จักรพรรดิอันธพาล (พร้อมจัดส่ง)

ตอนที่ 10 : อำนาจมืดของฝ่ายใน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 339 ครั้ง
    5 ก.พ. 61

          ฮุ่ยอันอยู่เป็นเพื่อฮ่องเต้อาภัพจนตะวันบ่ายคล้อยลงเธอจึงขอตัวกลับออกมาเพื่อเตรียมตัวหาช่องทางในการอาบน้ำ เธอรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะหนะที่แผ่ขยายไปทั่วร่างกาย หากวันนี้เธอยังไม่ได้อาบน้ำล่ะก็ หลานอาม่ากิมจูได้หาช่องทางหนีออกจากวังเป็นแน่!

          ผู้หญิงทุกคนล้วนแต่รักสวยรักงามฉันใด ขันทีอุปโลกน์ผู้นี้ก็ย่อมรักงามรักความสะอาดด้วยฉันนั้น หากการอยู่ในวังหลวงเพียงแค่อาบน้ำยังทำมิได้ แล้วเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?

          “เจ้าบังอาจขวางทางขบวนเสด็จของเฟิ่งกุ้ยเฟยเชียวหรือ? จับมันไปโบยสิบห้าไม้!” ร่างกะทัดรัดตกใจกับเสียงกัมปนาทของสตรีเฒ่าในชุดนางกำนัลชั้นสูง พลางพิจารณาถ้อยคำด่าทอก็พบว่าเธอยืนบื้อขวางขบวนเสด็จจริง ๆ เข่าเล็ก ๆ จึงพาดลงบนพื้นพร้อมกับหน้าพากบางที่บรรจงโขกลงบนแผ่นหินจนเกิดรอยช้ำ

          หวังว่าผู้เป็นใหญ่ในเกี้ยวสีทองอร่ามนั้นจะเมตตาเธออยู่บ้าง เธอแค่หญิงสาวดวงจู๋หลงทางมาเท่านั้น แค่เดินวนหาทางกลับเรือนขันทีก็จะแย่อยู่แล้ว ยังมีอีกหนึ่งคดีเพิ่มเติม ต้องซวยขนาดไหนจึงจะเจอเรื่องแบบนี้กันนะ!

          “ช้าก่อน! นั่นดูเหมือนจะเป็นขันทีหน้าใหม่ เจ้าก็ลดหย่อนกฎระเบียบลงบ้างเถิดอันเถา...” เสียงหวานหยดปานนกการเวกของสตรีสูงส่ง สร้างความเคลิบเคลิ้มให้แก่ผู้ฟังทั่วทั้งบริเวณ หากไม่กลัวว่าจะมีคดีเพิ่มเติมฮุ่ยอันก็อยากเงยหน้าเพ่งพิศความงดงามของบุปผาในวังหลวงเสียให้เป็นบุญตา ที่ผ่านมาเจอแต่เหี่ยว ๆ แก่ ๆ หาได้มีความเจริญหูเจริญตาไม่

          “ลุกขึ้นเถิดขันทีน้อย บริเวณนี้เป็นอาณาเขตของห้องทรงพระอักษร เจ้ามีธุระอะไรแถวนี้หรือ?” ร่างบางถูกขันทีรับใช้ของสตรีตรงหน้าพยุงให้ลุกขึ้นอย่างอ่อนโยน สายตาซุกซนจึงเผลอผสานเข้ากับดวงตาหงส์คู่งามทั้งอ่อนช้อย และอ่อนโยน สามารถล่อลวงให้ผู้คนตกอยู่ใต้อาณัติได้อย่างง่ายดาย ดวงเนตรดั่งสมันป่าปราดเปรียวเช่นนี้ดูไม่น่าไว้ใจสำหรับขันทีตัวน้อย ๆ อย่างเธอเลยจริง ๆ

          “ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ ทูลพระชายากระหม่อมเป็นขันทีในห้องทรงพระอักษรพะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงอนุญาตให้กระหม่อมกลับไปพักผ่อน แต่...เส้นทางในวังนั้นซับซ้อนยิ่งนักพะย่ะค่ะ” ร่างบางชะงักงันด้วยความอายปนไม่ไว้เนื้อเชื่อใจสตรีตรงหน้า แต่หากเธอพูดโกหกออกไป สตรีสูงศักดิ์เช่นนี้ย่องสืบความได้ไม่ยากสักวันร่างของเธอคงขาดสองท่อนเป็นแน่

          “ฮ่าๆๆ” ร่างบางประดุจกิ่งหลิวยามหัวเราะยกผ้าผืนน้อยขึ้นป้องปากด้วยกิริยางดงามยั่วยวนใจชายและหญิงดั่งต้องมนต์สะกด

          “เจ้าช่างอาภัพยิ่งนัก เป็นขันทีรับใช้ฝ่าบาทนั้นมีเกียรติเหนือสิ่งใด แต่งานของฝ่าบาทนั้นมีมากมายยิ่งกว่าหยดน้ำในมหาสมุทร งานของเจ้าย่อมมีให้ทำไม่มีวันหมดเช่นกัน” ร่างบางยังคงเจรจาประดุจการท่องบทกวีอันไพเราะ จนฮุ่ยอันเริ่มรู้สึกประหลาดใจว่าตนเองมีอาการเบี่ยงเบนทางเพศซุกซ่อนอยู่ภายใน ยามเห็นสตรีงดงามจึงหลงใหลคลั่งไคล้จนกลัวใจตนเอง

           “ในวังหลังยังมีพระชายาผู้ทรงโฉมคอยบรรเทาอาการเหนื่อยล้าให้แก่ฝ่าบาท กระหม่อมเป็นเพียงขันทีไร้ค่าจึงสาบานว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระของพระองค์ให้ได้มากที่สุดพะย่ะค่ะ” หัวสมองของฮุ่ยอันรู้สึกมึนงงสับสนอยู่บ้าง แต่ปากกล้าท้างลองนั้นกลับกล่าวถ้อยคำจากจิตใต้สำนึกออกไปถึงความจงรักภักดีต่อฝ่าบาท หวังว่านางจะมีจิตใจงดงามสมกับใบหน้าดวงนั้นนะ

          “หากเจ้ากล่าวคำสัตย์ออกมาเช่นนี้ ข้าก็มิอาจแทรกแทรงขอหยิบยืมตัวเจ้ามารับใช้ข้าบ้างมิได้แล้วสินะ ช่างน่าเสียดาย ข้าออกจะถูกชะตากับเจ้า” นิ้วเรียวบางล้วงเข้าไปในแขนเสื้อก่อนจะส่งใบไม้ทองคำสีเหลืองอร่าม ลวดลายเส้นสายชัดเจนอ่อนช้อย บ่งบอกถึงมูลค่าของเจ้าสิ่งนี้ เป็นอย่างดี

          สตรีผู้นี้ต้องการสิ่งใด?

          “ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ” ถึงจะไม่รู้จุดประสงค์ที่แน่ชัดแต่สัญชาติญาณการเอาตัวรอดยังทำงานได้ม่บกพร่อง ยื่นมือออกไปรับเจ้าสิ่งนั้นอย่างอัตโนมัติ ทั้งยังก้มลงคำนับจนศีรษะจรดแผ่นหินเย็นเฉียบ

          “เอาล่ะ ข้าคงต้องไปก่อนแล้ว ข้าจะให้ตงฟางเดินไปส่งเจ้า” บุปผางามเดินชมนกชมไม้กรุยกรายขึ้นเกี้ยวไปเรียบร้อย ขบวนเสด็จจึงเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ ฮุ่ยอันคำนับจนขบวนดังกล่าวหายลับไปจากครองจักษุ เธอจึงลุกขึ้นพร้อมกับเดินตามก้นขันทีนามว่าตงฟางผู้นำเธอเดินลักเลาะจนมาถึงประตูใหญ่อันคุ้นตา หาเปิดออกไปจะพบกับเพื่อนขันทีมากมายเดินไปมาจนวุ่นวายอยู่ในนั้น

          นี่แหละถิ่นของเธอ ช่างอบอุ่นอย่างประหลาด...

          “ขอบคุณท่านตงฟางที่เมตตาผู้น้อยขอรับ” ร่างบางโค้งคำนับให้อย่างอ่อนน้อม จ้างมาร้อยแต่เธอจะต้องเล่นให้ถึงล้าน เพราะวังหลวงแห่งนี้ผู้น้อยที่รู้จักเข้าหาผู้ใหญ่อย่างถูกวิธีเท่านั้นที่จะอยู่รอด นอกนั้น...น้องไม่ใช่เดอะเฟคค่ะ!

          “ข้าทำตามหน้าที่” พอพูดจบร่างบางของตงฟางก็หมุนตัวจ้ำออกจากบริเวณที่เธอยืนอยู่ ราวกับไม่ต้องการย่างกรายเข้าใกล้แหล่งพักพิงของขันทีหน้าใหม่เสียกระนั้น มิใช่ว่าเขาเองก็มีพื้นฐานมาจากที่แห่งนี้มิใช่หรือ พอได้ดิบได้ดีเป็นขันทีรับใช้ของกุ้ยเฟยผู้งดงาม แม้ต่างจะเข้าไปทักทายผู้อาวุโสก็ไม่กระทำ ช่างใจดำยิ่งนัก!

          “ฮุ่ยอัน ใครมาส่งเจ้าหรือ?” ร่างอวบของฟางต้าเฉิงกลิ้งหลุน ๆ เข้ามาหาเธออย่างยินดี ไม่ผิดกับความรู้สึกของเธอในตอนนี้ การที่ได้เข้ามาอยู่ในวงล้อมของขันทีหน้าใหม่ด้วยกันนั้นสร้างความอบอุ่นแก่ใจดวงน้อย ๆ เป็นที่สุด เธอไม่ชอบเวลาที่อยู่กับตงฟางหน้านิ่งผู้นั้น มันมีความรู้สึกเหมือนกำลังเดินชมนกชมไม้ในปรโลกก็ไม่ปาน

          แทนที่เจ้าตัวเล็กจะตอบคำถามของเพื่อนสนิท แต่นางกับเดินตะต่อนยอนไปนั่งยังม้านั่งที่มีขันทีพลุกพล่านยิ่งกว่าเพื่อขอน้ำขอข้าวกินตามประสา แม่ครัวของที่นี่ก็ใจดีเหลือล้น เมื่อเห็นว่าเธอเพิ่งได้กินอาหารของโรงครัวครั้งแรกจึงจัดเตรียมอาหารมาให้ทานจนน่าอิจฉา

          คราวนี้ผู้ที่จดจ้องการกินของเธอไม่ใช่ต้าเฉิงตัวน้อยอีกต่อไป แต่เป็นเพื่อนพ้องขันทีที่อยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่อง ตั้งแต่สวนหย่อมภายในวังงดงามมากเพียงใด ห้องทรงพระอักษรอันใหญ่โตน่าเกรงขามดังที่ได้ยินบมาหรือไม่ และคำถามอีกนับไม่ถ้วนที่ตามมาจนฮุ่ยอันต้องยอมสละอาหารรสชาติไม่เลวแต่ไม่อร่อยเท่าอาหารของฮ่องเต้ เพื่อตอบคำถามเหล่านั้น

          ทำไมน่ะหรือ? เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ได้สิทธิ์เข้าทำงานในสังกัดก่อนเพื่อน โดยที่ยังไม่ได้ผ่านการอบรมกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด คนอื่นอาจนึกว่าการเรียนรู้กฎระเบียบกับท่านเหยากงกงและขันทีอาวุโสท่านอื่นเป็นเรื่องน่าเบื่อ ลองออกไปยืนเซ่อหลงทางขวางขบวนเสด็จอย่างเธอบ้างแล้วจะร้องขอกลับมาใช้ชีวิตหลังกำแพงโรงเรียนขันทีแทบไม่ทัน

          และแล้วเรื่องราวเซ่อซ่าของเธอก็ถูกถ่ายทอดกันไปปากต่อปาก ความเร็วกว่าสัญญาณสี่จีแถวบ้านเธอเสียอีก จนในที่สุดหูน้อย ๆ ของฮุ่ยอันก็ถูกเหยากงกงดึงจนยืดเสียยิ่งกว่ามอสซาเรล่าชีส ก่อนจะโยนตำราว่าด้วยอาชีพของขันทีมาให้กองเบ่อเร่อ ก่อนจะควงไม้เรียวพร้อมหวดแข้งขาว ๆ ให้ขึ้นรอยหากเธอท่องจำข้อความตกหล่น

          นี่มันปีชงของอันอันชัด ๆ ท่านเหยาเหยาไม่สงสารเธอบ้างหรืออย่างไร เดินหลงทางอยู่ดี ๆ ชะตาแทบจะขาด แถมยังต้องมานั่งท่องตำรามหาโหดเช่นนี้อีก ฮือ...หนูอยากกลับบ้าน

          “ท่องต่อไป แล้วจำให้ขึ้นใจด้วย เจ้าอยู่ในวังหลวงแม้จะมีสถานที่งดงามเพียงใดก็หยุดเชยชมมิได้ ถ้าเจ้าหยุด ลมหายใจของจ้าอาจจะหยุดลงได้โดยไม่รู้ตัว” พอฟังน้ำเสียงห่วงใยปนกังวลของท่านกงกงก็ทำให้ฮุ่ยอันเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ ท่านเหยากงกงกำลังวิตกกังวล?

          “ท่านเหยาเหยา ท่านมีสิ่งใดปิดบังข้าน้อยอยู่หรือไม่ขอรับ?” ร่างเล็กเริ่มวิตกจริต สัญชาติญาณระวังภัยของเธอขึ้นแจ้งเตือนจนวุ่นวาย เคยได้ยินว่าจิ้งจกทักยังต้องชะงักก่อนออกจากบ้าน แต่นี่ท่านขันทีอาวุโสเชียวนะที่เป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้

          “เฮ้อ...จงท่องกฎข้อหนึ่งหน้าแรกเอาไว้ให้ขึ้นใจ เจ้าเป็นคนฉลาดหวังว่าเจ้าจะเข้าใจดี ข้าขอตัวไปปรนนิบัติฝ่าบาทก่อน วันนี้พอเท่านี้” ร่างสูงของท่านเหยาเหยาเดินจากไป ไร้ซึ่งคำตอบโดยตรง ทิ้งงานให้เธอต้องพลิกตำราไปหน้าแรกเพื่อหาคำตอบที่ค้างตาในใจ

          “ขันทีของจักรพรรดิเป็นคนของจักรพรรดิ ขันทีของสนมชายาเป็นคนของจักรพรรดิ...”

          ข้อความที่ถูกคัดลอกด้วยลายมือสวยงาม แทบจะไม่มีส่วนในการไขความลับให้กระจ่างแม้แต่น้อย หากพิจารณาให้ดีกลับพบจุดประสงค์ของผู้ตั้งกฎที่ต้องการจะบอกว่า ขันทีต้องจงรักภักดีต่อจักรพรรดิ แม้ว่าจะถูกมอบหมายให้ไปรับใช้ตำหนักของสนมชายาคนใด ขันที่ก็ควรที่จะตั้งมั่นอยู่ในความเป็นกลางไม่เอนเอียงไปตามอำนาจเงินทองของนอกกาย ดั่งไม้หลักปักเลนโงนเงนไม่มีที่ยึดเกาะ

          ขันทีสาวเก็บข้าวของและเครื่องเขียนเดินเข้าห้องมาอย่าเงียบเชียบ สายตาปะทะกับร่างอวบที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างสบายใจ ดูท่าจะหลับลึกน่าดู ร่างบางจึงค่อย ๆ ย่องกลับไปยังตู้เสื่อผ้าของตนเพื่อเตรียมชุดพลัดเปลี่ยนหลังอาบน้ำ วันนี้เธอจะชำระคราบเหงื่อไคลให้หายสิ้น

          ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเศษ ร่างขาวผ่องยังคงสนุกสนานกับสระใหญ่ไม่ไกลจากโรงอาบน้ำมากนัก แต่ด้วยความอ่อนล้าที่ต้องผจญภัยมานับไม่ถ้วนทำให้เธอตัดใจจากน้ำใสไหลเย็นเห็นเนินนม แล้วว่ายขึ้นฝังดังปรารถนา แต่สิ่งที่ผิดคาดไปเล็กน้อยคือ เธอหาเสื้อผ้าไม่เจอ!

          คุณพระ! ถ้าออกไปจากมิติบ้าบอคอหอยพอกนี้ได้ อันอันจะไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ให้ยิ่งใหญ่อลังการเลยค่ะคุณผู้โชม!

          “เจ้ากำลังหาสิ่งนี้อยู่หรือไม่?” เขาอีกแล้ว! ฮ่องเต้น่าตายผู้นี้ย่องมากลั่นแกล้งขันทีเช่นเธออีกแล้ว! เขาต้องเป็นโรคจิตแน่ ๆ ถึงได้มาโผล่ตามที่อาบน้ำของขันทีเช่นนี้

          “คืนเสื้อผ้าให้กระหม่อมเถิดพะย่ะค่ะ วันนี้กระหม่อมเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะพะย่ะค่ะ” ร่างเล็กอ้อนวอนบุรุษตรงหน้าด้วยน้ำเสียงโหยหวน เธอต้องการเวลาพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนจะไปสู้รบกับฎีกานับร้อยของขุนนางเจ้าปัญหาผู้ขยันเขียนฟ้องนู่นี่นั่นจนฮ่องเต้อย่างเขานั่งอ่านทั้งวันก็ยุบไปได้แค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น

          “ข้าเพิ่งหนีออกมาจากตำหนักของเฟิ่งกุ้ยเฟย นางเล่าว่าพบเจ้าเดินหลงทางอยู่ในสวน?” คิ้วหนาขมวดมุ่นราวกับเค้นหาคำตอบที่แท้จริง ทั้งยังดูวิตกกังวลอย่างน่าประหลาด

          “ฝ่าบาท...กระหม่อมเซ่อซ่าขวางขบวนเสด็จของเฟิ่งกุ้ยเฟย พอกลับมากลับถูกท่านเหยากงกงลงโทษให้ท่องตำราอีกสองชั่วยาม ได้โปรดคือเสื้อผ้าให้กระหม่อมด้วย” ร่างเล็กอุทธรณ์อีกครั้งทั้งยังไม่ใส่ใจกับอาการแปลกประหลาดของผู้เป็นใหญ่ เมื่อได้รับเสื้อผ้าคืนแล้วร่างบางจึงย่องไปหลังโขดหินแล้วจัดการเสื้อผ้าของคนอย่างฉับไว ก่อนจะออกมาพบคนตัวใหญ่ที่เดินห่างออกไปทุกที ๆ

          “จงระวังตัวทุกฝีเก้า...” ร่างสูงที่ห่างออกไปจนแทบจะกลืนไปกับความมืดทิ้งข้อความให้ลอยมาตาม ลมเสียงดังฟังชัดจนผู้ฟังถึงกับสะท้านไปทั้งทรวง

          นี่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอำนาจมืดของฝ่ายในอย่างนั้นหรือ? ช่างโชคร้ายเสียจริง!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

          สวัสดีค่า จั้วหายไปสองวันมีคนคิดถึงกันไหมเอ่ยยยย วันนี้มาแบบซอฟๆ เป็นการปูพื้นความเข้มข้น ดูสิว่าเฟิ่งกุ้ยเฟยนางจะมาดีหรือมาร้าย และสิ่งที่คุณฝ่าบาทเป็นห่วงนั้นคืออะไร รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 339 ครั้ง

624 ความคิดเห็น

  1. #619 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 12:15
    ขอบคุณมากกคร้าไรท์.
    อันอันช่างมีดวงแรงมาก. ปัญหาและความซวยถึงได้พุ่งตรงดิ่งเข้าหาเธอด้วยความมุ่งมั่นซะจริงจริ๊งงงงง
    #619
    0
  2. #589 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 05:16
    Many thanks!!
    #589
    0
  3. #569 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:06
    ทำไมฮ่องเต้ต้องไปกลัวเกรงกุ้ยเฟย
    ถึงยังไงก็ต่างแคว้น รบจนชนะมาแล้ว
    ไม่ควรทำเป็นกลัว มีอำนาจเผด็จการไปเลย
    #569
    0
  4. #214 timmiko (@timmiko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:19
    ฮ่องเต้ชอบถ่ำมองงงงง
    #214
    0
  5. #170 Pomsan Suporntip-dee (@pom-san) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:12
    ฮ่องเต้ย่องหาขันทีตอนอาบน้ำอีกแล้วววว = ="
    #170
    0
  6. #169 amporn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:48
    ขอบคุณค่ะ
    #169
    0
  7. #168 ArthitThipmanee (@ArthitThipmanee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:28
    ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไรนางเอกเปนแค่ขึนที ทำไมไม่รู้จักมารยาท กฎเกณฑ์อะไรเลยในวังหลวง ไม่เห็นเคารพกฎ เชื่อฟังผู้ใหญ่ จะขึ้นเหยียบหัวฮ่องเต้อยุ่แล้ว เข้าใจว่าฮ่องเต้ทำตัวไม่น่าเคารพแต่ตัวเองเปนแค่ขันทีทำไมทำกร่างฉะนี้??
    #แค่แสดงความคิดเห็นนะไรท์ไม่พอใจลบได้นะ
    #168
    0
  8. #167 1661507 (@1661507) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:56
    ...ทุกฝีก้าว เขียนแบบนี้ค่ะ
    #167
    0
  9. #166 แว่นใส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:46
    จะป้องกันได้ไงนะ
    #166
    0
  10. #165 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:38
    งะ ต่อออออออ
    #165
    0
  11. #160 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:41
    ฝ่าบาทรู้ไหมเนี่ย
    #160
    0
  12. #158 lengko (@lengko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    คิดถึงมากกกกกก
    #158
    0
  13. #157 nenut (@nenut) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:35
    นี่ตกลงฮ่องเต้รู้ไหมว่านางเป็นผญ.
    #157
    0
  14. #156 yuisorracha (@yuisorracha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:31
    ยังรอติดตามค่ะ
    #156
    0
  15. #155 RT61212162 (@maan030) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:28
    ขอบคุณค่ะ
    #155
    0
  16. #154 NatthayaSrichan (@NatthayaSrichan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:11
    ขอบคุณค่า
    #154
    0
  17. #153 hongse2 (@hongse) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:38
    คะจะตามต่อคะ
    #153
    0
  18. #152 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:25
    ยัยกุ้ยเฟยที่จ้องตำแหน่งฮองเฮาอยู่ เราจำได้
    #152
    0