใจจนน้ำตาพ่อจะไหลเสียเงินหลายบาทไม่พอยังมาเสียหน้าอีก โถ่~ และน้ำตาแม่ก็จะไหลเช่นกัน


ไดอาหนูจะเห็นแก่ของกินและของเล่นไม่ได้นะลูก!! สองคนพ่อแม่ได้แต่มองหน้ากันส่ายหน้าไปมา~


###########

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะและหากผิดพลาดตกหล่นตรงไหนขออภัยไว้ด้วยนะคะ

×××ใจหายไว้เลยนะเพราะเราจะจากกันแล้ว 


หม่ามี้กับแด็ดดี้ต้องเข้าใจนะว่าไดอากำลังโต ไดอาต้องกินและของเล่นมันมีพัฒนาการต่อสมองหนู~ หนูทำเพื่อตัวเอง หนูได้เห็นแก่ของเล่นจริงๆ นะหม่ามี้ แด็ดดี๊~

#ยิ้มร่า แหะๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 579 ครั้ง

925 ความคิดเห็น

  1. #726 lk-ket (@lk-ket) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:21
    ต่อนะๆๆๆๆๆ
    #726
    0
  2. #725 มดแดง (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 01:34

    รอออออ

    #725
    0
  3. #724 Bongbaw1401 (@Bongbaw1401) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:03

    รอค่ะะะะะะะ
    #724
    0
  4. #723 จิบ เบา เบา (@ratirom16) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:08
    น่ารักมากๆๆเลยย ชอบๆ
    #723
    0
  5. #722 Oumsang1702 (@Oum17022543) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:42
    น่ารักมากๆๆๆๆ
    #722
    0
  6. #721 samngamjan (@samngamjan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:25
    5555ไดอาผู้เห็นของกินสำคัญกว่าทุกสิ่ง
    #721
    0
  7. #720 oLINDAo (@oLINDAo) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:33
    รอนะคะ????
    #720
    0
  8. #719 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:34
    น่ารักกกกก
    #719
    0
  9. #718 dar1215 (@dar1215) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:46

    555 ไดอาลูกกกกก

    #718
    0
  10. #717 pimfha (@pimfha) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:12
    น่าร๊าก
    #717
    0
  11. #716 Plengg pleng (@ttppss) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:11
    ไดอาน่ารักกก
    #716
    0
  12. #715 Frongkanokpan (@Frongkanokpan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:07
    น่ารักกกก
    #715
    0
  13. #714 1578839 (@1578839) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:59
    จำไว้นะไดมอนด์ รักชีวิตอย่าคิดสู้เมีย งื้อจะจบเเล้ว
    #714
    0
  14. #713 Taksina_Tangkwa (@Taksina_Tangkwa) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:54
    หนูน่ารักมาก้ลยค่ะ
    #713
    0
  15. #712 151119 (@151119) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:51

    คือ แบบ ผช. โตมาในสภาพที่พ่อทาง แม่ทาง ตัวเองเลย....พูดไม่ถูก...พระเอกของเรื่องนี้ คือ คาสปาล
    #712
    0
  16. #711 boling117 (@boling117) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:48
    สนุกมากค่ะ
    #711
    0
  17. #710 PloySuriya (@PloySuriya) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 21:22

    อยากได้คร้าๅ
    #710
    1
    • #710-1 inkchi (@ingif) (จากตอนที่ 49)
      21 ธันวาคม 2561 / 22:01
      รอลุ้นน้าา
      #710-1