Don't to be my husband

ตอนที่ 6 : Chapter 4 ฉันจำคุณไม่ได้หรอก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 483 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

Don't to be my husband

อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว

*****

Chapter 4 ฉันจำคุณไม่ได้หรอก

*****


1 เดือนผ่านมา

หลังจากวันนั้นเอพริลก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง เปลี่ยนไฟลท์บินกับเพื่อน ลายาวเป็นอาทิตย์ ใครมันจะไปทำงานขาถ่างแบบนี้ล่ะ เอาแค่ลุกจากเตียงวันแรกก็คลานแทบไม่ไหวแล้ว เพื่อนๆ เธอก็ต่างส่งข้อความมาหา โทรมาถามเธอก็บอกว่าเป็นไข้นิดหน่อย รวมถึงเพื่อนตามมาหาที่ห้องแต่เธอไม่ยอมเปิดประตู บ่ายเบี่ยงว่ากลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัด


เธอจะให้เพื่อนมาเจอเธอในสภาพนี้ไม่ได้ ไหนจะเดินไม่เป็นปกติ ไหนจะรอยแดงเป็นจ้ำๆ แต่ตอนนี้หายเป็นปลิดทิ้งกลับมาทำงานตามเดิม ว่าแล้วเธอก็ค้นรูปอัพไอจีสักหน่อยดีกว่า มันร้างมานานแล้ว!! (อินสตราแกรมเอพริลเป็นแบบส่วนตัว แค่เพื่อนสมัยเรียนและคนรู้จักเท่านั้น)


Instagram _aprill_

ถูกใจโดย pair_is, chinpas, และ 204 อื่นๆ

_aprilll_ ✌​✌​✌​

ดูความคิดเห็นทั้ง 23 รายการ

tee.gk so adorable my cabin crew lol

bebest เดี๋ยวๆ กัปตันคะ ใจเย็นเนาะ 55

kiki.yada ความออกตัวแรงของกัปตันช้านน

toey_lisha เม้นแรกด้วยเน้อ กิกิ

mintnnn เหยียบพื้นเล็บแดงทันทีเลย


หลังจากเลิกงานมา กว่าจะลากสังขารมาถึงห้องเกือบจะรุ่งเช้า เอพริลหงีบสักพักก็มาที่ร้านกาแฟ เพราะเธอไม่ได้เข้ามาดูตั้งแต่วันนั้น แต่ก็มีหนามเตยเพื่อนสนิทอีกคนแวะเข้ามาตรวจตราให้


อีกอย่างเด็กที่ร้านไว้ใจได้ไม่คิดตุกติกแน่นอน เนื่องจากชื่อเสียงอันเลื่องลือด้านความโหด เวลาทำงานเอพริลจะเป็นคนจริงจังมาก และเหนียบทุกระเบียบนิ้ว นอกเวลางานจะเป็นอีกคนเธอจะคุยกับพนักงานเหมือนคนในครอบครัว


--กริ้ง-- เสียงกระดิ่งอันคุ้นหูของร้านดังขึ้น เอพริลเดินเข้าไปพร้อมกับถุงของฝากมากมาย ลูกค้าที่ร้านในยังมีไม่มากเพราะเป็นช่วงที่ร้านเพิ่งจะเปิด


"วู้ววว ลมหอบคนสวยมาแล้วค้าา" เด็กแคชเชียร์ที่ร้านแซวขึ้น พร้อมกับบาริสต้าประจำร้านยกยิ้มอย่างพอใจ ส่วนอีกคนไปส่งกาแฟที่สำนักงานใกล้ๆ ร้าน


"จุดพลุฉลองไหมเนี้ย" พี่โช หนุ่มบาริสต้าวันสามสิบพูดขึ้นเชิงติดตลก เขาเป็นคนที่เอพริลนับถือเหมือนกับพี่ชาย และไว้ใจมากที่สุดเพราะเขาเหมือนเป็นคนที่ช่วยเอพริลสร้างร้านนี้ขึ้นมา


"หึ ขนาดนั้นเลย" เอพริลแค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะยื่นถุงขนมของฝากให้ บีมสาวแคชเชียร์หน้าตาน่ารัก "นี่ของฝากจ้ะ แบ่งๆ กันกินนะ"


"ขอบคุณค่าาา // ขอบคุณคร้าบ"


"โทษนะเดือนที่แล้วใช้งานหนักไปหน่อย" เอพริลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด


"เพิ่มโบนัสสักนิดจะไม่โกรธเลยนะ" พี่โช


"จ้า เพิ่มขึ้นคนละ 2 โอเคป่ะ" เอพริลชูนิ้วขึ้นกระดิกไปมา


"2000" พี่โชบาริสต้าพูดขึ้น


"200" เอพริล


"เดี๋ยวขึ้นป้ายหาพนักงานใหม่ด้วยนะ พี่จะลาออก" พี่โช


"ฮ่าๆ " สิ้นสุดคำพูดของพี่โชทุกคนก็ต่างหัวเราะชอบใจกันใหญ่ เรื่องเพิ่มเงินเดือนเอพริลก็เพิ่มขึ้นให้พวกเขาสมน้ำสมเนื้อกันทุกคน แถมเลี้ยงบุฟเฟ่ต์จัดหนักเพื่อเป็นการขอบคุณที่พวกเขาช่วยกันดูแลร้านแทนเธอเป็นอย่างดี


--กริ้ง—ระหว่างที่เอพริลนั่งคุยกับพนักงานที่ร้านเสียงกริ่งจากลูกค้าใหม่ก็ดังขึ้น เมื่อพี่โช บีม และเนส พนักงานทั้งสามของร้านเห็นลูกค้ากำลังเดินเปิดประตูเข้ามาก็พากันหัวเราะคิกคัก


"ว้าวว สวรรค์เข้าข้างผมแล้ว สวัสดีครับคุณเอพริล" เขาไม่ใช่ลูกค้าใหม่ที่ไหน ขาประจำนี่เองที่คอยแวะมาขายขนมจีบนี่เอง


เอพริลรู้ดีว่าชินเป็นเพื่อนสนิทไดมอนด์ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันไม่ส่งผลอะไรต่อเธอหรอก ไดมอนด์เป็นคนกินเงียบฟาดเรียบ ที่สำคัญเธอก็เคยปฏิเสธชินไปแล้วด้วย แต่เขาก็ยังตามตื้อ ฉะนั้นก็แล้วแต่เขานะ เพราะเธอยื่นคำขาดไปแล้วว่ายังไม่อยากเปิดใจให้กับใคร


"สวัสดีค่ะ รับอะไรดีค่ะ" เอพริลทักทายปกติ


"เหมือนเดิมนะครับ" ชินยิ้มร่าสั่งกาแฟกับเอพริล ซึ่งเธอก็ไม่รู้หรอกว่าเมนูเดิมของชินนั่นคืออะไร


"ได้ค่าาา" เสียงบีมพนักงานแคชเชียร์ตอบรับแทน


"ทำงานหนักหรอครับ ไม่ค่อยเห็นเข้าร้านเลย" ชินขยับเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวสูงที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วถามเอพริลออกไป เพราะเขาแวะเข้ามาก็ไม่ได้เจอเธอสักที โลกโซเชี่ยลก็ไม่อัพเดตอะไรทั้งนั้น


"ใช่ค่ะ :) "


"กาแฟผมไม่ต้องเติมน้ำตาลแล้วมั้ง ยิ้มหวานให้ผมซะขนาดนี้" จริงๆ เอพริลไม่ได้ยิ้มหวานเลยสักนิด เธอแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่สำหรับชิน...นาทีนี้อะไรมันก็ดูหวานไปหมด


"มันเป็นมารยาทที่เจ้าของร้านต้องทำเมื่อเจอลูกค้านะคะ" เอพริลตอบกลับจนชินหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด


"อีกอย่างพริลก็ยิ้มให้กับลูกค้าแบบนี้ทุกคน" เธอพูดแบบไม่เข้าข้างใคร


"ถ้าผมอยากเห็นแค่คนเดียว พอจะมีหวังบ้างไหมนะ " เหมือนชินจะพูดหยอกแต่สายตาดูเอาจริงแหะ เอพริลได้แต่ยิ้มรับแห้งๆ แล้วเขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เหมือนเขามีสายเข้านะ


--Diamond— 

เมื่อชินเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาถึงกับอยากพังร้าน ‘แม่งจะโทรมาทำไมตอนนี้ ไอ้มารขัดความสุข’


"สักครู่นะครับ" เขาเลยขอตัวออกไปคุยด้านนอก


"ตามสบายค่ะ"

****


"ฮัลโหล โทรมาหาพ่องมึงหรอ" ชินกดรับสายอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ทำไมต้องโทรมาขัดเขาตอนนี้ด้วย


[มึงอยู่ไหน] ไดมอนด์ว่างไม่มีอะไรทำ เลยเข้าไปหาเพื่อนรักที่บริษัทแต่ชินกลับไม่อยู่ เขาเลยโทรมาถามเพราะไลน์มาชินก็ไม่อ่าน จะอ่านได้ยังไงล่ะเพื่อนนั่งคุยกับสาวอยู่


"เรื่องของกู"


[ไอ้ชิน] ไดมอนด์เริ่มจะหัวร้อน


"ไอ้ไดมอนด์ "


[สัส กูตามไปตบกระบาลมึงแน่]


"ไอ้มารขัดความสุขอย่ามา ไอ้@$$€¥@&*! " จากคำพูดของชินไดมอนด์พอจะเดาได้ไม่ยากว่าชินอยู่ที่ไหน ชินตะโกนด่าเขายังไงเขาก็ไม่สนใจ


[กูจะไป]


ตุ้ด ตู้ด


พูดจบไดมอนด์ตัดสายขับรถยนต์สปอร์ตคันหรูไปหาชินทันที เขาแค่อยากไปกวนประสาทเพื่อนเฉยๆ ถ้ามันเป็นที่ๆ เขาคิดไว้เขาคงได้กวนประสาทใครอีกคนแน่ๆ หึ


ไดมอนด์เป็นพวกชอบขับรถเร็ว แรงทะลุนรก ถ้าจากบริษัทของชินไปถึงที่หมายปกติเดินทางเป็นชั่วโมง เขาขับแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าก็ถึง ระหว่างทางก็รับศีลรับพรจากเพื่อนร่วมทางมาไม่น้อย

​รถยนต์ supercar ของไดมอนด์ 

cr.auto.mthai.com


พอชินเห็นรถไดมอนด์ขับผ่านหน้าร้านไปหาที่จอดรถเขาก็แทบอยากจะลักพาตัวเอพริลกลับด้วยทันที ไอ้เพื่อนคนนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ ไดมอนด์จะยุ่งกับผู้หญิงคนไหนก็ได้แต่ไม่ใช่เอพริล


~~กริ้ง~~ นั่นไงมารมันเปิดประตูมาแล้ว ชินทำหน้าไม่รับแขกใส่ไดมอนด์


"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเพื่อนรัก จุ๊บ" ไดมอนด์เดินไปนั่งข้างชินซึ่งเป็นที่ของเอพริลที่ลุกออกไปไม่นาน แถมจับหน้าชินมาจุ๊บหน้าผาก


ลูกค้าและพนักงานในร้านที่เห็นภาพต่างก็อึ้งและวี้ดว้ายกันใหญ่ แก๊งคุณชายเขาก็กวนๆ กันแบบนี้แหละ ไม่ได้คิดจะจับจิ้นอะไรกัน แค่คิดก็พากันขนลุกซู่กันแล้ว


แป๊ะ "ไอ้เวร" ชินตบหัวไดมอนด์พร้อมกับด่าเขา


“ฮ่าๆ งานการไม่ทำมานั่งเฝ้าหญิงนะมึง” แต่ไอ้เพื่อนรักของชินกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรแถมหัวเราะชอบใจ


“กูเฝ้ายังดีกว่ากูเอาแบบมึงอ่ะ” ไอ้นี่ก็เล่นตรงประเด็นเกิ้น เรื่องแบบนี้ไดมอนด์ไม่ชอบพูดต่อที่สาธารณะและชินก็รู้จุดอ่อนของไดมอนด์ แล้วมันก็ได้ผล


“อ้าวนี่พนักงานไม่มีปากกันรึไง ลูกค้าเข้าร้านไม่ถามสักคำ” ไดมอนด์เงียบและเปลี่ยนเรื่องคุยทันที ความเกรี้ยวกราดของไดมอนด์ทำให้พนักงานสะดุ้งขึ้นทันที พวกเขาไม่ได้จะละเลยหน้าที่แต่แค่ชินเป็นคนสั่งไว้เอง


“เขาไม่เห็นหัวมึงไง” ชินกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วดื่มกาแฟต่อ


“เดี๋ยวหัวมึงจะหลุดออกจากบ่า” ไดมอนด์รู้แล้วล่ะว่าโดนเพื่อนแกล้ง


“แล้วมาหากูมีอะไร” ชินรู้อยู่แล้วว่าไดมอนด์มามันก็ไม่มีอะไรมากหรอกนอกจากคืนนี้ชวนเที่ยว คืนนี้ชวนดื่ม ชีวิตเขาก็มีแค่นี้แหละ งานการทำบ้างไม่ทำบ้าง 


“อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้มึงมานั่งเฝ้าเป็นหมาแบบนี้ไง” ไดมอนด์พูดขึ้น ชินถึงกับถอนหายใจ


“น้องไปบอกเอพริลห้ามออกมานะ” ชินหันไปบอกพนักงานทันที แต่ก็ไม่เป็นดั่งที่หวังเพราะเอพริลเดินลงมาจากชั้นสองของร้านซึ่งเป็นห้องทำงานและห้องพักพนักงานเวลามีออเดอร์เข้าร้านเยอะๆ พวกเขาก็จะพากันค้างที่ร้าน


สีหน้าเอพริลซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจอไดมอนด์เพราะมันผ่านมาตั้งเดือนหนึ่งแล้วที่เธอไม่ได้เจอเขา แล้วก็ไม่คิดด้วยว่าคนอย่างเขาจะมานั่งร้านกาแฟเล็กๆแบบนี้ 


ส่วนไดมอนด์เมื่อเห็นสีหน้าเอพริลเขาอยากจะขำเธอแทบตาย คนหล่อขนาดนี้ทำหน้าอย่างกับเห็นผี ยัยบ้องเอ้ย !! เมื่อสองคนหันมาสบตากัน ไดมอนด์ก็ยักคิ้วทำหน้ากวนๆใส่เอพริลทันที 


"ฮายสาวน้อย เราเคยเจอกันที่ไหนไหม ผมคุ้นหน้าคุณมากเลยนะ" เมื่อไดมอนด์เห็นเอพริลกำลังจะเดินกลับขึ้นไปเขาจึงเอ่ยปากทักทายเธอขึ้นด้วยท่าทางวอนบาทาทั้งเพื่อนตัวเองและเธอ


"บนเครื่องมั้งคะ แต่ขอโทษนะฉันจำคุณไม่ได้หรอก เพราะวันๆ นึงเจอผู้โดยสารหลายร้อยคน ขอตัวนะคะ" 


เอพริลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยท่าทางเบื่อหน่ายก่อนจะตอบไดมอนด์ ซึ่งชินก็มองสองคนนี้สลับกันไปมามันเหมือนคนที่รู้จักกันมาก่อน หรือเขาคิดไปเองกันแน่


"เดี๋ยวสิ!! ที่นี้มีอะไรเด็ดๆ แนะนำไหม อยู่ๆ ก็ 'หิว' ขึ้นมา" เอพริลกำลังจะหันหลังกลับไดมอนด์ก็พูดดักทางขึ้นมาอีกครั้ง


"ฝากดูแลลูกค้าด้วยนะ" เอพริลหันมาบอกพนักงานโดยไม่สนใจไดมอนด์เลยสักนิด ซึ่งการกระทำของเธอทำให้ไดมอนด์หงุดหงิดขึ้นมา แต่กลับทำให้ชินพอใจเมื่อเธอมีท่าทีไม่สนใจเพื่อนเขา


"อ้าวคุณได้ข่าวว่าเป็นเจ้าของร้าน ทำไมไม่บริการลูกค้าล่ะครับ" ไดมอนด์โวยขึ้นมา เอพริลสะบัดหน้าเดินกลับขึ้นไปข้างบนร้านทันที


"เดี๋ยวมึงจะได้แดกตีนกูแทนกาแฟ" ชินเห็นว่าไดมอนด์ตั้งใจมากวนประสาทและยั่วโมโหเขาและเธอแน่ๆ จึงตอบกลับเพื่อนตัวเองแทนเธอ


"เห็นผู้หญิงสำคัญกว่าเพื่อนนะมึงอ่ะ" ไดมอนด์


"มีเพื่อนแบบมึงไงกูเลยมองข้าม" ชินตอบกลับพร้อมกับไหวไหล่ใส่เขา 


"f___k" ไดมอนนด์ชูนิ้วกลางใส่หน้าชิน แต่เขากลับส่ายหน้าไปมาพวกเขาก็พูดกันแบบนี้เป็นเรื่องปกติ  เรื่องผู้หญิงจะไม่ทับลายกัน ถ้าชอบคนเดียวกันพวกเขาจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นทันที 


แต่ในเอพริลมันก็ทำให้ไดมอนด์คิดไม่ตกอยู่เหมือนกัน เพราะถ้ารู้ว่าเพื่อนตัวเองชอบคืนนั้นเขาก็คงไม่ทำแบบนี้ แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว...


ชินกับไดมอนด์ก็นั่งคุยกันได้สักพักแล้วก็แยกย้ายกันกลับ เมื่อก้าวขาขึ้นรถไดมอนด์ดันอยากจะเข้าห้องน้ำขึ้นมากะทันหัน เขาเลยเดินกลับเข้าไปในร้านเพื่อขอใช้ห้องน้ำของร้าน....


#####

The end

อ่านแล้วขอคนละกำลังใจ ขอคนละเม้นท์หน่อยนะคะ อิอิ

หากผิดพลาดตรงไหนไป เดี๋ยวไรท์จะรีบมาแก้ให้เน้อ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 483 ครั้ง

925 ความคิดเห็น

  1. #581 150221 (@150221) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 20:27
    กวนตรีนมากพระเอกไรท์
    #581
    0
  2. #20 Omm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:12

    มาอัพทุกวันได้มั๊ยอ่ะ

    #20
    1
    • #20-1 inkchi (@ingif) (จากตอนที่ 6)
      22 สิงหาคม 2561 / 07:19
      เขียนไม่ทันจ้า 555 เข้าใจไรท์หน่อยเนอะ แหะๆ
      #20-1
  3. #18 fernzii16 (@worasulee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:26
    รีบมาอัปเร็วๆน๊าา
    #18
    1
  4. #17 1578839 (@1578839) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:26
    มาต่อเร็วๆน้าไรท์
    #17
    1
  5. #16 BamBamkad9701 (@BamBamkad9701) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:02

    รอตอนต่อไปค่าาาา
    #16
    1
  6. #15 phoyphailinev (@phoyphailinev) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:54

    รอค่าาาาา
    #15
    1
  7. #14 MATTHANA28 (@MATTHANA28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:49
    มาต่อเร็วววววน่ะะะะะะะเขารออยู่ๆๆ
    #14
    1